Which was revealed in Makkah
The Virtues of Surat Al-Anbiya'
Al-Bukhari recorded that `Abdur-Rahman bin Yazid said that `Abdullah said, "Banu Isra'il, Al-Kahf, Maryam, Ta Ha and Al-Anbiya' - they are among the earliest and most beautiful Surahs and they are my treasure."
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ
In the Name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful.
The Hour is at hand but People are heedless
This is a warning from Allah of the approach of the Hour, and that people are heedless of it, i.e., they are not working for it or preparing for it. An-Nasa'i recorded that Abu Sa`id reported from the Prophet :
فِى غَفْلَةٍ مُّعْرِضُونَ
(while they turn away in heedlessness), he said,
«فِي الدُّنْيَا»
(in this world.) Allah says:
أَتَى أَمْرُ اللَّهِ فَلاَ تَسْتَعْجِلُوهُ
(The Event ordained by Allah will come to pass, so seek not to hasten it)
اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانشَقَّ الْقَمَرُ وَإِن يَرَوْاْ ءَايَةً يُعْرِضُواْ
(The Hour has drawn near, and the moon has been cleft asunder. And if they see a sign, they turn away.) 54:1,2. Then Allah states that they do not listen to the revelation (Wahy) that He sends down to His Messenger , which is addressed to the Quraysh and all disbelievers like them.
مَا يَأْتِيهِمْ مِّن ذِكْرٍ مِّن رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ
(Comes not unto them an admonition from their Lord as a recent revelation) meaning, newly-revealed,
إِلاَّ اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ
(but they listen to it while they play. ) This is like what Ibn `Abbas said, "Why do you ask the People of the Book about what they have, which has been altered and distorted, and they have added things and taken things away, when your Book is the most recently revealed from Allah, and you read it pure and unadulterated" Al-Bukhari recorded something similar to this.
وَأَسَرُّواْ النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ
(Those who do wrong, conceal their private counsels) meaning, what they say to one another in secret.
هَلْ هَـذَآ إِلاَّ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ
(Is this more than a human being like you) meaning, the Messenger of Allah ﷺ. They did not believe that he could be a Prophet because he was a human being like them, so how could he have been singled out to receive revelation, and not them They said:
أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ
(Will you submit to magic while you see it) meaning, will you follow him and be like one who submits to magic when he knows that it is magic Allah said in response to their fabrications and lies:
قَالَ رَبِّى يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَآءِ وَالاٌّرْضِ
(He said: "My Lord knows what is said in the heavens and on earth...") Nothing at all is hidden from the One Who knows that, and He is the One Who reveals this Qur'an which contains news of the earliest and last generations. No one can produce the like of this except the One Who knows all the secrets of the heavens and the earth.
وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
(And He is the All-Hearer, the All-Knower.) means, He hears all that they say and He knows all their circumstances. This is a warning and a threat to them.
The Disbelievers' Ideas about the Qur'an and the Messenger ; their demand for a Sign and the Refutation of that
بَلْ قَالُواْ أَضْغَـثُ أَحْلاَمٍ بَلِ افْتَرَاهُ
(Nay, they say: "These are mixed up false dreams! Nay, he has invented it!...") Here Allah tells us of the stubbornness and heresy of the disblievers, and the various things they said about the Qur'an, and how they were confused and misguided about it. Sometimes they described it as magic, and sometimes they described it as poetry, or mixed up false dreams, or a fabrication. As Allah says:
انْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُواْ لَكَ الاٌّمْثَالَ فَضَلُّواْ فَلاَ يَسْتَطِيعْونَ سَبِيلاً
(See what examples they have put forward for you. So they have gone astray, and never can they find a way) 17:48
فَلْيَأْتِنَا بِـَايَةٍ كَمَآ أُرْسِلَ الاٌّوَّلُونَ
(Let him then bring us an Ayah like the ones that were sent before!) They were referring to the she-camel of Salih, and the signs of Musa and `Isa. And Allah says,
وَمَا مَنَعَنَآ أَن نُّرْسِلَ بِالاٌّيَـتِ إِلاَّ أَن كَذَّبَ بِهَا الاٌّوَّلُونَ
(And nothing stops Us from sending the Ayat but that the people of old denied them.) 17:59. So Allah said here:
مَآ ءَامَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَـهَآ أَفَهُمْ يُؤْمِنُونَ
(Not one of the towns of those which We destroyed, believed before them; will they then believe) None of the peoples to whom Messengers were sent were given a sign at the hands of their Prophet and believed. On the contrary, they disbelieved and We destroyed them as a result. Would these people believe in a sign if they saw it Not at all! In fact,
إِنَّ الَّذِينَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ - وَلَوْ جَآءَتْهُمْ كُلُّ ءايَةٍ حَتَّى يَرَوُاْ الْعَذَابَ الاٌّلِيمَ
(Truly, those, against whom the Word of your Lord has been justified, will not believe. Even if every sign should come to them, until they see the painful torment.) 10:96-97. Indeed, they witnes- sed clear signs and definitive proof at the hands of the Messen- ger of Allah , signs which were far clearer and more overwhel- ming than any that had been witnessed in the case of any other Prophet, may the blessings and peace of Allah be upon them all.
Telah semakin dekat kepada manusia waktu perhitungan amalan mereka pada hari Kiamat, sedangkan mereka masih saja berada dalam keadaan lalai dan berpaling dari akhirat lantaran terlalu sibuk dengan perkara dunia.
Si è avvicinato il Rendiconto delle azioni della gente, nel Giorno del Giudizio, mentre sono noncuranti dell'Aldilà, perché sono occupati dagli affari mondani.
Ljudima se bliži čas polaganja računa za djela koja čine na ovom svijetu, a oni žive bezbrižno, ne pripremaju se za Veliki dan, okreću leđa i zabavljaju se.
Sự xét xử để thưởng phạt nhân loại tương ứng với những hành động và việc làm của chúng vào Ngày Phục Sinh càng ngày càng gần hơn, tuy nhiên, chúng vẫn cứ thờ ơ quay lưng với nó vì sự bận rộn, lo toan cho cuộc sống thế gian.
Se ha acercado el momento en que las personas deberán rendir cuentas por sus acciones en el Día del Juicio; sin embargo, en su indiferencia se despreocupan del Más Allá, ya que se encuentran preocupadas por las cosas de este mundo.
İnsanların kıyamet günü amellerinden dolayı hesaba çekilmeleri çok yaklaştı. Oysa ki onlar gaflet içinde dünya ile meşgul olmaları sebebiyle ahiretten yüz çevirmektedirler.
Lumapit para sa mga tao ang pagtutuos sa kanila sa mga gawa nila sa Araw ng Pagbangon habang sila ay nasa isang pagkalingat na mga umaayaw sa Kabilang-buhay dahil sa pagkakaabala nila sa Mundo sa halip niyon.
Les gens sont sur le point de rendre compte de leurs œuvres le Jour de la Résurrection mais leur insouciance et leur attachement à ce bas monde les détournent de l’au-delà.
1- İnsanların hesaba çekilecekleri vakit yaklaştı. Halbuki onlar gaflet içinde yüz çevirmekteler.
2- Kendilerine Rablerinden yeni bir öğüt geldiği her seferinde mutlaka onu alay ederek dinlerler.
3- Kalpleri de gaflet içinde oyalanmaktadır. O zulmedenler, aralarında gizlice konuşup:“Bu, ancak sizin gibi bir insan değil mi? O halde siz, göz göre göre büyüye mi kapılacaksınız?” dediler.
4- Dedi ki:“Rabbim, gökte ve yerde söylenen her sözü bilir. O, her şeyi işitendir, bilendir.”
(Mekke’de inmiştir. 112 âyettir)
1. Bu buyruk, insanların hayret edilecek bir halde olduklarını, onlara öğütlerin bir faydasının olmadığını ve herhangi bir uyarıcıya kulak asmadıklarını belirtmektedir. Hesaplarının ve salih olan olmayan bütün amellerinin karşılığını görecekleri vaktin yaklaşmış olduğunu, bununla birlikte onların “gaflet içinde yüz çevirmekte” olduklarını bildirmektedir. Yani onlar, yaratılış maksatlarından gafil oldukları gibi kendisiyle uyarıldıkları hususlardan da yüz çevirmektedirler. Sanki dünya için yaratılmışlar, sırf dünyadan yararlanmak için doğmuşlar gibi. Yüce Allah ise sürekli olarak onları uyarmakta ve onlara öğütler göndermektedir. Ama onlar gaflet içerisinde kalmaya ve yüz çevirmeye devam etmektedirler. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:
2. “Kendilerine Rablerinden” fayda sağlayacak şeyleri hatırlatıp onlara teşvik eden ve zarar verecek şeyleri bildirip onlardan da sakındıran “yeni bir öğüt geldiği her seferinde mutlaka onu alay ederek dinlerler.” Ancak bu dinleyişleri dolayısıyla aleyhlerinde de delil ortaya konmuş olmaktadır.
3. “Kalpleri de gaflet içinde oyalanmaktadır.” Yani kalpleri, dünyevi isteklerin peşinde yüz çevirmiş halde ve gaflet içerisinde, bedenleri ise oyun ve eğlencededir. Onlar, arzuladıkları şeyleri gerçekleştirmek, batıl işler yapmak ve seviyesiz sözler söylemekle meşguldürler. Halbuki onların başka türlü olmaları gerekirdi. Kalplerinin Allah’ın emir ve yasaklarını kabul etmesi, bunun maksadının ne olduğunu kavrayacak şekilde bu buyrukları iyice dinlemesi, azalarının ise yaratılış sebepleri olan Rablerine ibadete gayret göstermesi, ayrıca kıyameti, hesabı ve amellerinin karşılığının görüleceğini de hatırlarından çıkarmamaları gerekirdi. İşte böylelikle işleri kendileri lehine kemale erer, halleri istikamet bulur, de amelleri arınıp saflaşır.
üce Allah’ın:“İnsanların hesaba çekilecekleri vakit yaklaştı” buyruğu ile ilgili olarak iki görüş vardır: Birincisine göre bu ümmet, ümmetlerin sonuncusu, peygamberleri de rasûllerin sonuncusudur. Kıyamet, bu son ümmetin başına kopacaktır. O bakımdan kendisinden önceki ümmetlere nispetle, hesap bu ümmete daha yakındır. Çünkü Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem:“Ben ve Kıyamet, bu ikisi gibi gönderildik.” Buyurmuş, bunu söylerken de şehadet parmağı ile yanındaki parmağı bir arada işaret ederek göstermiştir. İkinci görüşe göre ise hesabın yaklaşmış olmasından kasıt, ölümün yaklaşmasıdır. Çünkü ölen bir kimsenin kıyameti kopmuş ve artık o, amellerin karşılığının görüleceği yurda girmiş olur. İşte bu buyruk ile gaflet içinde bulunan, yüz çeviren, ölümün sabah mı yoksa akşam mı kendisine ne zaman geleceğini bilmeyen kimsenin halinin hayret edilecek bir hal olduğu belirtilmektedir. Ki Rabbani inâyete nail olup da ölüme ve ondan sonrasına hazır olan kimseler müstesna, bütün insanların hali budur.
aha sonra Yüce Allah, zalim kâfirlerin inadına batılı ileri sürüp hakka karşı koymak maksadıyla kendi aralarında yaptıkları gizli konuşmalarını söz konusu etmektedir. Onlar kendi aralarında yaptıkları bu gizli konuşmalarda Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem hakkında:“Bu da sizin gibi bir insandır, onu sizden üstün kılan ve aranızda onu özel bir mevkiye çıkartan nedir?” demek hususunda ittifak etmişlerdir. Sizden herhangi bir kimse, onun benzeri bir iddiada bulunacak olsa onun bu iddiaları da bu peygamberlik iddiasında bulunanın sözlerini andıracak, onun türünden olacaktır. Fakat o, size üstünlük sağlamak, aranızda lider olmak istemektedir. Ona itaat etmeyin, onun sözlerini doğrulamayın. Zira o, bir sihirbazdır. Onun Kur’an diye size getirdikleri de bir sihirdir. Ondan uzak durun. Diğer insanların da ondan uzaklaşmasını sağlayın ve:“siz, göz göre göre büyüye mi kapılacaksınız” deyin. Bununla birlikte onlar, Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in Allah’ın gerçekten rasûlü olduğunu biliyorlardı. Çünkü başkalarının tanık olmadığı son derece göz kamaştırıcı pek çok âyet ve mucizelere onlar tanık olmuşlardı. Fakat onları böyle bir tutum takınmaya iten bedbahtlıkları, zulüm ve inatları olmuştur.
4. Bununla birlikte Yüce Allah, onların kendi aralarında gizlice neler konuştuklarını bilgisiyle kuşatmıştır. Söylediklerinin cezasını da onlara verecektir. O bakımdan şöyle buyurmaktadır:“Rabbim gökte ve yerde” yani onların kapsadığı her bir yerdeki gizli olsun açık olsun “söylenen her sözü bilir. O, her şeyi işitendir,” çeşitli ihtiyaçların dile getirildiği çeşitli dilleri ve bütün sesleri işitendir; kalplerde bulunanları ve göğüslerin gizleyip sakladıklarını da “bilendir.”
"Telah dekat kepada manusia (hari) penghitungan segala amal-an mereka, sedang mereka berada dalam kelalaian lagi berpaling (dari padanya). Tidaklah datang kepada mereka suatu ayat al-Qur`an pun yang baru (diturunkan) dari Rabb mereka, melainkan mereka mendengarnya dalam keadaan mereka bermain-main, (lagi) hati mereka dalam keadaan lalai. Dan mereka yang zhalim itu merahasiakan pembicaraan mereka, 'Tidaklah orang ini melain-kan hanya seorang manusia (jua) seperti kamu, maka apakah kamu menerima sihir itu, padahal kamu menyaksikannya.' Muhammad berkata (kepada mereka), 'Rabbku mengetahui (semua) perkataan di langit dan bumi, dan Dia-lah Yang Maha Mendengar lagi Maha Mengetahui'." (Al-Anbiya`: 1-4).
Makkiyah
(1) Ini adalah bentuk keheranan terhadap kondisi manusia. Mereka itu, tidak mempan dengan peringatan, dan tidak mau men-dekat kepada pemberi peringatan. Padahal sebenarnya sudah dekat masa perhitungan amalan dan pembalasan bagi mereka atas amal-an mereka yang baik ataupun buruk. Ternyata mereka berada dalam keadaan, ﴾ فِي غَفۡلَةٖ مُّعۡرِضُونَ 1 ﴿ " kelalaian lagi berpaling (dari padanya)," maksudnya lalai dari tujuan penciptaannya, dan berpaling dari peringatan yang disampaikan kepada mereka. Seolah-olah mereka tercipta (semata-mata) untuk dunia saja, dan dilahirkan hanya untuk bersenang-senang saja. Sementara itu, Allah masih senantiasa mem-perbarui peringatan dan nasihat terhadap mereka, namun mereka masih saja dalam kondisi lalai dan berpaling.
(2) Oleh karenanya, Allah berfirman, ﴾ مَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرٖ مِّن رَّبِّهِم مُّحۡدَثٍ ﴿ "Tidaklah datang kepada mereka suatu ayat al-Qur`an pun yang baru (diturunkan) dari Rabb mereka," yang mengingatkan mereka ten-tang hal-hal yang (nantinya) bermanfaat bagi mereka dan mengajak kepadanya, (serta mengingatkan mereka) dari hal-hal yang memba-hayakan mereka dan menakut-nakuti mereka dengannya, ﴾ إِلَّا ٱسۡتَمَعُوهُ ﴿ "melainkan mereka mendengarkannya," dengan cara mendengar yang bisa dijadikan dasar tegaknya hujjah atas mereka ﴾ وَهُمۡ يَلۡعَبُونَ 2 ﴿ " da-lam keadaan bermain-main."
(3) ﴾ لَاهِيَةٗ قُلُوبُهُمۡۗ ﴿ "(Lagi) hati mereka dalam keadaan lalai," mak-sudnya hati mereka lalai, berpaling, dan terbuai dengan orientasi-orientasi keduniaan. Fisik-fisik mereka hanya bermain-main. Mereka larut dengan pemenuhan syahwat dan praktik kebatilan, serta per-kataan-perkataan yang picisan. Padahal, seyogyanya mereka tidak bersifat demikian; misalnya hati mereka menyambut perintah dan larangan Allah, mendengarkanNya dengan cara yang menjadikan-nya memahami maksudNya. Anggota-anggota tubuhnya bergerak untuk menjalankan ibadah yang menjadi tujuan penciptaan diri mereka. Dan sepatutnya pula, mereka menempatkan Hari Kiamat, perhitungan amalan dan pembalasannya di benak-benak mereka. Dengan itulah nanti, urusan mereka menjadi sempurna, kondisi mereka semakin lurus dan amalan mereka menjadi bersih. Tentang makna Firman Allah ﴾ ٱقۡتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمۡ ﴿ "Telah dekat kepada manusia (hari) penghitungan segala amalan mereka," (Al-Anbiya`: 1), terdapat dua pendapat:
Pendapat pertama:
Umat ini (umat Islam) merupakan umat yang paling terakhir. RasulNya pun rasul yang terakhir. Hari Kiamat akan terjadi pada umat beliau. (Karena itu), sungguh Hari Kiamat telah dekat dengan mereka dibandingkan dengan umat-umat sebelumnya. Berdasarkan sabda Nabi,
بُعِثْتُ أَنَا وَالسَّاعَةَ كَهَاتَيْنِ.
"Saya diutus (menjadi rasul) bersamaan (datangnya) Hari Kiamat, seperti dua jari ini."
Beliau menyandingkan jari telunjuknya dengan jari yang ber-ada di sampingnya (jari tengah).[1]
Pendapat kedua:
Yang dimaksud dengan dekatnya Hari Hisab (perhitungan amalan) adalah kematian. Bahwa orang yang meninggal, maka Kiamat sudah terjadi baginya, dan dia memasuki kampung pem-balasan atas amalan-amalannya. Ayat ini merupakan ungkapan keheranan terhadap orang yang terbuai dan berpaling, dia tidak tahu, kapan kematian mengagetkannya, pagi atau siang. Demikian ini kondisi orang-orang secara keseluruhan, kecuali orang-orang yang terlimpahi perhatian ilahi, maka dia mempersiapkan diri untuk kematian dan tahapan hidup selanjutnya.
Selanjutnya, Allah menceritakan tentang topik yang dibahas oleh kaum kafir dan orang-orang yang zhalim secara sembunyi-sembunyi dalam rangka menentang dan melawan kebenaran dengan kebatilan. Mereka itu menjalin kesepakatan di antara mereka untuk melontarkan komentar tentang rasul, "Sesungguhnya dia adalah manusia biasa layaknya kalian. Maka, apakah yang menyebabkan-nya lebih utama dan lebih istimewa dari pada kalian? Seandainya ada salah seorang dari kalian mengklaim seperti pengakuannya, niscaya ungkapannya adalah sejenis dengan ungkapan Rasulullah. Namun, (dia melakukan hal itu) lantaran ingin lebih tinggi dari kalian dan menjadi pimpinan atas kalian. Oleh karenanya, jangan-lah kalian menaatinya dan jangan pula mempercayainya. Ia adalah tukang sihir. Dan al-Qur`an yang dia bawa merupakan sihir juga. Larilah darinya, serta jauhkan orang-orang darinya." Dan katakan-lah, ﴾ أَفَتَأۡتُونَ ٱلسِّحۡرَ وَأَنتُمۡ تُبۡصِرُونَ 3 ﴿ "Maka apakah kamu menerima sihir itu, padahal kamu menyaksikannya." Beginilah yang mereka ucapkan, padahal mereka mengetahui bahwa dia benar-benar adalah utusan Allah, berdasarkan apa yang mereka saksikan, berupa tanda-tanda kekuasaan yang mencengangkan yang tidak disaksikan oleh orang selain mereka. Tetapi, perkara yang menyeret mereka melakukan penolakan, yaitu suratan takdir kebinasaan (pada mereka), kezhalim-an, dan sifat penentangan.
(4) Dengan ilmuNya, Allah تعالى telah meliputi apa yang me-reka rapatkan secara sembunyi-sembunyi, dan Allah akan membalas mereka atas perbuatan tersebut. Untuk itu, Allah berfirman, ﴾ قَالَ رَبِّي يَعۡلَمُ ٱلۡقَوۡلَ ﴿ "Muhammad berkata (kepada mereka), 'Rabbku mengetahui se-mua perkataan'," yang lirih dan terang-terangan ﴾ فِي ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۖ ﴿ "di langit dan bumi," di seluruh tempat yang masuk lingkup keduanya (langit dan bumi) ﴾ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ﴿ "dan Dia-lah Yang Maha Mendengar," semua suara dengan ragam bahasanya untuk berbagai keperluan, ﴾ ٱلۡعَلِيمُ 4 ﴿ "lagi Maha Mengetahui," apa yang ada di hati sanubari dan yang disembunyikan oleh rahasia-rahasia hati.
People’s being taken to account for their actions on the Day of Judgment has come close, but they are turning away from the afterlife in their unmindfulness, due to their being preoccupied with the world.
Commentary
Importance of Surah Al-Anbiya'
Sayyidna Abdullah Ibn Mas’ ud ؓ has said that four Surah viz Al-Kahf, Maryam, Taha and Al-Anbiya' are among the earlier revelations which I value a lot and keep them close to my heart. (Qurtubi)
اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ (The reckoning of the people has drawn near - 21:1) It means that the time is near when people will have to give an account of their deeds. Here, the reference is to the Day of Judgment, and its approach is in relation to bygone ages, as the ummah of Sayyidna Muhammad Al-Mustafa ﷺ is the last of them all. And if the meaning of the word حِسَاب reckoning) is taken in its general sense then reckoning in the grave is also included, which each individual faces immediately after death. It is for this reason that an individual's death is regarded as his Day of Reckoning. مَن مَات فقد قامت قیامتہ for a person who has died his Day of Reckoning has arrived) so the latter explanation makes the verse very clear in that the individual reckoning for everyone is not very far, no matter how long one lives, because death is certain and no one knows when it will befall. The underlying message of this verse is to warn those people, whether believers or non-believers, who are in a state of slumber due to indulgence in worldly affairs, unmindful of the certainty that all this will come to an end one day. In fact it is this disregard of the Day of Judgment which is the root cause of all ills.
مَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّن رَّبِّهِم مُّحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ ﴿2﴾ لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ (No new message comes to them from their Lord, but they listen to it in a state of playing, their hearts paying no heed. 21:2, 3) This verse describes the state of those who disregard the punishment in the grave and in the Hereafter and do not prepare themselves to counter it with good deeds. The verse further describes their practice of making light of new Qur'anic verses when they are recited before them. They are totally oblivious of the fear of God and the Hereafter. The verse can be explained in two other ways. One, that they keep themselves engaged in their own amusement and take no notice of Qur'anic verses when they are recited before them and two, that they redicule the Qur'anic verses themselves.
Rableri katından kendilerine Kur'an'dan her bir ayet indiğinde, onu faydalanacak bir şekilde dinlemezler. Bilakis içinde verilen mesajı umursamadan alay ederek dinlerler.
Walang pumupunta sa kanila mula sa Qur'ān mula sa Panginoon nila, na bago ang pagbaba, malibang nakikinig sila rito ayon sa pagdinig na hindi nagpapakinabang, bagkus ayon sa pagdinig ng paglalaro, habang mga hindi pumapansin sa anumang narito.
Bất cứ điều nhắc nhở mới nào trong Kinh Qur'an mà Thượng Đế của họ ban xuống cho họ, họ đều nghe nó với sự bỡn cợt một cách vô ích, không hề nhập vào tâm trí của họ.
Tidaklah setiap kali ayat-ayat Al-Qur`ān yang baru turun dari Tuhan mereka disampaikan pada mereka melainkan mereka hanya mendengarkan tanpa mau mengambil manfaat darinya, bahkan mereka hanya bermain-main mendengarkannya tanpa mau menghiraukannya.
And no part of the Qur’ān which is newly revealed comes to them except that they listen to it without benefiting, but rather playful listening, without caring about its contents.
E qualsiasi rivelazione giunga loro, nel Corano, da parte del loro Dio, la ascoltano con un ascolto non benefico, ma con un ascolto di scherno, indifferente a ciò che contiene.
Cuando les llega una nueva revelación del Corán no la escuchan para beneficiarse de ella, sino que bromean sin prestar atención a sus enseñanzas.
A chaque fois que des versets leur sont nouvellement révélés par leur Seigneur, ils les écoutent sans y accorder d’intérêt et en ne se souciant pas de ce qu’ils annoncent.
I ne kazuje im se ništa od časnog Kur’ana što ih iznova podsjeća na ahiret, a da iste te ajete ne slušaju ali im se rugaju i zabavljaju se; ne slušaju ih radi toga da opomenu prihvate.
Kalpleri ondan gafil bir şekilde dinlediler. Zalimler ayetleri inkâr ettiklerini gizleyip kendi aralarında fısıldaşarak şöyle dediler: Bu resul olduğunu iddia eden sizin gibi beşer değil midir? Size karşı üstün bir özelliği yoktur. Getirdiği ancak bir sihirdir. Sizin gibi bir beşer olduğunu anladığınız halde ona tabi mi olacaksınız? Şüphesiz ki onun getirdiği sihirden başka bir şey değildir.
Nakinig sila nito habang ang mga puso nila ay nalilingat dito. Nagkubli ang mga tagalabag sa katarungan dahil sa kawalang-pananampalataya ng pag-uusap na nagtatapatan sila roon habang mga nagsasabi: "Ito kayang nag-aangkin na siya ay isang sugo ay maliban pa sa isang taong tulad ninyo, na walang pagkatangi sa kanya sa inyo? Ang inihatid niya ay isang panggagaway. Kaya susunod ba kayo sa kanya samantalang kayo ay nakatatalos na siya ay isang taong tulad ninyo at na ang inihatid niya ay isang panggagaway?"
Lo ascoltarono mentre i loro cuori ne erano distratti, e i malfattori nascosero la loro miscredenza, sussurrandosi a vicenda, nei loro conciliaboli, dicendo: "Ccostui è colui che afferma di essere un messaggero? Non è forse un essere umano come voi? Non è per nulla differente da voi, e ciò che ha comunicato è magia. Lo seguite forse, mentre siete certi che sia un essere umano come voi e che ciò che ha comunicato è magia?".
Ceux qui, à cause de leur mécréance, sont injustes écoutent ces versets avec des cœurs distraits, dissimulant les paroles suivantes qu’ils se disent entre eux: Cet homme qui prétend être un messager et qui n’est qu’un humain semblable à vous n’a-t-il pas de signe distinctif ? Par ailleurs, ce qu’il apporte est de la magie. Le suivrez-vous donc tout en sachant qu’il est un humain comme vous et que ce qu’il apporte est de la magie ?
Escuchaban, pero sus corazones eran indiferentes. Los incrédulos dicen en secreto: “¿No es este, que dice ser un Mensajero, un hombre como cualquiera de ustedes? Lo que ha traído es magia. ¿Lo seguirán aun sabiendo que es solo un hombre y que lo que ha traído es magia?”
They listened to it whilst their hearts were unmindful of it. And those who are wrongdoers through disbelief hid their private talk when they said: “Is this one who claims to be a messenger but a man like you, without any distinction from you? What he has brought is magic. So will you follow him knowing that he is a man like you and what he has brought is magic?”
Chúng nghe những điều nhắc nhở trong Qur'an bằng trái tim thờ ơ. Những kẻ vô đức tin với lời nhắc nhở của Qur'an đã giấu kín cuộc mật đàm của chúng, chúng bảo nhau: Chẳng phải kẻ tự xưng là Thiên Sứ cũng chỉ là một con người phàm tục giống như các ngươi đó sao, chẳng phải hắn chẳng có gì vượt trội hơn các ngươi hay sao?! Hắn chỉ mang đến điều yêu thuật, chẳng lẽ các ngươi chịu đi theo hắn trong lúc các ngươi biết rõ hắn là người phàm giống như các ngươi sao?!
Mereka mendengarkannya sedangkan hati mereka dalam keadaan lalai darinya. Orang-orang yang zalim dengan kekafirannya itu merahasiakan pembicaraan rahasia yang mereka rundingkan dengan mengatakan, "Orang ini (Muhammad) yang mengklaim bahwa ia utusan Allah tidak lain hanyalah manusia biasa seperti kalian, ia tidak memiliki keistimewaan apa-apa dari kalian!? Apa yang ia bawa hanyalah sihir belaka, maka apakah kalian akan mengikutinya padahal kalian sendiri mengetahui bahwa ia hanyalah manusia sama seperti kalian, serta apa yang dibawanya hanyalah sihir?!"
Srca nevjernikā sasvim su nemarna u pogledu Kur’ana kojeg čuju, odvraćena su pomoću neistine i naklonjena slijeđenju strasti. Jednom, kurejšijski nevjernici sastali su se i šapatom rekli da je Resulullah, sallallahu alejhi ve sellem, samo čovjek, da se ni po čemu ne razlikuje od drugih ljudi. Zatim su rekli da je časni Kur’an, koji mu je objavljen, vradžbina i dodali: “Zar ćete povjerovati u Kur’an, a vidite da je čarolija, i zar ćete slijediti čovjeka poput vas?”
أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ (Would you then go along with sorcery while you have eyes to see? - 21:3) Those people used to discuss among themselves secretly that the claim of the Holy Prophet about his prophethood should not be accepted, because he was an ordinary human being like all others and not an angel. On the other hand not even the most rigid among the unbelievers could deny the supreme charm and eloquence of the Book of Allah nor its power to influence people when it was recited before them. Therefore, in order to turn people away from the Holy Book they started calling it magic and black art. They thought that they could keep people away from Islam by labeling the Qur'an as a book of magic thereby dissuading people from going to the Holy Prophet ﷺ and listening to Qur'an. Probably they used to discuss this subject secretly among themselves lest the Muslims come to know about their foolish views and unveil their fallacy.
Il Messaggero pace e benedizioni di Allāh su di lui ﷺ disse: "Il mio Dio è consapevole delle dicerie che nascondete; Egli è Consapevole di ogni parola pronunciata nei cieli e in terra, ed Egli è L'Ascoltatore delle parole dei Suoi sudditi, Il Sapiente riguardo le loro azioni, e li giudicherà per esse”.
The Messenger (peace be upon him) said: “My Lord knows the speech you concealed, for He knows everything said by anyone in the heavens and the earth. He is Hearing of the sayings of His servants and Knowing of their actions, for which He shall reward them”.
Le Messager dit: Mon Seigneur connaît les paroles que vous dissimulez et Il connaît les paroles prononcées dans les Cieux et sur Terre. Il est au fait de toutes les paroles et de toutes les œuvres de Ses serviteurs et Il les rétribuera en conséquence.
Every man who is living in this world is nearer to death than life. In this respect he is virtually on the verge of coming face to face with his Day of Reckoning. But man is so reckless that he does not pay heed to any sort of reminder from God, whether given through a prophet or anyone else. He ignores the advice of the preacher of truth and dismisses it as something uttered by ‘a mere man’. When in Makkah the Prophet Muhammad started calling upon people to God by means of the Quran. The divine discourse enshrined therein moved people’s hearts. This became a serious matter for the Makkan leaders, because this jeopardized their leadership. The Quran urged people to accept the unity of God, whereas the great leaders of Makkah had maintained their supremacy on the basis of polytheism. In order to divert the attention of the people, they started spreading the notion that the effectiveness of the Prophet Muhammad’s message did not derive from its being the word of God; the force behind it was not that of Truth but of magic. It was all mere human rhetoric and was in no way to be considred a divine discourse. Albeit taking the name of God, those who indulged in such talk did not firmly believe that God was seeing and hearing them. Had they had real faith in God’s being all-knowing, that is, His being One who knows the unseen—they would never have uttered such insincere words.
El Mensajero r dijo: “Mi Señor conoce lo que dijeron en secreto, porque Él conoce todo lo que se dice en los cielos y en la Tierra. Él Oye las palabras de Sus siervos y conoce sus acciones, por las cuales Él los recompensará”.
Thiên Sứ Muhammad ﷺ nói: Thượng Đế của Ta biết rõ những gì các ngươi che giấu từ cuộc nói chuyện, bởi lẽ Ngài biết rõ từng lời nói được thốt ra từ những ai ở trên các tầng trời và những ai ở trái đất, Ngài nghe thấy tất cả lời nói của đám bề tôi của Ngài, Ngài thông toàn tất cả các hành động và việc làm của họ, và Ngài sẽ thưởng, phạt cho tất cả điều đó.
Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- dedi ki: Rabbim gizlediğiniz sözü bilir. O, göklerde ve yerde her kişinin söylediği tüm sözleri hakkıyla bilir. O, kullarının sözlerini hakkıyla işiten, yaptıkları amellerini hakkıyla bilendir. Bunlara göre onlara karşılıklarını verecektir.
Nagsabi ang Sugo – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan: "Ang Panginoon ko ay nakaaalam sa anumang ikinubli ninyo na pag-uusap sapagkat Siya ay nakaaalam sa bawat sinasabing namumutawi mula tagapagsabi nito sa mga langit at sa lupa. Siya ay ang Madinigin sa mga sinasabi ng mga lingkod Niya, ang Maalam sa mga ginagawa nila. Gaganti Siya sa kanila sa mga ito."
Rasulullah -ṣallallāhu 'alaihi wa sallam- berkata, "Tuhanku mengetahui perkataan yang kalian rahasiakan karena Dia mengetahui segala perkataan yang diucapkan oleh siapa pun yang ada di langit dan bumi. Dia Maha Mendengar perkataan hamba-Nya, Maha Mengetahui amal perbuatan mereka, dan pasti akan memberikan mereka balasan atas setiap amal perbuatan tersebut."
Na to je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, samo rekao: “Moj Gospodar zna šta oni šapatom govore. On zna sve što se govori i na nebesima i na Zemlji. On čuje riječi Svojih robova i zna šta oni rade, te će im dati adekvatnu naknadu."
Les mécréants émirent des opinions diverses au sujet de ce que leur a apporté Muħammad. Tantôt ils le qualifiaient de rêves confus n’ayant aucune signification, tantôt d’invention nouvelle et tantôt de poésie. Puis ils ajoutaient: S’il dit vrai, qu’il nous apporte un miracle comme en ont apporté les prophètes du passé, à l’image du bâton de Moïse et de la chamelle de Şâliħ.
But they were unsure of what Muhammad (peace be upon him) brought. At times they said: “Confused dreams which have no meaning”. And at times they said: “No, but in fact he made it up without any basis”. And sometimes they said: “He is a magician. If he is true in his claim, he should bring us a miracle like the former messengers, as they brought miracles like the staff of Moses and the camel of Salih”.
Ma furono in dubbio su ciò che comunicò Muħammed pace e benedizioni di Allāh su di lui ﷺ; a volte dicevano: "Sono dei sogni e delle interpretazioni confuse", e qualche volta dicevano: "No, egli ha inventato qualcosa senza fondamenta", e altre volte dicevano: "È un poeta, e se, in verità, egli è sincero nella sua predica, che compia un miracolo, come i precedenti messaggeri che compievano miracoli, come il bastone di Mūsā e la cammella di Sāleħ".
Akan tetapi, mereka malah ragu dengan perkara yang dibawa oleh Muhammad -ṣallallāhu 'alaihi wa sallam-. Kadang mereka mengatakan, "Yang disampaikannya hanyalah mimpi-mimpi belaka yang tidak bisa ditafsirkan." Kadang pula mereka mengatakan, "Bukan, akan tetapi dia sendirilah yang merekayasanya tanpa memiliki sumber mana pun." Kadang pula mereka berkata, "Dia adalah penyair. Bila memang ia benar dalam klaimnya maka cobalah ia mendatangkan kepada kami suatu mukjizat sebagaimana halnya para rasul yang diutus sebelumnya. Sungguh mereka telah datang dengan membawa berbagai mukjizat seperti tongkat Nabi Musa dan unta betina Nabi Saleh."
Chúng nghi ngờ về những gì mà Thiên Sứ Muhammad ﷺ mang đến, cho nên, có lúc chúng bảo: toàn là những thứ mộng mị hỗn tạp chẳng có gì đáng để phân tích; có lúc chúng nói: không, hắn chỉ bịa đặt không hề có cơ sở và bằng chứng nào cả; và có lúc chúng lại nói: hắn là một nhà thơ, và nếu sứ mạng của hắn là thật thì chúng ta hãy bảo hắn mang đến một phép lạ giống như những phép lạ đã được ban cấp cho những vị Thiên Sứ trước đây, quả thật, các vị Thiên Sứ trước đều mang đến những phép lạ, chẳng hạn như chiếc gậy của Musa, con lạc đà cái của Saleh.
5- Hatta onlar:“(Kur’an, aslı olmayan) karmaşık rüyalardır. Hayır, onu kendisi uydurmuştur. Bilakis o, bir şairdir. (Öyle değilse) bize öncekilere gönderilenlere benzer bir mucize getirsin, bakalım” dediler.
6- Onlardan önce helâk ettiğimiz hiçbir ülke halkı imana gelmemişti. Şimdi bunlar mı iman edecekler?
5. Yüce Allah, yalanlayıcıların Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem hakkında ve getirdiği Kur’an-ı Kerim’e dair söyledikleri yalanları, hakkında neler uydurduklarını ve çeşitli batıl sözlerini söz konusu etmektedir. Onlar bazen Kur'ân hakkında:“anlamsız rüyalardır”, uykuda olup da ne söylediğini bilmeyen ve rüyasında saçmalayan bir kimsenin sözü gibidir, derken kimi zaman da “onu kendisi uydurmuştur”, demişler; bir başka sefer de “o, bir şairdir”, söylediği de bir şiirdir, demişlerdir. Allah Rasûlünün durumunu gerçek şekliyle asgari seviyede bilip onun getirdiğini tetkik eden bir kimse, en ufak bir şüphe söz konusu olmaksızın onun bu getirdiğinin en üstün ve en yüce söz olduğuna, Allah tarafından gönderildiğine, hiçbir insan tarafından kısmen dahi benzerinin ortaya konulamayacağına kesin olarak inanır. Nitekim Yüce Allah, düşmanlarına bu hususta meydan okumuş ve onun benzerini ortaya koymalarını istemiştir. Onların da Kur’an’ın benzerini ortaya koymalarını gerektiren sebepler ve ona karşı duydukları bir düşmanlık vardı ama hiçbir şekilde ona karşı çıkıp benzeri bir söz meydana getirmeye güçleri yetmedi. Onlar da bunu biliyorlardı. Yoksa onları hop kaldırıp hop oturtan, yataklarında rahatlarını bozan, ne söylediklerini bilemez hale getiren ne idi? Karşısında hiçbir şeyin direnemediği haktan başkası mıydı? Onların Kur'ân hakkında bu sözleri söylemelerinin tek sebebi, ona kendileri iman etmedikleri gibi onu yakından tanımayan kimseleri de ondan uzaklaştırma arzularıydı. Halbuki Kur’an-ı Kerim, Allah Rasûlünün getirdiğinin doğruluğuna, onun söylediklerinin gerçek olduğuna en büyük delil teşkil eden ve ebedi olan en büyük mucizedir. Kur’an-ı Kerim, mucize olarak yeterlidir ve tatmin edicidir. Onun dışında bir delil isteyen yahut onun dışında herhangi bir mucize gösterilmesini teklif eden kimse, şüphesiz cahildir, zalimdir, onu yalanlayan ve teklif ettikleri birtakım mucizelerin gösterilmesini isteyen bu inatçılara benzemektedir. Halbuki bu, onlar için çok tehlikeli bir şeydi ve böyle bir teklifte bulunmalarının kendilerine sağlayacağı bir fayda da yoktu. Çünkü eğer maksatları, delili ile ortaya çıkması halinde hakkı bilmek ise işte onların istedikleri mucizeler olmaksızın da hakkın delili apaçık ortadadır. Eğer maksatları hakkı öğrenmek değil de karşılarındakini aciz bırakmak ve istediklerini getirmediği için iman etmemekte kendilerinin mazur olduğunu ileri sürmek ise hiç şüphesiz istedikleri mucizeler gösterilse dahi yine de iman etmeyeceklerdir. “Doğrusu… onlara her türlü âyet/mucize gelse bile acıklı azabı görene kadar iman etmezler.”(Yunus, 10/96-97) Bundan dolayı Yüce Allah onların: “bize öncekilere gönderilenlere benzer” Salih’in dişi devesi, Mûsâ’nın asası vb. gibi “bir mucize getirsin, bakalım” dediklerini nakletmektedir.
6. Yüce Allah da şöyle buyurmaktadır:“Onlardan önce helâk ettiğimiz hiçbir ülke halkı imana gelmemişti.” Yani onlar, kendi teklif ettikleri ve gösterilmesini istedikleri mucizeleri görmelerine rağmen iman etmemişlerdi. Yüce Allah’ın bu husustaki sünneti/kanunu ise şudur: Birtakım mucizeler gösterilmesini isteyip de onları gördükten sonra iman etmeyenler dünyada helâk edilip cezalandırılırlar. İşte daha öncekiler bunlara iman etmemişlerdi. Peki, kendileri bu teklif ettikleri mucizeleri görünce iman edecekler mi? Bunları kendilerinden öncekilere üstün kılan ne? Bunların hayırlı oluşları nerden gelmektedir ki bu mucizeler ortaya çıktığı takdirde iman etmelerini gerektirsin? Bu soru olumsuz anlam içermektedir, yani onlar da kesinlikle iman etmeyeceklerdir.
"Bahkan mereka berkata (pula), '(Al-Qur`an itu adalah) mim-pi-mimpi yang kalut, malah diada-adakannya, bahkan dia (sendiri) seorang penyair, maka hendaknya dia mendatangkan kepada kita suatu mukjizat, sebagaimana rasul-rasul yang telah lalu diutus.' Tidak ada (penduduk) suatu negeri pun sebelum mereka yang ber-iman, yang mana Kami telah membinasakannya (disebabkan pen-dustaan mukjizat), maka apakah mereka akan beriman?" (Al-An-biya`: 5-6).
(5) Allah تعالى menyebutkan kebohongan orang-orang yang mendustakan Muhammad dan al-Qur`an yang dibawanya. Mereka telah berbuat dusta tentangnya dan melontarkan komentar-komen-tar batil lagi bermacam-macam. Terkadang mengatakan, '(Al-Qur`an adalah) mimpi-mimpi kalut ibarat ocehan orang tidur yang sedang mengigau, tidak menyadari apa yang dikatakannya!' Kadang-ka-dang mereka menyatakan, 'Ia telah membual, membuat-buat dan memalsukannya dari dirinya sendiri.' Suatu waktu mereka menga-takan, 'Ia adalah seorang penyair. Dan yang dibawanya adalah syair semata!' Padahal, orang yang mengetahui fakta walau sedikit saja tentang seluk-beluk Rasulullah dan memperhatikan al-Qur`an yang diembannya, niscaya akan yakin seyakin-yakinnya dengan keyakin-an yang tidak bisa dirasuki oleh keragu-raguan, bahwa ia (al-Qur`an) merupakan perkataan yang paling agung dan paling tinggi, berasal dari Allah, tidak ada seorang pun dari kalangan manusia yang mam-pu mendatangkan semisalnya, walau sebagian saja. Sebagaimana Allah telah menantang para musuhNya dengan tantangan tersebut, agar mereka menghadapinya. Kendatipun banyak motivasi untuk melawan dan memusuhinya, namun mereka tidak kuasa untuk melawannya, dan mereka menyadari tentang hal itu.
Kalau mereka tidak demikian, maka tidaklah yang menyebab-kan mereka berdiri dan duduk, bangun dari pembaringan-pem-baringan mereka serta mengusik mulut-mulut mereka melainkan kebenaran yang tidak ada penghadangnya. Mereka melontarkan komentar-komentar tersebut tentang al-Qur`an dengan tidak meng-imaninya, adalah untuk tujuan menjauhkan orang yang belum me-ngenalnya darinya. Padahal, ia (al-Qur`an) merupakan bukti yang lestari yang menandakan kebenaran dan kelurusan risalah yang diemban oleh Rasulullah. Ia sudah mencukupi dan memadai. Siapa saja yang menuntut bukti lain selainnya, atau meminta diturunkan bukti selainnya, maka dia adalah orang bodoh lagi zhalim, persis seperti para penentang yang mendustakannya.
Mereka malah meminta bukti-bukti lain yang justru akan menjelma sebagai bahaya bagi mereka, tanpa ada kebaikan pun bagi mereka dalam permintaan tersebut. Pasalnya, bila niatan me-reka adalah ingin mengetahui kebenaran, jika telah jelas dalilnya, maka sungguh telah terlihat jelas apa yang mereka inginkan tanpa memerlukan pembuktian lagi. Apabila tujuan mereka berupaya menggagalkan dan menegakkan dalil bagi diri mereka (untuk tidak beriman) bila Rasul tidak mendatangkan apa yang mereka minta, maka sesungguhnya dengan kondisi seperti ini, (walaupun mereka telah dihadirkan apa yang mereka minta), pasti tidak akan meng-imaninya. Kendatipun telah datang setiap bukti kebenaran, niscaya mereka tidak akan beriman sampai menyaksikan siksaan yang pedih.
Oleh sebab itu, Allah berfirman tentang mereka,﴾ فَلۡيَأۡتِنَا بِـَٔايَةٖ كَمَآ أُرۡسِلَ ٱلۡأَوَّلُونَ 5 ﴿ "Maka hendaknya dia mendatangkan kepada kita suatu mukjizat, sebagaimana rasul-rasul yang telah lalu diutus," seperti unta Nabi Shalih, tongkat Nabi Musa, dan lain-lain.
(6) Allah berfirman (untuk menjawabnya), ﴾ مَآ ءَامَنَتۡ قَبۡلَهُم مِّن قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَٰهَآۖ ﴿ "Tidak ada (penduduk) suatu negeri pun sebelum mereka yang beriman yang mana Kami telah membinasakannya (disebabkan pendustaan mukjizat)," maksudnya (tidak beriman) dengan bukti-bukti yang mereka usulkan sendiri. Sesungguhnya ketetapan Allah menuntut bahwa orang yang meminta bukti kebenaran (dari Nabi), kemudian telah didatangkan, tetapi dia tetap tidak beriman, niscaya akan disegerakan siksaan baginya oleh Allah. Orang-orang generasi se-belumnya, mereka tidak beriman (meski sudah dibawakan kepada mereka bukti-bukti kebenaran).
Apakah mungkin mereka akan mengimaninya? Faktor apakah yang mengistimewakan mereka ketimbang generasi sebelumnya? Apakah sisi kebaikan yang ada pada mereka yang akan mengan-tarkan mereka kepada keimanan saat kemunculan tanda-tanda kebenaran itu? Pertanyaan ini bermakna penafian (peniadaan). Pengertiannya, hal tersebut tidak mungkin terjadi pada mereka selama-lamanya.
Pero dudaron de lo que Mujámmad r había traído. A veces decían: “Sueños confusos que no tienen sentido”. Y otras veces decían: “No, sino que es un invento sin ningún fundamento”. Y en ocasiones decían: “Es un brujo. Si él es verídico en su afirmación, debería traernos un milagro del mismo modo que lo hicieron los mensajeros anteriores, como la vara de Moisés y la camella de Sálih”.
Oni vode diskusije u pogledu onoga što se Muhammedu, sallallahu alejhi ve sellem, objavljuje. Neki kažu da se radi o zbrkanim snovima koji nemaju značenja, neki tvrde da ga on izmišlja, da je pjesnik. Govorili su: Ako je istina što govori neka nam donese kakvo nadnaravno djelo kao što su to činili i prijašnji poslanici, poput Musaovog štapa ili Salihove deve.
Bagkus nag-atubili sila sa pumapatungkol sa ihinatid ni Muḥammad – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan. Kaya minsan, nagsabi sila: "Mga maling panaginip na nagkahalu-halo, na walang pagpapakahulugan para sa mga ito." Nagsabi naman sila minsan: "Hindi; bagkus lumikha-likha siya nito, na hindi ito nagkaroon ng pinagmulan." Nagsabi pa sila minsan: "Siya ay isang manunula. Kung siya ay naging tapat sa pag-aangkin niya, maghatid siya sa atin ng isang himalang tulad ng sa mga sinauna kabilang mga sugo sapagkat naghatid nga sila ng mga himala, tulad ng tungkod ni Moises at dumalagang kamelyo ni Ṣāliḥ."
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'in getirdiği din hakkında bocaladılar. Hakkında, kimi zaman; "Açıklaması olmayan karmakarışık rüya!" dediler. Bazen, "Hayır! Bu aslı olmayan bir yalandır" dediler. Kimi zaman da: "O şairdir" dediler. Eğer çağırdığı şeyde doğru söylüyor ise bize daha önceki peygamberlerin, Musa'nın asası ve Salih'in devesi gibi bir mucize getirsin.
بَلْ قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ (they said, [ The Further Qur'an is ] a mixture of hotch-potch dreams. - 21:5.) Dreams having an element of personal and shaitanic thoughts are called أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ. That is why this term (أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ ) has been translated as "hotch-potch dreams". What it means is that in the first place the unbelievers called the Qur'an as magic, then they described it as a collection of disturbed dreams, and then they said it was a forgery and fabrication against Allah Ta’ ala to call it His words; and finally they said that he ﷺ was a poet and the Qur'an represented his poetic compositions.
فَلْيَأْتِنَا بِآيَةٍ (So let him bring to us a sign - 21:5) It means that the unbelievers demanded from the Holy Prophet ﷺ certain specific miracles to be shown as a proof of his being a real Prophet. In response to this demand, Allah Ta` ala said in this verse that the same demand for miracles was also made by the people in the past from other prophets, and when their request was met, it was of no avail. They did not submit to Allah even after witnessing the miracles of their choice. And Allah has decreed that people who do not submit to Him even after they have seen the miracle of their choice are subjected to His wrath even in this world and are destroyed. Allah, in His Divine Mercy and in view of the honoured position of the Holy Prophet ﷺ had granted to his Ummah immunity from the terrible punishment which is the inevitable fate of those people who defy the Will of Allah. It was not, therefore, considered desirable to show them miracles of their choice because if they, like the earlier people, persisted in their unbelief even after seeing those miracles, they too would invite the wrath of Allah Ta` ala.
Penduduk suatu negeri yang hidup sebelum mereka yang meminta untuk diturunkan kepada mereka berbagai mukjizat, sama sekali tidaklah beriman tatkala mukjizat-mukjizat itu diturunkan sesuai dengan apa yang mereka inginkan, bahkan mereka hanya mendustakannya, sehingga Kami pun membinasakan mereka. Lalu apakah mereka sendiri akan beriman bila mukjizat-mukjizat itu diturunkan?!
Non vi fu un villaggio, prima di costoro che presentano tali proposte, che propose che venissero rivelati dei Segni e che ottennero ciò che proposero; al contrario, li smentirono, e così li distruggemmo. Crederanno costoro?!.
Before these who are making a request, no town which ever made a request for divine signs. to be revealed and was then granted them as per their request ever believed. In fact, they denied them so I destroyed them. So will these people believe?
Walang sumampalataya bago ng mga tagamungkahing ito na isang pamayanang nagmungkahi ng pagbaba ng mga tanda kaya nabigyan ang mga iyan ng mga iyon gaya ng iminungkahi ng mga iyan; bagkus nagpasinungaling ang mga iyan sa mga iyon kaya nagpahamak Kami sa mga iyan. Kaya sasampalataya ba ang mga ito?
Bu memleket halkından önce mucizeler indirilmesini isteyenler iman etmediler. Oysa ki onlara istemiş oldukları mucizeler verilmişti. Ancak onlar bunu yalanladır. Biz de onları helak ettik. Şimdi bunlar mı iman edecekler?
Antes de ellos, ninguna de las ciudades que demandaron la revelación de milagros divinos, y cuyas demandas les fueron concedidas, creyó alguna vez. De hecho, los rechazaron y por eso las destruí. ¿Creerán estas personas entonces?
Nisu povjerovali stanovnici gradova, prije ovih predlagača, kojima su njihovi poslanici čuda donosili, nakon što su to tražili i dobili kao što su tražili, pa zar će mekanski mnogobošci povjerovati ako im Resulullah, sallallahu alejhi ve sellem, donese čudo?
The messenger of truth always presents the truth on the strength of sound arguments. When the Prophet’s opponents felt that they could not counter his arguments with their own arguments, they tried to dissuade the people from treading the path of truth by levelling different types of false allegations, such as saying that this (the divine discourse in the Quran) was mere poetry, that it was literary magic, that these were the senseless ramblings of a madman, that it was all self-devised, etc. Since the Prophet Muhammad did not perform any miracles before the people of Makkah, they cast aspersions on his prophethood by raising the issue of why he had not brought any miracle from God, like the other prophets in the past. Throughout the history of religion, experience has shown that those who do not accept the truth on the presentation of sound arguments, refuse to accept it even after seeing a miracle. Therefore, it is essential for the well wishing of the people that admonition on the strength of arguments be continued, instead of concluding the process of preaching by performing a miracle, because the rejection of a miracle invites the wrath of God. Consequently, the next stage can only be the destruction of the deniers.
Les cités du passé qui ont vu leurs habitants réclamer des miracles, les avaient obtenus et les avaient démentis… Nous les avons alors anéantis. Ceux-là vont-ils y croire ?
Then in اَفَھُم یؤمِنُونَ (Will they believe?) there is a hint that there was no likelihood of these people accepting the true faith even after seeing the miracles of their choice. Hence they were not shown the desired miracle.
Trước thời những kẻ yêu cầu những phép lạ này (những kẻ ngoại đạo của Makkah), có những thị trấn đã yêu cầu TA (Allah) ban xuống những phép lạ và khi TA ban xuống cho chúng giống như những gì chúng yêu cầu nhưng rồi chúng vẫn phủ nhận và vô đức tin nên TA đã hủy diệt chúng. Thế phải chăng những kẻ này sẽ tin ư?!
7- Senden önce (peygamber olarak) gönderdiklerimiz, kendilerine vahyettiğimiz birtakım erkeklerden başkası değildi. Eğer bilmiyorsanız zikir ehline sorun
8- Onları yemek yemeyen birer ceset kılmadık ve onlar ebedi de değildiler.
9- Sonra onlara verdiğimiz sözümüzü yerine getirip onları ve dilediğimiz kimseleri kurtardık, haddi aşanları da helâk ettik.
7-9. Bu buyruk, şu sözleriyle son peygamberi yalanlayan kişilerin şüphelerine bir cevaptır:“O niye yemeye, içmeye, pazarlarda gezip dolaşarak alış-veriş yapmaya ihtiyacı olmayan bir melek değildir? Niçin ebedi bir hayatı yok? Onun böyle olmayışı peygamber olmadığının delilidir.” Bu gibi şüpheler peygamberleri yalanlayanların kalplerinde hep var olagelmiştir. Onlar küfürleriyle birbirlerine benzedikleri gibi sözleri de birbirlerine benzemiştir. Şanı Yüce Allah, kendisinden önceki rasûlleri -velev ki peygamber olduğunu bütün kesimlerin kabul ettiği ve müşriklerin de kendilerinin onun dini üzerine olduklarını iddia ettikleri İbrahim aleyhisselam’ın dışındaki bir peygamber bulunmasaydı bile- kabul ettikleri halde son peygamberi yalanlayan bu gibilerin şüphelerine cevap vermektedir. Şöyle ki Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’den önce gelmiş bütün peygamberler insan idiler. Yerler, içerler, çarşı-pazarlarda gezer, dolaşırlardı. Ölüm ve buna benzer bütün insanlar hakkında söz konusu olan çeşitli olaylar, onlar için de söz konusu idi. Yüce Allah, bu peygamberleri kendi kavimlerine, ümmetlerine göndermiş ve onları tasdik edenler etmiş, yalanlayanlar da yalanlamıştır. Şanı Yüce Allah da onlara vaat etmiş olduğu kurtuluş ve hem onların hem de onlara uyanların bahtiyar olacağına dair sözünü yerine getirmiş, haddi aşıp onları yalanlayan kimseleri de helâk etmiştir. Peki, ne diye Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in risaletini inkâr etmek için aslı astarı olmayan şüpheler ileri sürülmektedir? Oysa bu şüpheler, onun diğer peygamber kardeşleri hakkında da söz konusudur. Ama onlar, Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’i yalanlarken önceki peygamberlerin peygamberliğini kabul etmektedirler. Bu, gâyet açık ve susturucu bir delildir. Zira onlar, insanlardan birisinin peygamber olduğunu kabul edip de yine insanlardan bir başka peygamberi kabul etmiyorlarsa o takdirde bu şüpheleri tutarsızdır. Zaten bizzat kendileri de bu şüphelerinin tutarsız olduğunu kabul etmekle ve bu konuda çelişkiye düşmekle delil diye ileri sürdükleri şüphelerini de çürütmüş olmaktadırlar.
ğer onların insanlar arasından herhangi bir peygamberin gelmesini inkâr ettiklerini, ebedi ve yemek yemeyen bir melek dışında hiçbir insanın peygamber olamayacağını söyleyecek noktaya geldiklerini kabul etsek dahi Yüce Allah, onların bu türden şüphelerini de ele almış ve şu buyruğuyla da bunu cevaplandırmıştır:“Ona ne diye bir melek indirilmedi, dediler. Eğer biz bir melek indirseydik, her halde iş bitirilmiş olurdu ve sonra kendilerine mühlet de verilmezdi. Eğer onu bir melek yapsaydık onu elbette bir adam yapardık ve onları düşmekte oldukları şüpheye yine düşürürdük.”(el-En’am, 6/8-9) Diğer taraftan insanların meleklerden vahiy telakki etmeye güçleri de yoktur: “De ki: Şâyet yeryüzünde yerleşmiş, yürüyen melekler olsaydı, biz onlara gökten melek bir peygamber gönderirdik.”(el-İsrâ, 17/95) Eğer sizin daha önce gönderilmiş peygamberlerin durumu ile ilgili bir şüpheniz varsa, bilginiz söz konusu değilse o takdirde “zikir ehline sorun.” Önceki kitapları bilenlere sorun. Kendilerine Tevrat ve İncil verilmiş kimseler gibi. Bunlar sahip oldukları bilgiye göre size haber verecekler ve gönderilmiş bütün peygamberlerin, kendilerine gönderilmiş kimseler türünden birer insan olduklarını söyleyeceklerdir. Bu âyet-i kerime her ne kadar daha önce gönderilmiş peygamberlerin durumunun zikir ehline -ki bunlar ilim ehli kimseler demektir- sorulması hakkında özel bir sebebe bağlı ise de dinin, usulü ve fürûu ile ilgili olup da insanın hakkında bilgi sahibi olmadığı her bir mesele buna dahildir, onlar da onu bilen kimseye sorulmalıdır. O halde bu buyrukta ilim öğrenmek ve ilim ehline soru sormak emri vardır. Onlara soru sorma emrinin verilmesinin tek sebebi, ilim sahiplerinin bildiklerini öğretmekle ve bildikleri hakkında cevap vermekle yükümlü olduklarından dolayıdır. Bu buyrukta zikir/ilim ehline soru sormak, özellikle söz konusu edilmekte ve böylelikle bilgi sahibi olmadığı bilinen kimselere soru sormak yasaklandığı gibi böyle bir kimsenin bu işe kalkışması da yasaklanmaktadır. Yine bu âyet-i kerimede kadınlar arasından peygamber gönderilmediğine, Meryem’in de bir başkasının da peygamber olmadığına delil vardır. Çünkü Yüce Allah:“Senden önce (peygamber olarak) gönderdiklerimiz, kendilerine vahyettiğimiz birtakım erkeklerden başkası değildi” buyurmaktadır.
I prije Vjeronavjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, Allah je samo ljude kao poslanike slao, a ne meleke, i objavljivao im je. Zato pitajte, o mekkanski bezbožnici, sljedbenike Knjige, jevreje i kršćane, ako to ne znate!
Mensajero, no envié antes de ti sino hombres, a quienes descendí revelación. No envié ángeles, por lo tanto, pregúntenle a la Gente del Libro que los precedió, si no saben.
Ô Messager, Nous n’avons envoyé avant toi que des hommes sur qui Nous faisions descendre la Révélation. Nous n’avons pas envoyé d’anges en tant que messagers. Interrogez à ce sujet les gens qui ont reçu le Livre avant vous, si vous ne savez pas.
-Ey Resul!- Senden önce ancak kendilerine vahyettiğimiz erkekleri peygamber olarak gönderdik. Bizler melekleri peygamber olarak göndermedik. Eğer bilmiyorsanız sizden önceki ehlikitab'a (âlimlerine) sorun.
فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ (So, ask the people (having the knowledge) of the message, if you do not know. - 21:7) In this verse, scholars of Injil Evangele) and Torah are referred to as أَهْلَ الذِّكْرِ (people of the message), who had accepted the Holy Prophet's prophethood. Therefore, what it actually means is that if you are not aware whether the prophets of the past were angels or ordinary men then you should find out from the scholars of Injil and Torah as they know perfectly well that all prophets were human beings. It is, therefore, quite possible that here the term اَھلَ :(people of the message) refers to all Jews and Christians (even though they have not believed in the Holy prophethood of the Holy Prophet ﷺ).
Ruling: Qurtubi has said in his exegesis that this verse has made it clear that ignorant persons who are not acquainted with the rules of Shari'ah must seek knowledge from scholars and then follow them accordingly.
And I did not send before you, O Messenger, except men amongst humans to whom I would send revelation. I did not send them as angels, so ask the People of the Book before you if you do not know this.
E non abbiamo inviato prima di te – O messaggero – altro che umani che abbiamo ispirato, e non abbiamo mai inviato degli angeli. Chiedete alla Gente del Libro che vi ha preceduti, se non lo sapete.
" Kami tiada mengutus rasul-rasul sebelum kamu (Muham-mad), melainkan beberapa orang laki-laki yang Kami beri wahyu kepada mereka, maka tanyakanlah olehmu kepada orang-orang yang berilmu, jika kamu tiada mengetahui. Dan tidaklah Kami jadikan mereka tubuh-tubuh yang tiada memakan makanan, dan tidak (pula) mereka itu orang-orang yang kekal. Kemudian Kami tepati janji (yang telah Kami janjikan) kepada mereka. Maka Kami selamatkan mereka dan orang-orang yang Kami kehendaki, dan Kami binasakan orang-orang yang melampaui batas." (Al-Anbiya`: 7-9).
(7-9) Ini merupakan sanggahan atas lontaran syubhat ka-langan orang-orang yang mendustakan Rasulullah. Mereka berko-mentar, "Kenapa dia (seorang rasul) bukan seorang malaikat yang tidak membutuhkan makanan dan minuman serta mondar-mandir berurusan di pasar-pasar! Kenapa dia tidak abadi!" Bila dia tidak demikian, berarti menunjukkan dia bukan seorang utusan Allah."
Rangkaian syubhat ini, masih saja menancap di hati-hati kaum yang mendustakan para rasul. Mereka serupa dalam kekufuran, se-hingga pernyataan-pernyataan mereka pun senada. Berikutnya, Allah menangkis syubhat orang-orang yang mendustakan Rasulullah, (namun) mengakui penetapan eksistensi para rasul sebelum beliau.
Kalau tidak ada nabi melainkan Nabi Ibrahim عليه السلام saja -yang telah diakui kenabiannya oleh seluruh golongan, yang mana kaum musyrikin melancarkan klaim berpegang teguh pada agama dan ajaran Ibrahim bahwa para rasul sebelum Muhammad semuanya dari kalangan manusia, yang makan makanan dan berjalan-jalan di pasar-pasar, dan muncul kejadian-kejadian manusiawi yang me-nimpa mereka seperti kematian dan kejadian lainnya, serta bahwa Allah telah mengutus mereka kepada kaum dan umat mereka; lalu sebagian beriman kepada mereka, dan ada pula yang mendustakan, dan bahwa Allah benar-benar akan merealisasikan bagi mereka sesuatu yang telah dijanjikan, berupa keselamatan dan kebahagia-an bagi mereka (para utusan Allah) dan para pengikut, dan akan membinasakan orang-orang yang melampaui batas, lagi mendusta-kan mereka-; maka mengapa banyak syubhat batil yang diarahkan kepada Muhammad dalam rangka mengingkari risalahnya, pada-hal realita-realita itu melekat pada para saudaranya dari kalangan para rasul yang diakui oleh para pendusta kenabian Muhammad?
Ini adalah konsekuensi yang begitu jelas bagi mereka. Jika mereka mengakui kerasulan dari kalangan manusia, namun tidak mau menetapkan seorang rasul dari selain kalangan manusia, maka berarti syubhat mereka (tentang Nabi Muhammad) batil. Mereka telah mematahkannya sendiri dengan pengakuan mereka menge-nai rusaknya syubhat mereka dan adanya kontradiksi di tengah (pola pikir) mereka tentang itu.
Andai langkah mereka ini diprediksi menuju pengingkaran kenabian dari kalangan manusia seutuhnya, tidak ada satu pun nabi, melainkan seorang malaikat yang abadi, tidak makan ma-kanan, maka sungguh Allah telah menyanggah syubhat ini dengan FirmanNya,
﴾ وَقَالُواْ لَوۡلَآ أُنزِلَ عَلَيۡهِ مَلَكٞۖ وَلَوۡ أَنزَلۡنَا مَلَكٗا لَّقُضِيَ ٱلۡأَمۡرُ ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ 8 وَلَوۡ جَعَلۡنَٰهُ مَلَكٗا لَّجَعَلۡنَٰهُ رَجُلٗا وَلَلَبَسۡنَا عَلَيۡهِم مَّا يَلۡبِسُونَ 9 ﴿
"Dan mereka berkata, 'Mengapa tidak diturunkan kepadanya (Muhammad) seorang malaikat?' Dan kalau Kami turunkan (kepadanya) seorang malaikat tentu selesailah urusan itu. Kemudian mereka tidak di-beri tangguh (sekalipun). Dan kalau Kami jadikan rasul itu (dari) malaikat, tentulah Kami jadikan dia berupa laki-laki, dan (jika Kami jadikan dia berupa laki-laki), niscaya Kami pun akan menjadikan mereka tetap ragu sebagaimana kini mereka ragu'." (Al-An'am: 8-9).
Dan bahwa bangsa manusia tidak mempunyai kekuatan dalam menerima wahyu dari malaikat (secara langsung).
﴾ قُل لَّوۡ كَانَ فِي ٱلۡأَرۡضِ مَلَٰٓئِكَةٞ يَمۡشُونَ مُطۡمَئِنِّينَ لَنَزَّلۡنَا عَلَيۡهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ مَلَكٗا رَّسُولٗا 95 ﴿
"Katakanlah, 'Kalau seandainya ada malaikat-malaikat yang ber-jalan-jalan sebagai penghuni bumi, niscaya Kami turunkan (dari langit kepada mereka) seorang malaikat menjadi rasul'." (Al-Isra`: 95).
Jikalau timbul keraguan pada kalian, dan kalian tidak menge-tahui seluk-beluk para rasul yang sudah lewat, hendaknya mereka bertanya kepada orang-orang yang berilmu tentang kitab-kitab yang terdahulu. Misalnya, para ulama yang menguasai Taurat dan Injil. Mereka bakal memberitahukan tentang ilmu yang mereka miliki kepada kalian, dan bahwa seluruh rasul adalah manusia yang ber-asal dari jenis bangsa yang diberikan risalah (obyek dakwah).
Ayat ini, meskipun sebabnya khusus mengenai pertanyaan tentang jati diri para rasul yang telah berlalu kepada ahli dzikir, yaitu ulama, tapi sesungguhnya konteksnya umum, mencakup setiap permasalahan agama, perkara yang inti atau cabangnya. Jika seseorang tidak mempunyai pengetahuan tentangnya, hendaknya dia menanyakannya kepada orang yang mengetahuinya.
Dalam keterangan ini terkandung pelajaran, adanya perintah untuk belajar dan bertanya kepada ulama. Tidaklah diperintahkan untuk bertanya kepada mereka (ulama) melainkan karena mereka wajib mengajarkan ilmu dan menjawab permasalahan yang mereka ketahui.
Di dalam pengkhususan melontarkan pertanyaan kepada ulama, terkandung larangan bertanya kepada orang yang sudah dikenal dengan kebodohannya dan tidak berilmu. Di dalamnya juga terkandung larangan bagi orang yang bodoh untuk mempo-sisikan diri untuk menjawab. Dalam ayat ini termuat sebuah dalil bahwa tidak ada nabi dari kalangan wanita, termasuk Maryam atau lainnya bukan nabi. Hal ini berdasarkan Firman Allah, ﴾ إِلَّا رِجَالٗا ﴿ "Melainkan beberapa orang laki-laki."
Tidaklah Kami mengutus sebelum engkau -wahai Rasul- melainkan beberapa orang laki-laki dari kalangan manusia yang Kami berikan wahyu kepada mereka dan Kami tidak mengutus mereka sebagai sosok malaikat. Sebab itu, tanyakanlah kepada Ahli Kitab sebelum kalian yang mengetahui hal itu bila kalian benar-benar tidak mengetahuinya.
Hindi Kami nagpadala bago mo, O Sugo, kundi ng mga lalaking kabilang sa mga tao na nagkakasi Kami sa kanila. Hindi Kami nagpadala sa kanila bilang mga anghel. Kaya magtanong kayo sa mga may kasulatan bago pa ninyo kung kayo ay hindi nakaaalam niyon.
The Messengers are no more than Human Beings
Here Allah refutes those who denied that human Messengers could be sent:
وَمَآ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ إِلاَّ رِجَالاً نُّوحِى إِلَيْهِمْ
(And We sent not before you but men to whom We revealed.) meaning, all the Messengers who came before you were men, human beings. There were no angels among them. This is like the Ayat:
وَمَآ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ إِلاَّ رِجَالاً نُّوحِى إِلَيْهِمْ مِّنْ أَهْلِ الْقُرَى
(And We sent not before you any but men unto whom We revealed, from among the people of townships) 12:109
قُلْ مَا كُنتُ بِدْعاً مِّنَ الرُّسُلِ
(Say: "I am not a new thing among the Messengers...) 46:9 Allah tells us that the previous nations denied that and said:
أَبَشَرٌ يَهْدُونَنَا
("Shall mere men guide us") 64:6. So Allah says here:
فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنْتُم لاَ تَعْلَمُونَ
(So ask the people of the Reminder if you do not know.) meaning, ask the people of knowledge among the nations such as the Jews and Christians and other groups: `were the Messengers who came to you human beings or angels' Indeed they were human beings. This is a part of the perfect blessing of Allah towards His creation: He sent to them Messengers from among themselves so that they could receive the Message from them and learn from them.
وَمَا جَعَلْنَـهُمْ جَسَداً لاَّ يَأْكُلُونَ الطَّعَامَ
(And We did not place them in bodies that did not eat food...) meaning, rather they had bodies that ate food, as Allah says:
وَمَآ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلاَّ إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَيَمْشُونَ فِى الاٌّسْوَاقِ
(And We never sent before you any of the Messengers but verily, they ate food and walked in the markets) 25:20 meaning, they were human beings who ate and drank like all other people, and they went to the marketplaces to earn a living and engage in business; that did not affect them adversely or reduce their status in any way, as the idolators imagined.
مَا لِهَـذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِى فِى الاٌّسْوَاقِ لَوْلا أُنزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيراًأَوْ يُلْقَى إِلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ تَكُونُ لَهُ جَنَّةٌ يَأْكُلُ مِنْهَا
(And they say: "Why does this Messenger eat food, and walk about in the markets. Why is not an angel sent down to him to be a warner with him Or (why) has not a treasure been granted to him, or why has he not a garden whereof he may eat") 25:7-8
وَمَا كَانُواْ خَـلِدِينَ
(nor were they immortals) meaning, in this world; on the contrary, they lived, then they died.
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّن قَبْلِكَ الْخُلْدَ
(And We granted not to any human being immortality before you) 21:34 But what distinguished them from others was that they received revelation from Allah, and the angels brought down to them from Allah His rulings concerning His creation, what He commanded and what He prohibited.
ثُمَّ صَدَقْنَـهُمُ الْوَعْدَ
Then We fulfilled to them the promise. the promise that their Lord made to destroy the evildoers. Allah fulfilled His promise and did that. He says:
فَأَنجَيْنَـهُمْ وَمَن نَّشَآءُ
(So We saved them and those whom We willed,) meaning, their followers among the believers,
وَأَهْلَكْنَا الْمُسْرفِينَ
(but We destroyed Al-Musrifin.) meaning, those who disbelieved the Message brought by the Messengers.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad ﷺ, tất cả những vị Thiên Sứ, những vị Nabi trước Ngươi đều là những người đàn ông phàm tục được TA mặc khải cho họ Kinh Sách, TA không hề cử phái các Thiên Thần làm Sứ Giả đến với nhân loại. Bởi thế, các ngươi hãy hỏi những người am hiểu Kinh Sách thời trước các ngươi nếu các ngươi không biết.
Các vị Thiên Sứ, các vị Nabi mà TA (Allah) cử phái đến không phải là những người mà TA làm cho họ có một cơ thể không ăn uống, họ vẫn ăn, vẫn uống như bao người phàm khác, và họ không phải là những người sống mãi không chết trên thế gian này.
Hindi Kami gumawa sa mga sugo na isinugo Namin bilang mga may katawang hindi kumakain ng pagkain, bagkus kumakain sila kung paanong kumakain ang mga iba. Hindi sila naging mga nananatili sa Mundo nang hindi namamatay.
Gönderdiğimiz resulleri yemek yemeyen bedenlere sahip özellikte kılmadık. Bilakis onlar diğer insanların yemek yediği gibi yerler. Ölümsüz bir şekilde dünyada kalıcı da değillerdir.
Les messagers que Nous avons envoyés n’étaient pas des corps inertes, qui n’avaient pas besoin de s’alimenter. Ils se nourrissaient comme les autres êtres humains et avaient une durée de vie limitée dans le bas monde.
No hice para los mensajeros que Yo solía enviar, cuerpos que no necesitaran alimento. De hecho, se alimentaban como los demás, y no estaban exentos de morir en este mundo.
Allah, džellešanuhu, nije poslanicima dao osobinu da žive bez hrane, nego su kao i ostali ljudi. I nije im dao da vječno žive na ovom svijetu, smrtnici su kao i ostali ljudi.
Kami tidak menjadikan rasul-rasul yang Kami utus itu sebagai manusia dengan jasad yang tidak mengonsumsi makanan, tetapi mereka juga makan seperti manusia lainnya, serta mereka juga tidaklah hidup kekal di dunia ini tanpa mengalami kematian.
And I did not make the messengers I used to send as bodies which did not eat food. In fact, they used to eat as others eat, and they were not to remain in the world without dying.
E non abbiamo stabilito dei messaggeri che abbiamo inviato che non avessero un corpo e non mangiassero cibo; al contrario, essi mangiano così come mangiano gli altri, e non era previsto che restassero in vita da immortali.
Those who refused to accept the prophethood of the Prophet Muhammad on the grounds that he was a human being like them, were told that if they were sincere and serious in their objection, they should not find it difficult to come to a correct understanding of the truth. The People of the Book, believers in past prophets, could be asked whether these prophets had been human beings or not. If they (the prophets of the past) were human beings, they had no reason to reject the present Prophet solely on the grounds that he was born of human parents, just like any ordinary human being. The history of former prophets reveals that the people’s acceptance or rejection of them was not an ordinary type of acceptance or rejection, in that it led to distinctly different results for the two groups. The acceptors enjoyed salvation, while the rejectors were destroyed. Therefore, this is a matter in which one has to be extremely sincere and serious.
Then I fulfilled what I promised My messengers, as I saved them and whomever I wanted amongst the believers from being destroyed. And I destroyed those who overstepped the limit through disbelief in Allah and committing disobedience.
Sonra resulleri ve Müminlerden dilediğimiz kimseleri helak olmaktan kurtarıp resullerimize verdiğimiz sözü yerine getirdik. Allah'ı inkâr ederek ve günahları işleyerek haddi aşanları helak ettik.
Pagkatapos ay nagsakatuparan Kami sa mga sugo Namin ng ipinangako Namin sa kanila yayamang sumagip Kami sa kanila at sumagip Kami sa sinumang niloob Namin kabilang sa mga mananampalataya mula sa kapahamakan. Ipinahamak ang mga lumalampas sa hangganan dahil sa kawalang-pananampalataya nila kay Allāh at paggawa nila ng mga pagsuway.
E poi realizzammo, per i nostri messaggeri, ciò che promettemmo loro, quando li salvammo, e salvammo i credenti che volemmo salvare dalla distruzione, e distruggemmo coloro che trasgredirono con la miscredenza nei confronti di Allāh e commettendo peccati.
Kemudian Kami wujudkan janji Kami kepada para rasul itu dengan menyelamatkan mereka dan orang-orang yang Kami kehendaki di antara orang-orang beriman dari kebinasaan. Adapun orang-orang yang melampaui batas itu maka Kami binasakan mereka lantaran kekafiran mereka kepada Allah dan kemaksiatan yang mereka lakukan.
Luego cumplí lo que les prometí a Mis mensajeros, ya que los salvé a ellos, y a quienes Yo quise de entre los creyentes, de ser destruidos. Pero destruí a los que transgredieron los límites con su incredulidad y su desobediencia.
Puis Nous avons tenu la promesse que Nous avons faite aux messagers de les sauver ainsi que leurs adeptes de l’anéantissement tandis que Nous avons détruit ceux qui ont outrepassé les limites par leur mécréance et leur désobéissance.
Kasnije je Svevišnji Allah ispunjavao obećanje koje je dao vjerovjesnicima i pomagao im protiv nasilnika poricatelja koji su bili ogrezli u grijehu i prevršili svaku mjeru zla.
Rồi sau đó, TA (Allah) đã chứng thực với các vị Thiên Sứ cũng như các vị Nabi của TA về những gì mà TA đã hứa với họ. Đó là TA đã cứu họ và những ai TA muốn trong số những người có đức tin khỏi sự diệt vong, TA đã tiêu diệt những kẻ vượt quá giới hạn bởi sự vô đức tin của chúng nơi TA và bởi những tội lỗi mà chúng đã làm.
The Virtue of the Qur'an Here
Allah points out the noble status of the Qur'an and urges them to recognize its worth:
لَقَدْ أَنزَلْنَآ إِلَيْكُمْ كِتَـباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ
(Indeed, We have sent down for you a Book in which there is Dhikrukum). Ibn `Abbas said: "Honor for you."
أَفَلاَ تَعْقِلُونَ
(Will you not then understand) means, will you not understand this blessing, and accept it This is like the Ayah:
وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْـَلُونَ
(And verily, this is indeed a Reminder for you and your people, and you will be questioned.) 43:44
How the Evildoers were destroyed
وَكَمْ قَصَمْنَا مِن قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَـلِمَةً
(How many a town given to wrongdoing, have We destroyed,) meaning, they were very many. This is like the Ayah:
وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُونِ مِن بَعْدِ نُوحٍ
(And how many generations have We destroyed after Nuh!) 17:17
فَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَـهَا وَهِىَ ظَالِمَةٌ فَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا
(And many a township did We destroy while they were given to wrongdoing, so that it lie in ruins) 22:45.
وَأَنشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْماً ءَاخَرِينَ
(and raised up after them another people!) means, another nation which came after them.
فَلَمَّآ أَحَسُّواْ بَأْسَنَآ
(Then, when they sensed Our torment,) when they realized that the torment would undoubtedly come upon them, just as their Prophet had warned them,
إِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُونَ
(behold, they (tried to) flee from it.) they tried to run away.
لاَ تَرْكُضُواْ وَارْجِعُواْ إِلَى مَآ أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَمَسَـكِنِكُمْ
(Flee not, but return to that wherein you lived a luxurious life, and to your homes,) This is a way of ridiculing them. It will be said to them by way of ridicule: "Do not run away from the coming torment; go back to the delights and luxuries and fine homes in which you were living." Qatadah said, "Mocking them."
لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ
(in order that you may be questioned) about whether you gave thanks for what you had.
قَالُواْ يوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـلِمِينَ
(They cried: "Woe to us! Certainly we have been wrong- doers.") They will confess their sins when it will be of no benefit to them.
فَمَا زَالَت تِلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّى جَعَلْنَـهُمْ حَصِيداً خَـمِدِينَ
(And that cry of theirs ceased not, till We made them as a field that is reaped, extinct.) meaning, "they will keep on saying that, admitting their wrong- doing, until We harvest them as it were, and their movements and voices come to a stop."
The Holy Qur'an is an honour and pride for the Arabs
كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُكُمْ (a book having a good name for you - 21:10): The word (Book) is meant for Qur'an and ذکر (name) is used here for honour, excellence and fame. Thus what is meant here is that the revelation of Qur'an in Arabic language is a great honour and everlasting fame for the Arabs and they should value it as such. History has proved that by Allah's Mercy and by the blessings of Qur'an Arabs have dominated the world and ruled over it for a long time. This is also a fact of life that Arabs gained dominance over the world not because of any tribal or linguistic supremacy but because of Qur'an. If there was no Qur'an, probably no one would have known about the Arabs at all.
Quả thật, TA (Allah) đã ban xuống cho các ngươi Kinh Qur'an, trong đó chứa đựng nguồn Chỉ đạo và Nhắc nhở làm các ngươi trở nên cao quý và tự hào nếu các ngươi tín nơi Nó và làm đúng theo Nó. Chẳng lẽ các ngươi không hiểu điều đó hay sao?! Bởi thế, các ngươi hãy nhanh chân đến với đức tin nơi Nó và hãy làm theo những gì mà Nó chứa đựng!
"Sesungguhnya telah Kami turunkan kepada kamu sebuah kitab yang di dalamnya terdapat sebab-sebab kemuliaan bagimu. Maka apakah kamu tiada memahaminya." (Al-Anbiya`: 10).
(10) Maksudnya ﴾ لَقَدۡ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكُمۡ ﴿ "sesungguhnya telah Kami tu-runkan kepada kamu," wahai utusan yang dikirimkan kepada mereka, yaitu Muhammad bin Abdullah bin Abdul Muththalib ﴾ كِتَٰبٗا ﴿ "sebuah kitab," yang agung dan bacaan yang jelas, ﴾ فِيهِ ذِكۡرُكُمۡۚ ﴿ "yang di dalamnya terdapat sebab-sebab kemuliaan bagimu," yaitu kemuliaan, prestise, dan ketinggian martabat kalian. Jika kalian mengingat-ngingat kabar-kabar yang otentik yang ada di dalamnya, kemudian kalian meyakini dan menaati kandungan perintah-perintahnya, dan kalian menjauhi kandungan larangan-larangannya, niscaya kemu-liaan kalian akan meningkat dan kedudukan kalian akan menjadi agung. ﴾ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ 10 ﴿ "Maka apakah kamu tiada memahaminya," yaitu perkara-perkara yang bermanfaat bagi kalian dan membahayakan kalian. Bagaimana bisa kalian tidak mengetahui kandungannya yang mencakup ketinggian martabat dan kemuliaan kalian di dunia dan akhirat? Seandainya kalian mempunyai akal, niscaya kalian akan menempuh jalan ini. Ketika kalian tidak berjalan di atasnya, (malah) menempuh jalan yang lain yang mengakibatkan kehinaan dan kenistaan kalian di dunia dan akhirat serta celaka di dua tem-pat tersebut, maka diketahuilah bahwa kalian tidak mempunyai akal sehat dan daya nalar yang matang.
Ayat ini, buktinya adalah fakta yang telah terjadi. Sesungguh-nya orang-orang yang beriman kepada rasul dan orang-orang yang mengingat-ngingat al-Qur`an dari kalangan sahabat dan tabi'in telah menggapai ketinggian kedudukan, hegemoni yang mence-ngangkan, dan popularitas besar, serta kemuliaan di atas para raja, sebuah sejarah yang telah dimengerti oleh setiap insan. Sebagai-mana telah diketahui pula, sejarah yang menimpa orang yang tidak mempedulikan al-Qur`an sama sekali, tidak mendapatkan petunjuk dan menyucikan diri dengannya, dia mendapatkan kemarahan, kehinaan (dari Allah) dan kotornya (jiwa), serta kesengsaraan. Tidak ada akses menuju kebahagiaan dunia dan akhirat kecuali dengan mempelajari kitab ini (al-Qur`an). 9
Nous vous avons révélé le Coran qui sera pour vous source d’honneur et de fierté si vous y croyez et mettez en pratique ce qu’il contient. Ne comprendrez-vous donc pas cela ? Allez-vous enfin y croire et mettre en pratique ce qu’il contient ?
10- Andolsun ki size, sizin için bir öğüt/şeref kaynağı olan bir Kitap indirdik. Hâla aklınızı kullanmayacak mısınız?
10. Ey kendilerine Abdulmuttalib’in oğlu, Abdullah’ın oğlu Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in peygamber olarak gönderilmiş olduğu kimseler! Biz sizlere gerçekten değeri üstün ve apaçık bir Kur’an olan “sizin için öğüt/şeref kaynağı olan bir Kitap indirdik.” Bu Kitap sizin için bir şeref ve övünç kaynağıdır. Sizin yücelip yükselmenize sebeptir. Ancak bu, ondan gereken öğüt ve ibreti almanız, ihtiva ettiği doğru haberlere inanıp emirlerini yerine getirmeniz ve yasaklarından kaçınmanız şartıyladır. O vakit kadriniz yükselir, şanınız büyür. “Hâla aklınızı kullanmayacak mısınız?” Size neyin faydalı, neyin zararlı olduğunu akledip kavramaz mısınız? Niçin sizin için şan ve şeref kaynağı olan, dünya ve âhirette şanınızı yücelten bu Kitabın kadrini bilmiyorsunuz? Eğer gerçekten aklınız bulunsaydı siz bu yolu izlerdiniz. Bu yolu izlemeyip sizin zayi olmanıza, dünya ve âhirette değerinizin alçalmasına, her ikisinde de bedbaht olmanıza sebep teşkil eden yolları izlediğinize göre siz, sağlıklı bir şekilde aklınızı kullanan ve doğru bir görüş sahibi olan kimseler olamazsınız.
iilen meydana gelen olaylar, bu âyet-i kerimenin doğrulamaktadır. Zira Peygamber’e iman eden, Kur’an-ı Kerim ile gereği gibi öğüt alan ashab-ı kiram ve onlardan sonra gelenler, öyle bir göz kamaştırıcı yüceliğe, öyle büyük bir şan ve şerefe, hükümdarlara üstünlük sağlayacak noktaya ulaştılar ki bu, herkes tarafından bilinen bir husustur. Diğer taraftan bu Kur’an-ı Kerim’e hiç önem vermeyen, onun hidâyetini kabul etmeyen, onunla arınıp temizlenmeyen kimselerin ne derece gazaba, zayi oluşa, horluğa ve bedbahtlığa mahkum oldukları da bilinen bir husustur. O nedenle bu Kitaptan gerektiği şekilde öğüt ve ibret alınmadığı sürece dünya ve âhirette mutlu olmaya imkân yoktur.
Talaga ngang nagpababa Kami sa inyo ng Qur'ān na narito ang dangal ninyo at ang ikararangal ninyo kung nagpatotoo kayo rito at gumawa kayo ayon sa narito. Kaya hindi ba kayo nakapag-uunawa niyon para magmadali kayo tungo sa pagsampalataya rito at paggawa ayon sa nilaman nito?
Les he revelado el Corán, en el que encontrarán su honor y orgullo, si creen en él y actúan conforme a su contenido. ¿Es que no lo entienden, y por eso no se apresuran a creer en él y a practicar lo que contiene?
I have revealed to you the Qur’ān in which lies your honour and pride, if you believe it and act according to its contents. Do you not understand this, so that you hasten towards believing it and practicing what it contains?
Sungguh Kami telah menurunkan kepada kalian Al-Qur`ān yang di dalamnya terdapat kemuliaan dan kejayaan bagi kalian bila beriman kepadanya dan mengamalkan kandungannya. Apakah kalian tidak juga mengerti tentangnya lalu beriman kepadanya dan mengamalkan kandungannya?!
Allah vam je objavio ovaj Kur’an, u kojem je slava vaša, i ponos vaš, i uspjeh na ovom i budućem svijetu – ako ne zaboravite njegove poruke i ako budete prema njemu postupali.
Vi abbiamo rivelato il Corano, vostro onore e orgoglio, se vi credete e vi attenete ad esso. Non lo comprendete, così da affrettarvi a credervi e comportarvi secondo ciò che contiene?!
Ant olsun ki size Kur'an'ı indirdik, eğer onu tasdik eder onun içindeki ile amel ederseniz şeref ve itibarınız ondadır. Hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız? Ona iman etmeye ve içerdiği şey ile amel etmek için acele etmeyecek misiniz?
Anong dami ang mga pamayanang ipinahamak Namin, dahilan sa kawalang-katarungan ng mga ito at sa kawalang-pananampalataya, at nilikha Namin matapos ng mga ito na mga taong iba pa.
E quanti villaggi distruggemmo a causa della loro ingiustizia e miscredenza, e creammo, dopo di loro, altri popoli!
11- (Halkı) zalim olan nice ülkeleri helâk ettik ve onlardan sonra başka kavimler yarattık.
12- Onlar azabımızın geldiğini görür görmez hızlıca yurtlarından kaçmaya başlıyorlardı.
13- “Kaçmayın, içinde bulunduğunuz refaha ve evlerinize dönün. Çünkü siz sorguya çekileceksiniz.”
14- Onlar:“Yazıklar olsun bize, çünkü biz gerçekten zalimdik” dediler.
15- Biz, onları biçilmiş bir ekin, alevi sönmüş bir ateş haline getirinceye kadar da feryatları bu oldu.
11. Yüce Allah, Peygamber’i yalanlayan bu zalimleri, önceki peygamberleri yalanlayan diğer ümmetlere neler yaptığını bildirerek sakındırmak üzere şöyle buyurmaktadır:“(Halkı) zalim olan nice ülkeleri” kökten imha eden bir azap ile “helâk ettik” onlardan tek bir kimse kalmamak üzere hepsini mahvettik. “Ve onlardan sonra başka kavimler yarattık.”
12-13. İşte bu helâk edilenlerin, Allah’ın azabını ve cezasını fark edip fiilen üzerlerine geldiğini gördüklerinde geriye dönme imkânları kalmadığı gibi tutturdukları yoldan vazgeçme imkânları da yoktu. Bu sefer pişmanlıklarından ve tedirginliklerinden dolayı ayaklarını yere vurarak tepinmekten ve kaçışmaktan başka bir şey yapamadılar. Onlara alay yollu şöyle denildi: Tepinmenin, kaçışıp durmanın ve pişmanlığın size faydası olmayacaktır, ama eğer gücünüz yetiyorsa haydi daha önce zevkini, sefasını sürdüğünüz lezzetlere, arzu ve isteklerinize, gösterişli meskenlerinize, Allah’ın emri gelinceye kadar sizleri oyalayıp duran ve aldatan o dünyanıza geri dönün. Oradaki iktidarınıza devam edin, zevk ve sefanızı sürün. Evlerinizde rahat ve huzur içerisinde ve sizlere saygı gösterilir halde kalmaya devam edin. Belki de önceden olduğunuz gibi çeşitli işleriniz için yanınıza gelenler, dünyalık ihtiyaçlarını karşılamak için sizlerden bir şeyler isteyenler olur.
14. Ama heyhat, önceki hale dönüş ne mümkün! Çünkü vakit geçmiş, ilâhi azap ve gazap tepelerine inmiş, güç ve kuvvetlerini kaybetmiş, şerefleri ve dünyaları elden gitmiş, pişmanlıkları üzerlerine çökmüş olacaktır. O bakımdan onlar:“Yazıklar olsun bize! Çünkü biz gerçekten zalimdik, dediler.”
15. “Biz, onları biçilmiş bir ekin, alevi sönmüş bir ateş haline getirinceye kadar feryatları bu oldu.” Yani onlar, biçilmiş ve üstüste yığılmış bir ekin haline gelinceye, hareketsiz kalıp sesleri sedaları kesilinceye kadar bu şekilde beddua etmeye devam ettiler. Pişmanlıklarını ifade ettiler, kendilerinin zalim olduklarını ikrar edip Yüce Allah’ın başlarına getirdiği bu azapta adaletli olduğunu kabul ettiler. Ey bu buyruklara muhatap olanlar! Sakın peygamberlerin en şereflisi olanı yalanlamaya devam etmeyin. Yoksa öncekilerin başına gelenlerin bir benzeri, sizin de başınıza da gelebilir.
Destruí muchas ciudades debido a que pecaron con su incredulidad, pero después de ellas creé otras generaciones.
There are many towns which I destroyed due to their injustice through disbelief, and I created other people after them.
"Dan berapa banyaknya (penduduk) negeri yang zhalim yang telah Kami binasakan, dan Kami adakan sesudah mereka itu kaum yang lain (sebagai penggantinya). Maka tatkala mereka merasa-kan azab Kami, tiba-tiba mereka melarikan diri dari negerinya. Janganlah kamu lari tergesa-gesa; kembalilah kamu kepada nikmat yang telah kamu rasakan dan kepada tempat-tempat kediamanmu (yang baik), supaya kamu ditanya. Mereka berkata, 'Aduhai, celaka kami, sesungguhnya kami adalah orang-orang yang zhalim.' Maka tetaplah demikian keluhan mereka, sehingga Kami jadikan mereka sebagai tanaman yang telah dituai, yang tidak dapat hidup lagi'." (Al-Anbiya`: 11-15).
(11) Allah berfirman untuk memperingatkan orang-orang yang berbuat kezhaliman, yang mendustakan Rasulullah dengan hukuman yang Allah berlakukan kepada umat-umat yang mendus-takan rasul lainnya. ﴾ وَكَمۡ قَصَمۡنَا ﴿ "Dan berapa banyak yang telah Kami binasakan," maksudnya Kami hancurkan dengan siksaan yang meng-habisi mereka secara total ﴾ مِن قَرۡيَةٖ ﴿ "dari (penduduk) negeri," yang musnah sampai penghuni terakhirnya. ﴾ وَأَنشَأۡنَا بَعۡدَهَا قَوۡمًا ءَاخَرِينَ 11 ﴿ "dan Kami adakan sesudah mereka itu kaum yang lain (sebagai penggan-tinya)."
(12) Sesungguhnya mereka itu, orang-orang yang dibinasa-kan, (tatkala mereka merasakan siksa dan hukuman Allah dan gesekannya langsung mengenai mereka), tidak ada kemungkinan bagi mereka untuk kembali dan tidak ada cara untuk menarik diri. Mereka hanya bisa berlari-lari dengan kaki mereka di permukaan tanah sebagai bentuk ungkapan penyesalan, kegelisahan, dan sedih atas perbuatan mereka.
Selanjutnya, ada yang berkata kepada mereka dengan nada olokan, ﴾ لَا تَرۡكُضُواْ وَٱرۡجِعُوٓاْ إِلَىٰ مَآ أُتۡرِفۡتُمۡ فِيهِ وَمَسَٰكِنِكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تُسۡـَٔلُونَ 13 ﴿ "Janganlah kamu lari tergesa-gesa; kembalilah kamu kepada nikmat yang telah kamu rasakan dan kepada tempat-tempat kediamanmu (yang baik), supaya kamu ditanya," maksudnya, melarikan diri dan penyesalan tidaklah berguna. Namun, kalau kalian mampu, kembalilah kepada nikmat yang telah kalian rasakan, yang berbentuk aneka benda yang nikmat dan diminati, hunian-hunian kalian yang penuh dengan hiasan, dan dunia kalian yang telah memperdayai dan melalaikan kalian, sampai akhirnya datang ketetapan Allah. Lalu jadilah kalian orang-orang yang larut di dalamnya, memetik kenikmatannya lagi tentram dan terhormat di rumah-rumah kalian. Bisa jadi keinginan-keinginan kalian akan disambut sebagaimana dahulu kalian dikejar-kejar oleh tuntutan-tuntutan dunia seperti kondisi awal kalian. Tapi hal ini tidak mungkin terjadi!
(14) Bagaimana cara agar bisa mencapainya, sedangkan kesempatan sudah terlewatkan, hukuman dan kemarahan (Allah) telah melanda mereka. Kehormatan, kemuliaan, dan kekayaan dunia telah lenyap, sementara rasa sesal dan kesedihanlah yang meliputi mereka? Oleh karenanya, Allah berfirman, ﴾ قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ 14 ﴿ "Mereka berkata, 'Aduhai, celaka kami, sesungguhnya kami adalah orang-orang yang zhalim'."
(15) ﴾ فَمَا زَالَت تِّلۡكَ دَعۡوَىٰهُمۡ ﴿ "Maka tetaplah demikian keluhan me-reka," maksudnya umpatan kesengsaraan, kebinasaan, rasa sesal, dan pengakuan (tertumpahkan pada) diri mereka disebabkan ke-zhaliman, dan bahwa Allah Mahaadil berkaitan dengan hukuman yang Dia jatuhkan pada mereka, ﴾ حَتَّىٰ جَعَلۡنَٰهُمۡ حَصِيدًا خَٰمِدِينَ 15 ﴿ "sehingga Kami jadikan mereka sebagai tanaman yang telah dituai, yang tidak dapat hidup lagi," yaitu laksana tumbuhan yang telah dipanen dan di-binasakan. Gerakan-gerakan mereka sudah lumpuh. Suara-suara mereka telah membisu. Hati-hatilah kalian, wahai kaum yang di-ajak bicara, jangan sampai meneruskan pendustaan kepada rasul yang paling mulia, hingga akan melanda kalian azab yang telah menimpa mereka.
Mnogo je bilo bezbožničkih sela i gradova čiji su stanovnici, ne vjerujući, sami sebi nasilje činili, pa ih je Svevišnji Allah uništio, a poslije njih druge narode doveo.
Betapa banyak penduduk negeri yang telah Kami binasakan lantaran sikap zalim mereka dengan berbuat kekafiran, lalu Kami menciptakan kaum yang lain sebagai pengganti mereka.
Qu’elles sont nombreuses les cités dont Nous avons anéanti les habitants, en raison de l’injustice que fut leur mécréance, et que Nous avons remplacé par d’autres peuples.
Biz küfür ile zulmetmekte olan nice memleketleri helak ettik. Onlardan sonra başka kavimler yarattık.
Commentary
These verses describe the destruction of those settlements which some exegesists have taken as Fladhura' ) حضُوراء) and Qilabah (قلابہ) of Yemen. Allah Ta` ala had sent there a prophet about whose name there are different versions. Some say he was Musa Ibn Misha while others say his name was Shu` aib, in which case he was a different prophet from the one who lived in Madyan. This Prophet was killed by his people, who were, as a punishment annihilated by the infidel King Nabucad Nazzar.
This King was placed in authority over them just as he was used as an instrument for the punishment of Bani Isra'i1 when they strayed from the righteous path in Palestine. In fact, Qur'an has not identified any specific settlement. Hence it will be apt to leave the subject open, so that these settlements of Yemen may also come in its ambit. واللہ (Only Allah knows best).
Đã có rất nhiều thị trấn bị TA (Allah) hủy diệt vì đã làm điều sai trái bởi sự vô đức tin, và TA đã tạo ra một nhóm người khác sau chúng.
Những kẻ bị TA (Allah) tiêu diệt khi nhìn thấy hình phạt của TA giáng xuống thì hoảng hốt và sợ hãi nhanh chân bỏ chạy để thoát thân.
Lorsque ceux qui allaient être anéantis virent notre châtiment, ils s’empressèrent de fuir leur cité.
Ketika orang-orang yang dibinasakan itu menyaksikan azab Kami yang tidak menyisakan mereka sedikit pun, tiba-tiba mereka segera melarikan diri dari negeri mereka agar tidak binasa.
Kad bi nevjernici osjetili da im se bliži kazna, da će ih sustići Allahova srdžba, počeli bi bježati iz svojih domova.
Then when those who were destroyed saw My destructive punishment, they began to run from their towns to flee destruction.
Kaya noong nakasaksi ang mga ipapahamak sa pumupuksang pagdurusang dulot Namin, biglang sila mula sa pamayanan nila ay nagmamadali sa pagtakas mula sa kapahamakan.
E quando i condannati videro la Nostra punizione distruttiva, eccoli fuggire dal loro villaggio, cercando scampo dalla distruzione.
Al ver Mi castigo destructor, comenzaron a salir de sus ciudades para huir de la destrucción.
Helak olanlar onları köklerinden söküp, yok eden azabımızı görünce, korku içinde yaşadıkları şehirlerinden hızlıca kaçıyorlardı.
On leur dit alors sur un ton ironique: Ne fuyez pas, retournez jouir des plaisirs dont vous jouissiez et regagnez vos demeures afin que vous soyez questionnés à propos de la vie que vous meniez dans ce bas monde.
Küçümsenerek/alaya alınarak onlara şöyle seslenildi: Kaçmayın, zevküsefa sürdüğünüz bolluk içindeki yaşantınıza ve evlerinize dönün. Çünkü yaptığınız dünyalık işlerden sorulacaksınız.
Kaya tatawagin sila sa pamamaraan ng panunuya: "Huwag kayong tumakas at bumalik kayo sa taglay ninyo noon na pagpapakaginhawa at mga minamasarap ninyo at sa mga tirahan ninyo, nang sa gayon kayo ay tatanungin ng anuman mula sa kamunduhan ninyo."
Verranno chiamati in modo derisorio: "Non scappate e tornate ai vostri godimenti e piaceri, e nelle vostre dimore: forse verrete interrogati sulle vostre azioni compiute in vita"
Lalu mereka pun diseru sebagai bentuk cemoohan kepada mereka, "Janganlah kalian tergesa-gesa melarikan diri, kembalilah kalian kepada kesenangan hidup dan tempat-tempat kediaman kalian dengan segala kenikmatannya yang dahulu kalian nikmati, semoga saja kalian dapat dimintai sesuatu dari harta dunia kalian."
I bili bi pozvani, rugajući im se: “Kuda bježite? Vratite se, živite udobno i zabavljajte se u svojim stanovima! Možda će vas neko upitati nešto o vašem dunjaluku.”
They were being called mockingly: “Do not flee, but return to your enjoyment of luxuries which you were in and to your homes, so that you can be questioned somewhat regarding your worldly possessions”.
Se los llamaba con ironía: “No huyan, regresen a disfrutar de los lujos en los que estaban y a sus hogares, quizás sean interrogados sobre sus posesiones mundanales”.
Chúng được hô gọi với những lời mỉa mai: các ngươi chớ bỏ chạy, mà hãy trở lại với những thứ xa hoa mà các ngươi đã hưởng thụ, những ngôi nhà tiện nghi và êm ấm mà các ngươi đã ở; hy vọng rằng các ngươi sẽ bị chất vất một điều gì đó từ cuộc sống của các ngươi trên thế gian.
Những kẻ làm điều sai trái thừa nhận tội lỗi của mình trong lời than thở: thật khốn khổ, chúng tôi đã hoàn toàn thất bại và thua thiệt, chúng tôi đã làm điều quá sai quấy vì chúng tôi đã không tin nơi Allah.
Questi ingiusti dissero, ammettendo la loro colpevolezza: "Distruzione e rovina su di noi! In verità siamo stati ingiusti rinnegando Allāh".
Orang-orang zalim itu lalu berkata dalam keadaan mengakui dosa-dosa mereka, "Sungguh betapa celaka dan meruginya kami, sesungguhnya kami dahulu adalah orang-orang zalim yang kafir kepada Allah."
Estos injustos que confesaron sus pecados dijeron: “Que desgracia y destrucción vamos a sufrir. Fuimos injustos debido a nuestra incredulidad en Al-lah”.
Magsasabi ang mga tagalabag sa katarungan na ito habang mga umaamin sa pagkakasala nila: "O kapahamakan sa amin; tunay na kami noon ay mga tagalabag sa katarungan dahil sa kawalang-pananampalataya Namin kay Allāh."
Günahlarını itiraf eden bu zalimler şöyle dediler: Vay başımıza gelenler bizim helakımız ve hüsranımız yakındır. Şüphesiz biz Allah'ı küfredip inkâr etmekle zalimlerden olduk.
These wrongdoers who confessed to their sins said: “Woe and destruction for us. We were wrongdoers due to our disbelief in Allah”.
I oni bi, priznajući svoj nemar i grijehe, odgovorili: “Teško nama, propast nam predstoji! O, kako smo ne vjerujući u Allaha, ne zahvaljujući Mu i ne spominjući Ga, sami sebi nasilje učinili!”
Reconnaissant leurs torts, ces injustes répondirent: Nous allons à notre perte et à notre anéantissement ! Nous étions assurément injustes lorsque nous refusions de croire en Allah !
I tako bi kukali, propast prizivajući i priznajući da su bili nevjernici, sve dok Svevišnji Allah na njih ne bi spustio Svoju kaznu, pa bi izgledali kao žito požnjeveno, nepomični i nemoćni.
So they continued confessing to their sins and praying for their own destruction until I made them like harvested crops, dead without any movement.
Ils ne cessèrent d’avouer leurs torts et d’invoquer l’anéantissement contre eux-mêmes jusqu’à ce Nous les rendîmes semblables à des épis moissonnés qui ne bougent plus.
Onlar günahlarını itiraf etmeye ve kendilerine helak olmaları için beddua etmeye, ettikleri duayı tekrarlamaya devam ederken onları biçilmiş ekine ve hareket edemeyen ölülere çevirdik.
Y continuaron lamentando sus pecados y rezando por su propia destrucción, hasta que los dejé como paja segada, muertos sin movimiento.
The Book of God is not a mere book in the ordinary sense of the word. It is in fact a reminder. It is to remind man that the creation of mankind in the present world was not an accident. It took place in accordance with a divine plan, by which man was to be given temporary freedom for the purpose of putting him to the test, and thereafter rewarding him according to his deeds in this world. A partial manifestation of this fact has been given time and again in the shape of the destruction of transgressing communities. Its full manifestation will take place on the Day of Reckoning, when all past and present human beings will be re-created and gathered together in God’s court. As long as man possesses material means of support, he is not prepared to come out of his slumber of carelessness. But when the process of God’s reckoning starts, all the material props on the strength of which the individual dared to ignore the call for Truth, will appear to be so burdensome that he would like to get rid of them. And it is only when he has to part company with his props that his eyes are opened. However, the opening of his eyes at that juncture will be of no avail, because at that time all things will have lost their power. Thereafter, only God and not the false deities—will have the power to help.
Staranno ancora confessando le loro colpe, riconoscendo i loro peccati, e augurandosi la distruzione, ripetutamente, quando li renderemo come un campo falciato, morti, immobili.
Saka hindi natigil na ang pag-amin nila ng pagkakasala nila at ang pagdalangin nila laban sa mga sarili nila ng kapahamakan ay ang panawagan nilang inuulit-ulit nila hanggang sa ginawa Namin sila tulad ng pananim na inani, bilang mga patay na walang pagkilos sa kanila.
Lalu pengakuan dan keluhan mereka itu pun senantiasa mereka ulang-ulangi sampai Kami jadikan mereka seperti tanaman yang telah dituai, yang tidak dapat hidup dan bergerak lagi.
Chúng cứ vẫn khóc than cho tội lỗi đã làm và kêu la cho số phận của chúng mãi đến lúc TA (Allah) biến chúng trở thành như một cánh đồng sau mùa gặt, chúng chết la liệt nằm bất động.
Commentary
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ (And We did not create the heavens and the earth ... 21:16.) It means that we have not created the sky and the earth, and everything that lies in between them for mere amusement. In the preceding verses a reference has been made to the annihilation of certain settlements. In this verse there is a suggestion that just as the creation of the earth and the sky and all other created things was according to a set design, the destruction of the settlements was also the result of a definite purpose. Having witnessed the marvels and wonders of creation which are so abundantly spread all over, manifesting Allah's omnipotence and omniscience, do they still think that all these things are futile and without significance?
The word لَاعِبِينَ is taken from لِعَب (play), which means having no useful objective (Raghib) while لَھَو (pastime) means an act which has no purpose at all except to provide amusement in free time. The disbelievers who argue against the Holy Prophet ﷺ and the Holy Qur'an and reject the Oneness of Allah and deny His Power, despite its abundant manifestations, then it is apparent that they have a notion that all this creation is meant for amusement and pastime. The verse rejects this false view and says that Allah's creation is not for fun and pastime. A little reflection will show that even the minutest particle of the universe has its utility and each and everything created by Allah has a purpose which speaks by itself for His omniscience and Oneness.
TA (Allah) đã không tạo hóa các tầng trời, trái đất và vạn vật để làm trò tiêu khiển vô ích mà TA tạo hóa chúng ra là để chứng tỏ quyền năng của TA.
E non creammo i cieli e la terra e ciò che vi è di mezzo per gioco e vanità, ma li creammo per mostrare la Nostra Potenza.
Creation was made with Justice and Wisdom
Allah tells us that He created the heavens and the earth in truth, i.e. with justice.
لِيَجْزِىَ الَّذِينَ أَسَاءُواْ بِمَا عَمِلُواْ وَيِجْزِى الَّذِينَ أَحْسَنُواْ بِالْحُسْنَى
(that He may requite those who do evil with that which they have done, and reward those who do good, with what is best.) 53:31. He did not create all that in vain or for (mere) play:
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَآءَ وَالاٌّرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَـطِلاً ذَلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنَ النَّارِ
(And We created not the heaven and the earth and all that is between them without purpose! That is the consideration of those who disbelieve! Then woe to those who disbelieve from the Fire!) 38:27
لَوْ أَرَدْنَآ أَن نَّتَّخِذَ لَهْواً لاَّتَّخَذْنَـهُ مِن لَّدُنَّآ إِن كُنَّا فَـعِلِينَ
(Had We intended to take a pastime, We could surely have taken it from Us, if We were going to do (that).) Ibn Abi Najih said, narrating from Mujahid:
لَوْ أَرَدْنَآ أَن نَّتَّخِذَ لَهْواً لاَّتَّخَذْنَـهُ مِن لَّدُنَّآ
(Had We intended to take a pastime, We could surely have taken it from Us,) "Meaning, `From Ourself,' He is saying, `We would not have created Paradise or Hell or death or the resurrection or the Reckoning."'
إِن كُنَّا فَـعِلِينَ
(if We were going to do (that). ) Qatadah, As-Suddi, Ibrahim An-Nakha`i and Mughirah bin Miqsam said: "This means, `We will not do that."' Mujahid said, every time the word
أَنْ
(if) is used in the Qur'an, it is a negation.
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَـطِلِ
(Nay, We fling the truth against the falsehood,) means, `We explain the truth and thus defeat falsehood.' Allah says:
فَيَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ
(so it destroys it, and behold, it disappears.) it is fading and vanishing.
وَلَكُمُ الْوَيْلُ
(And woe to you) O you who say that Allah has offspring.
مِمَّا تَصِفُونَ
(for that which you ascribe.) that which you say and fabricate. Then Allah informs of the servitude of the angels, and how they persevere in worship night and day:
Everything belongs to Allah and serves Him
وَلَهُ مَن فِى السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ وَمَنْ عِنْدَهُ
(To Him belongs whosoever is in the heavens and on earth. And those who are near Him) i.e., the angels,
لاَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ
(are not too proud to worship Him,) they do not feel proud and do not refuse to worship Him. This is like the Ayah:
لَّن يَسْتَنكِفَ الْمَسِيحُ أَن يَكُونَ عَبْداً للَّهِ وَلاَ الْمَلَـئِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ وَمَن يَسْتَنْكِفْ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيَسْتَكْبِرْ فَسَيَحْشُرُهُمْ إِلَيهِ جَمِيعاً
(Al-Masih will never be proud to reject being a servant of Allah, nor the angels who are the near. And whosoever rejects His worship and is proud, then He will gather them all together unto Himself.) 4:172
وَلاَ يَسْتَحْسِرُونَ
(nor are they weary.) means, they do not get tired or feel bored.
يُسَبِّحُونَ الْلَّيْلَ وَالنَّهَارَ لاَ يَفْتُرُونَ
(They glorify His praises night and day, they never slacken.) They persist in their worship night and day, obeying Allah to the utmost, and they are able to do this, as Allah says:
لاَّ يَعْصُونَ اللَّهَ مَآ أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ
(who do not disobey Allah in what He commands them, but do what they are commanded) 66:6
Hindi Kami lumikha ng langit at lupa at anumang nasa pagitan ng dalawang ito bilang paglalaro at bilang paglilikot, bagkus lumikha Kami ng dalawang ito para sa pagpapatunay sa kakayahan Namin.
Biz gökleri, yeri ve ikisi arasındakileri boş iş ve oyun olsun diye yaratmadık. Bilakis o ikisini kudretimize delalet etmesi için yarattık.
No creé los cielos, la Tierra y todo lo que se halla entre ambos como un juego vano, sino que los creé para mostrar Mi poder.
Nous n’avons pas créé les Cieux, la Terre et ce qui se trouve entre eux par jeu et par vanité. Nous les avons plutôt créés afin de signifier Notre pouvoir.
16- Biz gökleri, yeri ve aralarında olanları oyun olsun diye yaratmadık.
17- Eğer biz, bir eğlence edinmek isteseydik, elbette onu kendi katımızdan edinirdik. Ama biz bunu yapmayız.
16. Şanı Yüce Allah, gökleri ve yeri boş yere, amaçsız ve oyun olsun diye yaratmadığını haber vermektedir. Aksine O, bunları hak ile ve hak için yaratmıştır. Her şeyi büyük bir hikmetle idare eden, Rahman ve Rahim, bütün kemal, bütün hamd ve bütün izzet yalnız kendisinin olan o yaratıcının varlığına delil olsunlar diye ve şunları anlasınlar diye yaratmıştır: O, söylediklerinde doğru söyleyendir, peygamberleri de onun hakkında ne haber vermişlerse doğrudur. Bu gökleri ve yeri, genişlik ve büyüklüklerine rağmen yaratmaya kadir olan elbette ki öldükten sonra insanların cesetlerini -iyilik yapan kimseye iyilikle mükâfat vermesi, kötülük yapanı da cezalandırması için- diriltmeye kadirdir.
17. İmkansız bir şeyi var sayarak faraza “eğer Biz bir eğlence edinmek isteseydik elbette onu kendi katımızdan” yanımızdan “edinirdik. Ama biz bunu yapmayız.” Sizleri de böyle bir işteki abes ve boş şeye muttali kılmazdık. Çünkü böyle bir işi yapmak bir eksikliktir, kötü bir örnektir. Size böyle bir şeyi yaptığımızı da göstermek istemezdik. O nedenle sürekli olarak gözlerinizin önünde bulunan göklerin ve yerin yaratılışından maksadın oyun ve eğlence olmasına imkân yoktur. Bütün bu açıklamalar, küçük akıllara uygun ifadeler kullanarak bir nevi onların seviyesine inme ve ikna edici bütün yollarla onları ikna etme amacına yöneliktir. Her şeyi yerli yerince koymakta hikmeti sonsuz Hakim, rahmeti sonsuz Rahim, insanları affedip bağışlaması sonsuz olan Halim Zat’ı her türlü eksiklikten tenzih ederiz.
Kami tidaklah menciptakan langit, bumi, dan apa yang ada di antara keduanya sebagai suatu permainan dan hal yang sia-sia belaka, tetapi Kami menciptakan semua itu untuk menunjukkan kekuasaan Kami.
"Dan tidaklah Kami ciptakan langit dan bumi, dan segala yang ada di antara keduanya dengan bermain-main. Sekiranya Kami hendak membuat sesuatu permainan (istri dan anak), tentu-lah Kami membuatnya dari sisi Kami. Jika Kami menghendaki ber-buat demikian, (tentulah Kami telah melakukannya)." (Al-Anbiya`: 16-17).
(16) Allah تعالى memberitahukan bahwa Dia tidaklah men-ciptakan langit dan bumi dengan sia-sia dan main-main, tanpa ada manfaat tertentu. Justru, Allah menciptakannya dengan dasar kebenaran dan untuk tujuan yang benar, agar para hamba dapat membuktikan dengannya bahwa Dia adalah Dzat Yang Maha Pencipta lagi Mahaagung, Maha Mengatur, Mahabijaksana, Maha Pengasih dan Penyayang, yang memegang keseluruhan aspek kesempurnaan, sanjungan, kehormatan, Dzat yang benar Firman-firmanNya, dan yang jujur para utusanNya tentang pemberitaan yang mereka sampaikan. Dan bahwa Dia-lah Dzat Yang Maha-kuasa atas penciptaan keduanya (langit dan bumi) meski luas dan besar, Mahakuasa untuk mengembalikan jasad-jasad (hidup lagi) setelah kematiannya untuk membalasi orang yang berbuat kebaikan atas kebaikannya, dan orang yang berbuat jelek atas kejelekannya.
(17) ﴾ لَوۡ أَرَدۡنَآ أَن نَّتَّخِذَ لَهۡوٗا ﴿ "Sekiranya Kami hendak membuat sesuatu permainan (istri dan anak)," sebagai anggapan dan perkiraan yang mustahil saja ﴾ لَّٱتَّخَذۡنَٰهُ مِن لَّدُنَّآ ﴿ "tentulah Kami membuatnya dari sisi Kami," maksudnya berasal dari sisi Kami. ﴾ إِن كُنَّا فَٰعِلِينَ 17 ﴿ "Jika Kami menghendaki berbuat demikian (tentulah Kami telah melakukan-nya)." Dan Kami pun tidak pernah memperlihatkan kepada kalian hal-hal yang mengandung kesia-siaan dan permainan. Sebab, hal itu merupakan bentuk kekurangan dan perumpamaan yang buruk, Kami tidak ingin mempertontonkannya kepada kalian. Langit-langit dan bumi yang sudah terbiasa dalam jangkauan pandangan kalian, tidak mungkin tujuan penciptaan keduanya hanyalah sia-sia dan main-main (tanpa ada hikmah yang luhur). Semua (kete-rangan) ini semata-mata ingin mengakomodasi akal-akal yang dangkal dan ingin memenuhi kepuasannya dari segala aspek yang dapat memuaskan. Mahasuci Dzat Yang Mahalembut, Penyayang lagi Bijaksana dalam menempatkan segala sesuatu pada tempatnya.
I znajte da Allah, džellešanuhu, nije stvorio nebo i Zemlju za igru i zabavu, već ih je stvorio zarad goleme mudrosti i uspostave dokaza da Allah sve može učiniti.
And I did not create the heavens and the earth and whatever is in between as a plaything or in vain, but rather I created them to show My power.
Da smo htjeli imati suprugu i dijete, to bismo uzeli od samih Nas, ali Mi to ne činimo, jer nam ne dolikuje.
Seandainya Kami hendak memiliki istri atau anak maka tentulah Kami akan membuatnya dari sisi Kami. Namun, Kami sama sekali tidak menghendaki yang demikian itu lantaran sucinya dan tidak pantasnya Kami dari hal itu.
Eğer bir eş ve çocuk edinmek isteseydik kendi katımızdan bunu edinirdik. Ancak bundan beri olduğumuz için böyle yapacak değiliz.
Kung sakaling nagnais Kaming gumawa ng isang asawa o isang anak ay talaga sanang gumawa Kami nito mula sa taglay Namin, at hindi nangyaring Kami ay gagawa niyon dahil sa pagkawalang-kaugnayan Namin doon.
If I wanted to take a wife or child, I would have done so on My own part. But I did not do this as I am pure of this.
Si Nous avions voulu Nous donner une compagne et une progéniture, Nous nous les serions donnés à partir de ce que Nous avons. Seulement, Nous ne l’avons pas fait puisqu’il est exclu que Nous ayons ces besoins.
Se avessimo voluto prendere una sposa o un figlio, lo avremmo preso presso di Noi, ma non lo abbiamo fatto, perché siamo molto al di sopra di ciò;
Si quisiera tener una esposa o un hijo, lo habría hecho por Mi propia cuenta. Pero no lo hice, porque estoy por encima de esas necesidades.
لَوْ أَرَدْنَا أَن نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنَاهُ مِن لَّدُنَّا إِن كُنَّا فَاعِلِينَ (Had We intended to have a pastime, We would have had it from Our own, if We were to do so. - 21:17) It means that if We were to create something for amusement, there was no need to create the earth and the sky, and We could have done so from the things around Us.
In Arabic language the word لَو is used for imaginary and non-existent things. Here also it is used in the same sense i.e. those foolish people who regard all the wonderful things of the earth and the sky objects of fun and frolic do not realize that creation on such a gigantic scale cannot be undertaken for amusement. The suggestion here is that even a person of ordinary common sense would not indulge in a project which has no serious purpose, to say nothing of Allah Ta` ala who is Supreme and Exalted.
The commonly accepted meaning of لَھو is a purposeless pastime, and this meaning has been adopted in translating this verse. According to some commentators this word لَھو is also used sometimes for wife or children in which case the meaning of the verse would be a denial of the belief of the Jews and Christians, who thought that Sayyidna ` Uzair and Sayyidna Masih (علیہما السلام) were God's sons. If Allah wished to have children why should they be from humans and not from other creatures around Him. (Allah knows best).
Nếu TA (Allah) thực sự muốn một thứ gì đó làm trò tiêu khiển cho riêng TA thì quả thật TA đã lấy nó từ chính nơi TA, nhưng TA đã không làm điều đó vì TA không muốn.
Không, TA (Allah) đã ném chân lý mà TA mặc khải cho vị Thiên Sứ của TA vào sự giả dối và ngụy tạo của những kẻ vô đức tin, chân lý đánh mạnh vào sự giá dối và ngụy tạo của chúng làm cho nó tiêu tan. Và hỡi những kẻ nói rằng TA có bạn đời và có con cái, các ngươi sẽ bị hủy diệt cho việc các ngươi đã qui những điều không đúng về TA cho TA.
Bagkus bumabato Kami ng katotohanan, na ikinakasi Namin sa Sugo Namin, sa kabulaanan ng mga alagad ng kawalang-pananampalataya kaya nagpapabula ito roon kaya biglang ang kabulaanan nila ay umaalis na naglalaho. Ukol sa inyo, o mga tagapagsabi ng pagkakaroon Niya ng asawa at anak, ang kapahamakan dahil sa paglalarawan ninyo sa Kanya ng hindi naaangkop sa Kanya.
Those who are not serious about the divine call, consider the present world as a plaything of God which has no purpose except temporal entertainment. But judging by the immense wisdom and meaningfulness underlying the working of the present world, it would appear to be impossible that the Creator of this world could be a being who has created it merely for the sake of diversion. In the present world, there is the special creation of God, namely, human beings, who by their very nature, have the ability to distinguish truth from falsehood. The existence in the world of such creatures, who can use their discretion and decide upon one path as that of truth and another as that of untruth, coupled with the frequent struggle between Truth and untruth, are all indications of the fact that a time is going to come when it will finally be clear as to what is really Truth and what is Untruth. And whoever sides with the Truth will attain success and whoever does not will be doomed to failure.
Por el contrario, arrojo la verdad que revelo a Mis mensajeros sobre la falsedad de los incrédulos, para que se desvanezca. Y para quienes dicen que Al-lah ha tomado esposa o hijo, hay destrucción, debido a que Le atribuyeron descripciones inapropiadas a Al-lah.
18- Aksine biz, hakkı batılın üzerine bırakırız da o, onu darmadağın eder. Bir de bakarsın ki batıl yok olup gitmiş. (Allah hakkındaki) nitelendirmelerinizden ötürü yazıklar olsun size!
19- Göklerde ve yerde kim varsa O’nundur. O’nun katında olanlar da O’na ibadetten ne büyüklenip yüz çevirirler ne de usanırlar.
20- Gece ve gündüz aralıksız tesbih ederler.
18. Şanı Yüce Allah, hakkı ortaya koymayı batılı da iptal edip çürütmeyi teminatı altına aldığını haber vermektedir. Eğer batıl bir şey iddia edilecek ve onunla tartışılacak olsa bile Yüce Allah, onu darmadağın edecek ve böylelikle yok olmasını sağlayacak şekilde hakkı, ilmi ve beyanı indirir ve böylelikle herkes onun, batıl olduğunu açıkça anlar. “Bir de bakarsın ki batıl yok olup gitmiş.” Sonu gelir, biter, tükenir. Bu durum, bütün dini meselelerde geçerlidir. Batıl taraftarı herhangi bir kimse batılı hak yerine koymak veya hakkı reddetmek maksadı ile aklî ya da naklî herhangi bir şüpheyi gündeme getirecek olursa şüphesiz Yüce Allah’ın delilleri arasında bu batıl sözü ortadan kaldıracak ve onu silip süpürecek türden aklî ve naklî kat’i deliller bulunur. O takdirde batılın gerçek mahiyeti herkes tarafından da açıkça anlaşılır. Bu ise meselelerin tek tek ele alınıp incelenmesi ile ortaya çıkar. Hepsi incelenecek olursa durumun böyle olduğu görülür.
aha sonra Yüce Allah, şöyle buyurmaktadır: Ey Yüce Allah’ı kendisine layık olmayan şekilde vasfederek evlat ve eş edindiğini, ortaklarının, O’na denk varlıkların bulunduğunu ileri süren kimseler, bu “nitelendirmelerinizden ötürü yazıklar olsun size” Sizin payınız ancak azap, pişmanlık ve hüsran olacaktır. Sizin söylediklerinizden herhangi bir fayda sağlamanız mümkün değildir. Umduğunuz, kendisini elde etmek için amel ettiğiniz, ulaşmak maksadı ile çabalayıp durduğunuz her ne varsa maksadınızın aksi ile karşılaşacaksınız ki o da mahrum kalmak ve hüsrana uğramaktır.
19. Daha sonra Yüce Allah göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunanların mülkünün/egemenliğinin kendisinin olduğunu haber vermektedir. Hepsi O’nun kulları ve mülküdür. O yüzden hiç kimsenin mülke, hatta mülkün bir kısmına dahi sahip olması söz konusu değildir. Allah’a yardımcı olması da mümkün değildir. Allah’ın izni olmaksızın kimse şefaatçi de olamaz. Peki, bunlar arasından nasıl birtakım varlıklar ilâh edinilebilir ve nasıl olur da bunlardan birinin Allah’ın oğlu olduğu iddia edilebilir? O bundan yücedir, münezzehtir. O, her şeye malik olan yüce Zattır. Boyunlar O’nun önünde zillet ile eğilmiştir. O’nun için zor diye bir şey yoktur. Mukarreb melekler tevazu ile O’nun önünde eğilmişlerdir. Hepsi de sürekli ve kesintisiz ibadet ile O’na itaat ederler. Bundan dolayı Yüce Allah “O’nun katında olanlar” yani melekler “O’na ibadetten ne büyüklenip yüz çevirirler ne de usanırlar.” O’na ibadete aşırı istekleri, kemâl derecesindeki muhabbetleri ve bedenlerinin güçleri dolayısı ile bundan bıkmazlar, usanmazlar.
20. “Gece ve gündüz aralıksız tesbih ederler.” Yani onların bütün vakitleri Yüce Allah’a ibadet ve tesbih ile doludur. Vakitlerinde boş bir zaman yahut bu ibadetin olmadığı bir an dahi bulunmaz. Onlar, sayılarının çok olmasına rağmen hep böyledirler. Bu buyruk ile Yüce Allah’ın azameti, O’nun egemenliğinin yüceliği, ilim ve hikmetinin kemali beyan edilmektedir ki bütün bunlar, O’ndan başka hiçbir kimseye ibadet etmemeyi, ibadetin O’ndan başkasına yöneltilmemesini gerektirmektedir.
"Sebenarnya Kami melontarkan yang haq kepada yang batil lalu yang haq itu menghancurkannya, maka dengan serta merta yang batil itu lenyap. Dan kecelakaanlah bagimu disebabkan kamu memberikan sifat (untuk Allah dengan sifat-sifat yang tak layak bagiNya). Dan kepunyaanNya-lah segala yang ada di langit dan bumi. Dan malaikat-malaikat yang di sisiNya, mereka tidak mem-punyai rasa angkuh untuk menyembahNya dan tiada (pula) merasa letih. Mereka selalu bertasbih malam dan siang, tiada henti-henti-nya." (Al-Anbiya`: 18-20).
(18) Allah تعالى memberitahukan bahwa Dia menjamin pengo-kohan al-haq dan penggagalan kebatilan. Bila kebatilan itu telah disampaikan dan menjadi bahan perdebatan, maka Allah akan menurunkan kebenaran, ilmu, dan penjelasan yang akan mematah-kannya. Hingga lenyap dan menjadi jelas kebatilannya bagi setiap orang.
﴾ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٞۚ ﴿ "Maka dengan serta-merta yang batil itu lenyap," lenyap lagi sirna. Hal ini berlaku umum pada semua permasalahan agama. Tidaklah pengemban kebatilan melancarkan syubhat aqliyah (yang berdasarkan logika) atau naqliyah (dalil dari al-Qur`an atau hadits) untuk meneguhkan kebatilan atau menepis kebenaran melainkan pasti dalam dalil-dalil Allah terdapat kandungan logika dan dalil kuat yang akan menyirnakan ungkapan yang batil tersebut dan membungkamnya. Tiba-tiba sisi kebatilannya menjadi terang bagi siapa saja. Proses ini melalui pengkajian seluruh permasalahan satu-persatu. Anda akan menjumpainya demikian.
Kemudian Allah berfirman, "Kalian, wahai orang-orang yang memberikan sifat untuk Allah dengan sifat-sifat yang tidak pantas bagiNya, seperti mempunyai anak dan istri, tandingan-tandingan dan sekutu-sekutu, maka kalian mendapatkan bagian dan nasib celaka, penyesalan, dan kerugian. Tidak ada satu pun manfaat dari apa yang kalian ucapkan. Tidak akan menghasilkan sesuatu yang kalian angan-angankan, kerjakan, dan usahakan untuk mencapai-nya, melainkan kebalikan dari sesuatu yang kalian inginkan. Yakni, kegagalan dan terhalang dari tujuan.
(19) Selanjutnya, Allah memberitahukan bahwa Dia memi-liki kerajaan langit dan bumi serta seisinya. Semua menjadi hamba dan milikNya. Tidak ada seorang pun yang mempunyai kerajaan atau bagian dari kerajaan tersebut, atau jalinan kerjasama padanya. Dan tidak ada yang bisa memberikan syafa'at kecuali dengan izin-Nya. Lalu bagaimana bisa sebagian dari mereka ada yang didaulat sebagai tuhan? Apakah pantas ada yang dijadikan (dari mereka) sebagai anak Allah? Maka Mahatinggi lagi Mahasuci (Allah) Dzat Yang Maha Memiliki, lagi Mahaagung yang semua makhluk tunduk kepadaNya, setiap kesulitan menjadi sepele di hadapanNya dan para malaikat yang dekat khusyu' terhadapNya. Mereka semua menundukkan diri kepadaNya melalui ibadah yang kontinyu lagi bersinambungan.
Oleh karenanya, Allah berfirman, ﴾ وَمَنۡ عِندَهُۥ ﴿ "Dan siapa saja yang berada di sisiNya," yaitu [dari] kalangan m a l a i k a t ﴾ لَا يَسۡتَكۡبِرُونَ عَنۡ عِبَادَتِهِۦ وَلَا يَسۡتَحۡسِرُونَ 19 ﴿ "mereka tiada mempunyai rasa angkuh untuk me-nyembahNya dan tiada (pula) merasa letih," maksudnya mereka tidak mengalami kebosanan dan tidak jemu lantaran besarnya motivasi mereka, sempurnanya cinta mereka dan kuatnya fisik-fisik mereka.
(20) ﴾ يُسَبِّحُونَ ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَ لَا يَفۡتُرُونَ ﴿ "Mereka selalu bertasbih malam dan siang tiada henti-hentinya," maksudnya mereka larut dalam ibadah dan lantunan tasbih di seluruh waktu mereka. Tidak ada waktu-waktu mereka yang luang atau kosong dari aktifitas ter-sebut. Mereka semua (dengan banyaknya jumlah mereka) berada dalam kondisi demikian.
Dalam keterangan ini, terdapat penjelasan keagungan dan kebesaran kerajaan Allah, dan kesempurnaan ilmu dan hikmahNya yang menuntut agar tidak ada obyek yang diibadahi kecuali Dia saja, dan tidaklah ibadah diarahkan kepada selainNya.
Kami melemparkan kebenaran yang diwahyukan kepada Rasul Kami kepada kebatilan orang-orang kafir, lalu kebenaran itu pun memusnahkannya, sehingga kebatilan itu langsung lenyap dan sirna. Bagi kalian hanyalah kebinasaan -wahai yang menyandarkan istri dan anak pada-Nya- karena kalian telah menyifati-Nya dengan sifat yang tidak pantas bagi-Nya.
But rather, I throw the truth I reveal to My messengers upon the falsehood of the disbelievers, and it destroys it, and then their falsehood goes and finishes. And for you, O you who say Allah has taken a wife or son, is destruction, due to your describing Him with what is inappropriate for Him.
piuttosto inviamo la verità, che Noi riveliamo ai Nostri messaggeri, per colpire la falsità della gente miscredente, in modo da eliminarla, dunque la loro falsità è effimera. Voi che dite che Allāh abbia preso una moglie o un figlio, otterrete la distruzione per averGli attribuito ciò che non Gli si addice.
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ (Instead, We launch the truth against the falsehood, which smashes it, and in no time it is nothing. - 21:18) The literal meaning of قَذَف is to throw horizontally which has been translated above as launching) یدمَغُ means to hit on the head (to smash it) and زَاھِق means something which is gone or vanishes without leaving a trace.
This verse explains that Allah has not created this marvelous universe with earth and the sky for amusement. This creation is the result of a carefully thought out plan which aims at distinguishing right from wrong. Observation of Nature's creations leads people along the righteous path and protects them from evil. This idea is conveyed in the verse by saying that virtue is hurled against evil and smashes its head so completely that it disappears without a trace.
Svemogući Allah pomoću istine koju objavljuje Svome Poslaniku suzbija laž nevjernika i ona u potpunosti nestaje. A bezbožnici koji govore da Allah ima družicu i dijete, imat će strašnu kaznu u paklenoj vatri jer iznose goleme neistine o Jednom Jedinom, a to Njemu ne priliči.
Bilakis resullerimize vahyettiğimiz hakkı, küfür ehlinin sahip olduğu batılın üzerine atar, bırakırız da onun işini bitirir ve yok olup gider. -Ey Allah'ın eş ve çocuk edindiğini söyleyenler!- O'nu kendisine yakışmayan şeylerle vasıflandırdığınız için helak olacaksınız.
Ce que Nous faisons plutôt, c’est que Nous abattons le vrai que Nous révélons à Notre Messager sur le faux des mécréants. Notre vrai neutralise alors leur faux et le réduit à néant. Quant à vous qui prétendez qu’Allah s’est donné une compagne et une progéniture, vous encourez l’anéantissement pour avoir inventé sur Lui ce qui ne Lui sied pas.
And for Him alone is the kingdom of the heavens and the kingdom of earth. And the angels with Him neither scorn worshipping Him nor do they tire of it.
Solo para Él es el reino de los cielos y de la Tierra. Los ángeles que están con Él no se niegan a adorarlo ni se cansan de hacerlo.
C’est Allah Seul qui possède les Cieux et la Terre. Les anges qui sont auprès de Lui ne dédaignent pas L’adorer et ne s’en lassent pas.
وَمَنْ عِندَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَلَا يَسْتَحْسِرُونَ (And those who are near Him are not arrogant against His worship, nor are they sluggish. - 21:19) It means that Allah's servants who are with Him i.e. angels pray to Him all the time without ceasing. So, if the humans do not pray to Him, it will not make any difference to Him, but they themselves will be the losers. It is human nature to judge others by applying one's own situation to them. Hence there are two possibilities preventing a person from offering acts of worship ceaselessly. One, that he regards it below his dignity to bow down before any one and therefore does not pray to Allah Ta` ala. Secondly, it is physically not possible for a man to worship without a break because he needs to rest in between. In view of these two human constraints, it is explained towards the end of the verse that the angels are free from these compulsions. They do not regard it below their dignity to worship Allah constantly nor do they get tired or need any rest or sleep.
Hanya milik-Nya sendiri kerajaan langit dan bumi. Para malaikat yang berada di sisi-Nya tidak memiliki rasa angkuh dalam beribadah kepada-Nya dan mereka tidak pula merasa letih darinya.
Egli solo, gloria Sua, è il Detentore del Regno dei Cieli e della Terra, e gli angeli presso di Lui non si insuperbiscono nei confronti della Sua adorazione, e non se ne stancano.
Samo Uzvišenom Allahu pripada vlast na nebesima i na Zemlji, On stvara i upravlja. Meleki, Allahu bliska stvorenja, ne zaziru od ibadeta niti im ibadet dosadi.
Göklerin ve yerin mülkü yalnızca Allah -Subhânehu ve Teâlâ-'ya aittir. O'nun katında bulunan melekler O'na ibadet etme hususunda kibirlenmez ve yorgunluk hissetmezler.
Sa Kanya – kaluwalhatian sa Kanya – tanging sa Kanya ang paghahari sa mga langit at ang paghahari sa lupa. Ang mga nasa piling Niya na mga anghel ay hindi nagpapakamalaki palayo sa pagsamba sa Kanya at hindi napapagod doon.
Allah nắm quyền chi phối và thống trị toàn bộ vũ trụ, duy chỉ Ngài là Đấng Chủ Tể của các tầng trời và trái đất. Và các Thiên Thần ở nơi Ngài không hề tự cao tự đại trong việc thờ phượng và phục tùng mệnh lệnh của Ngài, họ luôn hạ mình tuân lệnh và phục tùng Ngài và họ không hề mệt mỏi trong việc thờ phượng và phục tùng Ngài.
Các Thiên Thần vẫn luôn ca tụng và tán dương Allah cả ngày lẫn đêm, họ không chán ngán, mệt mỏi về việc làm đó.
Every object on the earth and in the skies is God’s creation. Everything behaves as has been divinely ordained. In the entire universe, it is only man who is arrogant and disobedient. Those who do not believe in God indulge in arrogance and disobedience on the plea that there is nobody to rule over them, and they are free to do as they like. Those who believe in God also indulge in arrogance and disobedience, but they offer a different explanation for this behaviour. They take some particular individuals other than God as intermediaries and recommenders. They assume them to be closer to God and presume that if from time to time they are paid homage and obeisance, they will intercede with God for their salvation. Some assume angels to be the intermediaries, while others attribute such qualities to other human beings. But all such theories are totally baseless. If one has such a deep insight as to have a clear vision of Reality at the universal level, he will see that those beings (who are supposed to have divine attributes) are themselves awe-struck by God’s majesty and kneel down before Him. Ironically, it is in their name that man has adopted an attitude of arrogance and disobedience in the world.
Meleki spominju Gospodara i zahvaljuju Mu noću i danju, besprekidno, ne malaksavaju u tome.
Gece ve gündüz Yüce Allah'ı aralıksız tespih etmeye devam ederler. Bundan bıkıp usanmazlar.
Au contraire, ils ne cessent de célébrer Sa gloire sans éprouver de lassitude.
This point has been brought to a conclusion in the next verse by saying يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُونَ , (They proclaim His purity night and day, never slackening - 21:20).
Sayyidna ` Abdullah Ibn Harith ؓ عنہ said that he asked Ka` b al-Abbar ؓ how it was that angels kept reciting tasbih (proclaiming Allah's purity) all the time. Did they not have anything else to do? And if they did how could they do both things simultaneously, that is reciting tasbih and do other things. To this Ka'b replied "0 my nephew! Does performance of any of your jobs prevent you from breathing?" The truth is that tasbih comes to angels just as breathing comes to human beings which continues without stopping whatever else he may be doing.(Qurtubi, Al-Bahr ul-Muhit)
Mereka senantiasa bertasbih memuji Allah siang dan malam, dan tidak pernah bosan dan letih darinya.
They constantly glorify Him without tiring of it.
Lo glorifican continuamente.
Continuano a lodare sempre Allāh, senza mai stancarsi.
Nagsisigasig sila sa pagluluwalhati kay Allāh palagi; hindi sila nagsasawa roon.
Akan tetapi, orang-orang musyrik mengambil tuhan-tuhan selain Allah, padahal tuhan-tuhan itu tidak bisa menghidupkan yang mati, lalu mengapa mereka menyembah sesuatu yang tidak kuasa melakukan hal tersebut?!
Bagkus gumawa ang mga tagapagtambal ng mga diyos bukod pa kay Allāh, na hindi nagbibigay-buhay ng mga patay kaya papaanong sumasamba sila sa walang-kakayahan doon?
Pero los idólatras tomaron dioses además de Al-lah, los cuales no pueden resucitar a los muertos, entonces ¿cómo es que adoran algo que no tiene el poder ni siquiera para hacer eso?
21- Yoksa onlar yeryüzünden, birtakım ilâhlar edindiler de ölüleri onlar mı diriltecek?
22- Eğer göklerde ve yerde Allah’tan başka ilâhlar olsa idi, elbette ikisinin de düzeni bozulurdu. Arş’ın Rabbi olan Allah, onların nitelendirmelerinden münezzehtir.
23- O, yaptıklarından sorgulanamaz, ama onlar sorgulanacaklardır.
24- Yoksa O’ndan başka ilâhlar mı edindiler? De ki:“Delilinizi getirin. İşte benimle beraber olanların kitabı da benden öncekilerin kitabı da ortadadır.” Bilakis onların çoğu hakkı bilmezler, bundan ötürü de yüz çevirirler.
25- Senden önce gönderdiğimiz her bir peygambere mutlaka şunu vahyederdik:“Benden başka (hak) ilâh yoktur. O halde yalnız Bana ibadet edin.”
21. Yüce Allah kudretinin ve azametinin kemalini, her şeyin kendisine boyun eğdiğini söz konusu ettikten sonra yeryüzünden Allah’ın dışında son derece aciz ve hiçbir şeye güç yetiremeyen birtakım ilâhlar edinen müşriklerin bu tutumlarını reddetmektedir. “Ölüleri onlar mı diriltecek?” olumsuz anlamda bir sorudur. Yani edindikleri bu ilâhlar, ölüleri herhangi bir şekilde diriltemezler, haşredemez, bir araya toplayamazlar. Bunu Yüce Allah’ın şu buyrukları açıklamaktadır:“Onlar, Allah’ın yanı sıra hiçbir şey yaratamayan, aksine kendileri yaratılmış olan ve kendi kendilerine bile bir zarar ve fayda veremeyen, öldürmeye, diriltmeye ve ölümden sonra tekrar can vermeye gücü yetmeyen ilâhlar edindiler.”(el-Furkan, 25/3); “Kendilerine yardım olunur ümidi ile ondan başka ilahlar edindiler. Onlar, onlara yardım edemezler aksine kendileri, onlar için hazır duran askerlerdir.”(Yâsîn, 36/74-75)
22. Allah’a ortak koşanlar, hiçbir fayda sağlayamayan, hiçbir zararı önleyemeyen yaratılmışlara ibadet ederler ve bütün kemâl kendisinin olan, emir, fayda ve zarar kendi elinde bulunan Yüce Allah’a ihlâsla ibadeti terk ederler. Bu ise Allah’a ortak koşanların ilâhî tevfike mazhar olmayışlarından, bedbahtlıklarından, ileri derecedeki bilgisizliklerinden ve aşırı zulümlerinden dolayıdır. Hiç şüphesiz varlık aleminde nasıl ki bir ve tek Rab var ise aynı şekilde bir ve tek ilâh da yine O’dur. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“Eğer göklerde ve yerde Allah’tan başka ilâhlar olsaydı, elbette ikisinin de” hem kendi yapılarında bulunan “düzeni” hem de onlarda bulunan bütün varlıkların düzeni “bozulurdu.” Bunu şöyle açıklayabiliriz: İster ulvi alem, ister sufli alem olsun görüldüğü gibi en mükemmel bir düzen ve bir uyum içerisindedir. Bunda herhangi bir dengesizlik, bir kusur, bir düzensizlik veya tutarsızlık söz konusu değildir. Bu ise bütün kainatın işlerini yönetenin bir ve tek, Rabbinin bir ve tek, ilâhının da bir ve tek olduğunun delilidir. Eğer iki ve daha fazla yönetici ve Rab bulunmuş olsa idi, bu kainatın düzeni bozulur, onu ayakta tutan esaslar yıkılır giderdi. Çünkü iki ve daha fazla olan bu ilâh ve yöneticilerin iradeleri çatışır, birbirlerine karşı çıkarlardı. Onlardan birisi bir şeyi idare edip ihtiyaçlarını karşılamak isterken, diğeri aksini isterdi. Her iki zıt iradenin de bir arada var olması imkânsız bir şeydir. Bunlardan birisinin iradesinin gerçekleşip ötekinin olmaması halinde ise bu durum, iradesi gerçekleşmeyenin aciz olduğuna ve muktedir olmadığına delildir. Bütün işlerde aynı husus etrafında ittifak etmeleri ise imkânsız bir şeydir. O halde tek başına herhangi bir kimsenin karşı koyması söz konusu olmaksızın maksadını var edebilen ve karşı koyabilecek durumdaki bütün güçleri emri altında tutan kimsenin, tek ilâh ve kahhâr olanın, Allah’tan başkası olamayacağı ortaya çıkmaktadır. Bundan dolayı Yüce Allah temanu’ delili diye bilinen bu delili şu buyruğunda da şöylece dile getirmektedir:“Allah hiçbir evlat edinmedi. O’nunla birlikte herhangi bir ilâh da yoktur. Eğer olsa idi o takdirde her bir ilâh yarattığını yanına alır, elbette kimisi kimisine üstünlük sağlardı. Allah onların niteleyegeldiklerinden münezzehtir.”(el-Müminûn, 23/91) Konu ile ilgili iki yorumdan birisine göre Yüce Allah’ın şu buyruğu da bu kabildendir: “De ki: Onların dedikleri gibi onunla beraber başka ilâhlar olsa idi elbette o zaman Arş sahibine (ulaşıp onu yenmek için) bir yol ararlardı. O, bunların söylediklerinden münezzehtir, pek yücedir, pek büyüktür.”(el-İsrâ, 17/42-43) Bundan dolayı Yüce Allah, bu âyet-i kerimede de şöyle burmaktadır: Bütün mahlukatın tavanı durumunda olup hepsinden geniş ve hepsinden büyük olan “Arşın Rabbi” -ki bunun dışındaki diğer bütün varlıkların Rabbi olması öncelikle söz konusudur- “onların nitelendirmelerinden münezzehtir.” O, tek başına kemâl sahibi olduğundan dolayı bütün eksikliklerden münezzehtir. O, inkârcı kâfirlerin ileri sürdüğü şekilde evlat ve eş edinmekten herhangi bir şekilde ortak edinmekten, yücedir, münezzehtir.
23. “O” azamet, izzet ve kudretinin kemalinden dolayı “yaptıklarından sorgulanamaz” Hiç kimse de O’na karşı koyamaz, karşı çıkamaz. Ne sözlü olarak ne de fiili olarak. Hikmetinin kemâli, her şeyi yerli yerine koyması, sağlam yapması, aklın güzel gördüğü her bir şeyi en güzel ve mükemmel şekilde yapması dolayısı ile O’na herhangi bir soru yöneltilemez. Çünkü O’nun yaratmasında herhangi bir dengesizlik ve tutarsızlık yoktur. “Ama onlar” yani bütün yaratılmışlar, yaptıkları ve söylediklerinden dolayı “sorgulanacaklardır.” Çünkü onlar acizdir, muhtaçtır ve Allah’ın kullarıdırlar. Onların fiilleri ve davranışları sorgulanmayı hak eder. Onların kendi öz nefislerinde olsun, başkalarında olsun zerre ağırlığı kadar dahi bir tasarrufları yoktur.
24. Daha sonra Yüce Allah, müşriklerin durumlarının çirkinliğini ve Allah’tan başka birtakım ilâhlar edindiklerini tekrar söz konusu ederek onları azarlamak ve yaptıklarının kötülüğünü başlarına kakmak üzere:“Yoksa O’ndan başka ilâhlar mı edindiler? De ki: Delilinizi getirin” buyurmaktadır. Yani yaptığınız işin ve kanaatlerinizin doğruluğuna dair belgeniz, deliliniz varsa ortaya koyun. Ancak bunu delillendirmeye asla imkanları olmayacaktır. Aksine onların ortak koşmalarının batıl olduğunun kat’i delilleri ortadadır. Bundan dolayı Yüce Allah, şöyle buyurmaktadır:“İşte benimle beraber olanların kitabı da benden öncekilerin kitabı da ortadadır.” Bütün kitaplar ve şeriatler, benim size söylemiş olduğum şirkin batıl olduğu gerçeğinin doğruluğunu ittifakla ortaya koymaktadır. İşte her şeyden aklî ve nakli deliller ile söz eden Allah’ın Kitabı! İşte daha önce indirilmiş olan bütün kitaplar, benim bu söylediklerimin belgeleridir, delilleridir. Onların izledikleri yolun batıl olduğuna dair onlara karşı kat’i delil ve belgelerin ortaya konulduğu açıkça anlaşıldığına göre onların kendi lehlerine ileri sürebilecekleri herhangi bir delilleri olmadığı da ortaya çıkmaktadır. Çünkü kat’i delil, kesinlikle ona karşı çıkabilecek bir delil bulunmayan delildir. Aksi takdirde kat’i olamaz. Eğer birtakım karşı çıkışlar bulunacak olsa dahi, bunlar hak adına hiçbir şey ifade edemeyen bazı şüphelerden öteye gidemezler. “Bilakis onların çoğu hakkı bilmezler.” Yani onlar, bu tutturdukları yolu geçmişlerini taklit ederek sürdürmektedirler. Yoksa herhangi bir bilgi ya da hidâyete sahip oldukları için tartışmıyorlar. Onların hakkı bilmeyişleri ise hakkın gizliliği ya da kapalılığından dolayı değildir. Bu, onların haktan yüz çevirmelerinden dolayıdır. Aksi takdirde onlar hakka asgari bir şekilde dahi durup bakacak olsalar, gâyet açık ve seçik bir şekilde hakkı batıldan ayırt edebileceklerdir. Bundan dolayı Yüce Allah:“Bundan ötürü de yüz yüz çevirirler” buyurmaktadır.
25. Şanı Yüce Allah, öncekilerin kitabına atıfta bulunup bu meselenin açılığa kavuşturulması hususunda onlara başvurmayı emrettiğinden dolayı bu âyet-i kerimede de bu hususu en ileri derecede beyan etmektedir:“Senden önce gönderdiğimiz her bir peygambere mutlaka şunu vahyederdik: “Benden başka (hak) ilâh yoktur. O halde yalnız Bana ibadet edin.” Senden önceki bütün peygamberlerin risaletlerinin ve onlarla birlikte gönderilmiş kitapların özü ve esası, Yüce Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmamak üzere bir ve tek olarak ibadet etme emridir; O’nun hak mabud, yegane ilâh olduğunu, O’nun dışındaki varlıklara ibadet etmenin de batıl olduğunun bir açıklamasıdır.
Au lieu de prendre exemple sur les anges, les polythéistes ont adopté des divinités autres qu’Allah qui ne ressuscitent pas les morts. Or comment peuvent-ils adorer des divinités impuissantes ?
Ma gli idolatri hanno preso delle divinità all'infuori di Allāh che non resuscitano i morti; come possono adorare qualcuno incapace di farlo?!
Bilakis müşrikler, Allah'tan gayrı ilahlar edindiler. Onlar ölüleri diriltemezler. Bunu yapmaktan aciz olana nasıl ibadet ediyorlar?
Mušrici obožavaju kumire, a ne Svevišnjeg Allaha, i pored toga što oni ne mogu mrtve oživiti. Kako onda mogu obožavati nekoga ko je nemoćan u tom pogledu?!
"Apakah mereka mengambil tuhan-tuhan dari bumi, yang dapat menghidupkan (orang-orang mati)? Sekiranya ada di langit dan bumi tuhan-tuhan selain Allah, tentulah keduanya itu sudah rusak binasa. Maka Mahasuci Allah yang mempunyai 'Arasy dari apa yang mereka sifatkan. Dia tidak ditanya tentang apa yang diperbuatNya, dan merekalah yang akan ditanyai. Apakah mereka mengambil tuhan-tuhan selainNya? Katakanlah, 'Tunjukkanlah hujjahmu! (al-Qur`an ) ini adalah petunjuk bagi orang-orang yang bersamaku, dan peringatan bagi orang-orang sebelumku.' Sebenar-nya kebanyakan mereka tidak mengetahui yang haq, karena itu mereka berpaling. Dan tidaklah Kami mengutus seorang rasul sebelum kamu, melainkan pasti Kami wahyukan kepadanya, 'Bah-wasanya tidak ada tuhan (yang berhak disembah) melainkan Aku, maka kalian sembahlah Aku'." (Al-Anbiya`: 21-25).
(21) Tatkala Allah تعالى menjelaskan kesempurnaan kekua-saanNya dan keagunganNya serta ketundukan segala sesuatu kepadaNya, maka Dia mengingkari kaum musyrikin yang telah menjadikan selainNya sebagai sesembahan dari bumi, yang berada dalam titik puncak kelemahan dan ketidakberdayaan. ﴾ هُمۡ يُنشِرُونَ 21 ﴿ "Mereka dapat menghidupkan (orang-orang mati)," ini merupakan bentuk pertanyaan, tetapi bermakna penafian (peniadaan). Maksud-nya, mereka tidak mampu untuk menghidupkan dan menghimpun mereka. Hal ini diterangkan oleh Firman Allah تعالى,
﴾ وَٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةٗ لَّا يَخۡلُقُونَ شَيۡـٔٗا وَهُمۡ يُخۡلَقُونَ وَلَا يَمۡلِكُونَ لِأَنفُسِهِمۡ ضَرّٗا وَلَا نَفۡعٗا وَلَا يَمۡلِكُونَ مَوۡتٗا وَلَا حَيَوٰةٗ وَلَا نُشُورٗا 3 ﴿
"Kemudian mereka mengambil tuhan-tuhan selain dariNya (untuk disembah) yang tuhan-tuhan itu tidak menciptakan apa pun, bahkan mereka sendiri diciptakan dan tidak kuasa untuk (menolak) sesuatu kemudharatan dari dirinya dan tidak (pula untuk mengambil) sesuatu kemanfaatan pun dan (juga) tidak kuasa mematikan, menghidupkan dan tidak (pula) mem-bangkitkan." (Al-Furqan: 3)
﴾ وَٱتَّخَذُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ ءَالِهَةٗ لَّعَلَّهُمۡ يُنصَرُونَ 74 لَا يَسۡتَطِيعُونَ نَصۡرَهُمۡ وَهُمۡ لَهُمۡ جُندٞ مُّحۡضَرُونَ 75 ﴿
"Mereka mengambil sesembahan-sesembahan selain Allah agar mereka mendapat pertolongan. Berhala-berhala itu tidak dapat menolong mereka. Padahal berhala-berhala itu menjadi tentara yang disiapkan untuk menjaga mereka." (Yasin: 74-75).
(22) Orang musyrik menyembah makhluk yang tidak bisa memberikan manfaat atau membahayakan dengan meninggalkan sikap keikhlasan kepada Allah, Dzat yang mempunyai seluruh kesempurnaan. Di TanganNya-lah terdapat (kendali) segala urusan, manfaat, dan bahaya. Ini (perbuatan orang musyrik itu) termasuk (cerminan) tidak adanya taufik Allah padanya, buruknya keberun-tungannya, kebodohannya yang parah, dan besarnya ulah kezha-limannya. Sesungguhnya alam semesta ini tidak akan menjadi baik kecuali bila berada di bawah satu sesembahan semata. Sebagaimana tidaklah alam (ini) diadakan kecuali oleh satu pemilik (Rabb). Ka-renanya, Allah berfirman, ﴾ لَوۡ كَانَ فِيهِمَآ ﴿ "Sekiranya di dalam keduanya," yaitu di langit dan bumi ﴾ ءَالِهَةٌ إِلَّا ٱللَّهُ لَفَسَدَتَاۚ ﴿ "terdapat tuhan-tuhan selain Allah, tentulah keduanya itu telah rusak binasa," pada bentuk kedua-nya, dan rusak pula makhluk-makhluk yang berada di dalamnya.
Penjelasannya sebagai berikut: Bumi lapisan atas dan lapisan bawah berdasarkan pemandangan yang terlihat dalam bentuk yang paling sempurna ditilik dari aspek keindahan dan keteraturan, yang tidak ada celah kekurangan, cacat, pertentangan, dan kontradiksi di dalamnya, hal ini mengindikasikan bahwa Dzat yang mengatur-nya satu, Pemiliknya satu dan Tuhannya satu. Andai saja, alam ini mempunyai dua pengatur dan dua pemilik atau lebih dari itu, niscaya aturan geraknya akan carut-marut, tiang-tiangnya akan roboh, kedua-duanya akan saling bertentangan dan berlawanan. Jika salah satu dari keduanya ingin menetapkan suatu pengaturan tertentu, sementara pihak lain tidak menghendakinya, niscaya rea-lisasi keinginan mereka berdua secara sekaligus merupakan bentuk kemustahilan. Dan terealisasinya keinginan salah satu pihak, semen-tara kehendak yang lain tidak terwujud, menunjukkan kelemahan dan ketidakberdayaan pihak yang lain itu. Sedangkan keserasian dua belah pihak pada satu kesepakatan bulat dalam seluruh per-kara adalah tidak mungkin juga. Oleh karenanya, menjadi sebuah kepastian bahwa Dzat yang Perkasa yang kehendakNya semata yang dapat terwujudkan (sesuatu) tanpa ada penentang atau penyanggah, Dia adalah Allah Yang Mahasatu lagi Mahaperkasa. Karena ini, Allah menyebutkan sebuah bentuk dalil tamanu' (kontra-diktif) dengan FirmanNya,
﴾ مَا ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ مِن وَلَدٖ وَمَا كَانَ مَعَهُۥ مِنۡ إِلَٰهٍۚ إِذٗا لَّذَهَبَ كُلُّ إِلَٰهِۭ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖۚ سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ 91 ﴿
"Allah sekali-kali tidak mempunyai anak dan sekali-kali tidak ada tuhan (yang lain) besertaNya. (Kalau ada tuhan besertaNya) masing-masing tuhan itu akan membawa makhluk yang diciptakannya, dan seba-gian dari tuhan-tuhan itu akan mengalahkan sebagian yang lain. Maha-suci Allah dari apa yang mereka sifatkan." (Al-Mu`minun: 91).
Senada dengan ayat di atas, penggunaan ayat berikut ber-dasarkan salah satu tafsirannya,
﴾ قُل لَّوۡ كَانَ مَعَهُۥٓ ءَالِهَةٞ كَمَا يَقُولُونَ إِذٗا لَّٱبۡتَغَوۡاْ إِلَىٰ ذِي ٱلۡعَرۡشِ سَبِيلٗا 42 سُبۡحَٰنَهُۥ وَتَعَٰلَىٰ عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوّٗا كَبِيرٗا 43 ﴿
"Katakanlah, 'Jikalau ada tuhan-tuhan di sampingNya sebagaimana yang mereka katakan, niscaya tuhan-tuhan itu mencari jalan kepada Pemilik 'Arasy.' Mahasuci dan Mahatinggi Dia dari apa yang mereka katakan dengan ketinggian yang sebesar-besarnya." (Al-Isra`: 42-43).
Karenanya, Allah berfirman, ﴾ فَسُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ ﴿ "Maka Mahasuci Allah," Dia berlepas diri dan Suci dari segala kekurangan yang mengarah pada kesempurnaanNya ﴾ رَبِّ ٱلۡعَرۡشِ ﴿ "Yang mempunyai 'Arasy," yang menjadi atap seluruh makhluk, tempat yang paling luas dan paling agung. Maka, rububiyah (pengaturan) Allah terhadap makhluk-makhluk lain yang lebih kecil dari Arasy adalah lebih masuk akal ﴾ عَمَّا يَصِفُونَ 22 ﴿ "dari apa yang mereka sifatkan," yaitu orang-orang yang menentang dan mengingkari, berupa (tindakan) penisbatan anak dan istri bagi Allah, serta kepemilikan sekutu dari segala aspek.
(23) ﴾ لَا يُسۡـَٔلُ عَمَّا يَفۡعَلُ ﴿ "Dia tidak ditanya tentang apa yang diper-buatNya," karena kebesaran, kemuliaan, dan kesempurnaan kekua-saanNya. Tidak ada satu makhluk pun yang sanggup melawan dan menghambatNya, baik dengan perkataan ataupun tindakan. Lantaran kesempurnaan hikmahNya dan peletakan berbagai kete-tapan olehNya pada tempatnya, serta keelokan penangananNya pada bentuk yang terbaik, yang dapat dicerna oleh akal. Sehingga tidak ada pertanyaan yang tertuju padaNya. Sebab penciptaanNya tidak mengandung cacat atau kerusakan. ﴾ وَهُمۡ ﴿ "Dan merekalah," yakni para makhluk ﴾ يُسۡـَٔلُونَ 23 ﴿ "yang akan ditanyai,"tentang tindak-tanduk dan tutur kata mereka lantaran ketidakberdayaan dan kekerdilan mereka. Pasalnya, mereka adalah para hamba Allah. Perbuatan-perbuatan dan gerak-gerik mereka sudah tersuratkan. Tidak ada hak kewenangan penanganan dan pengaturan yang mereka miliki ataupun yang dimiliki oleh pihak lain sekecil biji gandum sekalipun.
(24) Setelah itu, Allah kembali merendahkan penilaian terhadap kondisi orang-orang kafir saat mereka memposisikan sesembahan lain selain Allah. Maka, Allah berfirman untuk mem-buruk-burukkan dan menggertak mereka,﴾ أَمِ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةٗۖ قُلۡ هَاتُواْ بُرۡهَٰنَكُمۡۖ ﴿ "Apakah mereka mengambil tuhan-tuhan selainnya? Katakanlah, 'Tunjukkanlah hujjahmu'," yaitu hujjah dan bukti kalian yang me-nunjukkan kebenaran pandangan-pandangan kalian. Mereka tidak akan menemukan satu cara pun. Justru, bukti-bukti yang pasti tegak membuktikan kebatilannya.
Karenanya, Allah berfirman, ﴾ هَٰذَا ذِكۡرُ مَن مَّعِيَ وَذِكۡرُ مَن قَبۡلِيۚ ﴿ "(Al-Qur`an) ini adalah peringatan bagi orang-orang yang bersamaku dan peringatan bagi orang-orang yang sebelumku," maksudnya kitab-kitab dan aturan-aturan syariat ilahi telah bersesuaian mengenai keakuratan perkataan yang aku sampaikan kepada kalian tentang kebatilan syirik. Lihatlah, ini Kitab Allah yang di dalamnya terdapat kete-tapan segala sesuatu yang berdasarkan dalil-dalil logika maupun naqliyah. Lihatlah, kitab-kitab (Allah) sebelum al-Qur`an, semuanya merupakan petunjuk dan bukti penguat apa yang aku katakan. Ketika sudah diketahui, telah tegak hujjah dan petunjuk bagi me-reka yang menunjukkan kebatilan asumsi mereka, maka diketahui bahwa mereka tidak mempunyai satu bukti pun. Pasalnya, petun-juk yang tegas telah meneguhkan tidak adanya penantang bagi Allah. Kalau tidak demikian, maka petunjuk tersebut belum kokoh. Seandainya terdapat penentangan-penentangan, itu tiada lain ha-nyalah lontaran-lontaran syubhat yang tidak mampu menangkis kebenaran sedikit pun.
Firman Allah, ﴾ بَلۡ أَكۡثَرُهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ ٱلۡحَقَّۖ ﴿ "Sebenarnya kebanyakan mereka tiada mengetahui al-haq," maksudnya mereka tetap berkutat dengan pegangan mereka sebagai bentuk sikap taklid kepada para pendahulu mereka. Mereka mendebat tanpa ilmu (yang benar) dan petunjuk. Ketidaktahuan mereka tentang kebenaran bukan lantaran tersembunyi atau ketidakjelasan kebenaran tersebut. Tetapi, tidak lain terdorong oleh antipati mereka terhadap kebenaran. Apabila tidak demikian, seandainya mereka menolehkan kepala ke arahnya sedikit saja, niscaya kebenaran akan menjadi jelas bagi mereka, ber-beda dengan kebatilan dengan perbedaan yang sangat signifikan. Karena itu, Allah berfirman, ﴾ فَهُم مُّعۡرِضُونَ 24 ﴿ "Karena mereka berpaling."
(25) Ketika Allah تعالى mengalihkan pembicaraan tentang orang-orang terdahulu dan memerintahkan untuk mengaca kepada mereka dalam masalah ini, maka Dia menerangkan dengan kete-rangan yang sangat jelas dalam FirmanNya, ﴾ وَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِيٓ إِلَيۡهِ أَنَّهُۥ لَآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعۡبُدُونِ 25 ﴿ "Dan tidaklah Kami mengutus seorang rasul sebelum kamu, melainkan pasti Kami wahyukan kepadanya, 'Bah-wasanya tidak ada tuhan (yang berhak disembah) melainkan Aku, maka kalian sembahlah Aku'." Seluruh utusan Allah sebelummu yang di-utus dengan dibekali kitab-kitab, intisari misi dan prinsipnya ialah perintah untuk beribadah kepada Alllah semata, tiada sekutu bagi-Nya, serta penjelasan bahwa Dia-lah Dzat Yang Mahabenar lagi disembah dan bahwa peribadahan kepada selainNya adalah batil.
But the idolaters took gods besides Allah which cannot revive the dead, so how do they worship something unable to do this?
Refutation of false gods
Allah denounces those who take other gods instead of Him:
أَمِ اتَّخَذُواْ آلِهَةً مِّنَ الاٌّرْضِ هُمْ يُنشِرُونَ
(Or have they taken gods from the earth who raise the dead) meaning, can they bring the dead back to life and bring them forth from the earth They cannot do any of that, so how can they make them rivals to Allah and worship them alongside Him Then Allah tells us that if there were another god besides Him, the heavens and the earth would be ruined:
لَوْ كَانَ فِيهِمَآ آلِهَةٌ
(Had there been therein gods) means, in the heavens and the earth,
لَفَسَدَتَا
(then verily, both would have been ruined.) This is like the Ayah:
مَا اتَّخَذَ اللَّهُ مِن وَلَدٍ وَمَا كَانَ مَعَهُ مِنْ إِلَـهٍ إِذاً لَّذَهَبَ كُلُّ إِلَـهٍ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلاَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ سُبْحَـنَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ
(No son did Allah beget, nor is there any god along with Him. Then each god would have taken away what he had created, and some would have tried to overcome others! Glorified be Allah above all that they attribute to Him!) 23:91. And Allah says here:
فَسُبْحَـنَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ
(Glorified be Allah, the Lord of the Throne, above all that they associate with Him!) meaning, glorified be He above what they say about Him having offspring or partners; glorified and exalted and sanctified be He far above all the lies that they fabricate.
لاَ يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَلُونَ
(He cannot be questioned about what He does, while they will be questioned.) He is the Ruler Whose rule cannot be overturned and none can object to it, because of His might, majesty, pride, knowledge, wisdom, justice and subtlety.
وَهُمْ يُسْـَلُونَ
(while they will be questioned.) means, He is the One Who will ask His creation about what they did. This is like the Ayah:
فَوَرَبِّكَ لَنَسْـَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ - عَمَّا كَانُواْ يَعْمَلُونَ
(So, by your Lord, We shall certainly call all of them to account. For all that they used to do.) 15:92-93
وَهُوَ يُجْيِرُ وَلاَ يُجَارُ عَلَيْهِ
(And He protects (all), while against Whom there is no protector) 23:88
أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِّنَ الْأَرْضِ هُمْ يُنشِرُونَ (Or have they taken to gods from the earth who raise the dead? - 21:21) Here the ignorance of polytheists is described variously. Allah says how foolish and ignorant the polytheists are that they have made their gods from amongst the creatures of the earth who do not have the power of life and death.
Phải chăng những kẻ thờ đa thần đã nhận lấy các tạo vật làm thần linh ngoài Allah để thờ phượng trong khi các tạo vật đó không có năng lực làm sống lại người chết? Sao chúng lại thờ phượng một thứ yếu ớt vô năng và bất lực như thế chứ?!
Only a Being which has these powers is worthy of being worship لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّـهُ لَفَسَدَتَا (Had there been gods in them [ the heavens and the earth ] other than Allah, both would have fallen in disorder. - 21:22). This is an argument of common nature in favour of the Oneness of Allah which is based on common practice. It is also a logical proof of the oneness of God and a great deal of literature is available to explain it in the books on theology (عِلمُ الکلَام). The argument of common nature is that if there were two Gods, each independent and sovereign, then the commands of both would prevail on the earth and in the sky which is not possible, because it is inconceivable that both of them would have common views on all matters. And if there are differences of opinion which is inevitable where power is shared, there could be conflict, which would always lead to chaos and confusion. The suggestion that the two Gods could consult each other before passing orders has been adequately discussed, and rejected, in the books of theology. The thing to note is that if the two Gods had to take decisions jointly, then neither of them would have been sovereign, and a god with divided sovereignty is not God.
Nếu trong các tầng trời và trái đất thực sự có những thần linh khác nhau cùng cai quản và chi phối chúng thì các tầng trời và trái đất sẽ đi đến sự hủy diệt vì sự bất đồng của các thần linh. Nhưng thực tế hoàn toàn ngược lại với điều đó. Thật vinh quang và trong sạch thay cho Allah, Thượng Đế của chiếc Ngai Vương về những điều mà những kẻ thờ đa thần đã qui cho Ngài những kẻ đối tác sánh vai cùng Ngài
Si hubiese habido muchos dioses en los cielos y en la Tierra, se habrían destruido entre sí disputando por el reino. Pero la realidad no es así. Por lo que Al-lah, Señor del Trono, está por encima de las mentiras que los idólatras Le atribuyen, cuando dicen que Él tiene copartícipes.
If there were numerous gods in the heavens and the earth, they would have been ruined, due to the gods disputing in the kingdom. But the reality is not like this. So Allah, Lord of the Throne, is pure of the lie the idolaters describe Him with, namely that He has partners.
S’il existait dans les Cieux et sur la Terre d’autres divinités, les Cieux et la Terre connaîtraient le désordre que les dissensions des divinités provoqueraient, or la réalité est toute autre. Qu’Allah, le Seigneur du Trône, soit purifié du mensonge des polythéistes qui Lui attribuent des associés.
Kung sakaling sa mga langit at lupa ay may mga sinasambang marami na iba pa kay Allāh, talaga sanang nasira ang mga ito dahil sa pag-aalitan ng mga sinasamba sa Kaharian. Ang reyalidad ay kasalungatan niyon sapagkat nagpawalang-kaugnayan si Allāh, ang Panginoon ng Trono, sa mga inilalarawan sa Kanya ng mga tagapagtambal na isang kasinungalingan na mayroon daw Siyang mga katambal.
Seandainya di langit dan di bumi itu terdapat sesembahan lain selain Allah, tentu keduanya akan binasa karena para sembahan itu tentu akan berebut kekuasaan, namun nyatanya tidaklah demikian adanya. Sungguh Mahasuci Allah Tuhan yang memiliki Arasy dari apa yang orang-orang musyrik itu sifatkan secara dusta bahwa Dia memiliki tandingan dan sekutu.
Da na Zemlji i nebesima postoje drugi bogovi koji imaju moć kao što je Allah ima, poremetio bi se red i nastala bi katastrofa u svemiru, zbog njihove borbe oko vlasti. Nemoguće je da postoje istinski bogovi mimo Allaha, On je Gospodar Arša veličanstvenog. Pa neka je uzvišen i slavljen Allah, Gospodar svjetova, i vrlo visoko iznad onog kako o Njemu govore nevjernici da ima ortake!
Se ci fossero più divinità nei Cieli e in Terra, sarebbero state corrotte, poiché si sarebbero contese il Regno, ma la realtà è differente: Lungi Allāh, Dio del Trono, da ciò che Gli attribuiscono gli idolatri; il fatto che ci siano altri pari a Lui è una menzogna.
Şayet göklerde ve yerde Yüce Allah'tan başka birçok ilah olsaydı, mülk hakkında ilahların çekişmesinden dolayı gökler ve yer fesada uğrardı. Ancak gerçek bunun aksidir. Arş'ın Rabbi olan Yüce Allah müşriklerin yalan yere vasfettiği gibi ortakları olmasından münezzeh ve yücedir.
The earth is not isolated from the rest of creation; it is inseparably bound with the cosmos. The existence of life on the earth and its flourishing and growth are possible only when it maintains total harmony with the rest of the universe. This balanced and harmonious interaction between the earth and the sky proves that the control of the earth and the sky rests in the hands of one single Being. Had it been with two beings, there would certainly have been frequent clashes between them and consequently the preservation of the existing life on earth would not have been possible. The universe with all its immense majesty and meaningfulness projects the image of its Creator as a God who is absolutely above all shortcomings. To assume the Creator of all things to be a Being subject to shortcomings and weaknesses would be to grossly undervalue the existing universe.
Al-lah reina y decreta por sí solo. Nadie puede interrogarlo por lo que Él ha decretado y ordenado, mientras que Él sí interrogará a Sus siervos acerca de sus acciones y los recompensará en consecuencia.
The next verse viz: لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْأَلُونَ (He is not questioned of what He does, and they are questioned) probably reinforces the argument that anyone who is answerable for his actions to someone else cannot be God.
Allah Maha Esa dalam mengurusi kerajaan, kekuasaan, dan keputusan-Nya. Tidak ada yang berhak menanyakan tentang apa ditakdirkan dan diputuskan-Nya, bahkan Dialah yang akan bertanya dan memintai pertanggungjawaban dari hamba-hamba-Nya atas amal perbuatan mereka, serta akan memberikan mereka balasan yang setimpal dengannya.
Allah est le Seul Décideur dans Son Royaume. Personne ne Lui demande de compte sur ce qu’Il décrète ou juge tandis qu’Il demande des comptes à Ses serviteurs et les rétribue pour leurs œuvres.
Yüce Allah mülkünde ve hükmünde tek olandır. Takdir ettiği ve hükmettiği şeyde kimse O'na hesap soramaz. Ancak O, kullarına yaptıklarından dolayı hesap sorar ve amellerinin karşılığını verir.
Jedan od dokaza da je Allah, džellešanuhu, jedini Stvoritelj i jedini Bog jest to što Ga niko ne može pitati niti će biti pitan o Svojim odredbama, a stvorenja će biti pozvana na odgovornost za svoja djela i pitana o njima.
Si Allāh, ang namumukod-tangi sa paghahari Niya at pagtatadhana Niya, ay hindi tinatanong ng isa man tungkol sa anumang itinakda Niya at itinadhana Niya samantalang Siya ay magtatanong sa mga lingkod Niya tungkol sa mga gawa nila. Gaganti Siya sa kanila sa mga ito.
And Allah is alone in His kingdom and decree. Nobody can ask Him what He has decreed and ordered, whilst He will ask His servants about their actions and will reward them accordingly.
Allāh è l'unico Detentore del Regno e della Sua Legge, nessuno può interrogarLo su ciò che Egli ha prestabilito e decretato; al contrario, Egli interrogherà i Suoi sudditi sulle loro azioni, e li giudicherà per esse.
Allah là Đấng Duy Nhất nắm quyền chi phối và định đoạt tất cả mọi thứ, Ngài sẽ không bị ai tra hỏi về công việc của Ngài, chẳng ai có quyền và khả năng làm điều đó với Ngài, ngược lại, chính Ngài mới có quyền tra hỏi và chất vấn các bề tôi của Ngài về những việc họ đã làm, và Ngài sẽ thưởng hoặc phạt họ.
أَمِ اتَّخَذُواْ مِن دُونِهِ ءَالِهَةً قُلْ
(Or have they taken for worship gods besides Him Say:) -- O Muhammad --
هَاتُواْ بُرْهَـنَكُمْ
(Bring your proof.) your evidence for what you are saying.
هَـذَا ذِكْرُ مَن مَّعِىَ
(This is the Reminder for those with me) means, the Qur'an.
وَذِكْرُ مَن قَبْلِى
(and the Reminder for those before me) means, the previous Books, unlike what you claim. Each Book was revealed to each Prophet who was sent with the message that there is no god except Allah, but you idolators do not recognize the truth, so you turn away from it. Allah says:
وَمَآ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلاَّ نُوحِى إِلَيْهِ أَنَّهُ لا إِلَـهَ إِلاَّ أَنَاْ فَاعْبُدُونِ
(And We did not send any Messenger before you but We revealed to him (saying): "There is no god but I. ..") This is like the Ayat:
وَاسْئلْ مَنْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رُّسُلِنَآ أَجَعَلْنَا مِن دُونِ الرَّحْمَـنِ ءَالِهَةً يُعْبَدُونَ
(And ask those of Our Messengers whom We sent before you: "Did We ever appoint gods to be worshipped besides the Most Gracious") 43:45
وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِى كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللَّهَ وَاجْتَنِبُواْ الْطَّـغُوتَ
(And verily, We have sent among every Ummah a Messenger (proclaiming): "Worship Allah, and avoid Taghut (all false deities).") 16:36 Every Prophet who was sent by Allah called people to worship Allah Alone, with no partner or associate. The natural inclination of man (Al-Fitrah) also bears witness to that. The idolators have no proof and their dispute is of no use before their Lord; on them is wrath, and for them will be a severe torment.
هَـٰذَا ذِكْرُ مَن مَّعِيَ وَذِكْرُ مَن قَبْلِي (Here is the Message for those with me and the Message for those before me. - 21: 24) One explanation of this verse on which the translation is based is that ذِکر means Message and "Message for those with me" refers to Qur'an, while "the Message for those before me" refers to Torah, Injil (Evangel) and Zabur (Psalms), the earlier divine books. According to this interpretation, the meaning of the verse is that neither the Qur'an (which is the Book for the Holy Prophet ﷺ and his followers) nor the older books contain anything to suggest worship of anyone else but Allah. Despite the fact that the texts of Torah and Injil (Evangel) have been altered, it is not suggested in either of them that Allah has partners with whom he shares His authority. Another explanation of the verse is given in Al-Bahr ul-Muhit according to which the word (dhikr) means here "description", and the sense is that this Qur'an is a description for the people who were in the days of the Holy Prophet ﷺ which describes for them the rules of Shari'ah and invites them to the correct way of life. At the same time it is a description of those who were before the Holy Prophet ﷺ because it keeps alive the stories and the traditions of people long gone by.
Không, chúng đã dựng lên những thần linh khác ngoài Allah để thờ phượng. Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nói với những kẻ thờ đa thần này: "Các ngươi hãy mang đến bằng chứng chứng minh rằng việc các ngươi thờ những thần linh đó là chân lý. Đây, trong Kinh Sách này (Qur'an) được ban xuống cho ta và những Kinh Sách được ban cho các vị Thiên Sứ trước ta không hề có một bằng chứng nào cho các ngươi cả về điều đó cả." Không, đa số những kẻ thờ đa thần thường thiếu hiểu biết, chúng chỉ thường bắt chước một cách mù quáng, bởi thế, chúng hay quay lưng với điều chân lý.
Akan tetapi, mereka ternyata mengambil tuhan-tuhan selain Allah. Katakanlah -wahai Rasul- kepada orang-orang musyrik itu, "Tunjukkanlah bukti kebenaran tuhan-tuhan itu yang menunjukkan berhak disembah. Kitab yang diturunkan kepadaku ini atau kitab-kitab yang diturunkan kepada para rasul sebelumku sama sekali tidak menunjukkan hujah dan bukti kebenaran kalian." Bahkan, kebanyakan kaum musyrikin tidaklah berdalil dan bersandar kecuali kepada kejahilan dan taklid buta, karena itu mereka pun berpaling dari menerima kebenaran.
Pero los idólatras tomaron otros dioses aparte de Al-lah. Diles, Mensajero: “Presenten las pruebas que demuestren que ellos son dignos de adoración. Este libro que me ha sido revelado, y los libros que fueron revelados a los mensajeros anteriores, no contienen ninguna prueba sobre lo que dicen”. Por el contrario, la mayoría de los idólatras solo se apoya en la ignorancia y en seguidores ciegos, y por eso rechaza aceptar la verdad.
Bilakis Allah'tan başka ilahlar edindiler. -Ey Resul!- O müşriklere de ki: Haydi onların ibadeti hak ettiğine dair delilinizi getirin. Bu bana indirilen kitapta ve önceki resullere indirilen kitaplarda sizin için hiçbir delil yoktur. Bilakis müşriklerin bir çoğu cehalet ve taklitten başka bir şeye dayanmıyorlar. Onlar hakkı kabul etmekten yüz çevirirler.
But they took other gods besides Allah. Say, O Messenger, to these idolaters: “Bring your proof for their being worthy of worship. This book which has been revealed to me and the books revealed upon the messengers contain no proof for you”. But rather most of the idolaters only take support from ignorance and blind following, so they turn away from accepting the truth.
Au lieu de reconnaître cela, ils ont adopté des divinités autres qu’Allah. Ô Messager, dis à ces polythéistes: Apportez la preuve que ces divinités méritent d’être adorées car vous n’en trouvez pas dans ce Livre qui m’est révélé ni n’en trouvez dans les livres révélés aux précédents messagers. Pire encore, la plupart des polythéistes n’ont comme arguments que l’ignorance et l’imitation de leurs ancêtres lorsqu’ils se détournent de la vérité.
Zar bezbožnici pored Allaha uzimaju bogove koje obožavaju!? Reci im, Božiji Poslaniče: “Podastrite ispravan bjelodan dokaz da lažni bogovi kojima robujete zbilja zaslužuju da ih se obožava! Ni u ovom Kur’anu, koji mi se objavljuje, ni u prijašnjim objavama nema dokaza da se pored Allaha smije robovati bilo kome drugom. Dakle, čime ćete poduprijeti svoju tvrdnju?” Pa ipak, nevjernici čine širk iz neznanja i slijepog slijeđenja svojih predaka, i zbog toga se otuđuju od istine i negiraju je.
Bagkus gumawa sila bukod pa kay Allāh ng mga sinasamba. Sabihin mo, O Sugo, sa mga tagapagtambal na ito: "Magbigay kayo ng katwiran ninyo sa pagiging karapat-dapat ng mga iyon para sa pagsamba sapagkat itong Aklat na pinababa sa akin at ang mga kasulatang pinababa sa mga sugo ay walang katwiran para sa inyo sa mga iyon. Bagkus ang karamihan sa mga tagapagtambal ay hindi bumabatay kundi sa kamangmangan at panggagaya, kaya sila ay mga tagaayaw sa pagtanggap sa katotohanan."
Ma essi hanno preso delle divinità all'infuori di Allāh. Di', o Messaggero, a questi idolatri: "Mostrate le vostre prove che costoro siano meritevoli di adorazione; non avete alcuna prova contro questo libro rivelatomi, né contro gli altri libri rivelati agli altri messaggeri; al contrario, la fonte della maggior parte degli idolatri non è altro che l'ignoranza e la tradizione: essi sono avversi alla verità.
Hindi Kami nagpadala bago mo pa, O Sugo, ng isang sugo malibang nagkakasi Kami sa kanya na walang sinasamba ayon sa karapatan kundi Ako kaya sumamba kayo sa Akin lamang at huwag kayong magtambal sa Akin ng anuman.
Kami tidaklah mengutus sebelum engkau -wahai Rasul- seorang rasul pun melainkan Kami mewahyukan kepadanya bahwa tiada tuhan yang berhak disembah selain Aku, maka sembahlah Aku semata dan jangan menyekutukan-Ku dengan sesuatu pun.
Ô Messager, Nous n’avons pas envoyé avant toi de messager sans que Nous lui révélions qu’il n’existe pas de dieu méritant d’être adoré hormis Moi. Adorez-Moi donc Seul et ne M’associez rien.
The assumption of there being anyone worthy of worship other than God is not based on any real reasoning, but on total ignorance. Those who assign partners to God have no argument in support of their belief—neither is it based on human knowledge nor on divine revelation. On hearing arguments in favour of the oneness of God, they become evasive and turn their backs, not because of the firmness of their belief based on sound reasoning, but purely because of their prejudice. On account of their biased attitude, they have become so rigid in their belief that they are not prepared to give it up, in spite of its being untenable on the basis of reasoning.
E non abbiamo inviato prima di te, o Messaggero, dei messaggeri a cui non ispirammo che, in verità, non vi è alcuno che venga realmente adorato all'infuori di Me: adorate Me solo e non associateMi nessuno.
Mensajero, no he enviado antes de ti ningún mensajero sin que le revelara que no hay Dios verdadero sino Yo, por lo tanto, adórenme solo a Mí, y no asocien a ningún copartícipe conmigo.
-Ey Resul!- "Senden önce gönderdiğimiz bütün resullere benden başka hak mabut (ilah) yoktur. O halde yalnızca bana ibadet edin ve bana hiçbir şeyi ortak koşmayın!" diye vahyetmişizdir.
And I have not sent before you, O Messenger, any messenger except that I revealed to him that there is no true god except Me, so worship Me alone and do not associate any partner with Me.
Prije tebe, Allahov Poslaniče, Allah, džellešanuhu, nije poslao nijednog poslanika, a da mu nije objavio: “Svevišnji Allah jedini je Bog, Koji nema saučesnika, samo Njemu može se robovati, pa Mu robujte, iskreno Mu vjeru ispovijedajući!”
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, quả thật tất cả các vị Thiên Sứ mà TA cử phái đến trước Ngươi đều được TA mặc khải: Không có Thượng Đế nào xứng đáng được thờ phượng ngoài TA, bởi thế hãy thờ phượng một mình TA, chớ tổ hợp với TA bất cứ thứ gì.
Những kẻ thờ đa thần nói: "Các Thiên Thần là những đứa con gái của Allah." Thật vinh quang và trong sạch cho Ngài trước những điều chúng qui không đúng cho Ngài. Các Thiên Thần đều chỉ là các bề tôi vinh dự và cận kề của Ngài mà thôi.
Los idólatras dijeron: “Al-lah ha tomado a los ángeles como hijas”. Puro y exaltado es Al-lah de la mentira que dicen. Los ángeles son en realidad los siervos de Al-lah, honrados y cercanos a Él.
Gli idolatri dissero: "Allāh ha preso delle figlie tra gli angeli”. Lungi Allāh da ciò, gloria ad Allāh e sia santificato al di sopra delle loro menzogne; al contrario, gli angeli sono sudditi onorati e prediletti di Allāh.
"Dan mereka berkata, 'Dzat Yang Maha Pemurah telah meng-ambil (mempunyai) anak.' Mahasuci Allah, sebenarnya (malaikat-malaikat itu) adalah hamba-hamba yang dimuliakan. Mereka itu tidak mendahuluiNya dengan perkataan dan mereka mengerjakan perintah-perintahNya. Allah mengetahui segala sesuatu yang di hadapan mereka (malaikat) dan yang di belakang mereka, dan mereka tidak memberi syafa'at melainkan kepada orang-orang yang diridhai Allah, dan mereka itu selalu berhati-hati karena takut kepadaNya. Dan barangsiapa di antara mereka mengatakan, 'Se-sungguhnya aku adalah tuhan selain dari Allah,' maka orang itu Kami beri balasan dengan Jahanam. Demikianlah Kami memberi balasan kepada orang-orang zhalim." (Al-Anbiya`: 26-29) .
(26) Allah تعالى memberitahukan tentang kebodohan kaum musyrikin yang mendustakan Rasulullah. Mereka mengklaim bahwa –semoga Allah memperburuk keadaan mereka– bahwa Allah telah mengangkat seorang anak. Kata mereka, "Para malaikat adalah putri-putri Allah!" Mahatinggi Allah dari perkataan mereka.
Allah telah mengabarkan tentang posisi malaikat sebagai hamba yang dimiliki dan diatur. Tidak ada hak kewenangan peng-aturan alam semesta bagi mereka sedikit pun. Mereka itu (para malaikat) dimuliakan di sisi Allah. Allah telah menetapkan dan menjadikan mereka dari kalangan hamba mulia dan sayangNya. De-mikian ini karena keutamaan-keutamaan dan kesucian mereka dari perkara-perkara yang menghinakan yang sudah dijadikan oleh Allah sebagai keistimewaan bagi mereka. Mereka itu berada di puncak kesopanan terhadap Allah dalam menaati perintah-perintahNya.
(27) ﴾ لَا يَسۡبِقُونَهُۥ بِٱلۡقَوۡلِ ﴿ "Mereka tidak mendahuluiNya dengan perkataan," maksudnya mereka tidak mengatakan sebuah ucapan yang berkaitan dengan pengaturan kerajaan alam semesta, sampai Allah menetapkan sesuatu melalui FirmanNya. Hal itu merupakan (cerminan) kesempurnaan adab mereka (di hadapan Allah) dan pengetahuan mereka mengenai kesempurnaan hikmah dan ilmu Allah. ﴾ وَهُم بِأَمۡرِهِۦ يَعۡمَلُونَ 27 ﴿ "Dan mereka mengerjakan perintah-perin-tahNya," maksudnya apa pun yang Allah perintahkan kepada mereka, pasti mereka taati. Bagaimana pun Allah mengatur mereka, pasti mereka kerjakan. Mereka tidak melanggar ketentuan Allah meskipun sekejap pandangan mata saja. Tidak ada aktifitas yang mereka jalankan berdasarkan hasrat-hasrat mereka sendiri tanpa titah dari Allah
(28) Kendatipun begitu, ilmu Allah meliputi mereka semua. Dia mengetahui ﴾ مَا بَيۡنَ أَيۡدِيهِمۡ وَمَا خَلۡفَهُمۡ ﴿ "segala sesuatu yang di hadapan mereka (malaikat) dan yang di belakang mereka," maksudnya, urusan-urusan mereka yang telah berlalu dan yang akan terjadi di kemu-dian hari. Mereka tidak pernah lepas dari ilmu Allah, sebagaimana mereka tidak bisa terpisah dari ketetapan dan pengaturanNya. Dan di antara muatan makna karakteristik mereka yang lebih terperinci dari sifat "Tidak mendahului Allah dengan perkataan" adalah mereka tidak memberikan syafa'at bagi siapa pun tanpa seizin dan ridhaNya. Jika Allah sudah mengizinkan mereka dan ridha ter-hadap orang yang akan menerima syafa'at mereka, baru mereka dapat mengeluarkan syafa'at. Hanya saja, Allah تعالى tidak meridhai perkataan dan tindakan kecuali yang murni hanya untuk wajahNya, dan mengikuti Rasulullah dalam perkataan dan tindakannya.
Ayat ini termasuk dalil yang menunjukkan ketetapan adanya syafa'at, dan bahwa para malaikat memohonkan s y a f a ' a t ﴾ وَهُم مِّنۡ خَشۡيَتِهِۦ مُشۡفِقُونَ 28 ﴿ "dan mereka itu selalu berhati-hati karena takut kepadaNya," maksudnya mereka itu diliputi rasa takut dan khawatir, mereka telah merendahkan diri di hadapan keagunganNya, wajah-wajah mereka telah tertunduk kepada kemuliaan dan keindahanNya.
(29) Setelah Allah menjelaskan bahwa mereka (para malai-kat) tidak mempunyai hak uluhiyah (sebagai ilah) dan tidak berhak untuk diibadahi sedikit pun, menilik sifat-sifat yang sudah Allah sebutkan tentang mereka yang menuntut (makna bahwa) mereka tidak pantas untuk diibadahi, maka Allah menerangkan pula bahwa mereka tidak punya bagian (uluhiyah) walaupun dengan dasar klaim belaka, dan bahwa bila ada di antara mereka yang mengklaim diri sebagai sesembahan selain Allah kendatipun dalam bentuk imajina-tif dan mengakomodasi pendapat lain yang keliru,﴾ فَذَٰلِكَ نَجۡزِيهِ جَهَنَّمَۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلظَّٰلِمِينَ 29 ﴿ "maka orang itu Kami beri balasan dengan Jahanam. Demikianlah Kami memberi balasan kepada orang-orang zhalim," apakah ada kezhaliman yang lebih parah dari klaim seorang makhluk yang lemah lagi membutuhkan (bantuan) Allah dalam segala aspek kehi-dupannya (yang mengaku-ngaku) bersekutu dengan Allah dalam hak-hak istimewa ilahiyah dan rububiyah?
Les polythéistes dirent: Allah a pris les anges comme filles. Qu’Allah soit élevé au-dessus de leur mensonge et en soit purifié ! Les anges sont plutôt des serviteurs honorés et rapprochés d’Allah.
The idolaters said: “Allah has taken the angels as daughters”. Pure and exalted is Allah from the lie they say. The angels are in fact the servants of Allah, honoured by Him and close to Him.
Orang-orang musyrik itu berkata, "Allah telah menjadikan para malaikat itu sebagai anak perempuan-Nya." Sungguh Allah Mahasuci lagi Mahaagung dari apa yang mereka ucapkan secara dusta, tetapi para malaikat hanyalah hamba-hamba Allah yang mendapatkan kemuliaan dan kedekatan dari-Nya.
Nagsabi ang mga tagapagtambal: "Gumawa si Allāh sa mga anghel bilang mga anak na babae." Nagpawalang-kaugnayan Siya – kaluwalhatian sa Kanya at kabanal-banalan Siya – palayo sa sinasabi nila na kasinungalingan; bagkus ang mga anghel ay mga lingkod para Allāh, na mga pinarangalan Niya, na mga inilapit sa Kanya.
26- “Rahman evlat edindi” dediler. O, bundan münezzehtir. Bilakis onlar, şerefli kullardır.
27- Sözleri ile O’nun önüne geçmezler. Onlar, O’nun emri gereğince iş görürler.
28- O, onların önündekini de arkalarındakini de bilir. O’nun razı olduğu kimselerden başkasına şefaat etmezler. Onlar O’nun korkusundan titrerler.
29- Onlardan kim:“Ben O’nun yanı sıra bir ilâhım” derse, Biz böylesini cehennemle cezalandırırız. İşte zalimleri böyle cezalandırırız.
26. Yüce Allah, peygamberi yalanlayan müşriklerin kıt akıllılıklarını ve onların -kahrolasıcalar- Yüce Allah’ın evlat edindiğini iddia ederek: Melekler, Allah’ın kızlarıdır, dediklerini haber vermektedir. Allah, onların bu iddialarından yüce ve münezzehtir. Ayrıca Yüce Allah, meleklerin niteliklerini de bize haber vermekte ve onların Allah’ın kulları olduklarını, O’nu rab tanıdıklarının ve O’nun tarafından idare olunduklarını da haber vermektedir. Meleklerin yönetimde herhangi bir ortaklıkları ve payları yoktur. Onlar Allah katında şerefli ve üstün kılınmış varlıklardır. Allah, onları lütuf, ihsan ve rahmetinin bir tecellisi olarak bu şekilde şerefli kılınmış kullar haline getirmiştir. Çünkü Yüce Allah, onları pek çok faziletlerle donatıp kötülüklerden arındırmakla beraber birtakım özelliklere de sahip kılmıştır. O nedenle melekler Yüce Allah’a karşı edebe son derece riâyet ederler, O’nun bütün emirlerine de uyarlar.
27. “Sözleri ile O’nun önüne geçemezler.” Yüce Allah’ın mülkünün ve egemenliği altında bulunan varlıkların işlerinin idaresi ile ilgili olarak Yüce Allah bir söz söylemeden onlar bir şey söylemezler. Çünkü onların edebi kemal derecesindedir ve Yüce Allah’ın hikmet ve ilminin kemalini de bilmektedirler. “Onlar, O’nun emri gereğince iş görürler.” O, onlara ne emrederse onu ifa ederler. Onlara nasıl bir görev verirse onu yerine getirirler. Bir göz kırpacak an kadar dahi O’na isyan etmezler. Allah’ın emri olmaksızın kendi arzu ve isteklerine göre hiçbir iş yapmazlar.
28. Bununla birlikte Yüce Allah, onları bilgisi ile tamamen kuşatmıştır:“Onların önündekini de arkalarındakini de bilir.” Yani onların geçmiş ve gelecekteki bütün hallerini bilir. Onlar O’nun emir ve idaresinin dışına çıkamadıkları gibi herhangi bir şekilde O’nun bilgisi dışına da çıkamazlar. Onların niteliklerinin ayrıntıları arasında yer alan söz söylemede O’nun önüne geçmemelerinin bir gereği olarak O’nun izin ve rızası olmaksızın kimseye şefaat etmezler. Kendilerine izin verir ve hakkında şefaatçi olacakları kimseden razı olursa, o takdirde ona şefaat ederler. Ancak şanı Yüce Allah, yalnız kendisi için ihlâsla yapılmış ve Rasûlüne tâbi olunmuş söz ve amellerden razı olur, onları kabul eder. Bu âyet-i kerime şefaatin sabit olduğunun ve meleklerin de şefaat edeceğinin delilleri arasındadır. “Onlar O’nun korkusundan titrerler.” O’nun celal ve azametinin önünde boyun bükmüş, izzet ve cemali karşısında yüzleri itaat ve zilletle eğilmiştir.
29. Şanı Yüce Allah, sahip oldukları nitelikleri zikretmek suretiyle onların hiçbir şekilde ulûhiyette haklarının olmadığını ve herhangi bir şekilde kendilerine kulluğu hak etmediklerini zikrettikten sonra onlar arasından herhangi bir kimsenin sadece kuru bir iddia bile olsa uluhiyyette pay sahibi olmadığını söz konusu ederek şöyle buyurmaktadır: Faraza “onlardan kim: Ben O’nun yanı sıra bir ilâhım, derse Biz böylesini cehennemle cezalandırırız. İşte zalimleri böyle cezalandırırız.” Eksik, bütün yönleri ile Yüce Allah’a muhtaç olan bir varlığın, uluhiyet ve rububiyetin özelliklerinde Allah’a ortak olduğunu iddia etmesinden daha büyük bir zulüm olabilir mi?
The Refutation of Those Who claim that the Angels are the Daughters of Allah; description of their Deeds and Status
Here Allah refutes those who claim that He has offspring among the angels -- exalted and sanctified be He. Some of the Arabs believed that the angels were the daughters of Allah, but Allah says:
سُبْحَانَهُ بَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُونَ
(Glory to Him! They are but honored servants.) meaning, the angels are servants of Allah who are honored by Him and who hold high positions of noble status. They obey Him to the utmost in all their words and deeds.
لاَ يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ
(They speak not until He has spoken, and they act on His command.) meaning, they do not initiate any matter before Him or go against His commands; on the contrary, they hasten to do as He commands, and He encompasses them with His knowledge so that nothing whatsoever is hidden from Him.
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ
(He knows what is before them, and what is behind them,)
وَلاَ يَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ ارْتَضَى
(and they cannot intercede except for him with whom He is pleased.) This is like the Ayat:
مَن ذَا الَّذِى يَشْفَعُ عِندَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ
(Who is he that can intercede with Him except with His permission) 2:255
وَلاَ تَنفَعُ الشَّفَـعَةُ عِندَهُ إِلاَّ لِمَنْ أَذِنَ لَهُ
(Intercession with Him profits not except for him whom He permits) 34:23. There are many Ayat which say similar things.
وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهِ
(And they for fear of Him) means, because they fear Him.
مُشْفِقُونَوَمَن يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّى إِلَـهٌ مِّن دُونِهِ
(And they stand in awe. And if any of them should say: "Verily, I am a god besides Him,") meaning, whoever claims to be a god instead of Allah, i.e., alongside Allah,
فَذلِكَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ كَذَلِكَ نَجْزِى الظَّـلِمِينَ
(such We should recompense with Hell. Thus We recompense the wrongdoers.) meaning, everyone who says this. This is a conditional sentence, and the condition stated does not necessarily have to take place. This is like the Ayat:
قُلْ إِن كَانَ لِلرَّحْمَـنِ وَلَدٌ فَأَنَاْ أَوَّلُ الْعَـبِدِينَ
(Say: "If the Most Gracious had a son, then I am the first of worshippers.") 43:81
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَـسِرِينَ
(If you join others in worship with Allah, (then) surely, (all) your deeds will be in vain, and you will certainly be among the losers.) 39:65
Müşrikler dediler ki: Yüce Allah melekleri (kendine) kızlar edindi. Allah -Subhânehu ve Teâlâ- söyledikleri bu yalandan uzak ve münezzehtir. Bilakis melekler, Allah Teâlâ tarafından ikram edilen kendisine yakın kılınan kullarıdır.
Zato što tvrde da su meleki Božije kćeri, bezvjerci govore: “Milostivi Allah ima dijete!” Neka je hvaljen Allah i vrlo visoko iznad onog kako o Njemu govore neznalice! Meleki su Allahova stvorenja, a nisu Njegove kćeri. Meleki su Allahu, džellešanuhu, veoma bliski položajem i Njegovi robovi poštovani.
No se anticipan a su Señor en ninguna palabra, por lo que no hablan hasta que Él les ordena, actúan de acuerdo con Su mandamiento y no se oponen a ninguna de Sus órdenes.
Meleki su poslušni Allahu, ne govore ništa i ne čine ništa dok im to Allah ne dopusti. Oni se ne suprotstavljaju Njegovim naredbama.
Hindi sila nangunguna sa Panginoon nila sa pagsabi sapagkat hindi sila bumibigkas hanggang sa mag-utos Siya sa kanila samantalang sila sa utos Niya ay gumagawa kaya hindi sila sumasalungat sa Kanya sa isang utos.
They do not proceed before their Lord in any saying, so they do not speak until He orders them, and they act according to His command and do not oppose any command of His.
Rablerinden önce bir söz söylemezler. Onlara konuşmalarını emrettiğinde konuşurlar. O'nun emri ile amel ederler. Onun hiçbir emrine muhalefet etmezler.
Non anticipano il loro Dio con le loro parole; non parlano finché Egli non lo ordina, e applicano il Suo decreto e non disobbediscono ad alcun Suo ordine.
لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُم بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ (They do not precede Him in speech and only under His command they act. 21:27) This verse refutes the claim of pagans of Makkah that angels were daughters of Allah. How can angels be Allah's children when they stand in such awe in His presence that they neither initiate any talk nor act against His commands. They simply await His words and act accordingly. This also points towards an important etiquette of behaving in the company of elders. That is, when a matter is brought forth in front of a group of people, the people before speaking themselves first, should wait until the elder among such a group has spoken. Speaking prior to the elder is contrary to the manners governing respect of elders.
Mereka tidaklah mendahului tuhan mereka dalam berbicara sebab mereka tidak mengucapkan satu perkataan kecuali atas perintah-Nya. Mereka senantiasa mengerjakan perintah yang diembankan-Nya dan tidak menyelisihinya.
Ils ne prononcent pas de paroles avant que leur Seigneur ne le leur ordonne et exécutent Ses ordres avec minutie.
Các Thiên Thần của Allah không bao giờ qua mặt Ngài bởi bất cứ lời nói nào, họ không lên tiếng trừ phi Ngài ra lệnh, họ tuyệt đối chấp hành và thực thi mọi mệnh lệnh của Ngài, họ không bao giờ trái lệnh Ngài.
Allah biết rõ những gì xảy ra trước khi các Thiên Thần hành động và những gì xảy ra sau đó. Các Thiên Thần, không ai trong số họ dám can thiệp xin giùm cho bất kỳ ai ngoại trừ Ngài cho phép đối với người nào mà Ngài ưng thuận. Các Thiên Thần luôn hết mực sợ Allah và không bao giờ dám làm trái lệnh của Ngài.
Dia mengetahui apa yang telah dan yang akan mereka kerjakan, mereka tidak memberikan syafaat (pertolongan) kecuali sesuai izin-Nya dan diperuntukkan kepada orang yang diridai. Mereka selalu berhati-hati lantaran takut kepada-Nya, sehingga tidak menyelisihi-Nya baik dalam menjalankan perintah ataupun menjauhi larangan-Nya.
Nakaaalam Siya sa nauuna sa mga gawain nila at sa kasunod sa mga ito. Hindi sila humihiling ng Pamamagitan malibang ayon sa pahintulot Niya para sa sinumang kinalugdan Niya ang pamamagitan para roon. Sila dahil sa pangamba sa Kanya – kaluwalhatian sa Kanya – ay mga nangingilag, kaya hindi sila sumasalungat sa Kanya sa isang utos ni isang saway.
Conosce le loro azioni passate e future, e non chiedono intercessione, se non con il Suo permesso, solo a colui la cui intercessione Egli accetta, e per Suo timore, gloria Sua, stanno in guardia, non lo contraddicono nei Suoi ordini né nei Suoi divieti.
Sveznajući Allah savršeno zna šta su meleki radili prije i šta će uraditi u budućnosti. Oni se zalažu za nekog tek pošto im to Milostivi Allah, džellešanuhu, dozvoli, samo za onog čijim je djelima On zadovoljan. Meleki su bogobojazni i zbog toga se čuvaju, te Mu se ne suprotstavljaju u onome što naredi ili zabrani.
He knows their previous and latter actions. They do not ask to intercede except with His permission and on behalf of whom He approves intercession. And they are wary out of their fear of Him, so they do not oppose Him in any command or prohibition.
Onların yaptıkları ve yapacakları amellerini bilir. Kendisine şefaat edilmesinden razı olduğu kimselere izni olmadan şefaat talebinde bulunmazlar. Onlar korkularından dolayı Allah -Subhânehu ve Teâlâ-'dan sakınırlar. Emir ve yasakladıkları şeylerde O'na asla muhalefet etmezler.
Al-lah conoce sus acciones pasadas y futuras. No piden interceder excepto con Su permiso y en nombre de quien Él aprueba la intercesión. Y son cautelosos por temor a Él, por lo que no se oponen en ninguna orden o prohibición.
Allah connaît leurs œuvres passées comme celles qu’ils accompliront dans le futur et ils ne demandent à intercéder qu’après avoir obtenu Son autorisation et que si le bénéficiaire de l’intercession dispose de Son agrément. En outre, la crainte qu’ils éprouvent à Son égard est très ancrée en eux: ils ne Lui désobéissent jamais lorsqu’Il leur ordonne ou leur défend quelque chose.
To consider one thing as right and some other thing as wrong curtails the freedom of human beings. Therefore, they have always attempted to find a theory according to which the difference between truth and untruth should vanish, so that they might live in the world in whatever manner they liked and have the satisfaction of not being answerable for what they did or for what they did not do. Irreligious people have tried to achieve this by denying the life hereafter while religious people have had recourse to polytheistic practices. Angels are invisible creatures. Human beings were informed of the existence of angels through the prophets, so that they might realise God’s power. But they (the human beings) formed the erroneous idea that the angels were the daughters of God and adopted the strange belief that they should perform certain rites of worship in the name of the angels, who would in turn recommend them to their ‘Father’, have them (the worshippers) pardoned and procure their salvation. All such beliefs amount to a negation of the godhood of the Almighty. God is God only because He is free of all shortcomings. Had He been subject to shortcomings, He would not have been God.
E ammettiamo che dovesse esservi, tra gli angeli, chi dica: "Io sono una divinità all'infuori di Allāh", in verità lo puniremmo per ciò che avrà detto con la punizione dell'Inferno, nel Giorno della Resurrezione, in cui resterà in eterno; e con una punizione simile puniamo gli ingiusti miscredenti che associano altre divinità ad Allāh.
Barang siapa di antara para malaikat itu berkata -walaupun ini mustahil terjadi-, "Sesungguhnya aku adalah tuhan selain Allah" maka sungguh Kami akan memberinya balasan karena ucapannya itu dengan azab neraka Jahanam pada hari Kiamat kelak, ia kekal di dalamnya. Balasan seperti ini pula yang Kami akan berikan kepada orang-orang zalim yang kafir dan berbuat syirik kepada Allah.
Pod pretpostavkom da neki melek rekne da je on, pored Allaha, bog, bio bi kažnjen u paklenoj vatri. To je kazna svakom čovjeku koji sām sebi čini nasilje smatrajući da postoji neko Allahu ravan, to je kazna svakom čovjeku koji sebi pripisuje Božija svojstva, a ne pripadaju mu.
Ang sinumang nagsasabi kabilang sa mga anghel bilang pagpapalagay: "Tunay na ako ay sinasamba bukod pa kay Allāh," tunay na Kami ay gaganti sa kanya, dahil sa sabi niya, ng pagdurusa sa Impiyerno sa Araw ng Pagbangon bilang mamamalagi roon. Tulad ng ganting ito gagantihan ang mga tagalabag sa katarungan dahil sa kawalang-pananampalataya at pagtatambal kay Allāh.
Farz edelim ki meleklerden kim şöyle derse: Şüphesiz ben de Allah’tan başka bir ilahım. Kıyamet günü biz bu söylediği sözden dolayı ona cehennem azabıyla karşılığını veririz, orada ebedî kalacaktır. Yüce Allah'ı şirk ve küfür ile küfreden zalimleri bu cezanın aynısı ile cezalandırırız.
En el caso de que alguno de los ángeles dijera: “Soy un dios junto a Al-lah”, lo castigaría por sus palabras con el Fuego del Infierno en el Día del Juicio, donde permanecería por siempre. De esta misma forma castigaré a los injustos que son incrédulos y que asocian copartícipes con Al-lah.
And for argument’s sake, whoever amongst the angels were to say: “I am a god besides Allah”, I will punish him for what he says with Hellfire on the Day of Judgment, staying therein forever. And with this kind of punishment I punish those who are unjust by disbelieving and associating partners with Allah.
Si on supposait qu’un ange dise qu’il est un dieu à la place d’Allah, Nous le rétribuerions pour ces paroles en le jetant pour l’éternité dans l’Enfer le Jour de la Résurrection. Ainsi rétribuons-Nous ceux qui commettent l’injustice de mécroire en Allah ou de Lui associer de fausse divinités.
Bất kỳ ai trong số các Thiên Thần dám tự xưng mình là thần linh ngoài Allah thì TA (Allah) sẽ trừng phạt y bởi câu nói sai trái đó bằng hình phạt trong Hỏa Ngục vào Ngày Phán Xét, y sẽ ở trong đó mãi mãi. Và giống như vậy, TA cũng sẽ trừng phạt những kẻ tội lỗi và sai quấy trong loài người bởi sự vô đức tin và tổ hợp của chúng.
Há những kẻ vô đức tin nơi Allah không biết rằng các tầng trời và trái đất từng là một khối thống nhất trước khi TA (Allah) tách chúng ra làm hai hay sao? Há chúng không biết rằng TA đã ban nước mưa từ trên trời xuống trái đất để tạo ra mọi thứ từ động vật đến thực vật? Sao chúng không chiêm nghiệm và suy ngẫm về điều đó, sao chúng lại không tin nơi một mình Allah cơ chứ?!
¿Aquellos que no creen en Al-lah no saben acaso que los cielos y la Tierra eran como un todo, sin que hubiera en medio de ellos una distancia de modo que la lluvia descendiera, y que luego los separé? E hice todos los animales y plantas del agua que desciende del cielo. ¿No consideran esto? ¿Por qué no creen únicamente en Al-lah?
Hindi ba nakaalam ang mga tumangging sumampalataya kay Allāh na ang mga langit at ang lupa dati ay magkakadikit-dikit na walang puwang sa pagitan ng mga ito para bumaba mula rito ang ulan, saka nagpahiwalay Kami sa mga ito? Gumawa Kami mula sa tubig na bumababa mula sa langit patungo sa lupa ng bawat bagay na hayop at halaman. Kaya hindi ba sila nagsasaalang-alang niyon at sumasampalataya kay Allāh lamang?
Zar ne znaju bezbožnici da su nebesa i Zemlja bili jedna cjelina koju ništa nije razdvajalo, pa s neba nije kiša padala, i da ih je Svemogući Allah, Svojom moći i snagom, razdvojio i zatim učinio da pomoću kiše, koja pada s neba, raste raznovrsno bilje na Zemlji? I zar ne znaju da Svevišnji Allah od vode sve živo stvara? Pa hoće li bezbožnici, koji poriču Allahovu moć i jednoću, povjerovati u Njega i samo Njega obožavati?
Ceux qui mécroient en Allah ne savent-ils pas que les Cieux et la Terre étaient accolés, sans qu’aucun vide entre les deux ne permette à la pluie de tomber, puis que Nous les avons disjoints, faisant en sorte que l’eau descendant du Ciel sur la Terre donne naissance à toute espèce animale et végétale. Ne déduisent-ils pas de leçon de cela afin de croire en Allah Seul ?
The Signs of Allah in the Heavens and the Earth and in the Night and the Day
Here Allah tells of His perfect might and power in His creation and subjugation of all things.
أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُواْ
(Have not those who disbelieve known) means, those who deny His Divine nature and worship others instead of Him, do they not realize that Allah is the One Who is Independent in His powers of creation and is running the affairs of all things with absolute power So how can it be appropriate to worship anything else beside Him or to associate others in worship with Him Do they not see that the heavens and the earth were joined together, i.e. in the beginning they were all one piece, attached to one another and piled up on top of one another, then He separated them from one another, and made the heavens seven and the earth seven, placing the air between the earth and the lowest heaven. Then He caused rain to fall from the sky and vegetation to grow from the earth. He says:
وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَآءِ كُلَّ شَىْءٍ حَىٍّ أَفَلاَ يُؤْمِنُونَ
(And We have made from water every living thing. Will they not then believe) meaning, they see with their own eyes how creation develops step by step. All of that is proof of the existence of the Creator Who is in control of all things and is able to do whatever He wills.
In everything there is a Sign of Him, showing that He is One
Sufyan Ath-Thawri narrated from his father from `Ikrimah that Ibn `Abbas was asked; "Did the night come first or the day" He said, "Do you think that when the heavens and the earth were joined together, there was anything between them except darkness Thus you may know that the night came before the day. Ibn Abi Hatim recorded that Ibn `Umar said that a man came to him and questioned him about when the heavens and earth were joined together then they were parted. He said, "Go to that old man (Shaykh) and ask him, then come and tell me what he says to you." So he went to Ibn `Abbas and asked him. Ibn `Abbas said: "Yes, the heavens were joined together and it did not rain, and the earth was joined together and nothing grew. When living beings were created to populate the earth, rain came forth from the heavens and vegetation came forth from the earth." The man went back to Ibn `Umar and told him what had been said. Ibn `Umar said, "Now I know that Ibn `Abbas has been given knowledge of the Qur'an. He has spoken the truth, and this is how it was." Ibn `Umar said: "I did not like the daring attitude of Ibn `Abbas in his Tafsir of the Qur'an, but now I know that he has been given knowledge of the Qur'an." Sa`id bin Jubayr said: "The heavens and the earth were attached to one another, then when the heavens were raised up, the earth became separate from them, and this is their parting which was mentioned by Allah in His Book." Al-Hasan and Qatadah said, "They were joined together, then they were separated by this air."
وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَآءِ كُلَّ شَىْءٍ حَىٍّ
(And We have made from water every living thing. ) meaning, the origin of every living thing is in water. Imam Ahmad recorded that Abu Hurayrah said, "I said: O Messenger of Allah, when I see you I feel happy and content, tell me about everything." He said,
«كُلُّ شَيْءٍ خُلِقَ مِنْ مَاء»
(Everything was created from water.) "I said, tell me about something which, if I do it, I will enter Paradise." He said:
«أَفْشِ السَّلَامَ، وَأَطْعِمِ الطَّعَامَ، وَصِلِ الْأَرْحَامَ، وَقُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّاسُ نِيَامٌ، ثُمَّ ادْخُلِ الْجَنَّةَ بِسَلَام»
(Spread (the greeting of) Salam, feed others, uphold the ties of kinship, and stand in prayer at night when people are sleeping. Then you will enter Paradise in peace.) This chain of narration fulfills the conditions of the Two Sahihs, apart from Abu Maymunah, who is one of the men of the Sunans, his first name was Salim; and At-Tirmidhi classed him as Sahih.
وَجَعَلْنَا فِى الاٌّرْضِ رَوَاسِىَ
(And We have placed on the earth firm mountains,) means, mountains which stabilize the earth and keep it steady and lend it weight, lest it should shake with the people, i.e., move and tremble so that they would not be able to stand firm on it -- because it is covered with water, apart from one-quarter of its surface. So the land is exposed to the air and sun, so that its people may see the sky with its dazzling signs and evidence. So Allah says,
أَن تَمِيدَ بِهِمْ
(lest it should shake with them, ) meaning, so that it will not shake with them.
وَجَعَلْنَا فِيهَا فِجَاجاً سُبُلاً
(and We placed therein broad highways for them to pass through,) means, mountain passes through which they may travel from region to region, country to country. As we can see, the mountains form barriers between one land and another, so Allah created gaps -- passes -- in the mountains so that people may travel from here to there. So He says:
لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ
(that they may be guided.)
وَجَعَلْنَا السَّمَآءَ سَقْفاً مَّحْفُوظاً
(And We have made the heaven a roof, safe and well-guarded.) means, covering the earth like a dome above it. This is like the Ayah,
وَالسَّمَآءَ بَنَيْنَـهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ
(With Hands We constructed the heaven. Verily, We are able to extend the vastness of space thereof.) 51:47
وَالسَّمَآءِ وَمَا بَنَـهَا
(By the heaven and Him Who built it.) 91:5
أَفَلَمْ يَنظُرُواْ إِلَى السَّمَآءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنَـهَا وَزَيَّنَّـهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٍ
(Have they not looked at the heaven above them, how We have made it and adorned it, and there are no rifts in it) 50:6. The building and making described here refers to the raising of the dome, as when the Messenger of Allah ﷺ said,
«بُنِيَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْس»
(Islam is built on five.) i.e., five pillars, which can only refer to a tent as familiar among the Arabs.
مَّحْفُوظاً
(safe and well-guarded.) means, high and protected from anything reaching it. Mujahid said, "Raised up."
وَهُمْ عَنْ ءَايَـتِهَا مُعْرِضُونَ
(Yet they turn away from its signs.) This is like the Ayah:
وَكَأَيِّن مِّن ءَايَةٍ فِى السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ
(And how many a sign in the heavens and the earth they pass by, while they are averse therefrom) 12:105. They do not think about how Allah has created it, so vast and high, and adorned it with heavenly bodies both stationary and moving by night and day, such as the sun which completes its circuit in one day and night, until it completes its allotted time, which no one knows except Allah, Who created it and subjugated it and directed its course. Then Allah says, drawing attention to some of His signs,
وَهُوَ الَّذِى خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَـرَ
(And He it is Who has created the night and the day,) meaning, the one with its darkness and stillness, and the other with its light and human interaction; sometimes the one is longer while the other is shorter, then they switch.
وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ
(and the sun and the moon,) the sun with its own light and its own path and orbit and allotted time, and the moon which shines with a different light and travels on a different path and has its own allotted time.
كُلٌّ فِى فَلَكٍ يَسْبَحُونَ
(each in an orbit floating.) means, revolving. Ibn `Abbas said, "They revolve like a spinning wheel, in a circle." This is like the Ayah:
فَالِقُ الإِصْبَاحِ وَجَعَلَ الَّيْلَ سَكَناً وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ حُسْبَاناً ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ
((He is the) Cleaver of the daybreak. He has appointed the night for resting, and the sun and the moon for reckoning. Such is the measuring of the All-Mighty, the All-Knowing.) 6:96
Commentary
أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا (Have the disbelievers not seen. - 21:30) Here the word رُؤیَت (to see, to think) is used in its general sense i.e. knowledge, whether acquired by visual observation or by way of logical conclusion. The discussion which follows refers partly to actual observation and partly to logical inference.
أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا (The heavens and the earth were closed, then We opened them. - 30) The word رَتَق (ratq) means to close and فَتَق (fatq) means to open. When used in combination the words mean full control in the management and execution of a job. The translation of the verse is that the earth and the sky were closed and Allah opened them up. Different exegesists have explained differently the sense of the words "closing" and "opening", but the meanings which the companions of the Holy Prophet ﷺ and the majority of the exegesists have adopted are that closing of sky and earth means shutting off rainfall from the sky and vegetation from the earth, and opening means the opening of these two i.e. the rainfall and vegetation.
The following story about Sayyidna ` Abdullah Ibn ` Umar ؓ has been related in Ibn Kathir's commentary on the authority of Ibn Abi Hatim. A man went to Sayyidna ` Abdullah Ibn ` Umar ؓ and requested him to explain the meaning of this verse to him. He pointed out towards Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ and told him to go to him for an explanation of the verse. He also requested him to let him know the explanation that Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ gave to him. The man went to Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ and asked him what do the words رَتَقاً (ratqan) and فَتَقنَا (fataqna) mean in the verse. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ replied that originally the sky was closed and there was no rainfall, likewise the earth was closed and there was no growth on it. When Allah Ta'ala sent down man on earth to live here He opened up rainfall from the sky and the vegetation from the earth. After learning the explanation of the verse the man went back to Sayyidna Ibn ` Umar ؓ and repeated to him what he had learnt from Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ . Then Sayyidna ` Abdullah Ibn ` Umar ؓ remarked that he was then left in no doubt that Allah Ta'ala had graciously bestowed upon Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ a complete knowledge of Qur'an. He further said that previously he used to consider Sayyidna Ibn ` Abbas's ؓ explanations of the Holy Qur'an as bold attempts, of which he did not approve. But now he was convinced that Allah Ta'ala had granted to him special insight into the meaning of Qur'an, and that the explanation he gave of the words رَتق و فَتق was absolutely correct.
This story of Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ is also reported in Ruh ul-Ma` ani through Ibn Mundhir and Abu Nu'aim, and a group of the scholars of hadith including Hakim, the writer of Mustadark, who has accepted the tradition as correct.
After reporting this narration Ibn Ibn ` Atiyyah al-'Aufi says that this interpretation is hasan and comprehensive, and is compatible with the text of the Qur'an. It contains a lesson and argument against the infidels and also mentions about the Omnipotence and the special bounties of Allah Ta'ala, which is the basis of His Oneness and recognition of His attributes. The following sentence وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿11﴾ وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿12﴾ (and We created from water every living thing) also corroborates this interpretation. Al-Bahr ul-Muhit has also adopted the same interpretation. Qurtubi has declared this explanation to be that of ` Ikrimah as well and said that another verse also endorses this meaning.'
Tabari has also adopted this very interpretation.
وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ (And We created from water every living thing. - 21:30) Water is an essential element in the creation of all living things. According to the latest research it is not only the humans and animals which possess both life and soul but also plants and minerals. Water plays a very important role in the creation, growth and evolution of all living things.
1. The author has explained the interpretation of this verse as adopted by many authorities. But the miraculous style of the Holy Qur’ an is that the words used by it may have different possibilities for interpretation. The words ratq and fatq used here have another meaning which is 'being compact' and 'being separated'. If these words are taken in this sense, the verse may also be translated as, "The heavens and the earth were compact, then We separated them." In this case the verse will refer to an event of the early creation, meaning thereby that the heavens and the earth were originally a single body. Thereafter Allah separated the earth from the heavens. The contemporary research about the Big Bang is close to this description. But it should always be kept in mind that the Qur'anic descriptions are independent of any scientific theory and the Qur'an should not be made subject to ever-changing theories. (Muhammad Taqi Usmani)
Ibn Kathir has quoted Sayyidna Abu Hurairah ؓ on the authority of Imam Ahmad (رح) ، that he requested the Holy Prophet ﷺ to tell him how things were created. The Holy Prophet ﷺ replied that everything was created from water. Then Abu Hurairah ؓ asked about the acts that lead one to the Jannah. The Holy Prophet ﷺ replied:
اَفش السّلام واطعم و صل الارحام وقم بالّیل والناس نیام ثُمّ ادخل الجنّۃ بسلام (تفرد بہ احمد و حٰذا اسناد علی شرط الشیخین الخ)
"Make greeting with Salam common between you, and feed (others) and observe the rights of kinship, and stand (in prayers) at night when people are asleep. Then enter the Jannah with peace".
The solid mass which God ‘tore asunder’ probably refers to the earliest state of the earth and skies which, in this modern age is explained in terms of the ‘Big Bang’ theory. According to modern scientific calculations, the entire matter of the Universe was originally in the shape of a very big ball (a super atom). In obedience to known physical laws, all its parts were attracted towards its centre and were bound together very strongly. At some point, there was a huge explosion in this ball and its parts suddenly started hurtling outwards. In this way, finally the vast universe, which now extends before us, came into being. The question that remains is what caused the highly compact particles of the super-atom to explode. The Big Bang proves the existence of an intervenor. When the intervenor is proved, the existence of God is proven in itself. In this way, the history of the origin of the universe clearly establishes the existence of a Being Who has a separate permanent existence outside the universe and, Who by His own independent power, exerts His influence over the universe. In this world of ours the major component of every living thing is water. If there were no water there would be no life. Water is found in great abundance on the earth. In this extensive universe, the existence of so much water at one place clearly gives an indication of a ‘special creation’. How surprising it is that in spite of such clear signs, man does not find God and continues to remain spiritually deprived.
"Dan apakah orang-orang kafir tidak mengetahui bahwasa-nya langit dan bumi itu, keduanya dulu adalah suatu yang padu, kemudian Kami pisahkan antara keduanya. Dan dari air Kami jadikan segala sesuatu yang hidup. Maka mengapakah mereka tidak juga beriman?" (Al-Anbiya`: 30).
(30) Apakah mereka (yang kafir terhadap Rabb mereka dan mengingkari pengikhlasan ibadah bagiNya) tidak menyaksikan sebuah obyek kasat mata yang akan mengantarkan mereka menuju keyakinan bahwa Allah, Dia-lah Rabb segala sesuatu, Dzat Yang Maha Terpuji, Dzat Yang Mahamulia dan Dzat yang disembah semata. Dengan menyaksikan langit dan bumi, maka mereka akan menjumpainya dalam keadaan ﴾ رَتۡقٗا ﴿ "suatu yang padu," bagian ini (langit) tidak terlihat adanya mendung ataupun hujan. Sementara itu, bagian yang lain (bumi) terlihat diam mati, tanpa tumbuh-tumbuhan padanya.
﴾ فَفَتَقۡنَٰهُمَاۖ ﴿ "Kemudian Kami pisahkan," langit dengan hujan dan bumi dengan tumbuhan. Bukankah Dzat yang menciptakan men-dung di langit, setelah kondisi cuaca cerah tanpa ada awan-awan tipis, dan menempatkan air yang deras di dalamnya, kemudian menghalaunya menuju daerah yang mati, yang penjuru-penjuru wilayahnya sudah penuh dengan debu dan airnya sudah semakin menipis, selanjutnya Dia menurunkan hujan di tempat itu, sehingga tanah menjadi bergoyang dan bergerak serta berkembang dan menumbuhkan tanaman indah dari setiap jenisnya, yang beragam bentuk dan manfaatnya, bukankah demikian itu merupakan pe-tunjuk bahwa Dia-lah Dzat Yang Mahabenar, sedangkan selainNya merupakan sesembahan yang batil. Dia-lah Dzat Yang Menghidup-kan orang-orang yang mati dan Dia-lah Dzat Yang Maha Pengasih lagi Maha Penyayang? Karena itu, Allah berfirman, ﴾ أَفَلَا يُؤۡمِنُونَ 30 ﴿ "Maka mengapa mereka tiada juga beriman," dengan keimanan yang benar, tanpa diselipi unsur keraguan dan kesyirikan.
Kemudian Allah menyebutkan sejumlah dalil cakrawala seraya berfirman,
Coloro che non credono in Allāh non sanno che i cieli e la terra erano connessi, non vi era spazio tra loro, e che la pioggia scendeva da essi, e che poi li separammo e creammo, a partire dall'acqua che discende dal cielo, verso la terra, ogni cosa, animali e piante: Non se ne convincono e non credono in Allāh solo?!.
Allah hakkında küfür içinde olanlar gökler ve yer birbirine bitişik iken, aralarında bir boşluk yokken ondan yağmuru indirdiğimizi, onların arasını ayırdığımızı, gökten yeryüzüne indirdiğimiz su ile bitki ve canlılar gibi her şeye hayat verdiğimizi görmediler mi? Bundan ibret alıp yalnızca Allah'a iman etmeyecekler mi?
Do those who disbelieved in Allah not know that the heavens and the earth were joint without any gap in between that rain should come down from it, then I split them apart? And I made every animal and plant from the water that comes down from the sky. Do they not consider this and believe in Allah alone?
Apakah orang-orang yang kafir kepada Allah itu belum mengetahui bahwa langit dan bumi dahulu menyatu, tidak ada celah dan ruang di antara keduanya yang bisa dilalui turunnya air hujan. Kemudian Kami pisahkan antara keduanya, lalu menjadikan segala makhluk berupa hewan dan tumbuhan berasal dari air yang turun dari langit ke bumi. Apakah mereka tidak mengambil pelajaran darinya dan beriman kepada Allah semata?!
30- Kâfirler görmedi mi ki gökler ve yer yapışık idi de biz onları ayırdık ve canlı olan her şeyi sudan yarattık. Hâlâ imana gelmezler mi?
30. Yani şu Rablerini inkâr ederek kâfir olanlar, yalnız O’na ihlâsla kulluk etmeyi reddedenler, her türlü hamde layık, lütuf ve kerem sahibi, yegane mabud olan yüce Rabbin varlığına delalet edecek hususları müşahade edip görmüyorlar mı? Onlar göğün ve arzı gözlemleyecek olurlarsa, her ikisinin de birbirine bir zamanlar bitişik ve yapışık olduklarını göreceklerdir. Gökte bulut ve yağmur diye bir şey yoktu. Bu yer ise cansız ve hareketsizdi. Bitki namına üzerinde bir şey bulunmuyordu. Biz semayı yağmur ile yeri de bitkiler ile yarıp ayırdık. Göklerde daha önce tek bir bulut parçası dahi yokken orada bulutlar var ettiğini, bu bulutlara bol bol su yükledikten sonra da onları her bir yanı kuruyup toz toprak olmuş, suya hasret kalmış çorak bir beldeye sürdüğünü, bulutlardan oraya yağmur yağdırdıktan sonra oranın sarsılarak harekete geçtiğini, kabardığını, çeşitli şekillerde ve birçok menfaatler ihtiva eden göz kamaştırıcı her bir çiftten türlü türlü ekinler bitirdiğini görmüyorlar mı? Bütün bunlar şanı Yüce Allah’ın hak ilâh olduğuna, O’nun dışındakilerin ise batıl olduklarına, O’nun ölüleri dirilteceğine, Rahman ve Rahim olduğuna delil değil mi? İşte bundan dolayı Yüce Allah:“Hâlâ” herhangi bir şüphe ve şirk ihtiva etmeyen, doğru bir şekilde “imana gelmezler mi?” diye buyurmaktadır.
aha sonra Yüce Allah afaki (dış dünyadaki) delilleri sayarak şöyle buyurmaktadır:
31- Yeryüzünde onları sarsmasın diye sabit dağlar yarattık. Maksatlarına ulaşabilsinler diye de orada geniş yollar var ettik.
32- Gökyüzünü de korunmuş bir tavan yaptık. Halbuki onlar, gökteki âyetlerden yüz çevirmektedirler.
33- Gece ve gündüzü, güneşi ve ayı yaratan O’dur. Her biri bir yörüngede yüzmektedir.
31. Yüce Allah’ın kudretine, kemaline, vahdaniyet ve rahmetine delillerden bazıları da şunlardır: Yeryüzü ancak dağlarla istikrar bulacağından oraya dağları sağlam kazıklar olarak yerleştirdi ve böylelikle onu sağlamlaştırdı. Ta ki kulları sarsıp çalkalamasın. Aksi takdirde kullar üzerinde yaşayamazlar, ekin ekemezler ve yerleşemezlerdi. Yüce Allah, o yeri dağlarla sağlamlaştırdı. Bunun sonucunda da bildiğimiz ve bilemediğimiz pek çok maslahat ve menfaatler de gerçekleşmiş oldu. Birbirine bağlı sıra dağlar, bu şekilde oldukça yüksek dağlar ve yüce zirveler halinde kalmış olsa idi birçok ülke arasındaki ulaşım da imkânsız olurdu. İşte bu dağlar arasında kolaylıkla geçilebilecek şekilde yollar açmış olması, Yüce Allah’ın hikmet ve rahmetindendir. Böylelikle insanlar çeşitli ülkelerdeki ihtiyaçlarını karşılamak, maksatlarına ulaşmak için oralara gidecek yolları bulabilmektedirler. Belki bu yolla tek lütüfkâr olan Yüce Allah’ın vahdaniyetine de bunları delil görerek doğru yolu bulurlar.
32-33. “Gökyüzünü de” sizin üzerinde yaşamakta olduğunuz arza düşüp çökmekten yana “korunmuş bir tavan yaptık.” Nitekim Yüce Allah, bir başka yerde şöyle buyurmaktadır:“Muhakkak ki Allah, göklerle yeri zeval bulmasınlar diye tutar.”(Fâtır, 35/41) Orası aynı şekilde şeytanların, kulak hırsızlığıyla birtakım şeyler dinlemesine karşı da korunmuştur. “Halbuki onlar gökteki âyetlerden yüz çevirmektedirler.” Onlardan yana gaflettedirler, oyalanmaktadırlar. Bu, gökte bulunan bütün ayetleri/delil ve ibretleri kapsamaktadır. Onlar, onun yüksekliği, genişliği, azameti, güzel rengi, hayret verici şekildeki sağlamlığı, bunun dışında orada görülen sabit yıldızlar, gezegenler, gece ile gündüzün ortaya çıkmasına sebep teşkil eden ve ışık saçan güneş ile ay, bunların kendi yörüngelerinde -gezegenler de dahil olmak üzere- sürekli yüzüp durmaları vb. gibi bütün âyetlerden gaflet içerisindedirler. Halbuki bunlar vasıtası ile kulların faydasına olan sıcak, soğuk ve mevsimler meydana gelmekte, onlar da ibadetlerinin ve muamelerinin vaktini hesap edebilmekte, geceleyin dinlenerek huzur ve sükun bulmakta, gündüzün de yeryüzüne yayılarak geçimlerini sağlamak için çalışıp çabalamaktadırlar. Bütün bu hususları aklı başında olan bir kimse iyice düşünür, bunlara dikkatle eğilecek olursa, hiçbir şüphe ve tereddüde yer kalmayacak şekilde Yüce Allah’ın, bunları belli bir süre ve gelmesi kaçınılmaz bir vadeye bağlı olarak var ettiğini kat’i olarak bilir. Bu süre gelinceye kadar kullar bunlardan maksat ve menfaatlerini elde eder, ihtiyaçlarını giderirler ve onlardan yararlanırlar. Daha sonra ise bütün bunların sonu gelecek ve hepsi yok olacaklardır. Bunları kim var etti ise O, onları yok edecektir. Onlara kim hareket verdi ise O, onları durduracaktır. Mükellefler bu yurdun dışında başka bir diyara geçecekler, orada amellerinin karşılığını tam ve eksiksiz olarak göreceklerdir. Böylelikle anlaşılmış olur ki bu dünya yurdu, ebedilik yurdunun tarlasıdır, öyle görülmelidir. Yine orası yolculuktaki bir konak yeri olup ebedi kalınacak bir yer değildir.
And I made firm mountains on earth, so that it does not shake those on its surface. I made in it wide paths and ways, so that they may find their way in their journeys towards their objectives.
Üzerindekileri sarsmasın diye yeryüzünde sabit dağlar yarattık. Onlar için geniş yol ve geçitler meydana getirdik ki yolculuk yaparak gitmek istedikleri yere onları götürsün.
E hice montañas firmes sobre la tierra para que no tiemble en la superficie. Hice sendas y caminos amplios para que guíen sus viajes hacia sus objetivos.
E fissammo nella terra montagne, affinché non vacillasse a causa di coloro che vi abitano; e creammo, in essa, ampi percorsi affinché trovino la strada nei loro viaggi alla ricerca dei loro interessi.
وَجَعَلْنَا فِي الْأَرْضِ رَوَاسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمْ (And We created mountains on the earth, lest it should shake with them. 21:31) The word مَید (mayd) in Arabic language means to be convulsed. Therefore, the meaning of this verse is that Allah Ta` ala has planted mountains on the earth to hold it in place because any violent movement of the earth would be catastrophic to those who live on it.
Par ailleurs, Nous avons créé sur Terre des montagnes immobiles pour qu’elle ne vacille pas sous ses habitants et Nous y avons tracé de larges routes et chemins afin qu’ils puissent se rendre à leurs destinations lorsqu’ils voyagent.
"Dan telah Kami jadikan di bumi ini gunung-gunung yang kokoh supaya bumi ini (tidak) goncang bersama mereka, dan telah Kami jadikan (pula) di bumi itu jalan-jalan yang luas, agar mereka mendapat petunjuk. Dan Kami jadikan langit itu sebagai atap yang terpelihara, sedang mereka berpaling dari segala tanda-tanda (kekuasaan Allah) yang terdapat padanya. Dan Dia-lah yang telah menciptakan malam dan siang, matahari dan bulan. Masing-masing dari keduanya itu beredar di dalam garis edarnya." (Al-Anbiya`: 31-33)
(31) Di antara bukti kekuasaanNya dan kesempurnaan ke-esaan dan rahmatNya, yaitu bahwa tatkala bumi tidak dapat diam kecuali dengan keberadaan gunung-gunung, maka Allah meman-cangkannya, dan menempatkannya sebagai pasak padanya, agar bumi tidak bergoncang menggoncangkan para manusia. Maksud-nya tidak bergerak-gerak, hingga manusia tidak bisa menenang-kan diri padanya, tidak dapat membajak (tanah)nya dan tidak bisa menghuninya. Selanjutnya, Allah memancangkannya dengan gunung-gunung. Dengan itu, terwujudlah berbagai maslahat dan kemanfaatan yang dapat dinikmati.
Ketika keberadaan gunung-gunung yang saling menyambung dengan bagian lainnya, dalam bentuk barisan yang begitu banyak sekali, bila tetap dalam bentuknya, gunung-gunung yang tinggi, puncak-puncaknya menjulang, tentulah menyebabkan kelumpuhan hubungan antara banyak wilayah. Di antara (cerminan) hikmah Allah dan rahmatNya, Allah menjadikan antara gunung-gunung tersebut ﴾ فِجَاجٗا سُبُلٗا ﴿ "jalan-jalan yang luas," yaitu jalan-jalan yang mudah dilalui tanpa ada kesulitan dalam menempuhnya.
﴾ لَّعَلَّهُمۡ يَهۡتَدُونَ 31 ﴿ "Agar mereka mendapat petunjuk," menuju negeri-negeri yang diinginkan. Semoga mereka mendapatkan petunjuk dengan itu tentang keesaan al-Mannan (Allah Dzat Yang Maha Memberi).
(32-33) ﴾ وَجَعَلۡنَا ٱلسَّمَآءَ سَقۡفٗا ﴿ "Dan Kami jadikan langit itu sebagai atap," bagi bumi yang kalian berada di atasnya ﴾ مَّحۡفُوظٗاۖ ﴿ "yang ter-pelihara," dari kerobohan,
﴾ إِنَّ ٱللَّهَ يُمۡسِكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ أَن تَزُولَاۚ ﴿
"Sesungguhnya Allah menahan langit dan bumi supaya jangan lenyap." (Fathir: 41),
juga terlindungi dari pencurian pendengaran yang dilakukan oleh setan-setan ﴾ وَهُمۡ عَنۡ ءَايَٰتِهَا مُعۡرِضُونَ 32 ﴿ "sedang mereka berpaling dari segala tanda-tanda (kekuasaan Allah) yang terdapat padanya," maksudnya, lalai dan lupa diri.
Ini umum sifatnya pada semua tanda-tanda kebesaran Allah yang berada di langit, berupa ketinggian, keluasan, kebesaran, dan warnanya yang elok serta keharmonisannya yang mengagumkan dan panorama-panorama lainnya. Di dalamnya, terdapat planet-planet yang statis dan yang beredar, matahari dan bulannya yang terang benderang yang mengakibatkan terjadinya malam dan siang, dan sifat keberadaannya yang senantiasa beredar di dalam porosnya. Begitu pula, bintang-bintang yang memunculkan keman-faatan bagi umat manusia, karena berpengaruh atas kemunculan cuaca panas, dingin, dan (pergantian) musim-musim dalam seta-hun. (Dengan itu) mereka pun menjadi tahu mengenai perhitungan waktu-waktu ibadah dan muamalah mereka. Di malam hari, mereka beristirahat, merasakan ketenangan dan ketentraman. Di siang harinya, mereka bertebaran dan mencari penghidupan.
Semua perkara ini bila direnungi oleh seseorang yang cerdas dan memandangnya dengan cermat, niscaya dia akan yakin dengan seyakin-yakinnya tanpa ada keraguan apa pun bahwasanya Allah-lah yang mengaturnya berdasarkan ketentuan-ketentuan waktu pada tempo yang sudah dicanangkan sampai batas akhir yang pasti. Pada rentang waktu itu, manusia memenuhi hajat-hajatnya, dan kemanfaatan mereka terpenuhi dengannya. Tujuannya, supaya mereka dapat bersenang-senang dan memperoleh kemaslahatan.
Setelah itu, (berbagai hal tadi) akan sirna dan lenyap. Dzat yang melenyapkannya adalah Dzat yang telah menciptakannya. Dan yang akan menjadikannya diam tidak bergerak adalah Dzat yang telah menggerakkannya. Orang-orang mukallaf akan berpindah dari tempat tinggal mereka menuju tempat lain. Di sana, mereka akan menjumpai balasan amal mereka (di dunia) secara penuh dan lengkap. Sehingga dapat diketahui bahwa kegunaan tempat ini (dunia) sebagai ladang (amalan) untuk membidik tempat hunian abadi (di akhirat), dan bahwa dunia hanya merupakan lintasan perjalanan seseorang, bukan tempat huniannya.
Lumikha Kami sa lupa ng mga bundok na matibay upang hindi yumanig ito kasama sa sinumang nasa ibabaw nito. Gumawa Kami rito ng mga tinatahak at mga daang maluwag nang sa gayon sila ay mapapatnubayan sa mga paglalakbay nila tungo sa mga pakay nila.
Kami juga telah menjadikan di bumi ini gunung-gunung yang kokoh, sehingga ia beserta apa yang ada di atasnya tidak mudah guncang. Kami jadikan pula di atasnya jalan-jalan yang luas, agar dalam perjalanan mereka bisa mendapat petunjuk untuk mencapai tujuan mereka.
Svemogući Allah stvorio je na Zemlji nepomične planine koje služe zato da se ne poremeti ravnoteža Zemlje, i po njima je stvorio široke puteve, ne bi li ljudima bilo lakše kretati se tamo gdje imaju namjeru da idu.
Và TA (Allah) đã tao ra trên trái đất những quả núi vững chắc và cố định để mặt đất không bị rung chuyển cùng với chúng (con người) và TA đã làm ra trên mặt đất những con đường rộng rãi để đi lại dễ dàng mong rằng chúng được hướng dẫn đến mục tiêu chúng muốn hướng đến.
Và TA (Allah) đã tạo bầu trời giống như một cái mái che không có trụ chống đỡ và nó được canh giữ khỏi những cuộc nghe lén. Tuy nhiên, những kẻ thờ đa thần đã quay lưng với những dấu hiệu của nó (bầu trời) như mặt trời, mặt trăng.
E rendemmo il Cielo un tetto a cui è stato impedito di cadere, privo di pilastri, protetto da coloro che origliano e dagli idolatri che adorano i Segni del cielo, come il sole e la luna, avversi, incapaci di dissuadersi.
Gumawa Kami ng langit bilang bubong na pinangangalagaan laban sa pagbagsak, nang walang tukod, na pinangangalagaan laban sa panakaw na pakikinig [ng mga jinn], samantalang ang mga tagapagtambal naman, sa nasa langit na mga tanda gaya ng araw at buwan, ay mga tagaayaw na hindi nagsasaalang-alang.
Nous avons fait du Ciel un toit qui ne tombe pas sur eux, bien qu’il ne repose sur aucun pilier, et protégé contre les démons qui recherchent à écouter ce qui se passe dans les Cieux. Cependant, les polythéistes se détournent des signes que contient le Ciel, à l’instar du soleil et de la lune, et n’en tirent aucun enseignement.
Gökyüzünü direksiz olarak yıkılmaktan korunmuş tavanlardan bir tavan kıldık. Ve (gökyüzünü) gizli bir şekilde dinlenilmesinden (Şeytanların gizlice dinlemelerini engellemek için) korunaklı kıldık. Müşrikler, -Güneş ve Ay gibi- gökyüzündeki ayetlerden ibret almadan yüz çeviriyorlar.
And I made the sky a roof protected from falling and without any pillar, and protected from stealing words. But the idolaters turn away and do not consider the signs in the sky, such as the sun and moon.
Allah je stvorio i nebesa golema bez stupova, svod koji pokriva Zemlju, i drži ga da ne padne, kao što ga čuva od šejtana. Međutim, nevjernici su nemarni, okreću se od svih ovih bjelodanih znamenja i očitih dokaza kao što su Sunce i Mjesec.
Kami pun menjadikan langit tanpa tiang sebagai atap yang terjaga agar tidak roboh, serta terjaga agar tidak ada pencurian berita langit. Akan tetapi, orang-orang musyrik itu tetap berpaling dan tidak mau mengambil pelajaran dari tanda-tanda kebesaran Allah yang ada di langit seperti matahari dan bulan.
E hice del cielo un techo sin columnas que protegiera del colapso. Sin embargo, los idólatras rechazan los signos del cielo, como lo son el Sol y la Luna.
C’est Allah Seul qui créa la nuit pour le repos et le jour pour que les gens s’affairent à rechercher leur pitance. Il créa le soleil pour en faire le signe du jour et la lune pour en faire un signe de la nuit. Chacun des deux astres, que sont le soleil et la lune, parcourt une orbite qui lui est propre et dont il ne dévie jamais.
كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ (Each floating in an orbit - 21:33) The word فَلَک '' (falak) is used for circle or anything round. For this reason the word فَلَک '' (falak) is also used sometimes for sky. In this verse it means the orbits of the sun and the moon in which they revolve. The Qur'anic words do not specify the location of the orbits in the space but space research has now established that these orbits are located in the space much below the sky. This verse apparently indicates that the Sun also moves around an orbit. The scientists previously did not believe in the rotation of the Sun, but the most modern research has now accepted it.
Si Allāh lamang ay ang lumikha ng gabi para sa kapahingahan, lumikha ng maghapon para sa pagkamit ng ikabubuhay, at lumikha ng araw bilang palatandaan sa maghapon at ng buwan bilang palatandaan sa gabi; bawat [isa] sa araw at buwan ay umiinog sa ikutan nitong natatangi rito, nang hindi lumilihis dito ni kumikiling.
Allah sendirilah yang menciptakan malam sebagai waktu istrahat, meciptakan siang sebagai waktu untuk mencari rezeki, dan menciptakan matahari sebagai pertanda adanya siang dan bulan sebagai pertanda adanya malam. Matahari dan bulan ini masing-masing beredar pada garis edar khususnya, tidak bergeser dan tidak pula berpindah darinya.
Allah je Onaj Koji je stvorio noć da bi ljudi u njoj počivali i odmarali se, i stvorio je dan da bi u njemu privređivali i trudili se, i stvorio je Sunce da bude izvor svjetlosti danju, i stvorio je Mjesec da svijetli noću. I Sunce i Mjesec imaju preciznu putanju od koje nimalo ne odstupaju.
Here some prominent features of the earth have been mentioned which remind man of God in order to make him a grateful servant of God. One of these is the mountain ranges that have risen up on the surface of the earth in order to keep the dense matter beneath the seas well-balanced. Probably this refers to what is known as ‘isostasy’ in modern science. Similarly, it is also a sign of God that the earth is so made that man is able to make roadways sometimes on level plains, and sometimes as passages between mountains and rivers. The roof of the sky, which is our upper atmosphere, is composed in such a way as to prevent certain harmful rays of the sun from affecting us in the form of the ozone layer. The atmosphere also prevents the majority of the continuous shower of meteorites from reaching us. In the same way, there are signs in the moving of the sun and the moon in their orbits without clashing with each other, resulting in the regular occurrence of day and night on the earth. Innumerable such signs are found on the earth. If man examines them in depth, he will be overwhelmed by the realisation of God’s blessings and His powers. But he ignores them. Even after seeing clear events and signs, he continues to turn a deaf ear and a blind eye to them.
Allāh solo è Colui che ha creato la notte per riposare, e che ha creato il giorno per andare in cerca del guadagno, e che ha creato il sole come segno del giorno, e la luna come segno della notte, sia il sole che la luna nell'orbita loro riservata, senza deviare da essa né inclinarsi.
Allah alone is the One Who created the night for relaxation, created the day for earning one’s livelihood, created the sun as a sign of day, and the moon as a sign of night. The sun and moon both run in their specific orbits, without moving away or side-tracking.
Al-lah es Quien creó por sí solo la noche para el descanso, creó el día para ganarse el sustento, creó el Sol como un signo del día y la Luna como un signo de la noche. Tanto el Sol como la Luna recorren sus órbitas específicas, sin apartarse ni desviarse.
Yüce Allah, canlılar dinlensinler diye geceyi, geçimlerini sağlamak için de gündüzü yaratmıştır. Güneş'i gündüzün alameti, Ay'ı da gecenin alameti olarak yarattı. Güneş ve Ay'dan her biri kendi yörüngesinde akıp gider. Ne o yörüngeden sapar, ne de başka tarafa meyleder.
Allah là Đấng duy nhất đã tạo ra ban đêm để nghỉ ngơi, tạo ra ban ngày để tìm kiếm kế sinh nhai, tạo ra mặt trời làm dấu hiệu cho ban ngày, tạo ra mặt trăng làm dấu hiệu cho ban đêm; tất cả mặt trời, mặt trăng đều di chuyển trong quỹ đạo của riêng nó, không cái nào lệch khỏi quỹ đạo của nó dù chỉ là một chút ít.
Này Thiên Sứ Muhammad, TA đã không làm cho bất cứ ai trước Ngươi sống mãi mà không chết trên thế giàn này. Há nếu như Ngươi chấm dứt tuổi đời của mình và chết đi thì những kẻ này sẽ sống mãi không chết ư? Điều đó không bào giờ.
Commentary
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّن قَبْلِكَ الْخُلْدَ (And We did not assign immortality to any human (even) before you. - 21:34) The preceding verses give a strong and logical rebuttal of the unfounded and exaggerated beliefs of the infidels and polytheists to the effect that Sayyidna Masih and Sayyidna ` Uzair (علیہما السلام) are the associates of God or that Masih and the Angels are God's children. Unable to come up with a satisfactory answer to the rational and logical arguments given by the Qur'an, the infidels of Makkah were in despair and wished for the death of the Holy Prophet ﷺٍ. This has been mentioned in some other verses also, like e.g. نَّتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ (52:30). In this verse (34) Allah Ta` ala has given two answers to their pitiable wish. One, that even if the Holy Prophet ﷺ died early how would it help them? If they thought that they could use the death of the Holy Prophet ﷺ as an argument against his prophethood, they were very much mistaken, because all the other Prophets (علیہم السلام) whose prophethood they themselves had accepted, also died when their time came. Thus, if the death of their own prophets did not alter their position as prophets, how could the death of the Holy Prophet ﷺ change his position? Secondly, if their purpose in wishing for his early death was only to appease their frustration, then they should have known that death is universal, and everybody has to die sooner or later.
اگر بمرد عدو جأٰے شادمانی نیست کہ زندگانیء مانیز جاودانی نیست
If an enemy dies, it is not to be rejoiced, because our own life is not eternal.
Hindi Kami gumawa para sa isa kabilang sa mga tao bago mo, O Sugo, ng pamamalagi sa buhay na ito. Kaya ba kung natapos ang taning mo sa buhay na ito at namatay, ang mga ito ay ang mga mamamalagi matapos mo? Aba'y hindi!
E non abbiamo concesso a un essere, prima di te, o Messaggero, di vivere per sempre, in questa vita. Se giunge il tuo termine, in vita, e muori, forse loro resteranno dopo di te?! No.
34- Senden önce hiçbir beşere ebedilik vermedik. Şimdi sen ölürsen onlar ebedi mi kalacaklar?
35- Her can ölümü tadacaktır. Biz, bir imtihan olmak üzere sizi şerle de hayırla da deneriz. Sonunda yalnız Bize döndürüleceksiniz.
34. Allah Rasûlünün düşmanları:“Siz bunun ölmesini, felaketlere uğramasını bekleyin” dediklerinden dolayı Allah Teala: Bu, bir kere açılmış ve sürekli işleyen bir yoldur, anlamında onlara cevap olmak üzere şöyle buyurmaktadır:“Senden önce” ey Muhammed, “hiçbir beşere” dünyada “ebedilik vermedik.” Dolayısı ile sen ölürsen senin yolun, senin gibi rasûllerin, peygamberlerin ve Allah dostlarının yoludur. “Şimdi sen ölürsen onlar” senden sonra “ebedi mi kalacaklar?” Öyle bir şey söz konusu ise o halde ebedi kalıştan dolayı onlara ne mutlu! Ancak durum böyle değildir. Yeryüzü üzerinde bulunan herkes fanidir. İşte bundan dolayı bir sonraki âyet-i kerimede şöyle buyurmaktadır:
35. “Her can ölümü tadacaktır.” Bu bütün canlıları kapsamaktadır. Ölüm içilmesi kaçınılmaz bir kâsedir. İsterse kişi uzun bir ömür sürsün, yıllarca yaşasın... Bununla birlikte Yüce Allah, bu dünyada kullarını yaratıp onlara emir ve yasaklar göndermiş, hayır ve şer ile zenginlik ve fakirlikle, izzet ve zilletle, hayat ve ölüm ile bir imtihan olmak üzere onları denemektedir:“O, hanginizin daha güzel amelde bulunacağını sınamak üzere ölümü ve hayatı yaratandır.”(el-Mülk, 67/2) Bu sınama yerlerinde kimisi fitneye düşer, kimisi de kurtulur. “Sonunda yalnız bize döndürüleceksiniz.” Biz de sizlere amellerinizin karşılığını vereceğiz. Hayırsa hayır, şer ise şer bulacaksınız. “Rabbin kullara asla zulmedici değildir.”(Fussilet, 41/46)
u âyet-i kerime, Hızır aleyhisselam’ın hayatta ve ebedi olduğunu söyleyenlerin görüşlerinin batıl olduğuna delildir. Bu, delili olmayan bir iddiadır ve şer’i delillere de aykırıdır.
Ô Messager, avons-Nous permis à quelqu’un avant toi de vivre une vie éternelle dans ce bas monde et que, lorsque ta vie prend fin, ces gens restent sur terre pour l’éternité ? Assurément pas.
-Ey Resul!- Senden önce hiçbir beşere bu hayatta ebedî olarak kalmasına izin vermedik. Şayet senin bu hayatta ecelin gelir de ölürsen, onlar senden sonra kalacaklar mı? Kesinlikle hayır!
Mensajero, no he concedido la eternidad en esta vida a ningún ser humano antes de ti. Si tu vida llegará a su fin y perecieras, ¿podrían ellos vivir por la eternidad después de ti? Jamás.
No One has been granted Immortality in this World
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّن قَبْلِكَ
(And We granted not to any human being immortality before you;) means, O Muhammad.
الْخُلْدَ
(immortality) means, in this world. On the contrary,
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ - وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلْـلِ وَالإِكْرَامِ
(Whatsoever is on it (the earth) will perish. And the Face of your Lord full of majesty and honor will remain forever.) 55:26-27.
أَفَإِيْن مِّتَّ
(then if you die) means, O Muhammad,
فَهُمُ الْخَـلِدُونَ
(would they live forever) means, they hope that they will live forever after you, but that will not happen; everything will pass away. So Allah says:
كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ الْمَوْتِ
(Everyone is going to taste death,)
وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً
(and We shall test you with evil and with good by way of trial. ) Meaning, "We shall test you, sometimes with difficulties and sometimes with ease, to see who will give thanks and who will be ungrateful, who will have patience and who will despair." `Ali bin Abi Talhah reported from Ibn `Abbas:
وَنَبْلُوكُم
(and We shall test you) means, We will test you,
بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً
(with evil and with good by way of trial.) means, with difficulties and with times of prosperity, with health and sickness, with richness and poverty, with lawful and unlawful, obedience and sin, with guidance and misguidance.
وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ
(And to Us you will be returned.) means, and We will requite you according to your deeds.
O Messenger, I have not given eternity in this life to any human before you. So if your life comes to an end in this life and you pass away, will they live forever after you? Never.
Allah, džellešanuhu, nije odredio da prije tebe, o Poslaniče, ijedan čovjek vječno živi; ako ti umreš, zar će ovi poslije tebe vječno živjeti? Nikako!
"Kami tidak menjadikan hidup abadi bagi seorang manusia pun sebelum kamu (Muhammad), maka jikalau kamu mati, apakah mereka akan kekal? Tiap-tiap yang berjiwa akan merasakan mati. Kami akan menguji kamu dengan keburukan dan kebaikan sebagai cobaan (yang sebenar-benarnya). Dan hanya kepada Kami-lah kamu dikembalikan." (Al-Anbiya`: 34-35).
(34) Ketika para musuh Rasulullah mengatakan seperti yang diceritakan oleh Allah,
﴾ نَّتَرَبَّصُ بِهِۦ رَيۡبَ ٱلۡمَنُونِ 30 ﴿
"Kami menunggu-nunggu kecelakaan menimpanya." (Ath-Thur: 30),
maka Allah تعالى berfirman, "Ini merupakan jalan hidup yang dilewati (setiap orang) dan jalan setapak yang meletihkan. Kami belum pernah menetapkan keabadian bagi seorang manusia pun di dunia, wahai Muhammad. Jika engkau meninggal, maka itulah kondisi orang-orang sepertimu, dari kalangan para rasul, nabi, wali, [dan lainnya]. ﴾ أَفَإِيْن مِّتَّ فَهُمُ ٱلۡخَٰلِدُونَ 34 ﴿ "Maka jikalau engkau mati, apakah mereka itu kekal," maksudnya apakah bila engkau meninggal, me-reka akan kekal abadi sepeninggalmu? Kalau memang demikian adanya, maka hendaknya keabadian menghalangi mereka (dari kematian). Namun, realitanya tidak demikian adanya. Bahkan setiap makhluk yang berada di atasnya (bumi) akan hancur.
(35) Oleh karenanya, Allah سبحانه وتعالى berfirman, ﴾ كُلُّ نَفۡسٖ ذَآئِقَةُ ٱلۡمَوۡتِۗ ﴿ "Tiap-tiap yang berjiwa akan merasakan mati." Pengertian ini mencakup segenap nyawa para makhluk. Dan bahwa ajal ibarat gelas yang harus ditenggak oleh setiap makhluk, kendatipun masa hidup seorang hamba lama dan dikarunia umur panjang. Akan tetapi, Allah تعالى menciptakan para hambaNya di dunia, untuk diperintah dan dikekang dengan larangan. Serta untuk menguji mereka dengan takdir yang baik ataupun buruk, dengan kekayaan dan kemiskinan, dengan kemuliaan dan kehinaan, dengan kehidupan dan kematian, sebagai bentuk ujian dari Allah تعالى,
﴾ لِنَبۡلُوَهُمۡ أَيُّهُمۡ أَحۡسَنُ عَمَلٗا 7 ﴿
"Supaya Kami menguji mereka siapakah yang paling baik amalan-nya." (Al-Kahfi: 7),
siapa orang yang akhirnya terjebak dalam lubang-lubang fitnah, dan siapa yang berhasil selamat. Selanjutnya, ﴾ إِلَيۡنَا تُرۡجَعُونَ ﴿ "hanya kepada Kami-lah kamu dikembalikan." Kemudian Kami akan mem-balas mereka sesuai dengan amalan-amalan mereka. Apabila baik, maka balasannya baik pula. Jika amalannya buruk, niscaya balasan-nya buruk pula. Allah tidak berbuat aniaya terhadap para hamba-Nya.
Ayat ini menunjukkan kebatilan perkataan orang yang me-nyatakan kelanggengan hidup Khidhir, bahwasanya beliau abadi di dunia ini. Ini merupakan pernyataan yang tidak ada buktinya, bertentangan dengan dalil-dalil agama.
Kami tidak menjadikan hidup abadi di kehidupan dunia ini bagi seorang manusia pun sebelum engkau -wahai Rasul-, maka bila datang ajalmu dan engkau wafat, apakah mereka tetap akan kekal sepeninggalmu? Sekali-kali tidak!
Ogni anima, credente o miscredente, dovrà provare la morte, in questa vita, e vi metteremo alla prova – o gente – in questa vita terrena, con precetti, benedizioni e disgrazie, e, dopo la vostra morte, tornerete a Noi, non ad altri, e vi giudicheremo per le vostre azioni.
Toda alma creyente e incrédula probará la muerte en este mundo. Y los pondré a prueba, seres humanos, en la vida mundanal con cargas, bendiciones y dificultades. Luego, después de su muerte, volverán solo a Mí, y entonces los recompensaré según sus acciones.
Bawat kaluluwang mananampalataya o tagatangging sumampalataya ay lalasap ng kamatayan sa Mundo. Susubok Kami sa inyo, O mga tao, sa buhay na pangmundo sa pamamagitan ng mga pag-aatang ng tungkulin, mga biyaya, at mga kamalasan. Pagkatapos, matapos ng kamatayan ninyo ay tungo sa Amin – hindi tungo sa iba pa sa Amin – pababalikin kayo para gumanti Kami sa inyo sa mga gawa ninyo.
Those who were opponents of the Prophet Muhammad in Makkah were more affluent and powerful in terms of material resources. They enjoyed respect and positions of superiority in the society of those days. According to them, this difference meant that they were on the right path and the Prophet Muhammad on the wrong path. But an excess or paucity of worldly effects bears no relation to superiority or inferiority, being purely for the purpose of trial. It is a trial imposed at the behest of God. If, after acquiring worldly resources, a man thinks highly of himself, he is as if proving himself unworthy of this blessing. The result will be that after death, in the life hereafter, he will be totally deprived of his riches. The people of Makkah were engaged in strenuous efforts to defeat the Prophet Muhammad, to the extent that they wanted to eliminate him somehow in order to nip his mission in the bud. God says that those who conspired against the Prophet had forgotten the fact that those who dug a grave for others, have ultimately to enter the grave themselves. Then, after death, when they faced their Real Lord, what would they do?
Setiap jiwa, baik yang beriman atau kafir pasti akan merasakan mati di dunia ini. Di kehidupan dunia ini Kami menguji kalian -wahai manusia- dengan berbagai kewajiban, kenikmatan, dan kesengsaraan. Kemudian setelah wafat, kalian pasti akan kembali kepada Kami, bukan kepada selain Kami, lalu Kami memberikan balasan atas amalan kalian.
Her Mümin ya da kâfir nefis dünyada ölümü tadacaktır. -Ey İnsanlar!- Dünya hayatında sizi sorumluluk, nimet ve belalar ile imtihan ederiz. Ölümünüzden sonra başkasına değil yalnızca bize döndürüleceksiniz. Biz de işlemiş olduğunuz amellerin karşılığını vereceğiz.
Svako biće, vjernik ili nevjernik, okusit će smrt. O ljudi, Mi vas na dunjaluku ispitujemo i na kušnju stavljamo kroz zaduženja, dajući vam i dobro i zlo. Nakon smrti Nama ćete se vratiti i Mi ćemo vam za vaša djela adekvatnu naknadu dati.
Toute âme, qu’elle soit croyante ou mécréante, goutera à la mort dans le bas monde et Nous vous testons ici-bas, ô gens, par les obligations religieuses, les bienfaits que Nous vous allouons et les malheurs que Nous vous envoyons. Puis après votre mort, c’est auprès de Nous que vous reviendrez, non auprès de quelqu’un d’autre, afin que Nous vous rétribuions pour vos œuvres.
Every believing and disbelieving soul will taste death in the world. And I test you, O mankind, in the worldly life through duties, blessings and hardships, then after your death you shall be returned to Me alone and nobody else, then I shall reward you for your deeds.
What is death?
Allah has said كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ 'Every soul has to taste death'. Here the word soul refers to the living things of the earth, who must all face death, but does not include the angels. There is a difference of opinion about whether the angels will also die or not on the Day of Judgment. Some say that every living thing will die, though momentarily, irrespective of whether they are of the earth or the skies. But others maintain that angels and hurs and ghilman of Paradise are excluded from this general rule. (Only God knows best) (Ruh ul-Ma` ani) Majority of the scholars believe that death is the departure of soul from the mortal human frame, while soul itself is a subtle ethereal living thing which is made of light and resides in human body just as fragrance resides in the rose. Ibn al-Qayyim has convincingly proved this point in his book. (Ruh ul-Ma` ani)
The term ذَائِقَةُ الْمَوْتِ means that every individual will feel the pain of death - 21:35, because considering the manner in which body and soul are conjoined together their separation should obviously entail some pain. There are some saintly persons who regard death as a deliverance from the trials and tribulations of the worldly life and a means of bringing them closer to their Supreme love, that is Allah. This pleasure does not negate the agony of death, because where the reward is high, a little pain is easily tolerated.
Worldly comforts and discomforts are a test
وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً
And We test you all through bad and good (situations) with a trial. - 21:35
It means that man is tested both by good things and by bad things. شَر (bad) includes unpleasant things such as illness, grief, pain, poverty etc. while خَیر (good) means desirable things, like good health, happiness, comfort and abundance. Man is subjected to these conditions in this world for test and the test is that he should show patience and endurance in the face of adversity and should offer thanks to Allah when his life is peaceful and comfortable. Wise men have said that, it is more difficult to be steadfast and consistent in offering thanks to Allah for His gifts than to persevere and show patience in difficult circumstances. Sayyidna ` Umar ؓ is reported to have said:
بُلینا بالضّراء فصبرنا و بلینا بالسّراء فلم نصبر (روح المعانی)
"We were tested by discomforts and We bore it with patience, but when we were tested by pleasures, we could not observe patience (i.e. we could not offer gratitude to Allah as was due) ". (Ruh ul-Ma'ani)
Tất cả mỗi linh hồn dù là có đức tin hay không có đức tin thì cũng đều nếm lấy mùi vị của cái chết trên thế gian này. Hỡi nhân loại, TA (Allah) thử thách các ngươi trên cuộc sống trần gian này bởi những nghĩa vụ, những hồng phúc và những điều không tốt lành, rồi sau khi các ngươi chết đi thì các Ngươi sẽ được đưa trở về trình diện TA để TA xét xử và thưởng phạt cho những việc làm của các ngươi.
How the Idolators mocked the Prophet Allah tells His Prophet ...
وَإِذَا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُواْ
(And when those who disbelieved see you,) meaning, the disbelievers of the Quraysh, such as Abu Jahl and his like.
إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلاَّ هُزُواً
(they take you not except for mockery) means, they make fun of you and insult you, saying,
أَهَـذَا الَّذِى يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ
("Is this the one who talks about your gods") meaning, is this the one who insults your gods and ridicules your intelligence Allah says:
وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمَـنِ هُمْ كَـفِرُونَ
(While they disbelieve at the mention of the Most Gracious.) meaning, they disbelieve in Allah and yet they mock the Messenger of Allah ﷺ. As Allah says:
وَإِذَا رَأَوْكَ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلاَّ هُزُواً أَهَـذَا الَّذِى بَعَثَ اللَّهُ رَسُولاً - إِن كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ ءَالِهَتِنَا لَوْلاَ أَن صَبْرَنَا عَلَيْهَا وَسَوْفَ يَعْلَمُونَ حِينَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ أَضَلُّ سَبِيلاً
(And when they see you, they treat you only in mockery (saying): "Is this the one whom Allah has sent as a Messenger He would have nearly misled us from our gods, had it not been that we were patient and constant in their worship!" And they will know, when they see the torment, who it is that is most astray from the path!) 25:41-42
خُلِقَ الإنْسَانُ مِنْ عَجَلٍ
(Man is created of haste.) This is like the Ayah:
وَكَانَ الإِنْسَـنُ عَجُولاً
(and man is ever hasty) 17:11, in all matters. The reason why the haste of man is mentioned here is that when mention is made of those who mock the Messenger , (the believers) will want to avenge them swiftly, and that so should happen sooner. Allah says,
خُلِقَ الإنْسَانُ مِنْ عَجَلٍ
(Man is created of haste.) because He delays (the punishment) until a time when, once He seizes him, He will never let him go. He delays it, then He hastens it; He waits, then He does not delay any longer. So He says:
سَأُوْرِيكُمْ ءَايَـتِى
(I will show you My Ayat) meaning, My vengeance, ruling and power over those who disobey Me.
فَلاَ تَسْتَعْجِلُونِ
(So ask Me not to hasten (them).)
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, khi những kẻ thờ đa thần này nhìn thấy Ngươi thì chúng chỉ muốn giễu cợt với Ngươi, chúng thường nói lời mỉa mai: đây phải chăng là kẻ đã xúc phạm đến các thần linh mà các người đang thờ phượng? Cùng với sự chế giễu Ngươi, chúng đồng thời chối bỏ những gì mà Allah ban xuống cho chúng từ Qur'an và chúng bội ân trước những ân huệ mà Ngài đã ban cho chúng. Cho nên, chúng mới là những kẻ đáng bị chế giễu vì chúng tập hợp mọi điều xấu ở nơi chúng.
36- Kâfirler, seni gördüklerinde:“Bu mu ilâhlarınızı diline dolayan?” diyerek seni mutlaka alaya alırlar. Halbuki Rahman’ın zikrini inkâr eden (o nedenle alayı hak eden) kendileridir.
37- İnsan aceleden yaratılmıştır. Yakında size âyetlerimi göstereceğim. O nedenle Benden (azabı) acele istemeyin.
38- “Eğer doğru söylüyorsanız bu (azap) vaadi ne zamandır?” derler.
39- O kâfirler, ateşi yüzlerinden de sırtlarından da savamayacakları ve kendilerine yardım da edilmeyeceği zaman (başlarına gelecekleri) bir bilselerdi...
40- Bilakis o, onlara ansızın gelecek de onları şaşkına çevirecektir. Artık onu geri çevirmeye güçleri olmayacak ve onlara mühlet de verilmeyecektir.
41- Andolsun ki senden önceki peygamberle de alay edildi. Ama o alay edenleri, alay ettikleri şey çepeçevre kuşattı.
36. Bu, onların aşırı derecedeki küfürlerinin bir sonucudur. Müşrikler Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i gördüklerinde onunla alay eder ve:“Bu mu ilâhlarınızı diline dolayan?” derlerdi. Yani kendi kanaatlerine göre bu sıradan kişi mi sizin ilâhlarınıza sövüyor, onları yeriyor, onlara dil uzatıyor? Yani onun böyle yapmasına aldırmayın. Böyle yaptığı için de kendi aranızda ayrılığa düşmeyin. Aslında onlar, Peygamberin kemâlini küçük görüyor ve alaya alıyorlardı. Çünkü o, en kâmil, en üstün şahsiyetti. Onun fazilet ve üstün ahlâki değerlerinin birisi de ibadetini yalnız Allah’a ihlâsla yapması, Allah’ın dışında kendisine ibadet edilen her bir varlığı yermesi, onu küçük görmesidir. Onun gerçek yerinin ve konumunun ne olduğunu ortaya koymasıdır. Bu yüzden asıl küçümsenip alay edilmesi gerekenler, şu her türlü kötü huyu şahıslarında toplamış olan kâfirlerdir. Eğer onların yüce Rabbe kâfir olup peygamberlerini inkâr etmenin dışında hiçbir kötü yanları bulunmasaydı bile yine bundan dolayı yaratılmışların en değersizleri ve en aşağılıkları olurlardı. Bununla beraber onların en iyi halleri olan Rahmanı anışları bile aslında onu inkârdır. Zira onlar, ancak şirk koşarak O’nun adını anar ve O’na şirkle karışık iman ederler. Dolayısıyla O’nu anışları bile bir küfür ve şirktir. Peki, ya bunun dışındaki halleri ne olur? Bundan dolayı Yüce Allah:“Halbuki Rahman’ın zikrini inkâr eden (o nedenle alayı hak eden) kendileridir” buyurmaktadır. Burada Yüce Allah’ın “Rahman” adının zikredilmesi, onların hallerinin ne kadar çirkin olduğunu açıklamak içindir. Yani onlara bunca nimetleri ihsan eden, onlardan pe kçok musibeti defeden, kulların sahip olduğu ne kadar nimet varsa hepsi kendisinin lütuf ve ihsanı olan, kötülükleri Ondan başka önleyici bulunmayan o Rahman’a onlar, küfür ve şirk ile karşılık vermişler ve böylece çok çirkin bir hale düşmüşlerdir.
37. “İnsan, aceleden yaratılmıştır.” Yani insan çok aceleci olarak yaratılmıştır. O, işlerin çabucak meydana gelmesini ister. Mü’minler kâfirlerin cezasının çabucak gelmesini isterler ve bu cezanın geciktiğini zannederler. Kâfirler ise yüz çevirirler, yalanlama ve inat maksadı ile de azabın acele gelmesini isterler:“Eğer doğru söyleyenler iseniz bu tehdidiniz ne zaman gerçekleşecek?”(el-Mülk, 67/25) derler. Halbuki Yüce Allah, mühlet verse de ihmal etmez. Ayrıca onlar için belli bir vade tayin etmiştir:“O ecelleri gelince ne bir an geri bırakabilirler, ne de ileri alabilirler”(el-A’raf, 7/34) Bundan dolayı Yüce Allah: “Yakında size âyetlerimi” Beni inkâr eden ve Bana isyan eden kimselerden intikam alışımdaki delillerimi “göstereceğim. O nedenle Benden” bunu “acele istemeyin.”
38. İşte kâfirler bu şekilde “Eğer doğru söylüyorsanız bu (azap) vaadi ne zamandır?” demektedirler. Ki bu sözlerini aldanarak, gaflete kapılarak söylemişlerdir. Zira henüz azabın üzerlerine inmesi hak olmamış ve başlarına gelmemiştir.
39. “O kâfirler, ateşi yüzlerinden de sırtlarından da savamayacakları ve kendilerine yardım da edilmeyeceği” başkalarının kendilerine yardım edemeyeceği gibi kendileri de başkalarına yardım edemeyecek ve başkalarının yardımını alamayacakları o “zaman” karşı karşıya kalacakları feci hallerini “bir bilselerdi!” Zira o vakit azap onları her bir yandan kuşatmış olacak, dört bir taraftan sarmış olacaktır.
40. “Bilakis o” ateş “onlara ansızın gelecek” dehşet ve ileri derecedeki korkularından dolayı “onları şaşkına çevirecektir. Artık onu geri çevirmeye güçleri olmayacak” çünkü bunu yapamayacak kadar zelil ve zayıf olacaklar “ve onlara mühlet de verilmeyecektir.” Azapları ertelenmeyecektir. İşte onlar bu durumu gerçekten bilmiş olsalardı hiçbir vakit azabın çabucak gelmesini istemezler, aksine ondan aşırı derecede korkarlardı. Ancak böyle bir bilgiye sahip olmadıklarından dolayı bu sözlerini söylemişlerdir.
41. Şanı Yüce Allah onların:“Bu mu ilâhlarınızı diline dolayan?” diyerek kendi Rasûlü ile alay ettiklerini söz konusu ettikten sonra önceki ümmetlerin de peygamberlerine karşı takınageldikleri tutumun bu olduğunu belirtip onu teselli etmek üzere şöyle buyurmaktadır: “Andolsun ki senden önceki peygamberle de alay edildi. Ama o alay edenleri, alay ettikleri şey” olan azap “çepeçevre kuşattı” başlarına indi. Artık onlar, bu azaptan kurtulacak hiçbir yol bulamadılar. İşte bunlar da önceki yalanlayanlara isabet eden böyle bir azabın kendilerine isabet etmesinden sakınsınlar.
Ô Messager, lorsque ces polythéistes te voient, ils ne font que te railler afin d’éloigner leurs coreligionnaires de toi en disant par exemple: Est-ce lui qui insulte les divinités que vous adorez ? En plus de te railler, ils rejettent les versets du Coran que ton Seigneur te révèle et renient les bienfaits dont Il les comble. Par conséquent, ce sont eux qui méritent le plus les railleries.
O Messenger! When these idolaters see you they only mock you, trying to make you loathsome in the eyes of their followers by saying, “Is this the one who insults the idols that you worship?” whilst they themselves reject the Qur’ān that Allah revealed to them and the blessings He conferred upon them, together with mocking you. So they themselves are closer to shame, due to their accumulating every evil.
Kad bezbožnici vide Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, rugaju se i govore: “Evo ovo je čovjek koji huli vaše bogove!” Rugajući se tebi oni poriču Allahova znamenja, negiraju časni Kur’an koji im je objavljen i okreću se od vjerovanja i poriču darovane blagodati. Budući da su krivovjerni objedinili sva ružna svojstva, njih treba huliti.
-Ey Resul!- Bu müşrikler seni gördüğünde kendilerine tabi olanları nefret ettirerek şu sözler ile seni alaya alırlar: İbadet etmiş olduğunuz ilahlara kötü sözler söyleyen bu mudur? Onlar seni alaya almakla birlikte Allah'ın Kur'an'da kendilerine indirdiğini inkâr eden ve onlara vermiş olduğu nimetlere karşı nankörlük edenlerdir. Onlar bütün kötülükleri bir arada topladıkları için kınanmaya daha layıktırlar.
Apabila orang-orang musyrik itu melihatmu -wahai Rasul-, mereka hanya memperlakukan dirimu sebagai bahan ejekan agar menjauhkan pengikut-pengikut mereka darimu dengan mengatakan, "Inikah orang yang mencela tuhan-tuhan yang kalian sembah?" Padahal, di samping mengejekmu mereka juga adalah orang yang ingkar terhadap ayat-ayat Al-Qur`ān yang Allah turunkan kepada mereka dan ingkar terhadap nikmat yang Dia karuniakan pada mereka. Sebab itu, mereka lebih pantas mendapat cela lantaran mengumpulkan semua keburukan dalam diri mereka.
Mensajero, cuando estos idólatras te ven, no hacen sino burlarse de ti, y tratan de que te veas despreciable ante los ojos de sus seguidores cuando dicen: “¿Es este quien insulta a los ídolos que adoran?”, pese a que son ellos los que rechazan el Corán que Al-lah les reveló y las bendiciones que Él les confirió, además de burlarse de ti. Así es como ellos se deshonran a sí mismos.
The gods of the Quraysh were, in reality, the great ones of the community. On the one hand, there was their imaginary greatness which was imbedded in their minds. On the other hand, there was the Prophet, whose image at that time was not more elevated than that of an ordinary man. In this comparison, the Prophet appeared, indeed, to be an ordinary man with no special merit. They used to ask contemptuously, ‘Is this the man who criticises our great men, who rejects the religion of these great men which we follow, and seeks to introduce a new religion?’ The Prophet Muhammad used to invite people to accept the oneness of God. But these people were not interested in God. All their interests were centred round their great men, whom they had elevated to the status of gods. As it was these false gods who were affected by the call of the Prophet, their devotees became his deadly opponents. They forgot that, by rejecting the false gods, he was presenting the cause of the real God and not promoting his own self.
Kapag nakita ka, O Sugo, ng mga tagapagtambal na ito ay wala silang ginagawa sa iyo kundi isang panunuya habang mga nagpapalayo ng loob ng mga tagasunod nila sa pamamagitan ng pagsabi nila: "Ito ba ay ang nang-aalipusta sa mga diyos ninyo na sinasamba ninyo?" Sila, kalakip ng panunuya sa iyo, ay mga tagapagkaila sa pinababa ni Allāh sa kanila mula Qur'ān. Sa ibinigay Niya sa kanila na mga biyaya ay mga tagatangging magpasalamat kaya sila ay higit na nararapat sa pamimintas dahil sa pagkakaipon sa kanila ng bawat kasagwaan.
"Dan apabila orang-orang kafir itu melihatmu, mereka hanya membuatmu menjadi olok-olok. (Mereka mengatakan), 'Apakah ini orang yang mencela tuhan-tuhanmu,' padahal mereka adalah orang-orang yang ingkar mengingat Allah Yang Maha Pemurah. Manusia telah dijadikan (bertabiat) tergesa-gesa. Kelak akan Aku perlihatkan kepadamu tanda-tanda (azab)Ku. Maka janganlah kamu minta kepadaKu mendatangkan(nya) dengan segera. Mereka berkata, 'Kapankah janji itu akan datang, jika kamu sekalian adalah orang-orang yang benar.' Andaikata orang-orang kafir itu mengetahui, waktu (di mana) mereka tidak mampu untuk mengelak-kan api neraka dari muka mereka dan (tidak pula) dari punggung mereka, sedang mereka tidak (pula) mendapatkan pertolongan, (tentulah mereka tidak meminta disegerakan). Sebenarnya (azab) itu akan datang kepada mereka dengan sekonyong-konyong lalu membuat mereka menjadi panik, maka mereka tidak sanggup meno-laknya dan tidak (pula) mereka diberi tangguh. Dan sungguh telah diperolok-olokkan beberapa rasul sebelum kamu maka turunlah kepada orang yang mencemoohkan rasul-rasul itu azab yang selalu mereka perolok-olokkan." (Al-Anbiya`: 36-41).
(36) Ini lantaran dahsyatnya kekufuran mereka. Kaum musyrikin jika menyaksikan Rasulullah, niscaya mereka mengolok-olok beliau dengan berkata, ﴾ أَهَٰذَا ٱلَّذِي يَذۡكُرُ ءَالِهَتَكُمۡ ﴿ "Apakah ini orang yang mencela tuhan-tuhanmu," maksudnya apakah orang hina ini –menurut pandangan mereka– yang mencela tuhan-tuhan kalian, memaki dan menghinanya. Maknanya, janganlah kalian pedulikan dia, dan jangan mengerubutinya. Kejadian ini merupakan bentuk pengolokan dan penghinaan terhadap beliau dengan aspek yang menjadi kesempurnaan beliau.
Beliau adalah insan yang paling sempurna dan paling utama. Di antara keutamaan dan ketinggian akhlak beliau, yaitu mengikh-laskan ibadah hanya kepada Allah, mencela segala yang disembah selain Allah dan mendiskreditkannya, serta menyebutkan posisi Allah dan (ketinggian) kedudukanNya. Akan tetapi, justru obyek olokan dan hinaan (yang pantas) adalah (kepada) orang-orang kafir yang telah menghimpun setiap perilaku tercela. Sekiranya tidak ada pada mereka kecuali kekufuran mereka kepada Rabb dan peng-ingkaran terhadap para utusanNya, maka dengan hal itu cukup sudah membuat mereka menjadi makhluk-makhluk yang paling nista dan paling hina. Kendatipun demikian, penyebutan mereka tentang ar-Rahman (yang merupakan kondisi terbaik mereka) ada-lah keadaan kafir mereka kepada Allah. Pasalnya tidaklah mereka menyebutkan nama ini dan tidak mengimaniNya melainkan dalam keadaan menyekutukanNya dengan makhluk lain. Maka ucapan dzikir mereka merupakan bentuk kekufuran dan kesyirikan. Lalu bagaimana halnya dengan tindakan-tindakan lainnya?
Oleh karenanya, Allah berfirman, ﴾ وَهُم بِذِكۡرِ ٱلرَّحۡمَٰنِ هُمۡ كَٰفِرُونَ 36 ﴿ "Padahal mereka adalah orang-orang yang ingkar mengingat Allah Yang Maha Pemurah." Dalam penyebutan nama Allah ar-Rahman me-ngandung petunjuk betapa buruknya perilaku mereka. Bagaimana bisa mereka bersikap kepada ar-Rahman –Dzat yang mencurahkan segala kenikmatan dan menyingkirkan segala malapetaka yang mana tidak ada kenikmatan pada hamba-hamba melainkan pasti berasal dariNya, dan tidak dapat menghalau kejelekan selainNya– dengan sikap kekufuran dan kesyirikan.
(37) ﴾ خُلِقَ ٱلۡإِنسَٰنُ مِنۡ عَجَلٖۚ ﴿ "Manusia telah dijadikan (bertabiat) ter-gesa-gesa," maksudnya tercipta dengan sifat bawaan tergesa-gesa, ingin menyegerakan segala sesuatu dan ingin cepat untuk mengeta-hui hasilnya. Kaum Mukminin menginginkan percepatan hukuman Allah bagi orang-orang kafir dan menilainya lamban. Sementara itu, orang-orang kafir berpaling dan mempunyai kehendak agar dipercepat siksaan (bagi mereka) dalam rangka untuk mendusta-kan dan penentangan, seraya berkata,
﴾ مَتَىٰ هَٰذَا ٱلۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ 38 ﴿
"Bilakah (terjadinya) janji (Hari Kebangkitan) ini jika kamu adalah orang-orang yang benar." (Al-Anbiya`: 38).(Ketahuilah) Allah sedang menunda, bukan melupakan, ingin bersikap lembut, dan sudah menetapkan waktu tertentu bagi mereka.
﴾ إِذَا جَآءَ أَجَلُهُمۡ فَلَا يَسۡتَـٔۡخِرُونَ سَاعَةٗ وَلَا يَسۡتَقۡدِمُونَ 49 ﴿
"Apabila telah datang ajal mereka, maka mereka tidak dapat mengun-durkannya barang sesaat pun dan tidak (pula) mendahulukan(nya)." (Yunus: 49).
Karena itu, Allah berfirman, ﴾ سَأُوْرِيكُمۡ ءَايَٰتِي ﴿ "Kelak akan Aku per-lihatkan kepadamu tanda-tanda (azab)Ku," yaitu mengenai balas den-damKu terhadap orang-orang yang mengingkari Aku dan durhaka kepadaKu. ﴾ فَلَا تَسۡتَعۡجِلُونِ 37 ﴿ "Maka janganlah kamu meminta kepadaKu mendatangkan segera," hal tersebut.
(38) Begitu pula, orang-orang kafir mengatakan,﴾ مَتَىٰ هَٰذَا ٱلۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ 38 ﴿ "Bilakah (terjadinya) janji (Hari Kebangkitan) ini jika kamu adalah orang-orang yang benar." Mereka itu melontarkan pernyataan ini lantaran terpedaya dengan kondisi mereka (yang akan selamat) karena hukuman yang belum menimpa mereka dan siksa belum turun menerjang mereka.
(39) Sekiranya ﴾ يَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ ﴿ "orang-orang kafir itu mengeta-hui," keadaan buruk mereka ﴾ حِينَ لَا يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ ٱلنَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمۡ ﴿ "waktu (di mana) mereka tak mampu untuk mengelakkan api neraka dari muka mereka dan (tidak pula) dari punggung mereka," pasalnya, (pada waktu itu), neraka telah mengitari mereka dari semua sisi, dan me-nyelubungi mereka dari semua tempat, ﴾ وَلَا هُمۡ يُنصَرُونَ 39 ﴿ "sedang mereka tidak mendapat pertolongan (tentulah mereka tiada meminta di-segerakan)," maksudnya tidak ada orang lain yang (dapat) menolong mereka. Mereka tidak ditolong dan tidak pula dapat menolong diri mereka sendiri.
(40) ﴾ بَلۡ تَأۡتِيهِم ﴿ "Bahkan api neraka datang kepada mereka," dalam keadaan ﴾ بَغۡتَةٗ ﴿ "dengan sekonyong-konyong," menghenyakkan mereka karena kepanikan, kebingungan, dan lantaran rasa takut yang sangat mengerikan. ﴾ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ رَدَّهَا ﴿ "Maka mereka tidak sanggup menolaknya," sebab mereka benar-benar hina dan lemah untuk bisa melakukannya ﴾ وَلَا هُمۡ يُنظَرُونَ ﴿ "dan tidak (pula) mereka diberi (waktu) tangguh," maksudnya memperoleh penundaan tempo sehingga diakhirkan siksaan mereka. Seandainya mereka menge-tahui hakikat ini dengan sebenarnya, niscaya mereka tidak akan meminta penyegeraan siksaan bagi mereka dan akan benar-benar merasa sangat takut terhadapnya. Hanya saja, karena pengetahuan ini kosong dari diri mereka, akhirnya mereka mengatakan apa yang telah mereka lontarkan.
(41) Dan setelah Allah menyebutkan penghinaan mereka terhadap RasulNya dengan perkataan, ﴾ أَهَٰذَا ٱلَّذِي يَذۡكُرُ ءَالِهَتَكُمۡ ﴿ "Apakah ini orang yang mencela tuhan-tuhanmu." (Al-Anbiya`: 36), maka Allah menghibur beliau, bahwa kejadian seperti itu merupa-kan kebiasaan umat-umat terdahulu saat menghadapi para utusan Allah (yang diutus kepada mereka). Allah berfirman,﴾ وَلَقَدِ ٱسۡتُهۡزِئَ بِرُسُلٖ مِّن قَبۡلِكَ فَحَاقَ بِٱلَّذِينَ سَخِرُواْ مِنۡهُم ﴿ "Dan sungguh telah diperolok-olok beberapa rasul sebelum kamu, maka turunlah kepada orang-orang yang mencemo-ohkan dari mereka," menghampiri mereka, ﴾ مَّا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ ﴿ "balasan (azab) olok-olokan mereka." Maksudnya telah datang siksaan kepada mereka. Segala faktor untuk menolaknya pun lenyap. Hendaknya mereka berhati-hati akan turunnya bencana, hukuman yang telah melanda kaum yang mendustakan para utusan Allah.
E se ti vedono – o Messaggero – questi idolatri, ti prendono in giro, dissuadendo i loro seguaci dal seguirti, dicendo: "È costui che insulta le divinità che adorate?!" E loro, deridendoti, rinnegano ciò che Allāh ha loro rivelato nel Corano e le benedizioni che Egli ha concesso loro: sono loro più meritevoli di essere accusati di ingiustizia, per tutti i mali che essi incarnano.
L’homme est impatient de nature: il désire tout avant l’heure. L’une des expressions de cette nature hâtive est que les polythéistes réclament la survenue du châtiment. Ô vous qui voulez hâter Mon châtiment, Je vous montrerai une part de ce que vous voulez hâter. Cessez donc votre demande.
Allah, džellešanuhu, stvorio je čovjeka od žurbe, pa, nestrpljiv, požuruje stvari i ne može dočekati. Zbog toga nevjernici požuruju Allahovu kaznu, a On im je obećao je da će im pokazati kaznu koju požuruju. Kako će brzo doći ono što se mora dogoditi, nema potrebe da se požuruje.
L'istinto dell'essere umano è l'impulsività; egli affretta le cose prima che si verifichino, e così gli idolatri affrettano la loro punizione: Vi mostrerò – o voi che affrettate la Mia punizione – ciò che avete affrettato; non chiedete che venga anticipata.
The human was created intrinsically to be hasty, and so he/she wants things to happen before their due time. The idolaters asking for the punishment is a result of that nature. O the ones seeking My punishment in haste! I shall show you exactly what you hastily seek, so there is no need to ask for it.
Manusia itu diciptakan dengan tabiat suka tergesa-gesa, ia selalu meminta disegerakan sesuatu sebelum terjadi, di antaranya tergesa-gesanya orang-orang musyrik dalam meminta diberikan azab. Sungguh Aku pasti akan perlihatkan kepada kalian -wahai orang yang tergesa-gesa dengan datangnya azab-Ku- apa yang kalian minta, maka janganlah kalian meminta-ku lagi untuk menyegerakannya.
Isinakalikasan ang tao sa pagmamadali kaya siya ay nagmamadali sa mga pangyayari bago ng pagkaganap ng mga ito. Kabilang doon ang pagmamadali ng mga tagapagtambal para sa pagdurusa. Magpapakita Ako sa inyo, O mga tagapagmadali sa pagdudulot Ko ng pagdurusa, ng minadali ninyo kaya huwag kayong humiling ng madaliin iyon.
İnsanın tabiatında acelecilik vardır. Bir şeyin vakti gelmeden önce aceleci davranır. Müşriklerin azap için aceleci davranması da böyledir. -Ey Azabım için aceleci davrananlar!- Acele ettiğiniz şeyi size göstereceğim, bunun bir an önce olmasını istemeyin.
El ser humano fue creado impaciente por naturaleza, por lo que quiere que las cosas sucedan antes de su debido tiempo. Los idólatras que exigen el castigo son un resultado de esa naturaleza. A los que piden que Mi castigo se apresure Les mostraré exactamente lo que piden apresurar, por lo que no es necesario que lo pidan.
Haste is undesirable
خُلِقَ الْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ (Man is made of haste. - 21:37). عَجَل ('ajal) means haste or hurry. The word is used in situations when one desires things to happen before their time, and this trait is bad by its very nature. In another place also the word is used to denote human weakness. For instance وَكَانَ الْإِنسَانُ عَجُولًا i.e. Man is prone to haste - 17:11, meaning that he is very impatient. When Sayyidna Musa (علیہ السلام) went to the mount Tur in a hurry leaving his people behind, he was censured by Allah Ta` ala.
Prophets (علیہم السلام) and the devout people who try to excel each other in the performance of righteous deeds have been commended and their zeal to do good deeds does not constitute haste and hurry because they do not try to do these deeds before their time. In fact they do the deeds on time, but try to excel each other in quantity and quality.
Here خُلِقَ الْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ (Man is made of haste - 21:37) means that haste and hurry is one of the many weaknesses which are inherent in human nature. When a man is identified by some intrinsic trait of his character, me Arabs used to say that he is 'made of that trait. For instance a short tempered man would be called a 'man made of anger'.
سَأُرِيكُمْ آيَاتِي فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ (I shall show you my signs -.21:37) Here the word آیات (signs) refers to those miracles and events which bear evidence to the honesty of the Holy Prophet ﷺ and the truth of his message. (Qurtubi)
These miracles also occurred during the battle of Badr (غزوہ بدر) when the Muslims who were considered weak and worthy of contempt gained a great victory over their enemies.
Con người vốn được tạo hóa với bản tính nôn nóng và hấp tấp, con người thường vội vàng và gấp gáp muốn sự việc được hình thành trước khi nó xảy ra. Chẳng hạn như những kẻ thờ đa thần hay gấp gáp và nôn nóng sự trừng phạt xảy đến với chúng. Rồi đây, TA (Allah) sẽ cho các ngươi thấy hỡi những kẻ nôn nóng mong mỏi sự trừng phạt của TA, bởi thế, các ngươi không cần giục và hối TA làm gì.
The Idolators seek to hasten on the Punishment
Allah also tells us how the idolators seek to hasten punishment upon themselves, out of denial, rejection, disbelief, stubbornness and a belief that it will never happen. He says:
وَيَقُولُونَ مَتَى هَـذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـدِقِينَ
(And they say: "When will this promise (come to pass), if you are truthful".) And Allah says:
لَوْ يَعْلَمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ حِينَ لاَ يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَلاَ عَن ظُهُورِهِمْ
(If only those who disbelieved knew (the time) when they will not be able to ward off the Fire from their faces, nor from their backs,) meaning, if only they knew for certain that it will inevitably come to pass, they would not seek to hasten it. If only they knew how the torment will overwhelm them from above them and from beneath their feet.
لَهُمْ مِّن فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِن تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ
(They shall have coverings of Fire, above them and coverings (of Fire) beneath them) 39:16
لَهُم مِّن جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَمِن فَوْقِهِمْ غَوَاشٍ
(Theirs will be a bed of Hell (Fire), and over them coverings (of Hellfire)) 7:41. And in this Ayah Allah says:
حِينَ لاَ يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَلاَ عَن ظُهُورِهِمْ
(when they will not be able to ward off the Fire from their faces, nor from their backs,) And Allah says:
سَرَابِيلُهُم مِّن قَطِرَانٍ وَتَغْشَى وُجُوهَهُمْ النَّارُ
(Their garments will be of tar, and fire will cover their faces) 14:50. The torment will surround them on all sides,
وَلاَ هُمْ يُنصَرُونَ
(and they will not be helped.) means, and they will have no helper. This is like the Ayah:
وَمَا لَهُم مِّنَ اللَّهِ مِن وَاقٍ
(And they have no guardian against Allah) 13:34.
بَلْ تَأْتِيهِم بَغْتَةً
(Nay, it will come upon them all of a sudden) means, the Fire will come upon them suddenly, i.e., it will take them by surprise.
فَتَبْهَتُهُمْ
(and will perplex them,) means, it will scare them, and they will succumb to it in confusion, not knowing what they are doing.
فَلاَ يَسْتَطِيعُونَ رَدَّهَا
(and they will have no power to avert it) means, they will have no means of doing so.
وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ
(nor will they get respite. ) means, it will not be delayed for them even for an instant.
Những kẻ vô đức tin phủ nhận việc Phục Sinh nói một cách hối thúc: Khi nào bọn ta sẽ đối diện với điều mà bọn ta đã được hứa về sự trừng phạt qua lời nói của các ngươi hỡi những người Muslim nếu các ngươi nói thật?
I miscredenti dicono, negando la Resurrezione, frettolosamente: "Quando giungerà la Resurrezione che ci promettete, o musulmani, se siete veritieri in ciò che dite dovrà accadere?".
Les mécréants qui rejettent la réalité de la Ressuscitation disent avec impatience: Quand aura donc lieu la Ressuscitation que vous nous avez promise, ô musulmans, si vous êtes véridiques dans ce que vous prétendez ?
And the disbelievers who reject resurrection say in their haste, “O Muslims! If indeed you are truthful in what you claim, when will this resurrection that you promise us with, happen?”
Yeniden dirilmeyi inkâr eden kâfirler aceleci davranarak şöyle derler: -Ey Müslümanlar!- Eğer doğru söylüyorsanız vuku bulacağını iddia ettiğiniz yeniden dirilme ile alakalı bize vadettiğiniz şey ne zaman gerçekleşecek?
Los incrédulos que rechazan la resurrección dicen en su prisa: “¡Musulmanes! Si realmente son sinceros en lo que afirman, ¿cuándo sucederá esta resurrección que nos prometen?
Orang-orang kafir yang mengingkari hari kebangkitan berkata dengan tergesa-gesa, "Kapankah janji yang kalian katakan berupa hari kebangkitan itu akan tiba -wahai orang-orang muslim-, bila kalian memang benar dengan apa yang kalian klaim akan terjadi?"
Nagsasabi ang mga tagatangging sumampalataya na mga nagkakaila sa pagbubuhay bunsod ng pagmamadali: "Kailan mangyayari ang ipinangangako ninyo sa amin, O mga Muslim, na pagbubuhay kung kayo ay mga tapat sa anumang inaangkin ninyo na pangyayari nito?"
Nevjernici koji poriču proživljenje, požuruju kaznu rugajući se: “Kad će već jednom Sudnji dan, kojim nam prijetite ti i vjernici koji su s tobom, Muhamede, ako je istina da će se uopće dogoditi?”
If these disbelieving rejecters of the resurrection were to know of the time when they will not be able to turn the hellfire away from their faces and backs, they would not be so hasty in seeking it. If only they were to know that there shall be no one to help relieve them of the punishment, and if only they were convinced of its reality, they would not be so hasty either.
Da bezbožnici koji poriču proživljenje znaju kakva ih stravična kazna čeka u paklenoj vatri kada je ne budu mogli otkloniti od lica svojih niti leđa svojih, i kada ne bude pomagača koji će im patnju moći otkloniti, a da to znaju, ne bi ustrajali na poricanju i inatu, i ne bi požurivali da ih snađe kazna.
Si ces mécréants, qui rejettent la réalité de la Ressuscitation, savaient qu’ils ne pourront retenir le Feu de consumer leurs visages et leurs dos et que personne ne les secourra ni ne les soustraira au châtiment, ils ne voudraient certainement pas hâter celui-ci.
Si estos incrédulos que rechazan la resurrección supieran que llegará el momento en que no podrán alejar el fuego del infierno de sus rostros y espaldas, no se apresurarían a pedirlo. Si tan solo supieran que no habrá nadie que los ayude a aliviar el castigo, y si solo estuvieran convencidos de esa realidad, tampoco serían tan impacientes.
Se questi idolatri rinnegatori della Resurrezione sapessero di quando non potranno evitare che il fuoco arda i loro visi e i loro dorsi, e che non avranno alcun sostenitore che li sostenga e che li salvi dalla punizione, se si fossero convinti di ciò, non avrebbero affrettato la punizione.
Seandainya orang-orang kafir yang mengingkari hari kebangkitan itu mengetahui ketika mereka tidak bisa lagi mengelakkan api neraka dari wajah dan punggung mereka, dan bahwasanya tidak ada satu penolong pun yang bisa membebaskan mereka dari azab itu; bila mereka mengetahui hal ini seyakin-yakinnya, niscaya mereka sekali-kali tidak akan meminta disegerakan azab.
Yeniden dirilmeyi inkâr eden o kâfirler yüzlerinden ve sırtlarından ateşi savamayacaklar. Ve azabı kendilerinden def etmek için bir yardımcı da bulamayacaklardır. Eğer bunu kesin olarak biliyor iseler niçin azap için aceleci davranıyorlar?
Kung sakaling nakaaalam itong mga tagatangging sumampalataya na mga tagapagkaila sa pagkabuhay kapag hindi sila nakapagtataboy sa apoy palayo sa mga mukha nila ni palayo sa mga likod nila, at na walang tagapag-adyang mag-aadya sa kanila sa pagtulak sa pagdurusa palayo sa kanila, kung sakaling nakapagtiyak sila niyon ay hindi sila magmamadali ng pagdurusa.
Nếu những kẻ vô đức tin này, những kẻ mà họ đã phủ nhận sự Phục Sinh biết được thời khắc mà họ sẽ không thể tránh khỏi lửa của Hỏa Ngục táp vào mặt và lưng của họ cũng như sẽ không có ai giúp đỡ thì chắc chắn họ sẽ không hối thúc sự trừng phạt.
Hỏa Ngục sẽ không đến trừng phạt họ theo cách để họ biết và chuẩn bị tinh thần đối mặt với Nó mà Nó đến với họ một cách bất ngờ để họ không kịp trở tay, và họ sẽ không thể trì hoãn thêm một thời khắc nào một khi Nó đến.
Hindi pupunta sa kanila ang apoy na ito na pagdurusahin sila sa pamamagitan nito ayon sa isang kaalaman mula sa kanila, bagkus pupunta ito sa kanila nang biglaan kaya hindi sila makakakaya sa pagtataboy nito ni sila ay makapagpapaliban hanggang sa makapagbalik-loob sila para umabot sa kanila ang awa.
Le feu par lequel ils seront suppliciés ne s’annoncera pas à eux mais surviendra par surprise et ils ne pourront alors pas l’éviter. Il ne sera pas non plus reporté afin qu’ils puissent se repentir et bénéficier de la miséricorde d’Allah.
Este fuego con el que serán castigados vendrá sobre ellos repentinamente, sin que lo anticipen. No podrán alejarlo, ni se les dará un respiro para que se arrepientan, de modo que no reciban misericordia.
Api neraka yang menjadi azab mereka itu tidak akan datang kepada mereka sedang mereka mengetahuinya, tetapi ia akan datang kepada mereka secara tiba-tiba, sehingga mereka tidak kuasa menghindarkan diri darinya dan mereka tidak pula bisa mengundurnya sehingga mereka bertobat lalu mendapatkan rahmat.
Kendisi ile azap edileceklerini bildikleri ateş ansızın gelecektir. Kendilerinden bu azabı def etmeye güç yetiremezler. Tövbe edene kadar onlar (azaba uğramaktan) ertelenmezler. Tövbe etseler rahmete nail olurlar.
Oni ne znaju kada će ih paklena kazna snaći, jer ona će doći iznenada i neće je moći zaustaviti, niti će im biti odgođena kako bi se pokajali i milost dobili.
Questo fuoco con il quale saranno puniti non giungerà mentre ne sono consapevoli; al contrario, giungerà loro all'improvviso, e non potranno respingerlo, e non saranno rinviati finché non si pentiranno, in modo da ottenere la Misericordia.
This fire that they shall be punished with will come upon them suddenly, without them anticipating it. They shall not be able to repel it, nor shall they be given respite to repent and consequently be shown mercy.
The people of Arabia, although believers in the life hereafter, denied that concept of the Hereafter, as described by the Prophet Muhammad. They were proud to be followers of a religion which guaranteed their success. When the Prophet contradicted this firm belief of theirs, they became incensed. Making a show of fearlessness, they said, ‘Show us the retribution of God with which you are threatening us.’ God says that their haste was entirely due to the fact that they were still in the process of being tested, and as such, were distanced from God’s retribution. But when this period of respite ended and they were overwhelmed by God’s punishment, it would dawn on them that they had committed a huge blunder in not taking the Prophet’s words seriously.
Gerçekten kavmin seninle alay etti, sana yapılan bu şey ile ilk karşılaşan sen değilsin. -Ey Resul!- Ant olsun ki senden önce de resullerle alay edildi. Peygamberlerinin dünyada iken kendilerini onunla korkuttuğu zaman onları (peygamberleri) alaya alan kâfirleri istihza ettikleri azap kuşatıverdi.
Mensajero, incluso si tu gente se burla de ti, no eres el primero, porque muchos mensajeros antes de ti también sufrieron el escarnio. Después de que sus mensajeros les advirtieron, el mismo castigo del que se burlaban los abrumó en este mundo.
O Messenger! Even if your people mock you, you are not unique in that, because many messengers before you were also mocked at. After their messengers warned them of it, the very punishment the disbelievers made a mockery of engulfed them in this very world.
Ako ti se tvoj narod rugao, Poslaniče, u tome nisi izuzetak. Tako je bilo i sa drugim poslanicima. Oni koji nisu vjerovali i prije Resulullaha, sallallahu alejhi ve sellem, rugali su se svojim poslanicima, pa je Svevišnji Allah dao da njih, nevjernike, stigne kazna kojoj su se rugali onda kad su ih poslanici njome zastrašivali.
Tu n’es pas le premier messager à être raillé par les siens, ô Messager, d’autres messagers avant toi ont connu cela mais les mécréants qui les raillaient furent cernés dans le bas monde par le châtiment contre lequel leurs messagers les avertissaient.
Seandainya kaummu mengejek dan menghinamu maka engkau bukanlah yang pertama kali mendapatkannya. Sungguh rasul-rasul sebelum engkau -wahai Rasul- telah diperolok-olok dan dihina, lalu turunlah azab kepada orang-orang kafir yang mencemohkan mereka, padahal sebelumnya mereka memperolok-alok azab tersebut tatkala para rasul menakut-nakuti mereka dengannya sewaktu di dunia.
“Se la tua gente ti deride, non sei un'eccezione; altri messaggeri sono stati derisi prima di te, o Messaggero, e la punizione circondò i miscredenti che derisero in questa vita, quando i loro messaggeri cercarono di incutere loro timore”.
Talagang kung nanuya sa iyo ang mga kababayan mo, ikaw ay hindi kauna-unahan doon sapagkat nangutya na sa mga sugo bago mo pa, O Sugo, kaya pumaligid sa mga tagatangging sumampalataya na dating nanuya sa kanila ang pagdurusang dati nilang kinukutya sa Mundo kapag nagpapangamba sa kanila niyon ang mga sugo nila.
The Lessons to be learned from Those Who mocked the Messengers in the Past
Allah says consoling His Messenger for the pain and insult caused by the mockery and disbelief of the idolators,
وَلَقَدِ اسْتُهْزِىءَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُواْ مِنْهُمْ مَّا كَانُواْ بِهِ يَسْتَهْزِءُونَ
(Indeed (many) Messengers were mocked before you, but the scoffers were surrounded by what they used to mock.) meaning, the punishment which they thought would never come to pass. This is like the Ayah:
وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِكَ فَصَبَرُواْ عَلَى مَا كُذِّبُواْ وَأُوذُواْ حَتَّى أَتَـهُمْ نَصْرُنَا وَلاَ مُبَدِّلَ لِكَلِمَـتِ اللَّهِ وَلَقدْ جَآءَكَ مِن نَّبَإِ الْمُرْسَلِينَ
(Verily, Messengers were denied before you, but with patience they bore the denial, and they were hurt; till Our help reached them, and none can alter the Words of Allah. Surely, there has reached you the information (news) about the Messengers (before you)) 6:34. Then Allah menitons His favor for His creatures; He protects them by night and by day, taking care of them and watching over them with His Eye that never sleeps.
قُلْ مَن يَكْلَؤُكُم بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمَـنِ
(Say: "Who can guard and protect you in the night or in the day from the Most Gracious") means, other than the Most Gracious Himself
بَلْ هُمْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُونَ
(Nay, but they turn away from the remembrance of their Lord.) means, they do not recognize the blessings and favor of Allah towards them; they turn away from His signs and blessings.
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّن دُونِنَا
(Or have they gods who can guard them from Us) This is a rhetorical question aimed at denouncing and rebuking. The meaning is, do they have any gods who can protect them and take care of them other than Us It is not as they imagine or as they claim. Allah says:
لاَ يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ
(They have no power to help themselves,) these gods on whom they rely instead of Allah cannot even help themselves.
وَلاَ هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُونَ
(nor can they be protected from Us.) Al-`Awfi reported from Ibn `Abbas,"Nor can they be guarded from Us."
Nếu người dân của Ngươi - hỡi Muhammad - chế giễu và nhạo báng Ngươi thì sự việc đó không phải là điều mới mẻ, bởi quả thật các vị Thiên Sứ trước Ngươi cũng đã bị chế giễu và nhạo báng. Tuy nhiên, những điều mà những kẻ vô đức tin đã chế nhạo Ngươi trên thế gian này sẽ bao quanh lấy chúng bằng sự trừng phạt ở cõi Đời Sau.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nói với những kẻ hối thúc sự trừng phạt đó: ai sẽ bảo vệ các ngươi an toàn cả đêm lẫn ngày khỏi sự trừng phạt và hủy diệt của Allah, Đấng Rất Mực Độ Lượng khi Ngài muốn giáng xuống các ngươi? Không, những kẻ đó thường thờ ơ với lời nhắc nhở từ Thượng Đế của chúng, chúng cứ quay lưng bỏ đi không chịu suy ngẫm bất cứ điều gì một cách ngu muội.
42- De ki:“Gece ve gündüz Rahman’dan başka sizi kim koruyabilir?” Ne var ki onlar, Rablerinin zikrinden yüz çevirmektedirler.
43- Yoksa onların, bizim dışımızda kendilerini koruyacak ilâhları mı var? O (ilah dedikleri) kendi kendilerine bile yardım edemezler. Onlara tarafımızdan bir destek de verilmez.
44- Aksine Biz, bunları da atalarını da nimetlerle faydalandırdık öyle ki (rahat içinde) uzun ömürler sürdüler (ve hep böyle gidecek sandılar). Görmediler mi ki Biz yeryüzüne yöneliyoruz da onu etrafından eksiltiyoruz? Şimdi üstün gelecekler onlar mı?
42. Yüce Allah, kendisinden başka ilâh edinen müşriklere âcizliklerini ve onların, rahmeti iyileri de kötüleri de gece ve gündüz kuşatmış olan Rahman Rablerine her vakit zorunlu olarak muhtaç olduklarını hatırlatarak şöyle buyurmaktadır:“De ki: Gece” yataklarınızda uykuya dalıp hiçbir şeyi hissetmediğiniz vakit “ve” sağa sola yayılıp gaflete daldığınız “gündüz” vaktinde “Rahman’dan başka” O’nun yerine “sizi kim koruyabilir?” Yani sizi ondan başka koruyan var mıdır? Hayır, O’ndan başka koruyucu yoktur. “Ne var ki onlar, Rablerinin zikrinden yüz çevirmektedirler.” Bundan dolayı da O’na ortak koştular. Aksi takdirde onlar Rablerine yönelirler, O’nun öğütlerini kabul ederler, akıllarını başlarına alır ve işlerinde ilâhî tevfike mazhar olurlardı.
43. “Yoksa onların bizim dışımızda kendilerini koruyacak ilâhları mı vardır?” Biz, onlara hoşlarına gitmeyecek bir şey yapmak istesek, ilâh kabul ettikleri varlıklar arasından bu hoşlarına gitmeyecek hale ve tepelerine inecek kötülüğe karşı kendilerini korumaya gücü yetecek kimse var mıdır acaba? “O (ilah dedikleri) kendi kendilerine bile yardım edemezler. Onlara tarafımızdan bir destek de verilmez.” Biz onların işlerinde onlara yardımcı olmayız. Allah tarafından destek almayacak olurlarsa o vakit onlar, bütün işlerinde yardımsız kalırlar. Herhangi bir fayda sağlayamaz, hiçbir zararı da önleyemezler.
44. Ancak onların küfür ve şirkleri üzere devam etmelerinin asıl sebebi şudur:“Aksine Biz, bunları da atalarını da nimetlerle faydalandırdık öyle ki (rahat içinde) uzun ömürler sürdüler (ve hep böyle gidecek sandılar).” Yani onlara pek çok mal ve evlat verdik. Ömürlerini uzattık. Onlar da bunlarla faydalanmakla meşgul oldular, gaflete dalıp oyalandılar. Ne için yaratıldıklarını hatırlarına getirmediler. Yaşadıkları bu süre uzayıp gidince de kalpleri katılaştı, azgınlıkları daha da arttı. İnkâr ve küfürleri de katmerleşti. Eğer yeryüzünde yakın çevrelerinde bulunanlara dikkat edecek olsalar görecekleri, helâk edilenlerden başkası olmayacaktır. Sadece ağıt yakıp feryat edenlerin seslerini işiteceklerdir. Fark edecekleri, ardı arkasına gelip de helâk edilmiş nesillerden başkası olmayacaktır. Ölümün, canları ağına düşürmek için her yola tuzak kurmuş olduğunu göreceklerdir. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“Görmediler mi ki Biz yeryüzüne yöneliyoruz da onu etrafından eksiltiyoruz?” Yani ahalisinin peyderpey ölümü ve yok oluşu sureti ile onu eksilttiğimizi görmüyorlar mı? Nihâyet yeryüzünde hiçbir şey kalmayacak ve onun üzerindeki her şeye Allah, mirasçı olacaktır ki O, mirasçıların en hayırlısıdır. Eğer onlar bu gerçeği görseler aldanmayacaklar ve mevcut durumlarını sürdürmeyeceklerdir. “Şimdi üstün gelecekler onlar mı?” Allah’ın kaderinin dışına çıkabilirler mi? Ölmeme güç ve imkânına sahip olabilirler mi? Onlar böyle bir durumda mıdırlar ki uzun yaşamaya aldanıyorlar? Yoksa durumları şu mudur: Canlarını almak üzere Rablerinin elçisi onlara geldiğinde ona boyun eğecek, zilletle itaat edecek ve en ufak bir şekilde de karşı koyamayacaklardır, bir düşünsünler!
Sabihin mo, O Sugo, sa mga tagapagmadaling ito sa pagdurusa: "Sino ang mangangalaga sa inyo sa gabi at maghapon laban sa anumang ninanais sa inyo ng Napakamaawain na pagpapababa ng pagdurusa at kapahamakan sa inyo?" Bagkus sila, sa pag-aalaala sa mga pangaral ng Panginoon nila at mga katwiran Niya, ay mga tagaayaw. Hindi sila nagbubulay-bulay ng anuman mula sa mga ito dala ng kamangmangan at kahunghangan.
Katakanlah kepada orang-orang yang meminta disegerakan azab itu wahai Rasul, "Siapakah yang akan menjaga dan menolong kalian diwaktu malam dan siang dari turunnya azab dan kebinasaan dari Tuhan Yang Maha Pengasih?" Tetapi mereka hanya enggan dan berpaling dari mengingat peringatan dan hujjah Tuhan mereka, mereka sama sekali tidak memperhatikannya lantaran jahil dan tidak berakal.
Ô Messager, dis à ces gens qui veulent hâter leur châtiment: Qui vous protège de nuit et de jour contre le châtiment et l’anéantissement que vous réserve le Tout Miséricordieux ? Malgré cela, ils se détournent du rappel, des exhortations et des arguments apportés par leur Seigneur. Ils refusent de les méditer par ignorance et faiblesse d’esprit.
Mensajero, diles a estas personas que piden que el castigo se apresure “¿Quién los salvará durante la noche y el día del castigo y la destrucción que el Misericordioso ha pensado para ustedes?” Rechazan el consejo y las pruebas de su Señor; por su necedad e ignorancia no reflexionan.
-Ey Resul- Azap için acele edenlere de ki: Rahman size azap indirecek ve helak etmeyi isteyecek olsa gece ve gündüz sizi kim koruyacak? Hal böyle iken onlar Yüce Rablerinin öğütlerini ve delillerini zikretmekten yüz çeviriyorlar. Cahilliklerinden ve sefihliklerinden dolayı onlar hakkında (Allah'ın öğütleri ve delilleri) hiç düşünmüyorlar.
"Katakanlah, 'Siapakah yang dapat memelihara kamu di waktu malam dan siang hari selain (Allah) Yang Maha Pemurah.' Sebenarnya mereka adalah orang-orang yang berpaling dari meng-ingat Rabb mereka. Atau adakah mereka mempunyai tuhan-tuhan yang dapat memelihara mereka dari (azab) Kami. Tuhan-tuhan itu tidak sanggup menolong diri mereka sendiri, dan tidak (pula) mereka dilindungi dari (azab) Kami itu. Sebenarnya Kami telah memberi mereka dan bapak-bapak mereka kenikmatan (hidup di dunia) hingga panjanglah umur mereka. Maka apakah mereka tidak melihat bahwasanya Kami mendatangi negeri (orang kafir), lalu Kami kurangi luasnya dari segala penjurunya. Maka apakah mereka yang menang." (Al-Anbiya`: 42-44).
(42) Allah تعالى berfirman untuk memaparkan betapa lemah-nya orang-orang yang menetapkan sesembahan selain Allah, dan bahwa mereka membutuhkan serta sangat berkepentingan dengan Rabb mereka ar-Rahman (Yang Maha Penyayang) yang kasih sa-yangNya meliputi orang-orang baik dan jahat di malam dan siang hari. Allah berfirman, ﴾ قُلۡ مَن يَكۡلَؤُكُم ﴿ "Siapakah yang dapat memeli-hara kamu," maksudnya, siapakah yang akan menjaga dan memeli-hara kalian ﴾ بِٱلَّيۡلِ ﴿ "di malam hari," saat kalian tidur di atas ranjang-ranjang kalian, tanpa panca indera (yang berfungsi) dan tatkala di siang hari ketika kalian bertebaran (untuk mengais rizki) dan ketika kalian lalai ﴾ مِنَ ٱلرَّحۡمَٰنِۚ ﴿ "selain ar-Rahman (Dzat Yang Maha Pemurah)," maksudnya, selainNya menggantikan posisiNya. Apakah ada dzat lain yang menjaga kalian selainNya? Jawabnya, tidak ada penjaga selainNya. ﴾ بَلۡ هُمۡ عَن ذِكۡرِ رَبِّهِم مُّعۡرِضُونَ 42 ﴿ "Sebenarnya mereka adalah orang-orang yang berpaling dari mengingat Rabb mereka," Oleh karena itu, mereka menyekutukan sesuatu denganNya. Dan kalau tidak demikian, seandainya mereka mau menyambut peringatan Rabb mereka, mau menerima nasihat-nasihatNya, niscaya mereka akan mendapatkan petunjuk dan memperoleh taufik dalam setiap urusan mereka.
(43) ﴾ أَمۡ لَهُمۡ ءَالِهَةٞ تَمۡنَعُهُم مِّن دُونِنَاۚ ﴿ "Atau adakah mereka mempunyai tuhan-tuhan yang dapat memelihara mereka dari (azab) Kami," maksud-nya jika Kami berkehendak mendatangkan sebuah keburukan pada mereka, apakah ada sesembahan mereka yang akan mampu melindungi mereka dari keburukan dan kejahatan yang melanda mereka? ﴾ لَا يَسۡتَطِيعُونَ نَصۡرَ أَنفُسِهِمۡ وَلَا هُم مِّنَّا يُصۡحَبُونَ 43 ﴿ "Tuhan-tuhan itu tidak sanggup menolong diri mereka sendiri dan tidak (pula) mereka di-lindungi dari (azab) Kami itu," maksudnya, mereka tidak memperoleh pertolongan dari sisi Kami. Jika mereka tidak mendapatkan per-tolongan dari Allah, maka mereka merupakan orang-orang yang terlantarkan dalam (menjalankan) urusan-urusan mereka. Mereka tidak mampu mendatangkan maslahat dan menepis mara bahaya.
(44) Faktor yang menyebabkan mereka kontinyu dalam kekufuran dan kesyirikan ialah, Firman Allah, ﴾ بَلۡ مَتَّعۡنَا هَٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمۡ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡعُمُرُۗ ﴿ "Sebenarnya Kami telah memberi mereka dan bapak-bapak mereka kenikmatan (hidup di dunia) hingga panjanglah umur mereka," maksudnya, Kami telah menopang kehidupan mereka dengan limpahan harta dan keturunan, dan Kami telah mengaruniakan umur panjang bagi mereka. Akhirnya, mereka menyibukkan diri untuk menikmatinya dan melupakan untuk misi apa mereka di-ciptakan di dunia ini. Seiring dengan perjalanan masa bersama mereka, kalbu-kalbu mereka menjadi keras, kepongahan mereka semakin menjadi-jadi serta kekufuran mereka pun semakin mengen-tal. Andai mereka mau mengarahkan pandangan mereka kepada orang-orang yang berada di sisi bumi sebelah kanan dan kiri, nis-caya mereka tidak akan menjumpai kecuali orang yang telah binasa. Tidaklah mereka mendengarkan melainkan suara-suara ratapan wanita. Dan tidaklah mereka menyadari melainkan masa-masa yang saling bergantian, berujung pada kehancuran. Kematian telah berdiri tegak di tengah jalan –untuk menyambar jiwa-jiwa– menye-barkan tali-tali jeratnya. Karena itu, Allah berfirman, ﴾ أَفَلَا يَرَوۡنَ أَنَّا نَأۡتِي ٱلۡأَرۡضَ نَنقُصُهَا مِنۡ أَطۡرَافِهَآۚ ﴿ "Maka apakah mereka tidak melihat bahwasanya Kami mendatangi negeri (orang kafir), lalu Kami kurangi luasnya dari segala penjurunya," yaitu kabar tentang kematian para penduduk-nya, dan kehancuran mereka secara pelan-pelan sampai akhirnya Allah mewarisi bumi dan seisinya. Dia-lah sebaik-baik Dzat yang mewarisi. Jika mereka menyaksikan kejadian ini, niscaya mereka tidak akan terpedaya dan tidak akan keras kepala dengan kondisi mereka saat itu ﴾ أَفَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ 44 ﴿ "maka apakah mereka itu menang," yang dengan keleluasaan yang dimiliki, mereka bisa keluar dari takdir Allah dan dengan kemampuan yang dimiliki, mereka dapat menahan diri dari kematian. Apakah seperti ini keadaan mereka hingga tertipu dengan masa kehidupan mereka yang panjang (di dunia ini)? Ataukah mereka itu, bila utusan Allah (malaikat) datang untuk mencabut ruh-ruh, mereka akan patuh dan merasa hina, tidak tampak unsur penentangan dari mereka sedikit pun?
Di', o Messaggero, a costoro che affrettano la punizione: "Chi vi proteggerà, notte e giorno, da ciò che il Compassionevole vuole far di voi, quando vuole infliggervi punizione e distruzione?! Tuttavia loro sono avversi agli avvertimenti e alle prove del loro Dio, e non vi riflettono per nulla, a causa della loro ignoranza e licenziosità.
O Messenger! Say to these people who are hastily seeking the punishment: “Who will save you throughout the night and day from the punishment and destruction The Merciful intends to send upon you?” Rather, they are desisting from the admonition and proofs of their Lord; they foolishly and ignorantly do not ponder over any of it.
Allahov Poslaniče, reci onima koji požuruju kaznu: “Osim Milostivog Allaha, niko vas ne može sačuvati i zaštititi, noću i danju,od kazne.” Ali ipak, oni koji ne vjeruju okreću glave, otuđuju se od časnog Kur’ana i nemaju na umu to da ih može stići kazna. Okrenuli su leđa, nemarni su i ne razmišljaju, jer su neznalice i bezumnici.
Mogu li božanstva kojima se klanjaju višebošci odbraniti svoje obožavaoce od Naše kazne? Ta božanstva kojima robuju ne mogu nimalo sebi pomoći, a kamoli da mogu pomoći kome drugom. Zaista, kipovi neće moći uzeti svoje obožavaoce u okrilje svoje zaštite i pažnje, te ih sačuvati od kazne u džehennemu.
God’s reckoning is not something which belongs to a distant future. It is latent in this very diurnal routine in which man feels so secure and protected. For instance, if the distance between the sun and the earth were to be reduced by half, our days would become so hot that we would be roasted as if by the flames of a fire. On the contrary, if the distance between the sun and the earth were doubled, our nights would become so cold that we would be frozen like ice. The Being who has established such a highly favourable system of the earth and the heavens deserves to have homage paid to Him, to be worshipped and offered total loyalty, instead of false gods who are not capable of giving people anything.
¿Tienen dioses que los protegerán de Mi castigo? ¡No son capaces de socorrerse a sí mismos, no pueden librarse del mal ni obtener ningún beneficio! Quien no puede ayudarse a sí mismo, ¿cómo podrá ayudar a los demás? Ni estarán protegidos de Mi castigo.
Onları bizim azabımızdan kurtaracak ilahları mı var? O ilah edindikleri ne kendi nefislerine fayda verecek bir şeyi elde etmeye, ne de kendi nefislerine zarar veren bir şeyi def etmeye güç yetirebilirler. Kendi nefsine fayda sağlayamayan başkasına nasıl yardım edebilir? Onlar bizim azabımızdan da kurtarılamazlar.
O mayroon kaya silang mga diyos na nagtatanggol sa kanila laban sa pagdurusang dulot Namin? Hindi sila nakakakaya sa pag-adya sa mga sarili nila sa pamamagitan ng pagtulak sa pinsala palayo sa mga ito at sa paghatak ng pakinabang para sa mga ito. Ang sinumang hindi nakapag-aadya sa sarili niya ay papaanong mag-aadya sa iba sa kanya? Sila ay hindi makakandili laban sa pagdurusang dulot Namin.
Ont-ils des divinités qui ont le pouvoir de les soustraire à Notre châtiment ? Ces divinités ne sont même pas capables de se secourir elles-mêmes car elles n’ont pas le pouvoir de s’attirer ce qui est utile ni d’éloigner ce qui est nuisible. Or comment celui qui est incapable de se secourir lui-même pourrait-il secourir autrui ? De plus, ces divinités n’échapperont pas elles non plus à Notre châtiment.
Atau apakah mereka memiliki tuhan-tuhan yang bisa menolong mereka dari azab Kami? Tuhan-tuhan mereka itu tidak kuasa menolong diri mereka sendiri dengan menjauhkannya dari mudarat atau mendatangkan untuknya maslahat, lalu bagaimana bisa orang yang tidak kuasa menolong dirinya sendiri mampu untuk menolong orang lain?! Mereka juga sekali-kali tidak akan dilindungi dari azab Kami.
Do they have gods that will protect them from My punishment? They are not capable of helping even themselves by removing any harm or acquiring any benefit! Whoever cannot help himself, how can he help others? Nor will they be protected from My punishment.
Oppure hanno delle divinità che li salveranno dalla Nostra punizione? Non possono proteggere se stessi, allontanando il male, oppure attirare a se stessi il bene: chi non può sostenere se stesso, come può sostenere gli altri? Non sfuggiranno alla Nostra punizione.
Phải chăng chúng có những thần lình khác ngoài Allah phù hộ và bảo vệ chúng khỏi sự trừng phạt của Ngài?! Những thần lình đó, bản thân chúng cũng không thể giúp được mình trong việc xua đuổi điều hại và mang lại điều tốt, nếu những ai không có khả năng giúp chính mình thì làm sao có khả năng giúp người khác?! Và chắc chắn chúng không thể nào tránh được sự trừng phạt của Ngài - Allah.
Không, TA (Allah) để mặc những kẻ vô đức tin này và cha mẹ của chúng hưởng thụ khoái lạc với những ân huệ mà TA đã ban cho chúng; TA đã thêm cho chúng tuổi thọ để chúng cứ sa lầy vào sự vô đức tin của chúng. Há những kẻ đang hưởng thụ các ân huệ của TA và thôi thúc sự trừng phạt của TA mau đến với chúng không thấy việc TA đã đến tận đất đai của chúng và thu hẹp biên giới của nó lại ư? Những kẻ này sẽ không bao giờ giành được chiến thắng mà thực chất chúng là những kẻ thất bại.
Bilakis bu kâfirleri ve atalarını kendilerine sunduğumuz nimetlerle rızıklandırdık, bunu istidrâc olarak (zalim, kâfir ve azgın kişilerin tedricî olarak felakete yaklaştırılması ve bu esnada kendilerine bazı geçici imkân ve başarıların sağlanması) verdik. Öyle uzun zaman yaşadılar ki bu onları aldattı. Küfürlerini işlemeye devam ettiler. Nimetlerimizle aldanan ve azabımız için acele edenler, üzerinde yaşayanları boyun eğdirerek yeryüzünü etrafından kısalttığımızı ve onlara galip geldiğimizi görmüyorlar mı? Başkalarının başına gelenin kendi başlarına gelmeyeceğini mi zannediyorlar? Onlar galip gelenler değiller, bilakis onlar mağlup olanlardır.
Por el contrario, les concedí a estos incrédulos y a sus antepasados todas Mis bendiciones, para que con el tiempo fueran enceguecidos por ellas y permanecieran en su incredulidad, siendo conducidos de manera gradual hacia la destrucción. ¿Estas personas, seducidas por Mis bendiciones e impacientes por Mi castigo, no comprenden que estoy restringiendo los límites de su territorio por Mi influencia y poder sobre las personas? ¿No aprenden de la experiencia, para que no les pase nuevamente lo mismo? No serán victoriosos, sino que serán derrotados.
Mi smo nevjernicima dali uživanje, a i njihovim precima blagodati mnoge smo dali, kako bismo ih postepeno ka kazni odveli. Vrijeme im se oduljilo pa ih je to obmanulo i nastavili su u svome nevjerstvu. Zar ovi koji su obmanuti i koji kaznu požuruju, ne vide da mi Zemlju s krajeva njenih umanjujemo, tako što vladamo njenim stanovnicima i pokoravamo ih, pa da iz toga pouku uzmu, kako im se ne bi desilo isto ono što se desilo i drugima?! Oni nisu pobjednici, nego gubitnici.
Nous avons plutôt laissé ces mécréants et leurs ancêtres jouir des bienfaits dont Nous les avons comblés afin de les mener graduellement à leur perte et, trompés par le temps qui passait sans que rien ne leur arrive, ils restèrent fidèles à leur mécréance. Ces gens qui sont trompés par les bienfaits dont Nous les comblons et qui veulent hâter notre châtiment ne voient-ils pas que Nous réduisons la Terre de tous les côtés comme signe de notre domination sur ses habitants afin qu’ils déduisent des leçons de ce qui est advenu des autres mécréants et ne subissent pas le même sort ? Ces gens ne Nous vaincront pas mais c’est plutôt Nous qui les vaincrons.
How the Idolators are deceived by their long and luxurious Lives in this World, and the Explanation of the Truth
Allah explains that they have been deceived and misled by the luxuries that they enjoy in this world and the long life that they have been given, so they believe that they are following something good. Then Allah warns them:
أَفَلاَ يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِى الاٌّرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَآ
(See they not that We gradually reduce the land (in their control) from its outlying borders) This is like the Ayah:
وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا مَا حَوْلَكُمْ مِّنَ الْقُرَى وَصَرَّفْنَا الاٌّيَـتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
(And indeed We have destroyed towns round about you, and We have shown the Ayat in various ways that they might return.) 46:27 Al-Hasan Al-Basri said: "This means the victory of Islam over disbelief." The meaning is: Do they not learn a lesson from the fact that Allah supported those (believers) against their enemies, He destroyed the disbelieving nations and the evil-doing townships, and He saved His believing servants So Allah says:
أَفَهُمُ الْغَـلِبُونَ
(Is it then they who will overcome) meaning, on the contrary, they are the ones who will be overcomed, who will be defeated, humiliated and brought low.
قُلْ إِنَّمَآ أُنذِرُكُم بِالْوَحْىِ
(Say: "I warn you only by the revelation.") meaning, `I only convey to you the warning of Allah's punishment and vengeance, and this is no more than that which Allah reveals to me.' But this is of no benefit to the one whom Allah has made blind and has put a seal over his hearing and his heart. He says:
وَلاَ يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَآءَ إِذَا مَا يُنذَرُونَ
(But the deaf will not hear the call, (even) when they are warned.)
وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يويْلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـلِمِينَ
(And if a breath of the torment of your Lord touches them, they will surely, cry: "Woe unto us! Indeed we have been wrongdoers!") If these disbelievers were affected by the slightest touch of Allah's punishment, they would confess their sins and admit that they had wronged themselves in this world.
وَنَضَعُ الْمَوَزِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَـمَةِ فَلاَ تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً
(And We shall set up Balances of justice on the Day of Resurrection, then none will be dealt with unjustly in anything.) meaning, "We shall set up the Balances of justice on the Day of Resurrection." The majority of scholars state that it is one Balance, and the plural form is used here to reflect the large number of deeds which will be weighed therein.
فَلاَ تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَكَفَى بِنَا حَـسِبِينَ
(then none will be dealt with unjustly in anything. And if there be the weight of a mustard seed, We will bring it. And sufficient are We to take account.) This is like the Ayat:
وَلاَ يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًا
(and your Lord treats no one with injustice) 18:49
إِنَّ اللَّهَ لاَ يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِن تَكُ حَسَنَةً يُضَـعِفْهَا وَيُؤْتِ مِن لَّدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً
(Surely, Allah wrongs not even of the weight of speck of dust, but if there is any good, He doubles it, and gives from Him a great reward.) 4:40
يبُنَىَّ إِنَّهَآ إِن تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِى صَخْرَةٍ أَوْ فِى السَّمَـوَتِ أَوْ فِى الاٌّرْضِ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ
("O my son! If it be equal to the weight of a grain of mustard seed, and though it be in a rock, or in the heavens or in the earth, Allah will bring it forth. Verily, Allah is Subtle, Well-Aware.") 31:16 In the Two Sahihs it was recorded that Abu Hurayrah said that the Messenger of Allah ﷺ said:
«كَلِمَتَانِ خَفِيفَتَانِ عَلَى اللِّسَانِ، ثَقِيلَتَانِ فِي الْمِيزَانِ، حَبِيبَتَانِ إِلَى الرَّحْمَنِ: سُبْحَانَ اللهِ وَبِحَمْدِهِ، سُبْحَانَ اللهِ الْعَظِيم»
(Two words which are light on the tongue, heavy in the Balance and beloved to Ar-Rahman: "Subhan Allahi wa bi hamdihi, Subhan Allahil `Azim (Glory and praise be to Allah, Glory be to Allah the Almighty).") Imam Ahmad also recorded that `A'ishah said that one of the Companions of the Messenger of Allah ﷺ sat down before him and said, "O Messenger of Allah, I have two slaves who lie to me, betray me and disobey me, and I hit them and insult them. How do I stand with regard to them" The Messenger of Allah ﷺ said:
«يُحْسَبُ مَا خَانُوكَ وَعَصَوْكَ وَكَذَّبُوكَ وَعِقَابُكَ إِيَّاهُمْ، فَإِنْ كَانَ عِقَابُكَ إِيَّاهُمْ بِقَدْرِ ذُنُوبِهِمْ، كَانَ كَفَافًا لَا لَكَ وَلَا عَلَيْكَ، وَإِنْ كَانَ عِقَابُكَ إِيَّاهُمْ دُونَ ذُنُوبِهِمْ، كَانَ فَضْلًا لَكَ، وَإِنْ كَانَ عِقَابُكَ إِيَّاهُمْ فَوْقَ ذُنُوبِهِمْ، اقْتُصَّ لَهُمْ مِنْكَ الْفَضْلُ الَّذِي بَقِيَ قَبْلَك»
(The extent to which they betrayed you, disobeyed you and lied to you will be measured against the punishment you meted out to them. If your punishment was commensurate with their misconduct, then you will be equal and you will not have anything counted for you or against you. If your punishment of them was less than that what they deserved for their misconduct, then this will count in your favor. If your punishment of them was more than what they deserved for their misconduct, then Allah will take what is due to them from you.) Then the man started to weep before the Messenger of Allah ﷺ, and the Messenger of Allah ﷺ asked,
«مَالَهُ لَا يَقْرَأُ كِتَابَ الله
وَنَضَعُ الْمَوَزِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَـمَةِ فَلاَ تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَكَفَى بِنَا حَـسِبِينَ »
(What is the matter with him Has he not read the words of Allah, (And We shall set up Balances of justice on the Day of Resurrection, then none will be dealt with unjustly in anything. And if there be the weight of a mustard seed, We will bring it. And sufficient are We to take account.)) The man said, "O Messenger of Allah, I think there is nothing better than keeping away from these people -- meaning his slaves -- I call upon you to bear witness that they are all free."
Bagkus nagpaginhawa Kami sa mga tagatangging sumampalataya na ito at sa mga magulang nila sa pamamagitan ng ipinaluwag Namin sa kanila mula sa mga biyaya Namin bilang pagpapain para sa kanila hanggang sa tumagal-tagal sa kanila ang panahon kaya nalinlang sila dahil doon at nanatili sila sa kawalang-pananampalataya nila. Kaya hindi ba nakakikita ang mga nalinlang na ito dahil sa mga biyaya Namin, na mga nagmamadali sa pagdurusang dulot Namin, na Kami ay pumupunta sa lupa, na nagbabawas rito mula sa mga tagiliran nito sa pamamagitan ng paggapi Namin sa mga naninirahan dito at pananaig Namin sa kanila. Kaya magsaalang-alang sila niyon upang hindi maganap sa kanila ang naganap sa iba pa sa kanila! Ang mga ito ay hindi mga mananaig, bagkus sila ay mga madadaig."
Ma abbiamo fatto godere questi miscredenti e i loro antenati delle grazie che abbiamo loro concesso, per tentarli, finché non trascorse il tempo e vennero ingannati da ciò, e perseverarono nella loro miscredenza. Non vedono costoro che vennero ingannati dalle Nostre grazie e che affrettano la Nostra punizione, che siamo capaci di tagliare la loro terra dalle sue estremità, e che siamo più forti di loro, così che riflettano affinché non accada loro ciò che è accaduto agli altri?! Costoro non saranno vincenti, piuttosto saranno perdenti.
Bahkan, sebenarnya Kami telah memberikan kesenangan kepada orang-orang kafir itu, juga nenek moyang mereka dengan melapangkan berbagai kenikmatan Kami untuk mereka, sebagai bentuk istidraj (penangguhan agar azab mereka semakin besar) dari Kami, sehingga usia mereka pun panjang yang membuat mereka semakin tertipu dengannya dan semakin mempertahankan kekafiran mereka. Lalu apakah orang-orang yang tertipu dengan nikmat Kami dan meminta segeranya azab Kami itu tidak melihat bahwa Kami mendatangi negeri mereka lalu Kami kurangi luasnya dari ujung-ujungnya dengan mengalahkan penghuninya, lalu mereka mengambil pelajaran darinya agar mereka tidak diazab sebagaimana orang-orang selain mereka?! Mereka itu bukanlah orang-orang yang menang, tetapi hanyalah sebagai orang-orang yang dikalahkan.
In ancient times, the people of Makkah were considered leaders of the Arab world. This leadership was God’s gift to them, but it only gave rise to false pride and egoism. So, when the Truth was declared through the Prophet Muhammad, they refused to accept it on account of their egoistic mentality. Such was the position of Islam in Makkah. But, among the people of other places who did not suffer from similar psychological complications, the truth of Islam was spreading. In Makkah, Islam was rejected, but in other places, Islam was being adopted by the tribesmen. The large-scale adoption of Islam by the people of Madinah had finally made it clear that the sphere of leadership of the people in Makkah was continually contracting. But those who suffer from a superiority complex do not learn a lesson from any warning, however open that might be.
Rather, I have supplied these disbelievers and their forefathers with all My blessings I conferred upon them, so that as time passes, they become blinded by them and stand firm upon their disbelief, gradually leading themselves into destruction. Do these people, deluded by My blessings and hastily seeking My punishment, not realise that I am narrowing the earth down from all sides, by My influence over the people and power over them? Do they not take lesson from that, lest the same does not happen to them? These people will not be victorious; they shall be beaten.
Di', o Messaggero: "In verità, vi incuto timore della punizione di Allāh, o gente, comunicandovi ciò che mi rivela il Mio Dio". Tuttavia i sordi non ascoltano la verità con un ascolto di accettazione, se si incute loro timore della punizione di Allāh.
Ô Messager, dis: Ô gens, je vous avertis avec ce qui m’est révélé par mon Seigneur contre le châtiment d’Allah, mais les sourds n’écoutent pas de bonne foi lorsqu’on les appelle à la vérité et qu’on les avertit contre le châtiment d’Allah.
-Ey Resul!- De ki: -Ey İnsanlar!- Rabbimin bana indirdiği vahiyle Allah'ın azabından sizi korkutuyorum. Sağır olanlar Allah'ın azabı ile korkutulduklarında, çağrıldıkları hakkı kabul etme kastıyla dinlemezler.
Mensajero, diles: “¡Pueblo! Solo les advierto sobre el castigo de Al-lah a través de la revelación divina de mi Señor”. Cuando se les advierte a los que hacen oídos sordos a la verdad sobre el castigo de Al-lah, no prestan atención.
Say, O Messenger: “O people! I only warn you of the punishment of Allah through divine revelation that my Lord reveals to me.” When those deaf to the truth are warned of the punishment of Allah, they do not listen to it with a heeding ear.
Katakanlah -wahai Rasul-, "Sesungguhnya aku hanya memberikan peringatan kepada kalian -wahai manusia- akan azab Allah yang disampaikannya lewat wahyu yang Tuhanku turunkan kepadaku." Tetapi, orang yang tuli dari kebenaran sama sekali tidak mendengarkan seruan kebenaran itu bila diingatkan dengan azab Allah.
Sabihin mo, O Sugo: "Nagpapangamba lamang ako sa inyo, O mga tao, sa pagdurusang dulot ni Allāh sa pamamagitan ng pagkakasi na ikinakasi sa akin ng Panginoon ko." Hindi nakaririnig ang mga bingi sa katotohanan, na hindi sila dumadalangin sa Kanya ayon sa pagkadinig ng pagtanggap, kapag pinangamba sila sa pagdurusang dulot ni Allāh."
45- De ki:“Ben sizi ancak vahiy ile uyarıyorum. Ne var ki sağırlar, uyarıldıkları zaman yapılan çağrıyı işitmezler.”
46- Eğer Rabbinin azabından onlara azıcık bir şey dokunacak olsa elbette:“Yazıklar olsun bize! Biz gerçekten zalimdik” diyeceklerdir.
45. Ey Muhammed! Bütün insanlara de ki:“Ben sizi ancak vahiy ile uyarıyorum.” Yani ben ancak bir Rasûlüm. Ben size kendiliğimden bir şey getirmiyorum. Allah’ın hazineleri de yanımda değildir, gaybı da bilmem. Sizlere melek olduğumu da söylemiyorum. Ben, sizleri ancak Allah’ın bana göndermiş olduğu vahiylerle korkutup uyarıyorum. Eğer benim çağrımı kabul edecek olursanız esasen siz Allah’ın çağrısını kabul etmiş olacaksınız. Bundan dolayı da O, sizi mükâfaatlandıracaktır. Şâyet yüz çevirir ve karşı koyarsanız benim elimde hiçbir şey yoktur. İş bütünü ile Allah’ın elindedir, takdir her şeyiyle O’nundur. “Ne var ki sağırlar uyarıldıkları zaman yapılan çağrıyı işitmezler.” Sağır hiçbir şey işitemez. Çünkü onun işitme duyusu bozulmuş, işlemez hale gelmiştir. İşitmek için sesin varlığı ile birlikte onu işitmeye kabil bir organın da bulunması şarttır. İşte vahiy de kalplerin ve ruhların hayat bulmasına, Allah’tan gelen buyrukların iyice anlaşılmasına bir sebeptir. Ancak kalp hidâyeti işitmeye elverişli değil ise hidâyet ve iman karşısında, seslerin karşısındaki sağır kulağın durumunda olur. İşte bu müşrikler de hidâyete karşı sağırdırlar. Dolayısı ile de -özellikle azabın henüz kendilerine gelmediği, azabın acılarının henüz kendilerine dokunmadığı- bu hallerinde hidâyet bulmamalarının garipsenecek bir tarafı yoktur.
46. “Eğer Rabbinin azabından onlara azıcık bir şey” çok küçük bir bölüm dahi “dokunacak olsa elbette: Yazıklar olsun bize! Biz gerçekten zalimdik” diyeceklerdir. Yani onlar, kendilerine beddua etmek, ölümün gelmesini isteyip pişmanlık duymak, zulümlerini ve küfürlerini kabul etmek ve o azabı hak ettiklerini itiraf etmek dışında hiçbir şey yapmayacaklardır.
Poslaniče, reci nevjernicima: “Ja vas podsjećam na kaznu ovim Kur’anom, veličanstvenom knjigom, koji mi se objavljuje!” Ali nevjernici ne čuju kur’anske ajete onako kako ih čuju oni koji ih prihvataju, pa se oni upravo zato i otuđuju od Objave. Njima ne koristi zastrašivanje Allahovom kaznom.
"Katakanlah (hai Muhammad), 'Sesungguhnya aku hanya memberi peringatan kepada kamu sekalian dengan wahyu dan tidaklah orang-orang yang tuli mendengar seruan, apabila mereka diberi peringatan.' Dan sesungguhnya, jika mereka ditimpa sedikit saja dari azab Rabbmu, pastilah mereka berkata, 'Aduhai, celaka-lah kami, bahwasanya kami adalah orang yang menganiaya diri sendiri'." (Al-Anbiya`: 45-46).
(45) Maksudnya, ﴾ قُلۡ ﴿ "Katakanlah," wahai Muhammad kepada seluruh manusia ﴾ إِنَّمَآ أُنذِرُكُم بِٱلۡوَحۡيِۚ ﴿ "Sesungguhnya aku hanya memberi peringatan kepada kamu sekalian dengan wahyu," maksudnya saya hanyalah seorang rasul, tidak membawa sesuatu dari diriku sendiri. Saya tidak mempunyai perbendaharaan kekayaan Allah, tidak mengetahui alam ghaib, dan tidak pula mengatakan bahwa diriku seorang malaikat. Saya hanyalah bertugas memberikan peringatan kepada kalian dengan wahyu yang Allah wahyukan kepadaku. Kalau kalian menyambut hal tersebut, maka sungguh kalian telah menyambut (panggilan) Allah, dan Dia akan memberi-kan balasan bagi kalian atas respons tersebut. Apabila kalian ber-paling dan melakukan penentangan, maka saya tidak mempunyai kewenangan sedikit pun dalam mengatur alam semesta ini. Segala urusan adalah milik Allah, dan ketetapan takdir hanya milik Allah semuanya.
﴾ وَلَا يَسۡمَعُ ٱلصُّمُّ ٱلدُّعَآءَ ﴿ "Dan tidaklah orang-orang yang tuli mende-ngar seruan," maksudnya orang tuli tidak mampu lagi mendengar-kan suara. Sebab, pendengarannya telah rusak dan tidak berfungsi lagi. Syarat dapat mendengarkan suara, adalah mesti ada media yang dapat menerimanya. Begitu pula wahyu, merupakan faktor kehidupan bagi hati dan ruh serta piranti untuk memahami maksud dari Allah. Tetapi, bila hati menolak mendengarkan hidayah, maka hati tersebut saat berinteraksi dengan hidayah dan cahaya iman, layaknya orang tuli terhadap suara-suara yang ada. Orang-orang musyrik, mereka itu tuli terhadap hidayah. Oleh karena itu, ja-nganlah dipandang dengan keheranan bila mereka tidak dapat meraih hidayah. Terlebih lagi, dalam kondisi seperti ini, di mana siksaan belum mendatangi mereka, dan rasa sakitnya siksaan belum mengenai mereka.
(46) Seandainya sudah benar-benar mengenai mereka ﴾ نَفۡحَةٞ مِّنۡ عَذَابِ رَبِّكَ ﴿ "sedikit saja dari azab Rabbmu," yaitu walaupun bagian kecil dari siksaNya, namun tidak ada istilah sedikit pada siksa Allah ﴾ لَيَقُولُنَّ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ 46 ﴿ "pastilah mereka berkata, 'Aduhai celakalah kami, bahwasanya kami adalah orang-orang yang menganiaya diri sendiri'," maksudnya tiada perkataan yang mereka sampaikan kecuali ratapan celaka, kebinasaan, penyesalan dan pengakuan atas perbuatan aniaya dan kekufuran mereka serta pengakuan menjadi orang yang berhak tertimpa siksa.
Hãy nói đi Thiên Sứ Muhammad: Hỡi nhân loại, quả thật ta chỉ là người cảnh báo các ngươi về sự trừng phạt của Allah qua những lời Mặc Khải được ban xuống từ nơi Ngài, và người điếc không nghe được tiếng gọi đến với chân lý để chấp nhận nó cho dù y có được cảnh báo về sự trừng phạt của Allah thế nào.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, nếu có một phần nào đó từ sự trừng phạt của Thượng Đế của Ngươi chạm đến những kẻ nôn nóng này thì chắc chắn lúc đó chúng sẽ than: Ôi thật khổ cho chúng tôi, quả thật chúng tôi là những kẻ sai quấy vì đã tổ hợp thần linh khác với Allah và phủ nhận những gì Muhammad ﷺ mang đến.
O Poslaniče, kada bi ove koji požuruju kaznu, samo jedan njen dio dotakao, kazali bi: Propali smo, jer smo bili nepravedni, činili smo širk, i poricali istinu koju je donio Muhammed, sallallahu alejhi ve sellem.
Ô Messager, si une part du châtiment d’Allah touchait ceux qui veulent le hâter, ils diraient: Nous allons à notre perte, notre polythéisme et le rejet de ce que Muħammad a apporté nous rendaient injustes.
Mensajero, si parte del castigo de tu Señor afligiera a estas personas que solicitan que se apresure en llegar, entonces dirían: “¡Ay de nosotros! ¡Pecamos al atribuir copartícipes a Al-lah y rechazar lo que Mujámmad nos trajo!”
Talagang kung nasaling ang mga tagapagmadaling ito ng pagdurusa ng isang bahagi mula sa pagdurusang dulot ng Panginoon mo, O Sugo, ay talagang magsasabi nga sila sa sandaling iyon: "O kapahamakan nmin at kalugihan namin! Tunay na kami dati ay mga tagalabag sa katarungan dahil sa pagtatambal kay Allāh at pagpapasinungaling sa inihatid ni Muḥammad." Pagpalain siya ni Allāh at pangalagaan.
E se quelli che affrettano la punizione dovessero essere afflitti da parte della punizione del tuo Dio, o Messaggero, direbbero, in quel momento: "Disgrazia e distruzione su di noi! In verità, siamo stati ingiusti nell'associare ad Allāh e smentire ciò che ci ha comunicato Muħammed, pace e benedizione di Allāh su di lui! ﷺ"
Apabila orang-orang yang meminta segera datangnya azab itu ditimpa sedikit saja dari azab Tuhanmu -wahai Rasul-, pastilah saat itu mereka berkata, "Celaka dan merugilah kami, sesungguhnya kami termasuk orang-orang zalim dengan melakukan kesyirikan kepada Allah dan mendustakan apa yang dibawa oleh Muhammad -ṣallallāhu 'alaihi wa sallam-."
O Messenger! If some of punishment of your Lord was to afflict these people who are seeking it hastily, they would then say, “Woe to our destruction and loss! We were wrong in our ascribing partners to Allah and rejecting what Muhammad peace be upon him brought to us!”
-Ey Resul- Rabbinin azabından nasibi olan bu aceleci kimselere azap isabet etse o zaman şöyle derler:Yazık bize. Helak ve hüsranımız pek yakındır. Şüphesiz ki biz Allah'a şirk koşarak ve Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'in getirdiğini yalanlayarak zalimlerden olduk.
‘I warn you only through the Revelation’ means warning people with the help of arguments. The giver of the call for the Truth always supports his statements with convincing arguments and people are required to recognise the truth solely on the basis of his reasoning. Those who are blind and deaf to arguments, are jerked into awareness only when God’s power reveals itself openly after their death. Every arrogant and vain person will thereupon admit the Truth. But the acceptance of Truth at that stage will be of no avail.
I shall establish fair scales for the rising people to weigh their deeds with. On that day, no soul shall be wronged by having its good deeds decreased, or bad deeds increased. Even if the weighed deed is minute, like the weight equal to a mustard seed, I shall include it. I Myself am sufficient to take the deeds of My servants into account.
Estableceré la balanza de la justicia para pesar las obras de los resucitados. En aquel día, ningún alma sufrirá injusticia alguna, por que sus buenas obras no serán desestimadas, ni les serán añadidas malas obras.
Consideraré incluso la obra cuyo peso sea tan ínfimo como el de una semilla de mostaza. Soy suficiente para contabilizar las obras de Mis siervos.
Kami akan memasang timbangan yang adil lagi tepat untuk orang-orang yang datang pada hari Kiamat kelak agar amal perbuatan mereka ditimbang dengannya. Pada hari itu tidak seorang pun dirugikan dan dizalimi dengan mengurangi pahala amalan kebaikannya atau menambah dosa amalan keburukannya, sekalipun amalan yang ditimbang itu sedikit seberat timbangan biji sawi Kami pasti mendatangkannya. Cukuplah Kami yang membuat perhitungan untuk menghitung amal perbuatan hamba-hamba Kami.
In the present world, a ‘balance (or scale)’ is a device for finding out the weight of an object. Therefore, God has used this known term to explain the events on Judgement Day. Where the scales of the world weigh material things, on the Day of Judgement, the scales of God will weigh intangible facts and show their ‘weights.’ That is, the scales of the world can measure the material aspect of things but the divine scales will be able to measure the inner value of our deeds. In this world, a man obtains things by paying for them. One who pays less receives less and one who pays more receives more. The same will be the position on the Day of Judgement. Things of high value will be available only on payment of their price which will be in terms of good deeds. Just as things are not available gratis in this world, similarly things will be available on the Day of Judgement only on making a suitable payment: the Quran is a book which indicates what the cost will be. According to the Quranic criterion, a believer will have to develop a spiritual personality in this world itself. This is the price which he has to pay if he wants to find an entry into the ideal world of Paradise.
Kıyamet halkının amellerinin tartılması için adalet terazilerini kurarız. O gün iyiliği azaltılıp, günahları çoğaltılarak hiçbir kimseye zulüm edilmez. Tartılacak olan şey hardal tanesi kadar az dahi olsa onu getiririz. Kullarımızın amellerini hesaplayıp, hesap görücüler olarak biz yeteriz.
Magtutukod Kami ng mga timbangang makatarungan para sa mga tao sa [Araw ng] Pagbangon upang timbangin sa pamamagitan ng mga ito ang mga gawa nila, kaya hindi lalabagin sa katarungan sa Araw na iyon ang isang kaluluwa sa pamamagitan ng pagbabawas sa mga magandang gawa nito o pagdaragdag sa mga masagwang gawa nito. Kung ang natimbang ay kaunti tulad ng tinitimbang ng isang buto ng mustasa, magtatanghal Kami nito. Nakasapat na Kami bilang tagapag-isa-isa; mag-iisa-isa Kami ng mga gawa ng mga lingkod Namin.
Weighing of actions on the Day of Judgment and the scales to be used for this purpose
وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ (And We shall place scales to do justice on the Day of Judgment - 21:47) The مَوَازِین word is plural of مِیزان ، which means a scale. In this verse the word is used plural which some exegesists have explained by saying that for measuring deeds and actions of people many scales will be used. Different balances may be used for different individuals, or different balances may be used for different types of deeds.
But majority of scholars agree that there will be only one balance to weigh all the deeds, and that the word has been used in plural because it will serve the purpose of many balances and measure the deeds of all the children of Sayyidna 'Adam (علیہ السلام) from the earliest time to the Day of Judgment, whose count only Allah knows. قِسط (Qist) means justice and fairness. Thus the meaning of the verse is that the balance will measure fairly and justly and no injustice will be done to anyone. Mustadrak of Hakim has reported through Sayyidna Salman رضی اللہ تعالیٰ عنہ that the Holy Prophet ﷺ said that the balance that will be used on the Day of Judgment for weighing deeds and actions will be so enormous in size and span that it could enclose the earth and the sky within its fold for measurement. (Mazhari)
Hafiz Abu al-Qasim Lalkai has narrated in his Sunan (سُئن) through Sayyidna Anas ؓ that the Holy Prophet ﷺ said that an angel will be posted on the balance and every man will be brought before it. In case his good deeds overweigh his sins the angel will announce loudly, which everyone present will hear, that so and so has passed his test and now he will never be deprived of anything. And if the sins of a person overweigh his virtues, then the angel will announce that the wretched so and so has failed his test and has been made destitute forever. Hafiz has also reported on the authority of Sayyidna Hudhaifah ؓ ، that the angel who will be posted on the balance on the Day of Judgment is none other but Sayyidna Jibra'il (علیہ السلام) .
Hakim, Baihaqi and 'Ajurri have narrated through Sayyidah ` A'ishah ؓ that she enquired from the Holy Prophet ﷺ whether he will remember his family members on the Day of Judgment; to which he replied that on that Day there will be three occasions when no one will remember any one. Firstly, when people will be brought before the scale of justice for the weighment of their deeds. Until it is known whether one's virtues overweigh the sins or otherwise, everyone would forget everyone else. Secondly, when the records of deeds will be thrown in the air, until they are either placed in the right hand (which will be a sign of salvation) or in the left hand or from behind (which will be a sign of punishment) it would indicate God's wrath. Thirdly, the occasion to cross the bridge of Sirat (صِرَاط) i.e. until this bridge is crossed, no one will remember any one else. (Mahari)
وَإِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا (And even if it (any act, good or evil) is to the measure of a mustard seed, we will bring it forth - 21:47) It means that on the Day of Reckoning, all the deeds of every person, big or small, good or bad, will be brought forth so that they may be subjected to reckoning and weighment.
Method of the weighment of deeds
One possibility is that deeds and actions of a person recorded by angels will be weighed as indicated by the famous Hadith generally known as حَدِیث البِطَقَۃ . (hadith al-bitaqahl). The other possibility is that deeds of a person will be converted into absolute substances which will then be weighed. By and large the traditions support the second view, and a majority of scholars have adopted this version. The verse وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا (And they will find what they did all there - 18:49) and the like in the Holy Qur'an and many traditions also confirm the second view.
Accountability of Deeds
Tirmidhi has reported through Sayyidah ` A'ishah ؓ that a man came to the Holy Prophet ﷺ and narrated to him that he had two slaves who called him a liar, were dishonest in their dealings and did not obey his orders. In retaliation he scolded them and also beat them. How then would his chastisement of his slaves be judged in relation to their misconduct. The Holy Prophet ﷺ replied that their misdeed would be weighed against the punishment which he inflicted on them and if the two were equally balanced, then the matter would rest there, but in case their crimes exceed his punishment it would be regarded as a favour bestowed on them by him. But, on the other hand, if the punishment awarded to them exceeded their misdeeds, then he would be made subject to punishment and retaliation for his excess. Then the man rose and sat down in a corner and started weeping. The Holy Prophet ﷺ asked him whether he had not read this verse وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ (And We shall place scales to do justice on the day of judgment - 21:47). Then the man said that he had no choice but to free his slaves so that he might escape accountability. (Qurtubi)
1. The author has referred here to a long hadith in which it is mentioned that while reckoning a person's deeds, a card will be placed in the balance on which the kalimah لا إلہ إلا اللہ will be written. This card will weigh more than a heap of bad deeds. (Muhammad Taqi Usmani)
47- Kıyamet günü için adalet terazilerini koyarız. Hiç kimseye en ufak bir zulüm yapılmaz. (Yapılan amel) tek bir hardal tanesi ağırlığınca dahi olsa onu getiririz. Hesaba çekenler olarak biz yeteriz.
47. Yüce Allah, kıyamet gününde kullarını bir araya toplayacağı vakit onlar hakkında adaletle, en ufak bir haksızlık olmaksızın hüküm vereceğini haber vermekte, iyiliklerin ve kötülüklerin kendisi ile tartılacağı ve zerre kadar ağırlığı dahi açıkça gösteren adaletli teraziler koyacağını haber vermektedir. “Hiç kimseye” müslüman olsun, kâfir olsun iyilikleri eksiltilmek yahut kötülükleri artırılmak sureti ile “en ufak bir zulüm yapılmaz.” Yapılan hayır ya da şer en küçük ve en hafif bir şey olan “tek bir hardal tanesi ağırlığınca dahi olsa onu getiririz.” Sahibine onun karşılığı verilmek üzere onu hazır ederiz. Bu, Yüce Allah’ın şu buyruklarını andırmaktadır:“Kim zerre ağırlığınca bir hayır yaparsa onu görecektir, kim de zerre ağırlığınca bir kötülük yaparsa onu görecektir.”(ez-Zilzal, 99/7-8); “Vay halimize! Bu nasıl bir kitaptır ki küçük büyük hiçbir şey bırakmadan hepsini sayıp dökmüş!” Bütün işlediklerini önlerinde hazır bulurlar.” (el-Kehf, 18/49)“Hesaba çekenler olarak Biz yeteriz.” Şanı Yüce Allah, bununla kendi kerim zatını kastetmektedir. Hesaba çeken olarak o yüce zat yeter. Yani O, kullarının bütün yaptıklarını bilir. Onları eksiksiz olarak tespit etmiştir ve bir kitapta kaydetmiştir. Hem o amellerin miktarlarını hem de hak ettikleri sevabı ve cezayı bilir. Amelde bulunanlara amellerinin karşılığını ulaştıracak olan da O’dur.
Le Jour de la Résurrection, Nous mettrons en place des balances équitables afin qu’elles pèsent les œuvres de ceux qui rendront des comptes. Personne ne subira d’injustice ce jour-là: aucune bonne œuvre ne sera soustraite et aucune mauvaise œuvre ne sera indûment ajoutée, même s’il s’agit d’œuvres aussi infimes que peut l’être un grain de moutarde. Il suffit comme gage d’équité que ce soit Nous qui dénombrions les œuvres de Nos serviteurs.
Na Dan ustanuća, Allah, džellešanuhu, postavit će ispravnu vagu radi vaganja dobrih i hrđavih djela, pa Gospodar nikom neće krivo učiniti dodavši mu grijeh ili mu pak oduzevši dobro djelo. Ako trudbenikovo djelo, bilo ono dobro ili hrđavo, bude teško koliko zrno gorušice, Allah ga neće zanemariti nego će za njega nagradu ili kaznu dati.
E prepareremo giuste bilance per la gente della Resurrezione, affinché le loro azioni vengano pesate. Quel giorno, non subirà torto alcuna anima, diminuendo le sue buone azioni o aumentando le sue cattive azioni, anche se il peso fosse minuscolo quanto un chicco di senape, lo considereremo; e Noi siamo sufficienti nel tenere il computo delle azioni dei Nostri sudditi.
Và vào Ngày Phán Xét, TA (Allah) sẽ thiết lập những chiếc cân công lý để cân đo các việc làm của tất cả cư dân của Ngày Hôm Đó. Vào Ngày Hôm Đó, sẽ không có một linh hồn con người nào bị đối xử bất công, việc làm công đức, ân phước của họ sẽ không bị thiếu hụt và tội lỗi của họ cũng không bị tăng thêm, mọi sự việc đều được TA mang ra cân đo dù đó chỉ bằng hạt cải; và một mình TA đã đủ thanh toán và phán xét tất cả các việc làm của đám bề tôi của TA.
"Kami akan memasang timbangan yang tepat pada Hari Kiamat, maka tidaklah dirugikan seseorang barang sedikit pun. Dan jika (amalan itu) hanya seberat biji sawi pun pasti Kami mendatangkan (pahala)nya. Dan cukuplah Kami sebagai Pembuat perhitungan." (Al-Anbiya`: 47).
(47) Allah تعالى mengabarkan mengenai ketetapan hukumNya yang adil dan keputusanNya yang berimbang (tidak berat sebelah) di antara para hambaNya ketika Dia menghimpun mereka semua di Hari Kiamat. Dia memasang timbangan-timbangan yang adil bagi mereka. Dalam timbangan-timbangan itu menjadi tampak jelas beratnya biji sawi yang dengan itu kebaikan dan kejelekan akan ditimbang. ﴾ فَلَا تُظۡلَمُ نَفۡسٞ ﴿ "Maka tidaklah dirugikan seseorang," baik jiwa yang Muslim ataupun yang kafir ﴾ شَيۡـٔٗاۖ ﴿ "barang sedikit pun," dalam bentuk pengurangan dari sebagian kebaikannya atau penambahan kejelekannya. Kendatipun seberat biji sawi yang merupakan partikel terkecil dan tidak diperhitungkan, yang berasal dari kebaikan maupun kejelekan, Kami akan membawa dan meng-hadirkannya. Tujuannya, agar pemiliknya mendapatkan balasan dengannya. Makna ini seperti kandungan ayat,
﴾ فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ 7 وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ 8 ﴿
"Barangsiapa yang mengerjakan kebaikan seberat dzarrah pun, nis-caya dia akan melihat (balasan)nya. Dan barangsiapa yang mengerjakan kejahatan seberat dzarrah pun, niscaya dia akan melihat (balasan)nya." (Az-Zalzalah: 7-8).
﴾ وَيَقُولُونَ يَٰوَيۡلَتَنَا مَالِ هَٰذَا ٱلۡكِتَٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةٗ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحۡصَىٰهَاۚ وَوَجَدُواْ مَا عَمِلُواْ حَاضِرٗاۗ ﴿
"Dan mereka berkata, 'Aduhai celaka kami, kitab apakah ini yang tidak meninggalkan yang kecil dan tidak (pula) yang besar, melainkan ia mencatat semuanya, dan mereka mendapati apa yang telah mereka kerja-kan ada (tertulis)'." (Al-Kahfi: 49).
﴾ وَكَفَىٰ بِنَا حَٰسِبِينَ 47 ﴿ "Dan cukuplah Kami sebagai Pembuat per-hitungan," maksudnya Dzat Allah yang mulia sebagai pembuat perhitungan hal tersebut. Cukuplah Allah sebagai Dzat yang mem-perhitungkan amalan-amalan. Maksudnya, mengetahui seluruh amaliah para hambaNya, memeliharanya dan menempatkannya dalam sebuah kitab catatan, mengetahui perhitungannya dan ke-tentuan pahala atau hukumannya serta hak-haknya untuk menye-rahkan balasan bagi para pelakunya.
Commentary
الْفُرْقَانَ وَضِيَاءً وَذِكْرًا لِّلْمُتَّقِينَ (Criterion and light and an advice for the God-fearing - 21:48) The three attributes which belong to Torah are فُرْقَانَ (criterion) which differentiates between right and wrong second is 4 ' (light) which provides light and manifestation of truth to hearts, and the third is ذِکر (advice) which is a source of guidance for the people. Some explain فُرْقَانَ as help from God which was available to Sayyidna Musa (علیہ السلام) all times. It was manifest when he was raised in the Pharaoh's house, then at the time of his contest with the Egyptian magicians which resulted in the Pharaoh's discomfiture, and again when he was pursued by the Pharaoh and his army and Allah saved him by causing dry passageways to appear in the river and, after the Bani Isra'il had crossed over to the other side, by drowning the Pharaoh and his army. Even after this incident Allah's help was available to him at all times. Qurtubi has pointed out that whereas (ضِيَاءً light) and ذِکر (advice) are the attributes of Torah, o4 (criterion) is something else and not an attribute of Torah, because of the use of the conjunctive letter Wa.'o (و) after the word فُرْقَانَ (Allah knows best).
The Revelation of the Tawrah and the Qur'an
We have already noted that Allah often mentions Musa and Muhammad together -- may the peace and blessings of Allah be upon them both -- and He often mentions their Books together as well. He says:
وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَى وَهَـرُونَ الْفُرْقَانَ
(And indeed We granted to Musa and Harun the criterion) Mujahid said, "This means the Scripture." Abu Salih said: "The Tawrah." Qatadah said: "The Tawrah, what it permits and it forbids, and how Allah differentiated between truth and falsehood." In conclusion, we may say that the heavenly Books included the distinction between truth and falsehood, guidance and misguidance, transgression and the right way, lawful and unlawful, and that which will fill the heart with light, guidance, fear of Allah and repentance. So Allah says:
الْفُرْقَانَ وَضِيَآءً وَذِكْراً لِّلْمُتَّقِينَ
(the criterion, and a shining light and a Reminder for those who have Taqwa.) meaning, a reminder and exhortation for them. Then He describes them as:
الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَيْبِ
(Those who fear their Lord in the unseen.) This is like the Ayah:
مَّنْ خَشِىَ الرَّحْمَـنَ بِالْغَيْبِ وَجَآءَ بِقَلْبٍ مُّنِيبٍ
(Who feared the Most Gracious in the unseen and came with a repenting heart. ) 50:33
إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ
(Verily, those who fear their Lord unseen, theirs will be forgiveness and a great reward.) 67:12 t
وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ
(and they are afraid of the Hour.) means, they fear it. Then Allah says:
وَهَـذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ أَنزَلْنَـهُ
(And this is a blessed Reminder which We have sent down;) means, the Magnificent Qur'an, which falsehood cannot approach, from before it or behind it, revealed by the All-Wise, Worthy of all praise.
أَفَأَنْتُمْ لَهُ مُنكِرُونَ
(will you then deny it) means, will you deny it when it is the utmost in clarity and truth
Quả thật, TA (Allah) đã ban cho Musa và Harun Kinh Tawrah (Cựu Ước) để làm tiêu chuẩn phân biệt đúng sai, phân biệt điều chân lý và điều ngụy tạo, phân biệt điều Halal (được phép) và Haram (không được phép); và làm nguồn Chỉ Đạo cho những người có đức tin nơi Nó cũng như làm lời nhắc nhở cho những ai ngoan đạo, ngay chính và kính sợ Thượng Đế của họ.
Ant olsun ki Musa ve Harun -aleyhisselam-'a hak ve batılın, helal ve haramın arasını ayıran, kendisine iman eden kimseye yol gösteren ve Rableri katından muttakiler için bir öğüt olan Tevrat'ı verdik.
Talaga ngang nagbigay Kami kina Moises at Aaron – sumakanilang dalawa ang pagbati ng kapayapaan – ng Torah bilang tagapaghiwalay sa pagitan ng katotohanan at kabulaanan at ng ipinahihintulot at ipinagbabawal, ng isang kapatnubayan para sa sinumang sumampalataya rito, at ng isang pagpapaalaala para sa mga tagapangilag magkasala sa Panginoon nila,
Les di a Moisés y Aarón u la Torá, que distinguía entre lo correcto y lo incorrecto. Para guiar a quienes creyeron en ella, a la vez que un recordatorio para los temerosos de su Señor.
Allah, džellešanuhu, objavio je Musau i Harunu Tevrat, pomoću kojeg je rastavio istinu od neistine, dozvoljeno od zabranjenog i bio je svjetlo upute onima koji su se bojali Allaha i bili na Pravoj stazi.
Sungguh Kami telah berikan kepada Musa dan Harun -'alaihimassalām- Kitab Taurat sebagai pembeda antara yang hak dan yang batil, yang halal dan yang haram, juga sebagai petunjuk bagi orang yang beriman kepadanya dan peringatan bagi orang-orang yang bertakwa kepada Tuhannya.
I have given Moses and Aaron peace be upon them both the Torah, which distinguished between the permissible and the impermissible; was a means of guidance for those who believed in it, and a reminder for those who were mindful of their Lord.
48- Andolsun ki Biz, Mûsâ ile Hârûn’a bir ışık ve takvâ sahipleri için bir öğüt olmak üzere Furkân’ı verdik.
49- O (takva sahipleri) ki Rablerinden gıyaben korkarlar ve onlar Kıyametten dolayı da korku içindedirler.
50- İşte bu (Kur'ân) da (Muhammed’e) indirdiğimiz mübârek bir öğüttür. Şimdi siz onu mu inkâr ediyorsunuz?
48. Yüce Allah, bu âleme daha üstünleri gönderilmemiş, şanı daha büyük, daha mübarek, hidâyet ve açıklamaları daha muazzam bir kitap gelmemiş bulunan iki üstün kitabı, yani Tevrat ile Kur’an-ı Kerim’i çoğu kere bir arada söz konusu etmektedir. Yüce Allah, Mûsâ’ya asaleten Hârûn’a da ona tâbi olarak “Furkân’ı” verdiğini haber vermektedir. Furkan’dan kasıt ise hakkı batıldan, hidâyeti sapıklıktan ayıran Tevrat’tır. O aynı zamanda “bir ışık”tır. Hidâyet bulanların, kendisiyle yollarını buldukları bir nurdur. Doğru yolu izleyecekler onu rehber edinirlerdi. Onun vasıtası ile ahkâm bilinir, helal ile haram birbirinden ayırt edilirdi. O, cehaletin, bidatlerin ve sapıklığın karanlıklarını aydınlatırdı. Yine o, “takvâ sahipleri için bir öğüt” idi. Onun sayesinde kendilerine neyin faydalı, neyin zararlı olduğunu düşünür, hayır ve şerri onun vasıtası ile öğrenrilerdi. Burada öğütün özellikle takva sahiplerine has kılınması, ilim ve amel itibari ile ondan yararlananların onlar olmasından dolayıdır.
49. Yüce Allah daha sonra takvâ sahiplerinin özelliklerini açıklayarak şöyle buyurmaktadır:“Rablerinden gıyaben korkarlar.” İnsanların kendilerini görmediği yerde, herkesin gözünden uzak oldukları halde bile O’ndan korkarlar. İnsanların kendilerini gördükleri hallerde korkmaları ise öncelikle söz konusudur. Bu sebeple haram kıldığı şeylerden her zaman uzak dururlar ve emirlerini daima yerine getirirler. “Ve onlar Kıyametten dolayı da korku içindedirler.” Rablerini tam anlamı ile bildiklerinden dolayı ondan korkar, çekinirler. Böylelikle hem ihsan makamını hem de Allah’tan korkma makamını bir arada elde etmiş olurlar. Buradaki atıf (“ve” bağlacı) aynı şey ve aynı niteliğe sahip varlık hakkında varid olan birbirinden farklı sıfatları, birbirine atfetmek kabilindendir.
50. “İşte bu” yani Kur’an-ı Kerim de “indirdiğimiz mübarek bir zikir/öğüttür.” Yüce Allah, bu Kitabı iki üstün sıfat ile nitelendirmektedir: Öncelikle onu “zikir/öğüt ve hatırlatma” olmakla nitelendirmektedir ki o, kendisi vasıtası ile Allah’ın isimleri, sıfatları ve fiilleri, Rasûllerin ve velilerin sıfatları, halleri, amellerin karşılıklarına dair hükümler, cennet ve cehennem gibi ihtiyaç duyulan bütün hususların hatırlanıp öğüt alındığı bir kitaptır. Yine onun vasıtası ile pek çok mesele, aklî ve naklî deliller de düşünülüp öğrenilir. Yine Yüce Allah bu Kur’an-ı Kerim’e “zikir” adını şu sebeple vermiştir: O, Allah’ın akıl ve fıtratlara yerleştirmiş olduğu doğru haberleri tasdik ederek, aklın güzel gördüğünü emredip çirkin gördüğünü yasaklayarak insanlara kendi öz yapılarını hatırlatmaktadır. Bu yüce Kitabın “mübarek” oluşu ise hayrının çok olmasını ve sürekli artmasını ifade etmektedir. Gerçekten bereketi Kur’an-ı Kerim’den daha büyük hiçbir şey yoktur. Çünkü dinî veya dünyevî bütün hayır ve nimetler yahut bunların artması, hiç şüphesiz onun sebebi iledir ve gereğince amel etmenin bir sonucudur. Bu yüce Kitap, mübarek bir zikir olduğuna göre kabulle, itaatle, teslimiyetle karşılanması, bu üstün bağış dolayısı ile Yüce Allah’a şükredilmesi, bu nimetin gereğinin yerine getirilmesi, lafız ve manalarının öğrenilmesi sureti ile bereketinin ortaya çıkartılması gerekir. Bunun zıddı olarak ondan yüz çevirmek, ona aldırış etmemek, iman etmemek, aksine onu inkâr etmek sureti ile ona karşılık vermek ise hiç şüphesiz küfrün ve nankörlüğün en büyüğü, cahillik ve zulmün en ileri şeklidir. Bundan dolayı Yüce Allah, Kitabı inkâr edenlerin bu tutumlarını reddeden bir üslup ile:“Şimdi siz onu mu inkâr ediyorsunuz?” buyurmaktadır.
Concedemmo a Mūsā e ad Hārūn, pace a loro, la Torāh, criterio tra Verità e Falsità, e tra Lecito e Illecito, e guida per coloro che vi credono, e monito per coloro che temono il loro Dio.
Nous avons révélé à Moïse et à Aaron la Torah qui discerne entre le vrai et le faux ainsi qu’entre le licite et l’illicite. Ce livre est aussi une guidée adressée à ceux qui y croient ainsi qu’un rappel profitant à ceux qui craignent leur Seigneur.
"Dan sesungguhnya telah Kami berikan kepada Musa dan Harun Kitab Taurat dan penerangan serta pengajaran bagi yang bertakwa. (Yaitu) orang-orang yang takut akan (azab) Rabb me-reka, sedang mereka tidak melihatnya, dan mereka merasa takut akan (tibanya) Hari Kiamat. Dan al-Qur`an ini adalah suatu kitab (peringatan) yang mempunyai berkah yang telah Kami turunkan. Maka mengapakah kamu mengingkarinya?" (Al-Anbiya`: 48-50).
(48) Kerapkali Allah تعالى memadukan antara dua kitab agung ini, yang mana alam semesta ini tidak pernah menunjukkan kitab yang lebih utama, lebih agung penyebutannya, lebih mengandung berkah dan lebih besar muatan hidayah dan penjelasannya (bagi umat manusia) dari pada keduanya. Dua kitab tersebut yakni Taurat dan al-Qur`an. Allah memberitahukan bahwa Dia memberi al-Furqan (kitab yang membedakan) kepada Musa sebagai orang inti dan Harun sebagai pengikut. Yaitu Taurat yang membedakan antara kebenaran dan kebatilan, petunjuk dan kesesatan. Ia meru-pakan, ﴾ ضِيَآءٗ ﴿ "penerangan," yaitu cahaya yang menjadi obor bagi orang-orang yang mencari hidayah, menjadi pemandu bagi orang-orang yang berjalan serta piranti untuk mengetahui hukum-hukum Allah dan alat yang membedakan antara hal-hal yang halal dan haram, menyebarkan penerangan dalam kegelapan kebodohan, bid'ah, dan kesesatan, serta berfungsi sebagai pengingat bagi orang-orang yang bertakwa. Dengan itu, mereka mengingat hal-hal yang bermanfaat dan hal-hal yang berbahaya bagi mereka, dan meng-ingat-ingat kebaikan dan kejelekan. Allah mengkhususkan penye-butan orang-orang bertakwa dalam konteks ini, karena mereka itulah pihak-pihak yang meraup manfaat darinya dalam bentuk ilmu maupun amalan.
(49) Selanjutnya, Allah menerangkan siapa orang-orang yang bertakwa itu. Allah berfirman, ﴾ ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُم بِٱلۡغَيۡبِ ﴿ "(Yaitu) orang-orang yang takut akan (azab) Rabb mereka sedang mereka tidak melihatNya," maksudnya mereka takut kepada Allah saat mereka sendirian, tidak ada pandangan orang lain yang mengarah kepada mereka, sehingga pasti saat bersama orang lain, akan lebih takut kepada Allah. Mereka menahan diri (wara`) dari apa yang diha-ramkan oleh Allah dan melaksanakan perkara-perkara yang harus dikerjakan. ﴾ وَهُم مِّنَ ٱلسَّاعَةِ مُشۡفِقُونَ 49 ﴿ "Dan mereka merasa takut akan (tibanya) Hari Kiamat," maksudnya, mereka takut lagi khawatir. Hal ini muncul karena kesempurnaan ma'rifat (pengetahuan) mereka tentang Rabb mereka. Sehingga mereka memadukan sikap untuk berbuat baik dan merasa takut kepadaNya. Bentuk 'athaf (kata sambung "dan") di sini untuk menghubungkan sifat-sifat yang berbeda-beda yang diperuntukkan bagi sesuatu yang (berjumlah) satu dan obyek yang satu.
(50) ﴾ وَهَٰذَا ﴿ "Dan ini," yaitu al-Qur`an ﴾ ذِكۡرٞ مُّبَارَكٌ أَنزَلۡنَٰهُۚ ﴿ "adalah suatu kitab (peringatan) yang mempunyai berkah yang telah Kami turun-kan." Allah menyifatinya dengan dua sifat agung. (Pertama) sebagai pengingat, dengan itu semua tuntutan agama menjadi tidak terlu-pakan, seperti mengenal Allah melalui nama-nama dan sifat-sifat dan perbuatan-perbuatanNya, mengenal sifat-sifat para rasul, para wali, dan seluk-beluk tentang mereka, mengetahui hukum-hukum syariat, dalam bentuk peribadahan, muamalah dan lain sebagainya, mengetahui pula kepastian pembalasan amalan, surga dan neraka. Dengannya (al-Qur`an), berbagai masalah, petunjuk-petunjuk logika, dan dalil-dalil naqli dapat diingat. Allah menamakannya sebagai dzikr (pengingat)karena akan mengingatkan perkara-per-kara yang telah Allah tanamkan pada akal-akal dan fitrah manusia berupa pembenaran terhadap berita-berita yang haq, perintah melakukan hal-hal yang baik, dan larangan dari perkara-perkara buruk menurut nalar manusia.(Kedua) bersifat penuh berkah. Sifat ini menuntut makna banyaknya kebaikannya dan pertumbuhan serta pertambahannya. Tidak ada sesuatu pun yang lebih besar nilai keberkahannya dari pada al-Qur`an ini. Sesungguhnya setiap kebaikan, kenikmatan, dan tambahan nikmat agama, duniawi ataupun ukhrawi, berasal darinya dan efek dari pengamalannya. Jika ia bersifat sebagai pem-beri peringatan yang mengandung berkah, maka wajib menerima-nya dengan tulus, tunduk dan penyerahan diri, serta bersyukur kepada Allah atas karunia besar ini dan mengamalkannya, menggali keberkahannya, melalui mempelajari kata-kata dan makna-makna-nya.
Sementara sikap menyikapinya dengan sifat-sifat yang ber-lawanan dengan keadaan ini, seperti berpaling darinya, mengabai-kannya, mengingkarinya dan tidak mengimaninya merupakan bentuk kekufuran yang sangat besar, kebodohan dan tindakan aniaya yang sangat fatal. Oleh sebab itu, Allah تعالى mengingkari orang-orang yang mengingkari al-Qur`an. Allah berfirman, ﴾ أَفَأَنتُمۡ لَهُۥ مُنكِرُونَ 50 ﴿ "Maka mengapakah kamu mengingkarinya?"
Onlar, Rablerini görmemiş olmalarına rağmen O'na iman edip cezalandırmasından korkan kimselerdir. Ve kıyametten de oldukça çekinirler.
Aquellos que temen el castigo de su Señor en Quien creen, a pesar de no haberlo visto, y tienen temor de la Hora.
Ceux qui craignent la punition de leur Seigneur auquel ils croient bien qu’ils ne L’aient jamais vu et qui redoutent la survenue de l’Heure.
Those who fear the punishment of their Lord Who they believe in, despite having not seen Him, and are fearful of the Hour.
Yaitu orang-orang yang takut akan azab Tuhan yang mereka imani sekalipun mereka belum pernah melihatNya, dan mereka merasa takut akan tibanya Hari Kiamat.
To su oni koji imaju na umu da ih Sveznajući Allah vidi, vjeruju Ga iako Ga ne vide, i koji se boje kazne i polaganja računa na budućem svijetu.
Coloro che temono la punizione del loro Dio, e che credono in Lui, nonostante non l'abbiano visto, e che temono l'Ora.
na nangangamba sa parusa ng Panginoon nila na sinasampalatayanan nila gayong sila ay hindi naman nakasaksi sa Kanya at sila sa Huling Sandali ay mga nangangamba.
(Những người ngoan đạo, ngay chính) là những người sợ sự trừng phạt của Thượng Đế của họ, Đấng mà họ tin nơi Ngài mặc dù họ không nhìn thấy Ngài, và đối với giờ khắc Tận Thế thì họ khiếp đảm và sợ hãi.
Đây là Kinh Qur'an được ban xuống cho Muhammad ﷺ, được làm nguồn nhắc nhở cho những ai muốn có được những lời khuyên bảo và răn dạy, Nó mang lại nhiều phúc lành và tốt đẹp; vậy với những điều tốt đẹp như thế các ngươi lại từ chối hay sao, chẳng lẽ các ngươi không chịu thừa nhận và làm theo những điều tốt đẹp chứa đựng trong Nó ư?!
Este Corán que le fue revelado a Mujámmad r es un recordatorio y una advertencia para aquellos que desean seguir su consejo. Contiene abundantes beneficios y bendiciones. Pero a pesar de eso, ¿aun así lo rechazan? ¿No aceptarán sus enseñanzas ni podrán en práctica su sabiduría?
E questo Coranoالقرآن rivelato a Muħammed, pace e benedizione di Allāh su di lui ﷺ, è un monito per colui che vuole rammentarsene, e un esempio, che contiene molte cose vantaggiose e buone. E nonostante tutto ciò, voi lo rinnegate e non credete a ciò che contiene e non volete attenervi ad esso?!
Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'e indirilen bu Kur'an, çokça fayda ve hayır sağlayan, öğüt almak isteyenler için bir hatırlatma ve öğüttür. Bütün bunlara rağmen siz onu inkâr mı ediyorsunuz? İçindekini ikrar etmeden onunla amel etmeden mi?
Ce Coran révélé à Muħammad est un rappel profitant à ceux qui veulent se rappeler et être exhortés. Il contient un bien immense et des bénéfices innombrables. Le rejetez-vous donc malgré cela et refusez-vous de mettre en pratique ses préceptes?
ِ Adapun Al-Qur`ān yang diturunkan kepada Muhammad -ṣallallāhu 'alaihi wa sallam- ini maka merupakan suatu peringatan dan nasihat bagi orang yang ingin mendapatkan pelajaran darinya, ia memiliki banyak berkah, manfaat, dan kebaikan. Apakah kalian tetap akan mengingkarinya, tidak mengakui kandungannya, serta tidak mengamalkannya?!
Ovaj Kur’an, koji je Vjerovjesniku, sallallahu alejhi ve sellem, objavljen, pouka je onima koji slijede njegova uputstva, on donosi golemu korist i blagoslov, pa zar ga vi, o mnogobošci, poričete i ne slijedite, a u njemu su bjelodani i nepobitni dokazi?
This Qur’ān which was revealed onto Muhammad peace be upon him is a reminder and an admonition for those who want to take heed from it. It contains an abundance of benefit and goodness. Despite all that, do you still reject it? Do you not acknowledge its contents, and will you not practice upon it?
Itong Qur'ān na ibinaba kay Muḥammad – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – ay isang paalaala para sa sinumang nagnais na magsaalaala nito, at isang pangangaral na marami ang pakinabang at ang kabutihan. Kaya kayo ba rito sa kabila niyon ay mga tagapagkaila, na hindi mga kumikilala sa nasaad dito, ni mga gumagawa ayon dito?
The criterion or discernment (al-furqan), light and reminder or remembrance (dhikr), which were given to Moses, were the same things which all the prophets received from God. Al-furqan means that ideological standard which enables a man to distinguish between Truth and falsehood. Light means divine guidance which pulls a man out of the darkness of the wrong path and puts him on to the straight path. Dhikr means remembrance, i.e. the highlighting of the latent educative aspect of things, so that they do not figure simply as things, but as treasure chests of knowledge for the recognition and realisation of God and His Divine guidance. In this way God has arranged for the guidance of man. But, it is possible for God’s Guide Book to provide guidance in the real sense only when a man is anxious about his fate in the Hereafter, and this anxiety makes him so serious that he attaches more importance to Truth and righteousness than to all other things.
Plemeniti Allah uputio je Ibrahima, alejhis-selam, još dok je dječak bio i dao mu da čini djela kojima je On zadovoljan. Allah je dobro znao da poslanik Ibrahim zaslužuje da bude izabran i odlikovan.
51- Andolsun ki biz daha önce de İbrahim’e rüşdünü vermiştik. Biz, onu (ve buna liyakatini) biliyorduk.
52- Bir vakit o, babasına ve kavmine şöyle demişti:“Tapınıp durduğunuz bu heykeller de nedir?”
53- Onlar da:“Atalarımızı bunlara ibadet ederken bulduk” dediler.
54- “Andolsun ki siz de atalarınız da apaçık bir sapıklığa düşmüşsünüz” dedi.
55- “Sen bunu gerçek mi söylüyorsun yoksa şaka mı yapıyorsun?” dediler.
56- Dedi ki:“Hayır (şaka yapmıyorum)! Sizin Rabbiniz, göklerle yerin rabbidir, onları yoktan var edendir. Ben de bu gerçeğe tanıklık edenlerdenim.
57- “Vallahi siz, arkanızı dönüp gittikten sonra ben, bu putlarınıza muhakkak bir tuzak kuracağım.”
58- Derken ona başvururlar diye büyükleri dışında (putların) hepsini paramparça etti.
59- Dediler ki:“Bunu ilahlarımıza kim yaptı? Gerçekten o, zalimlerdendir.”
60- Dediler ki:“İbrahim adındaki bir gencin onları diline doladığını işitmiştik.”
61- Dediler ki:“Onu insanların gözü önüne getirin, belki şahitlik ederler.”
62- Dediler ki:“İlahlarımıza bunu sen mi yaptın, ey İbrahim?”
63- Dedi ki:“Aksine bunu onların şu büyükleri yapmıştır. Onlara sorun, tabi konuşurlarsa!”
64- Kendi vicdanlarına dönüp içlerinden:“Gerçekten asıl zalimler sizlersiniz.” dediler.
65- Sonra baş aşağı (küfre) döndüler de (şöyle dediler): “Sen de çok iyi bilirsin ki bunlar konuşmazlar.”
66- Dedi ki:“O halde Allah’ın dışında size fayda sağlamayan, zarar da veremeyen şeylere mi ibadet ediyorsunuz?”
67- “Yuh olsun size de Allah’ın dışında taptıklarınıza da! Hâlâ aklınızı başınıza almayacak mısınız?”
68- Onlar da:“Eğer (bir şey) yapacaksınız onu ateşte yakın ve ilahlarınıza arka çıkın.” dediler.
69- Biz de:“Ey ateş! İbrahim’e karşı serin ve selâmet ol” dedik.
70- Ona bir tuzak kurmak istediler. Biz de onları en büyük zarara uğrayanlar kıldık.
71- Biz onu ve Lût’u kurtarıp alemler için bereketlendirdiğimiz yere ulaştırdık.
72- Ona İshak’ı bir de (isteğinden) fazla olarak Yakub’u bağışladık. Onların her birini de salih kimseler kıldık.
73- Onları emrimizle doğru yolu gösteren önderler kıldık. Onlara hayırlar yapmayı, namazı dosdoğru kılmayı ve zekâtı vermeyi vahyettik. Onlar yalnızca bize ibadet eden kimselerdi.
51. Allah, Mûsâ ile Muhammed’i -ikisine de salât ve selâm olsun- ve onlara verilen kitapları söz konusu ettikten sonra şöyle buyurmaktadır:“Andolsun ki biz daha önce de” yani Mûsâ ve Muhammed’i peygamber olarak göndermeden, onlara kitaplarımızı indirmeden önce “İbrahim’e rüşdünü vermiştik.” Allah, ona göklerin ve yerin melekutunu göstermiş, nefsini kemale eriştirecek derecede bir rüşd (doğruluk, doğru yolu bulma imkanı) vermiştir. İbrahim de insanları buna davet etmişti. Ki Yüce Allah, İbrahim’e verdiği bu bağışı, Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem dışında, alemler arasında kimseye vermiş değildir. Burada “rüşdünü” denilerek rüşdün İbrahim’e izafe edilmesi, bunun onun durumuna ve yüksek mertebesine uygun bir rüşd oluşundan dolayıdır. Yoksa sahip olduğu iman oranında rüşdden belli bir payı bulunmayan hiçbir mü’min yoktur. “Biz onu (ve buna liyakatini) biliyorduk.” Yani biz ona rüşdü, özellikle de risaleti ve halillik makamını ihsan ettik, dünya ve âhirette onu seçip üstün kıldık; çünkü tertemiz, arınmış ve zeki oluşu dolayısı ile bu meziyetlere layık olduğunu biliyorduk. Bundan dolayıdır ki Yüce Allah, devamla İbrahim’in kavmine karşı çıkışını, onları Allah’a ortak koşmaktan sakındırışını, putları kırışını ve getirdiği delillerle onları susturuşunu söz konusu etmekte ve şöyle buyurmaktadır:
52. “Bir vakit o, babasına ve kavmine şöyle demişti…” kendi ellerinizle yontup birtakım yaratıkların şeklini verdiğiniz ve “tapınıp durduğunuz” yani kendilerine ibadetten bir türlü vazgeçmediğiniz “bu heykeller de nedir?” Bunların ne gibi bir üstünlükleri var? Vaktinizi bunlara ibadet ile öldürecek kadar akıllarınız başınızdan nereye gitmiş? Halbuki bunları siz kendi ellerinizle yonttunuz ve onlara bu şekli siz verdiniz. Gerçekten bu, hayret edilecek, acaip işlerdendir. Kendi ellerinizle yonttuğunuz şeylere nasıl taparsınız?
53. Kavmi delile dayanmaksızın, hatta elinde delile benzer en ufak bir şey dahi bulunmayan aciz kimselerin cevabına benzer şekilde:“Atalarımızı bunlara ibadet ederken bulduk” diyerek cevap verdiler. Onlar böyle yapıyorlardı, biz de onların yolunu izledik ve putlara ibadet yolunda onların arkasından gittik. Bilindiği gibi peygamberler dışında yaratılmışlardan herhangi birinin yaptığı iş delil olmaz. Özellikle dinin itikadi hükümleri ve âlemlerin Rabbinin tevhidi hususunda onlardan başka birine uymak caiz değildir. Bundan dolayı İbrahim aleyhisselam hepsinin sapıklıkta olduklarını belirterek şöyle dedi:
54. “Andolsun ki siz de atalarınız da apaçık bir sapıklığa düşmüşsünüz.” Sizin sapıklığınız, gâyet açık ve seçik bir şekilde ortadadır. Şirk koşmak ve tevhidi terk etmek sureti ile içine düşülen sapıklıktan daha ileri sapıklık ne olabilir ki? Bu şu demek oluyordu: Şirk koşmanıza dair ileri sürdüğünüz bu gerekçe, delil diye tutunulabilecek bir gerekçe değildir. Siz de onlar da herkes tarafından görülebilen apaçık bir sapıklık içerisindesiniz.
55. Onlar İbrahim’in, akılsızlıklarını yüzlerine çarpan ve babalarının da akılsız olduklarını ileri süren bu sözünü garip karşıladılar ve dediklerinin iç yüzünü sorarak:“Sen bunu gerçek mi söylüyorsun yoksa şaka mı yapıyorsun, dediler.” Yani senin söylediğin bu sözler, bize sunduğun bu görüş gerçek midir? Sen ciddi mi söylüyorsun? Yoksa senin bu sözlerin, şaka yapıp alay eden ve ne söylediğini bilmeyen bir kimsenin sözleri türünden midir? Onların kastı bu sonuncusuysu. Söylediği sözün, bu iki şıktan birisi olduğunu söylemekle birlikte esas amaçları, onun bu sözlerinin, söylediklerine aklı ermeyen, akılsız bir kimsenin sözleri olduğu ve bunun herkes tarafından da kabul edildiğidir.
56. Ancak İbrahim, onların akıllarını gereği gibi kullanamayan zavallı akılsızlar olmalarının gerekçesini zikrederek şöyle dedi:“Hayır (şaka yapmıyorum)! Sizin Rabbiniz, göklerle yerin rabbidir, onları yoktan var edendir.” bu sözleri ile İbrahim, onlara karşı hem aklî delili hem de naklî delili bir arada zikretmiştir. Onlara karşı getirdiği aklî delil şudur: İbrahim’in kendileri ile tartıştığı bu kimseler de dahil olmak üzere herkes kesinlikle bilir ki insanları, melekleri, cinleri, hayvanları, gökleri, yeri ve bütün mahlukatı yaratan, onların her türlü işlerini çekip çeviren yalnızca Allah’tır. Dolayısı ile her bir yaratılmış, aynı zamanda Allah tarafından var edilmiş, işleri çekip çevirilen ve kendisi üzerinde tasarrufta bulunulan bir varlıktır ki Allah’tan başka ibadet edilen bütün varlıklar da bunun kapsamına girmektedir. O halde asgari seviyede aklı ve temyiz gücü bulunan herhangi bir kimseye, yaratılmış ve üzerinde tasarrufta bulunulan, ne bir fayda sağlayabilen, ne de bir zarar verebilen, öldüremeyen, hayat veremeyen, öldükten sonra diriltemeyen bir varlığa tapıp da her şeyi yaratan, rızık veren ve bütün varlıkların işlerini idare eden o yüce Zata ibadeti terk etmesi yakışır mı? Onun getirdiği naklî delile gelince bu, bütün peygamberlerden nakledilegelen delildir ki onların getirdikleri her şey hatadan korunmuştur, masumdur, yanlışlığı yoktur. Onlar hak olmayan bir şeyi de bildirmezler. Bu nakli delilin kısımlarından birisi de peygamberlerden birisinin herhangi bir hususa şahitlik etmesidir. Bundan dolayı İbrahim de şöyle demiştir:“Ben de bu gerçeğe” yani yalnızca Yüce Allah’a ibadet edilmesi gerektiğine ve O’nun dışındaki şeylere ibadetin batıl olduğuna “tanıklık edenlerdenim.” Allah’ın tanıklığından sonra peygamberlerin tanıklığından daha üstün bir tanıklık var mıdır? Özellikle de onlardan azim sahibi (ulu’l-azm) olan bir peygamberin hele hele de Halilurrahmanın tanıklığından daha üstün bir tanıklık olabilir mi?
57. İbrahim, onların putlarının herhangi bir şekilde varlıkların işlerini idare edemediklerini açıkladıktan sonra bir de bu putlarının aciz olduklarını ve kendilerini koruyamadıklarını göstermek ve onların bunu itiraf etmelerini sağlamak için putlarına bir tuzak kurmak istedi. Bundan dolayı da:“Vallahi siz” bayramlarından birine gitmek üzere onları yalnız bırakıp “arkanızı dönüp gittikten sonra putlarınıza muhakkak bir tuzak kuracağım.” Yani belli bir plan dahilinde onları kıracağım.
58. Onlar putlarını bırakıp gittikten sonra İbrahim, gizlice putların bulunduğu yere gitti “ona başvururlar diye” yani büyük putlarına dönüp İbrahim’in delilini kabul ederler, bu delile dikkat eder ve ondan yüz çevirmezler diye ki bu nedenle kıssanın sonlarında:“Kendi vicdanlarına dönerek dediler ki...” buyurulmaktadır, “büyükleri dışında (putların) hepsini” ki bu putlar tek bir puthanede bir arada bulunuyordu ve İbrahim büyükleri dışında hepsini “paramparça etti.” Yani İbrahim, ilerde açıklayacağı bir maksaddan dolayı büyük kabul ettikleri putları kırmadı. Burada “büyükleri” tabirindeki hassas nükte üzerinde dikkatle düşünelim. Çünkü Allah nezdinde sevilmeyen ve gazap olunan herhangi bir şey hakkında tazim ifadesi kullanılmaz, ancak bu, o tazimi fiilen yapan kimselere izafe etmek sureti ile olabilir. Nitekim Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem müşrik krallara mektup yazdığında: “İranlıların büyüğü, Bizanslıların büyüğü” vb. ifadeler kullanıyor ve “falan büyüğe” şeklinde bir ifade yazdırmıyordu. İşte burada da Yüce Allah “putlarından bir büyüğü” demeyerek “onların büyükleri” buyurmuştur. O nedenle bu hususa dikkat etmek ve Allah’ın hakir kılmış olduğu bir varlığı tazim etmekten sakınmak, bu tazim bildiren ifadeyi sadece onu öylece kabul edenlere izafe ederek kullanmakta titizlik göstermek gerekir.
59. Puta tapanlar, putlarının başına gelen son derece aşağılayıcı ve alçaltıcı bu davranışı gördüklerinde:“dediler ki: Bunu putlarımıza kim yaptı? Gerçekten o, zalimlerdendir.” İbrahim’i putları kırdı diye zalim olmakla itham ettiler. Oysa kendileri zalim olmaya daha layıktırlar. Ama bu putları kırmasının, İbrahim’in en güzel hallerinden, onun son derece adaletli ve halis bir muvahhid oluşundan kaynaklandığının farkında değillerdi. Asıl zalim bu putlara yapılanları görmekle birlikte, onları ilâh edinen kimsedir.
60. “Dediler ki: İbrahim adındaki bir gencin bunları diline doladığını işitmiştik.” Onları ayıpladığını ve yerdiğini duymuştuk. Bu niteliğe sahip olan bir kimsenin ise bu putları kırmış olması kaçınılmaz bir şeydir. Ya da aralarından birisi, İbrahim’in bu putlara bir tuzak hazırlayacağından söz ettiğini işitmiş olabilirdi.
61. Bunu yapanın İbrahim olduğuna dair kesin kanaat sahibi olmaları üzerine:“Dediler ki: Onu” Yani İbrahim’i “insanların gözü önüne” herkesin görüp işiteceği bir şekilde “getirin, belki şahitlik ederler.” Putlarını kıranlara neler yapıldığını görmek için hazır olurlar. Zaten İbrahim’in istediği de herkesin hakkı görüp delilin onlara karşı ortaya konmasını sağlamak için herkesin görebileceği bir yerde hakkı beyan etmek ve bunu sağlamaktı. Onun maksadı bu idi. Nitekim Mûsâ da Firavun ile sözleştiğinde şunları söylemişti:“Sizinle karşılaşma zamanımız bayram günü insanlar toplandığı kuşluk vakti olsun.”(Taha, 20/59)
62. İnsanlar hazır olup İbrahim aleyhisselam da getirildiğinde ona:“İlahlarımıza bunu sen mi yaptın?” Onları sen mi bu şekilde kırıp döktün “Ey İbrahim?” Bu, takriri bir istifhamdır. Yani sen böyle bir işe kalkışma cesaretini nereden buldun ve böyle bir şeyi yapmanı gerektiren nedir? Söyle bakalım, demektir.
63. İbrahim de herkesin gözü önünde:“Aksine bunu onların şu büyükleri yapmıştır.” Kendisi ile birlikte onlara da tapıldığından dolayı büyükleri, küçüklerine öfkelenerek kırmış ve sizin yalnızca bu büyük puta tapmanızı isteyerek bu işi yapmıştır. Bu sözleri ile İbrahim’in amacı, karşısındaki hasımları susturmak ve onlara karşı delili ortaya koymaktır. Bundan dolayı daha sonra şunları söylediğini görüyoruz:“Onlara sorun, tabi konuşurlarsa.” Yani şu kırık putlara niçin kırıldılar diye sorun. Aynı şekilde kırılmamış olan puta da sorun, ne diye diğer putları kırdığını söylesin size; eğer konuşabilirlerse size bunun cevabını vereceklerdir. Ben de siz de herkes de kesinlikle bilir ki bu putlar söz söylemez, konuşmazlar. Herhangi bir fayda sağlayamaz, zarar veremezler. Hatta bu putlar kendilerine kötülük yapmak isteyen bir kimseye karşı da kendilerini koruyamazlar.
64. “Kendi vicdanlarına dönüp” yani akıllarını başlarına alarak, doğruyu görme imkânını bularak bu putlara tapmakla kendilerinin sapıklıklarını anladılar, zalim olduklarını ve şirk koştuklarını itiraf ettiler. “içlerinden: “Gerçekten asıl zalimler sizlersiniz, dediler.” Bununla İbrahim’in maksadı tahakkuk etmişti, zira onlar izledikleri yolun batıl olduğunu, yaptıkları işin de kötü ve zulüm olduğunu itiraf etmişlerdi. Onlara karşı susturucu delil de ortaya konmuş oluyordu.
65. Ancak bu hallerini çok fazla sürdüremediler. Aksine:“Sonra baş aşağı (küfre) döndüler” Yani durumları tersine döndü, akılları işlemez, bir şey anlamaz oldu. Şaşırdılar ve İbrahim’e dediler ki:“Sen de çok iyi bilirsin ki bunlar konuşamazlar.” Nasıl bizimle dalga geçip alay ediyorsun da bu putların hiç konuşamadıklarını sen de bildiğin halde onlara soru sormamızı istiyorsun?
66. Bunun üzerine İbrahim, onları azarlayan bir üslupla herkesin gözü önünde şirk koştuklarını ilan ederek ve bu uydurma ilâhlarının ibadete layık olmadıklarını açıklayarak dedi ki:“O halde Allah’ın dışında size fayda sağlamayan, zarar da veremeyen şeylere mi ibadet ediyorsunuz?” Bunlar ne bir fayda sağlayabilirler, ne bir zararı önleyebilirler.
67. “Yuh olsun size de Allah’ın dışında taptıklarınıza da!” Sizin bu alışverişiniz ne kadar zararlıdır, ne kadar sapıksınız! Siz de Allah’tan başka taptıklarınız da ne kadar değersiz ve hakirsiniz! “Hâlâ aklınızı başınıza almayacak mısınız?” Aklınızı başınıza alırsanız bu durumu anlarsınız. Sizler aklı başında kimseler olmadığınızdan, bile bile cahilliği ve sapıklığı tercih ettiğinizden dolayı gerçekten hayvanların durumu sizden daha iyidir.
68. İbrahim, onları bu delillerle susturduktan sonra onlar, herhangi bir gerekçe açıklayamadıklarından ötürü onu cezalandırmak için kaba kuvvet kullanma yoluna gittiler ve:“Dediler ki: Eğer (bir şey) yapacaksınız onu ateşte yakın ve ilahlarınıza arka çıkın.” Onu en ağır ölüm şekli olan yakarak öldürün. İlâhlarınız adına gazap ederek ve onlara arka çıkıp destek olarak bunu yapın. Yazıklar olsun onlara, tekrar tekrar yazıklar olsun! Çünkü onlar kendilerinin yardımına ihtiyaç duyan varlıklara ibadet ediyor ve onları ilâh ediniyorlardı.
69. Ancak onlar İbrahim’i ateşe attıklarında Yüce Allah ona yardım etti ve ateşe:“İbrahim’e karşı serin ve selâmet ol” dedi. Gerçekten de ateş, ona karşı serin ve selâmet oldu. Ateşten en ufak bir şekilde rahatsız olmadı. Hoşuna gitmeyecek hiçbir şey hissetmedi.
70. İbrahim’i yakma kararını verdiklerinde “ona bir tuzak kurmak istediler. Biz de onları” dünyada da âhirette de “en büyük zarara uğrayanlar kıldık.” Buna karşılık Yüce Allah, Halili İbrahim’i ve ona uyanları kazananlar ve kurtuluşa erenler kıldı.
71. “Biz onu ve Lût’u kurtarıp” Çünkü kavmi arasından İbrahim’e Lût aleyhisselam’dan başka kimse iman etmemişti. Denildiğine göre Lût İbrahim’in kardeşinin oğlu idi. Allah onları kurtardı ve o da hicret ederek “alemler için bereketlendirdiğimiz yere” Şam topraklarına gitti. Böylece Irak topraklarından olan Babil’de yaşayan kavminden ayrılıp uzaklaştı. “Ben Rabbime hicret ediyorum. Şüphesiz ki O, Azîzdir, Hakîmdir.”(el-Ankebut, 29/26) buyruğunda bu hususa işaret edilmektedir. Şam topraklarının bereketli oluşunun bir alâmeti de pek çok peygamberin orada bulunması ve Yüce Allah’ın orayı İbrahim’in hicret edeceği yer olarak seçmesidir. Diğer taraftan kutsal üç mescidden birisi olan Beytü’l-Makdis (Mescid-i Aksa) de oradadır.
72. İbrahim, kavmini terk edince “ona İshak’ı bir de (isteğinden) fazla olarak” İshak’ın oğlu “Yakub’u” oldukça ileri bir yaşta “bağışladık.” İbrahim’in eşi doğum yapacak yaşta değildi. Melekler, ona İshak’ın doğacağı müjdesini vermişti. Yüce Allah, İshak’ın arkasından da Yakub’u bağışlamıştır. Yakub, İsrail ünvanlı ve o büyük ümmetin kendisinden geldiği zattır. Faziletli ümmetin kendisinden geldiği ve öncekilerin de sonrakilerin de efendisi olan Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in de onun soyundan geldiği zat ise İbrahim’in oğlu İsmail’dir. “Onların her birini” İbrahim’i de, İshak’ı da Yakub’u da “salih kimseler kıldık.” Yani onlar, hem Allah’ın haklarını hem de kullarının haklarını yerine getiren kimselerdi. Yüce Allah’ın onları emri ile hidâyete çağıran önderler kılması da onların salih oluşlarının bir neticesidir.
73. Bir kulun hidâyet bulanların kendisi vasıtası ile hidâyet bulacağı bir önder haline gelmesi, doğru yolu izleyenlerin onun arkasından yürümesi, Allah’ın o kul üzerindeki en büyük nimetlerindendir. Bu da sabretmeleri ve Allah’ın âyetlerine kesin olarak inanmaları sebebi ile olmuştur. Bu yüzden Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“Onları emrimizle doğru yolu gösteren önderler kıldık.” Onlar, bizim emrimizle, dinimiz uyarınca insanları hidâyete ileten kimselerdi. Kendi nefislerinin arzusuna göre emir vermezlerdi. Aksine Allah’ın emrini, O’nun dinini, O’nun rızasını gerektirecek şeylere tâbi olmayı emrederlerdi. Kul, Allah’ın emrine davet etmedikçe önder olamaz. “Onlara hayırlar yapmayı… vahyettik” bu hayırları hem bizzat işlerler hem de insanları onlara çağırırlardı ki bu hayırlar, hem Allah’ın haklarını hem de kulların haklarını içeren her türlü hayır demektir “namazı dosdoğru kılmayı ve zekâtı vermeyi” Bu, özel olanın genel olana atfedilmesi kabilindendir. Bunun sebebi ise bu iki ibadetin şerefi ve faziletidir. Zira bunları emrolunduğu gibi eksiksiz olarak yerine getiren kimse dinini dimdik ayakta tutmuş, onun hakkını yerine getirmiş olur. Bunları zayi eden ise onların dışında kalan dini emirleri hayd haydi zayi eder. Ayrıca namaz, Yüce Allah’ın hakkı olan amellerin en faziletlisi, zekât ise O’nun kullarına iyiliği içeren amellerin en faziletlisidir. “Onlar” başkasına değil “yalnızca bize ibadet eden kimselerdi.” Hem kalbi, hem lisani, hem de bedeni ibadetlere vakitlerinin büyük bölümünde devam ederlerdi. Bu yüzden onlar, gerçekten ibadet edenler vasfına sahip olmayı hak etmişlerdi. Böylece Allah’ın bütün mahlukata vermiş olduğu emir ve kendisi sebebi ile onları yaratmış olduğu husus (ibadet), onların sabit vasfı olmuştu.
Ant olsun ki, biz İbrahim'e küçüklüğünde kavmine karşı hüccet getirme yeteğini verdik ve Biz zaten onu biliyorduk. Kavmine karşı (delil) getirmesi için bizim ilmimizden hak ettiği hücceti ona verdik.
Sungguh Kami telah berikan kepada Ibrahim sejak masih kecil suatu hujah dan petunjuk untuk disampaikan kepada kaumnya dan Kami telah mengetahui hal itu. Kemudian Kami pun memberikannya suatu hujah yang pantas bagi dirinya -sesuai ilmu Kami- agar disampaikan kepada seluruh kaumnya.
Talaga ngang nagbigay Kami kay Abraham ng katwiran laban sa mga kababayan niya noong pagkabata niya. Laging Kami sa kanya ay nakaaalam kaya nagbigay Kami sa kanya ng anumang nagiging karapat-dapat sa kanya sa kaalaman Namin na katwiran laban sa mga kababayan niya.
And I granted Abraham proof against his people in his childhood, and I knew him well. I gave him the proof he deserved according to My knowledge.
Le concedí en su niñez a Abraham u, a quien Yo conocía bien, que expusiera el error de su pueblo.
"Dan sesungguhnya telah Kami anugerahkan kepada Ibrahim hidayah kebenaran sebelum (Musa dan Harun), dan Kami menge-tahui (keadaan)nya. (Ingatlah), ketika Ibrahim berkata kepada bapaknya dan kaumnya, 'Patung-patung apakah ini yang kamu tekun beribadah kepadanya?' Mereka menjawab, 'Kami mendapati bapak-bapak kami menyembahnya.' Ibrahim berkata, 'Sesungguh-nya kamu dan bapak-bapakmu berada dalam kesesatan yang nyata.' Mereka menjawab, 'Apakah kamu datang kepada kami de-ngan sungguh-sungguh ataukah kamu termasuk orang-orang yang bermain-main?' Ibrahim berkata, 'Sebenarnya Rabb kamu ialah Rabb langit dan bumi yang telah menciptakannya; dan aku terma-suk orang-orang yang dapat memberikan bukti atas yang demikian itu.' Demi Allah, sesungguhnya aku akan melakukan tipu daya terhadap berhala-berhalamu sesudah kamu pergi meninggalkannya. Maka Ibrahim membuat berhala-berhala itu hancur berpotong-potong, kecuali patung yang terbesar (induk) bagi mereka; agar mereka kembali (untuk bertanya) kepadanya. Mereka berkata, 'Siapakah yang melakukan perbuatan ini terhadap tuhan-tuhan kami, sesungguhnya dia termasuk orang-orang yang zhalim.' Mereka berkata, 'Kami dengar ada seorang pemuda yang mencela berhala-berhala ini yang bernama Ibrahim.' Mereka berkata, '(Kalau demikian) bawalah dia dengan cara yang dapat dilihat orang banyak, agar mereka menyaksikan.' Mereka bertanya, 'Apa-kah kamu yang melakukan perbuatan ini terhadap tuhan-tuhan kami, hai Ibrahim?' Ibrahim menjawab, 'Sebenarnya patung yang besar itu yang melakukannya, maka tanyakanlah kepada berhala itu, jika mereka dapat berbicara.' Maka mereka telah kembali ke-pada kesadaran mereka lalu berkata, 'Sesungguhnya kamu sekalian adalah orang-orang yang menganiaya (diri sendiri).' Kemudian kepala mereka jadi tertunduk (lalu berkata), 'Sesungguhnya kamu (hai Ibrahim) telah mengetahui bahwa berhala-berhala itu tidak dapat berbicara.' Ibrahim berkata, 'Maka mengapakah kamu me-nyembah selain Allah, sesuatu yang tidak dapat memberi manfaat sedikit pun dan tidak (pula) memberi mudharat kepada kamu. Ah (celakalah) kamu dan sesuatu yang kamu sembah selain Allah. Maka apakah kamu tidak memahami.' Mereka berkata, 'Bakarlah dia dan bantulah tuhan-tuhan kamu, jika kamu benar-benar hen-dak bertindak.' Kami berfirman, 'Hai api, menjadi dinginlah, dan menjadi keselamatanlah bagi Ibrahim.' Mereka hendak berbuat makar terhadap Ibrahim, maka Kami menjadikan mereka itu orang-orang yang paling merugi. Dan Kami selamatkan Ibrahim dan Luth ke sebuah negeri yang Kami telah memberkahinya untuk sekalian manusia. Dan Kami telah memberikan kepadanya (Ibrahim) Ishak dan Ya'qub, sebagai suatu anugerah (dari Kami). Dan masing-masing Kami jadikan orang-orang yang shalih. Kami telah men-jadikan mereka itu sebagai pemimpin-pemimpin yang memberi petunjuk dengan perintah Kami, dan telah Kami wahyukan kepada mereka mengerjakan kebaikan, mendirikan shalat, menunaikan zakat, dan hanya kepada Kami-lah mereka selalu menyembah." (Al-Anbiya`: 51-73).
(51) Tatkala Allah تعالى menyebutkan kisah tentang Musa dan Muhammad serta kitab mereka berdua, maka Allah berfirman, ﴾ وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَآ إِبۡرَٰهِيمَ رُشۡدَهُۥ مِن قَبۡلُ ﴿ "Dan sesungguhnya telah Kami anugerahkan kepada Ibrahim hidayah kebenaran sebelum (Musa dan Harun)," mak-sudnya, sebelum pendelegasian Musa dan Muhammad sebagai rasul dan (sebelum) turunnya kitab mereka berdua, maka Allah mempertontonkan kerajaan langit dan bumi kepada ibrahim, dan menganugerahkan kesempurnaan hidayah kepadanya sehingga dia dapat menyempurnakan dirinya, serta menyeru umat manusia kepadanya, sebuah anugerah yang tidak diberikan oleh Allah kepada siapa pun dari umat manusia selain kepada Muhammad. Allah menisbatkan kesempurnaan hidayah kepada Ibrahim, karena hidayah tersebut berkait erat dengan kondisi dan ketinggian mar-tabatnya. Kalau tidak diarahkan ke makna demikian ini, maka setiap insan Mukmin memiliki bagian hidayah sesuai dengan kadar keimanan yang ada pada dirinya. ﴾ وَكُنَّا بِهِۦ عَٰلِمِينَ 51 ﴿ "Dan Kami me-ngetahui (keadaan)nya," maksudnya, Kami memberinya kesempur-naan hidayah, dan Kami perlakukan dia dengan istimewa sebagai rasul dan kekasih, serta Kami menjadikannya sebagai hamba pilihan di dunia dan akhirat, karena Kami mengetahui bahwa dia pantas dan patut untuk mengembannya, mengingat kesucian jiwa dan kecerdasan akalnya.
Karena itu, Allah memaparkan adu argumentasinya di ha-dapan kaumnya, langkah larangan beliau dari praktik syirik kepada mereka, penghancuran berhala-berhala yang dia lakukan dan pem-bungkaman mereka dengan hujjahnya. Allah berfirman,
(52) ﴾ إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا هَٰذِهِ ٱلتَّمَاثِيلُ ﴿ "(Ingatlah), ketika Ibrahim ber-kata kepada bapaknya dan kaumnya, 'Patung-patung apakah ini'," yang kalian serupakan dan pahati dengan tangan-tangan kalian dalam rupa beberapa makhluk, ﴾ ٱلَّتِيٓ أَنتُمۡ لَهَا عَٰكِفُونَ 52 ﴿ "yang kamu tekun ber-ibadah kepadanya." Berdiam diri untuk melakukan ibadah kepadanya dan senantiasa berada di dekatnya. Apakah hakikat berhala-berhala itu? Apakah ia mempunyai keutamaan yang melekat padanya. Ke manakah akal sehat kalian kabur hingga kalian menghabiskan waktu-waktu kalian untuk beribadah kepadanya. Padahal, kalian-lah yang membuat dan memahatnya dengan tangan-tangan kalian. Ini salah satu bentuk keajaiban, kalian menyembah sesuatu yang kalian pahat sendiri?
(53) Mereka menjawabnya dengan jawaban tanpa alasan kuat, sebuah jawaban orang yang lemah, yang tidak mengandung sedikit pun syubhat yang bisa dipegangi. Mereka mengatakan, ﴾ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا ﴿ "Kami mendapati bapak-bapak kami." Beginilah mereka (orang-orang tua kami) melakukan, maka kami sekedar menerus-kan budaya-budaya mereka dan mengikuti mereka dalam menyem-bahnya. Sudah menjadi perkara yang diketahui, bahwa perbuatan seorang manusia, selain para rasul, bukan merupakan hujjah (dasar kuat) dan tidak boleh diteladani. Terutama dalam perkara dasar-dasar agama (akidah) dan tauhid (pengesaan) Rabb semesta alam.
(54) Karena itu, Ibrahim menilai mereka semua telah sesat dengan berkata, ﴾ لَقَدۡ كُنتُمۡ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمۡ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ 54 ﴿ "Sesungguhnya kamu dan bapak-bapakmu berada dalam kesesatan yang nyata," maksud-nya, kesesatan yang jelas lagi terang-terangan. Kesesatan apa yang lebih fatal dari pada kesesatan mereka yang berada dalam jurang kesyirikan dan menjauhkan diri dari tauhid? Maksudnya, perkataan kalian tidak pantas dijadikan sandaran. Kalian dan mereka sama saja, berada dalam kesesatan yang nyata lagi jelas bagi siapa saja.
(55) ﴾ قَالُوٓاْ ﴿ "Mereka berkata," dengan nada keheranan terha-dap perkataan Ibrahim dan penuh tanda tanya terhadap apa yang diucapkan Ibrahim, bagaimana beliau mulai membodoh-bodohkan mereka dan juga nenek moyang mereka. ﴾ أَجِئۡتَنَا بِٱلۡحَقِّ أَمۡ أَنتَ مِنَ ٱللَّٰعِبِينَ 55 ﴿ "Apakah kamu datang kepada kami dengan sungguh-sungguh ataukah kamu termasuk orang-orang yang bermain-main?" Maksudnya, ucapan ini yang engkau utarakan dan engkau bawakan kepada kami, apa-kah merupakan kebenaran yang memang ada ataukah ucapanmu kepada kami merupakan ucapan orang yang sedang bermain-main lagi memperolok kami, yang tidak sadar apa yang sedang diucap-kan? Inilah yang mereka tuju. Mereka mengulang-ulang perkataan ini antara dua alternatif tersebut. Pasalnya, mereka menginginkan untuk mengopinikan perkataan Ibrahim sebagai ketetapan yang sudah dimaklumi bersama pada setiap orang bahwa ucapan yang disampaikan Ibrahim merupakan perkataan orang bodoh yang tidak mengerti apa yang dikatakannya.
(56) Maka Ibrahim menyanggahnya dengan tajam, sembari memaparkan sisi kebodohan dan kedangkalan akal mereka. Beliau berkata, ﴾ بَل رَّبُّكُمۡ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ ٱلَّذِي فَطَرَهُنَّ وَأَنَا۠ عَلَىٰ ذَٰلِكُم مِّنَ ٱلشَّٰهِدِينَ 56 ﴿ "Sesung-guhnya Rabb kamu ialah Rabb langit dan bumi yang telah menciptakan-nya; dan aku termasuk orang-orang yang dapat memberikan bukti atas yang demikian itu," beliau memadukan antara argumentasi logis dan argumentasi wahyu terhadap mereka. Mengenai argumentasi logika yang beliau kemukakan, maka sesungguhnya setiap manu-sia mengetahui, hingga termasuk juga orang-orang yang didebat oleh Ibrahim bahwa Allah-lah Dzat Pencipta bagi seluruh makhluk; dari kalangan bani Adam, malaikat, jin, hewan-hewan, langit dan bumi, Dzat yang mengatur mereka semua dengan beragam cara pengaturan. Sehingga setiap makhluk itu merupakan ciptaan, ber-ada di bawah aturan dan ketetapan (Allah). Termasuk juga, segenap makhluk yang disembah selain Allah. Apakah selayaknya, orang yang mempunyai daya pikir dan analisa, menyembah satu makhluk yang berada di bawah pengaturan (Allah), tidak mempunyai ke-mampuan memberikan manfaat atau mendatangkan bahaya, (tidak memiliki kemampuan) mematikan, menghidupkan, membangkit-kan (dari kematian), dengan meninggalkan peribadahan kepada Allah, Sang Pencipta, Pemberi rizki dan Pengatur alam semesta ini?
Adapun tentang dalil sam'i (dari wahyu), yaitu yang berasal dari para rasul k, sesungguhnya risalah yang mereka bawa me-rupakan perkara yang ma'shum (terpelihara), tidak salah dan tidak mengabarkan perkara yang menyalahi kebenaran. Termasuk jenis ini, persaksian salah seorang dari kalangan rasul terhadap perkara tersebut. Oleh karenanya, Ibrahim berkata, ﴾ وَأَنَا۠ عَلَىٰ ذَٰلِكُم ﴿ "Dan aku atas yang demikian itu," maksudnya hanya Allah-lah yang berhak disembah, dan peribadahan kepada selainNya adalah tindakan yang batil ﴾ مِّنَ ٱلشَّٰهِدِينَ 56 ﴿ "termasuk orang-orang yang dapat memberi bukti." Setelah persaksian dari Allah, persaksian manakah yang lebih tinggi daripada persaksian para utusan Allah, terlebih lagi persaksian para ulul 'azmi dari kalangan para rasul, apalagi dari Khalil ar-Rahman (kekasih ar-Rahman)?
(57) Setelah Ibrahim menjelaskan bahwa patung-patung mereka tidak mempunyai kewenangan pengaturan alam semesta sedikit pun, maka beliau ingin memperlihatkan secara nyata kepada mereka tentang kelemahan dan ketidakberdayaan patung-patung itu. Dan untuk memperdayai mereka dengan cara yang akan mem-buat mereka mengeluarkan pengakuan tentang itu, maka beliau berkata, ﴾ وَتَٱللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصۡنَٰمَكُم ﴿ "Demi Allah, sesungguhnya aku akan melakukan tipu daya terhadap berhala-berhala kalian," maksudnya saya akan memecahkannya untuk memperdayai mereka ﴾ بَعۡدَ أَن تُوَلُّواْ مُدۡبِرِينَ 57 ﴿ "sesudah kamu pergi meninggalkannya," untuk merayakan salah satu hari raya mereka.
(58) Ketika orang-orang meninggalkannya, Ibrahim berjalan dengan sembunyi-sembunyi ke tempat patung-patung itu. ﴾ فَجَعَلَهُمۡ جُذَٰذًا ﴿ "Maka Ibrahim membuat berhala-berhala itu hancur terpotong-potong," yaitu pecahan-pecahan dan potongan-potongan. Patung-patung itu berada dalam sebuah rumah. Beliau merusaknya secara keseluruhan ﴾ إِلَّا كَبِيرٗا لَّهُمۡ ﴿ "kecuali yang terbesar," kecuali patung yang paling besar untuk sebuah tujuan yang akan beliau jelaskan.
Renungkanlah bentuk pengecualian yang mengagumkan ini. Sesungguhnya segala sesuatu yang dimurkai di sisi Allah, tidak disematkan ungkapan-ungkapan pengagungan kepadanya melain-kan dengan cara menisbatkannya kepada orang-orang yang merasa memilikinya. Sebagaimana yang dikerjakan oleh Nabi Muhammad ketika menulis surat kepada para raja musyrikin. Beliau berkata, Kepada Pembesar Persia… Kepada Pembesar Romawi... dan lain-lain.[2] Beliau tidak mengatakan, Kepada Orang yang Agung! Di sini Allah berfirman, ﴾ إِلَّا كَبِيرٗا لَّهُمۡ ﴿ "kecuali yang terbesar bagi mereka," tidak berfirman كَبِيْرًا مِنْ أَصْنَامِهِمْ (yang terbesar dari patung-patung mereka). Dengan ini, sepatutnya diperhatikan dan berhati-hati dari sikap mengagungkan sesuatu yang telah Allah hinakan kecuali dengan menisbatkannya kepada orang-orang yang mengagung-kannya. ﴾ لَعَلَّهُمۡ إِلَيۡهِ يَرۡجِعُونَ 58 ﴿ "Agar mereka kembali (untuk) bertanya kepadanya," maksudnya Ibrahim membiarkan patung besar tidak dipecahkan agar mereka nanti merujuk kepada Ibrahim dan me-minta pemaparan hujjahnya. Dan mereka akan menghadap kepada patung itu, tidak berpaling darinya. Karena itu, beliau berkata di akhir ucapannya ﴾ فَرَجَعُوٓاْ إِلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ ﴿ "maka mereka telah kembali kepada kesadaran mereka." (Al-Anbiya`: 64).
(59) Ketika mereka menyaksikan kejadian yang menimpa patung-patung mereka, berupa penghinaan dan pelecehan ﴾ قَالُواْ مَن فَعَلَ هَٰذَا بِـَٔالِهَتِنَآ إِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ 59 ﴿ "mereka bertanya, "Siapakah yang melakukan perbuatan ini terhadap tuhan-tuhan kami, sesungguhnya dia termasuk orang-orang yang zhalim." Mereka menuduh Ibrahim sebagai pelaku kezhaliman karena telah menghancurkannya. Padahal merekalah yang lebih pantas untuk disebut telah berbuat zhalim. Mereka tidak tahu bahwa penghancurannya terhadap patung-patung merupa-kan jasa beliau yang paling utama, dan bentuk keadilan dan ketau-hidannya. Sesungguhnya orang yang berbuat zhalim, ialah orang yang menjadikan patung-patung itu sebagai sesembahan, padahal orang itu mengetahui apa yang ia perbuat kepadanya.
(60) ﴾ قَالُواْ سَمِعۡنَا فَتٗى يَذۡكُرُهُمۡ ﴿ "Mereka berkata, "Kami dengar ada pemuda yang mencela berhala-berhala ini," maksudnya, pemuda yang memaki dan mencela mereka. Orang yang semacam ini perilakunya, pastilah dia pelaku yang menghancurkannya. Atau sebagian dari mereka mendengar bahwa dia akan melakukan tipu daya terhadap patung-patung itu. ﴾ يُقَالُ لَهُۥٓ إِبۡرَٰهِيمُ 60 ﴿ "Yang bernama Ibrahim."
(61) Tatkala mereka telah memastikan pelakunya adalah Ibrahim, ﴾ قَالُواْ فَأۡتُواْ بِهِۦ ﴿ "mereka berkata, '(Kalau demikian), bawalah dia'," yaitu Ibrahim ﴾ عَلَىٰ أَعۡيُنِ ٱلنَّاسِ ﴿ "dengan cara yang dapat dilihat orang banyak," maksudnya di hadapan mata dan pendengaran mereka ﴾ لَعَلَّهُمۡ يَشۡهَدُونَ 61 ﴿ "agar mereka menyaksikan," maksudnya menghadiri hukuman yang ditimpakan kepada orang yang menghancurkan tuhan-tuhan mereka. Inilah yang diinginkan dan dikehendaki Ibrahim, yaitu hasrat menjelaskan kebenaran dilakukan di hadapan orang banyak. Agar mereka dapat menyaksikan kebenaran dan terbantahkanlah alasan-alasan mereka. Sebagaimana dikatakan oleh Musa ketika mengikat perjanjian untuk bertemu dengan Fir'aun,
﴾ مَوۡعِدُكُمۡ يَوۡمُ ٱلزِّينَةِ وَأَن يُحۡشَرَ ٱلنَّاسُ ضُحٗى 59 ﴿
"Waktu untuk pertemuan (kami dengan) kamu itu ialah di hari raya, dan hendaklah dikumpulkan manusia pada waktu matahari sepenggalahan naik." (Thaha: 59).
(62) Ketika orang-orang telah hadir dan Ibrahim dihadap-kan, mereka berkata kepadanya, ﴾ ءَأَنتَ فَعَلۡتَ هَٰذَا ﴿ "Apakah kamu yang melakukan perbuatan ini," yaitu penghancuran ﴾ بِـَٔالِهَتِنَا يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ 62 ﴿ "ter-hadap tuhan-tuhan kami wahai Ibrahim," ini merupakan bentuk tanya taqriri (penetapan pelaku). Maksudnya, apa yang membuatmu nekat melakukannya? Dan apa yang memaksamu lancang menger-jakannya?
(63) Ibrahim menjawabnya dengan disaksikan orang-orang, ﴾ بَلۡ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمۡ هَٰذَا ﴿ "Sebenarnya patung besar itulah yang melakukan-nya," maksudnya, dialah yang menghancurkannya, lantaran murka kepadanya ketika masih ada sesembahan (kecil) yang disembah selainnya. Ia ingin agar ibadah kalian khusus untuk patung kalian yang paling besar. Perkataan ini muncul dari Ibrahim. Tujuannya, untuk memojokkan lawan bicara ke sesuatu yang diinginkan dan untuk menegakkan hujjah di hadapannya. Oleh karena itu, dia berkata, ﴾ فَسۡـَٔلُوهُمۡ إِن كَانُواْ يَنطِقُونَ 63 ﴿ "Maka tanyakanlah kepada berhala itu, jika mereka dapat berbicara," yang beliau maksud ialah patung-patung yang sudah berkeping-keping. Tanyalah mereka, kenapa dipecahkan berkeping-keping? Dan kepada patung yang tidak hancur, tanyalah kenapa ia menghancurkannya? Bila mampu bicara, pasti akan menjawab pertanyaan kalian. Namun, saya dan kalian serta setiap orang mengetahui bahwa mereka itu tidak dapat berbicara, tidak berkata-kata, tidak mampu memberikan keman-faatan ataupun tidak pula dapat mendatangkan malapetaka. Bahkan tidak berkutik untuk menolong dirinya sendiri dari orang yang menimpakan gangguan padanya.
(64) ﴾ فَرَجَعُوٓاْ إِلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ ﴿ "Maka mereka telah kembali kepada ke-sadaran mereka," akal-akal mereka sehat kembali, dan daya nalar mereka pun berbalik lagi. Mereka tahu bahwa mereka sedang ber-ada dalam kesesatan saat menyembahnya. Mereka pun mengakui telah berbuat aniaya dan kesyirikan ﴾ فَقَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ أَنتُمُ ٱلظَّٰلِمُونَ 64 ﴿ "Lalu mereka berkata, 'Sesungguhnya kamu sekalian adalah orang-orang yang menganiaya (diri sendiri)'," maka tercapailah tujuan yang diinginkan Ibrahim. Hujjah telah mengikat mereka, melalui pengakuan mereka bahwa selama ini berada di atas kebatilan, dan bahwa tindakan mereka merupakan kekufuran dan kezhaliman.
(65) Hanya saja, mereka tidak terus dalam kondisi ini. Akan tetapi, ﴾ نُكِسُواْ عَلَىٰ رُءُوسِهِمۡ ﴿ "kemudian kepala mereka jadi tertunduk," maksudnya kondisi mereka telah berubah drastis, akal-akal mereka sudah tidak normal lagi, daya pikir mereka telah mengalami pe-nyimpangan. Sehingga berkata kepada Ibrahim,﴾ لَقَدۡ عَلِمۡتَ مَا هَٰٓؤُلَآءِ يَنطِقُونَ 65 ﴿ "Sesungguhnya engkau (hai Ibrahim) telah mengetahui bahwa berhala-berhala itu tidak dapat berbicara," bagaimana bisa engkau menyalahkan dan mengolok-olok kami, serta memerintahkan kami untuk bertanya kepada patung-patung tersebut. Padahal engkau tahu bahwa mereka tidak mampu berkata-kata?
(66) Maka Ibrahim berkata untuk menjelek-jelekkan mereka dan menegaskan kesyirikan mereka di hadapan khalayak sambil memaparkan perihal tidak pantasnya sesembahan-sesembahan mereka itu untuk diibadahi,﴾ أَفَتَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُكُمۡ شَيۡـٔٗا وَلَا يَضُرُّكُمۡ 66 ﴿ "maka mengapakah kamu menyembah selain Allah, sesuatu yang tidak dapat memberi manfaat sedikit pun dan tidak (pula) memberi mudharat kepada kamu," tidak dapat menyuguhkan kebaikan ataupun menolak mara bahaya.
(67) ﴾ أُفّٖ لَّكُمۡ وَلِمَا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِۚ ﴿ "Ah (celakalah) kamu dan apa yang kamu sembah selain Allah," maksudnya alangkah sesat kalian, betapa ruginya usaha kalian, dan betapa hinanya kalian dan patung-patung yang kalian ibadahi selain Allah. Jika kalian benar-benar berpikir, niscaya kalian akan mengetahui hakikat kondisi ini. Namun, ketika kalian tidak mendayagunakan akal pikiran, berbuat kebodohan dan kesesatan dengan sadar, maka binatang-binatang ternak lebih baik daripada kalian.
(68) Pada waktu itulah, saat Ibrahim berhasil membungkam mereka, sampai tidak dapat mengemukakan satu pembelaan pun, mereka menggunakan kekuatan fisik untuk membalasnya. Maka ﴾ قَالُواْ حَرِّقُوهُ وَٱنصُرُوٓاْ ءَالِهَتَكُمۡ إِن كُنتُمۡ فَٰعِلِينَ 68 ﴿ "mereka berkata, 'Bakarlah dia dan bantulah tuhan-tuhan kamu, jika kamu benar-benar hendak bertindak," maksudnya, bunuhlah dia dengan cara yang paling sadis, dengan cara membakarnya sebagai ungkapan rasa marah kalian dan pem-belaan kepada sesembahan-sesembahan kalian. Celakalah mereka, celakalah mereka, karena menyembah sesembahan yang telah me-reka akui membutuhkan pertolongan mereka namun tetap mereka jadikan sebagai tuhan yang disembah!!
(69) Berikutnya, Allah menolong kekasihNya saat dilempar-kan ke dalam kobaran api. Allah berkata k e p a d a n y a ﴾ كُونِي بَرۡدٗا وَسَلَٰمًا عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ 69 ﴿ "Hai api menjadi dinginlah, dan menjadi keselamatanlah bagi Ibrahim." Api tersebut menjadi dingin dan menyelamatkannya. Tidak ada rasa kesakitan pada beliau saat berada di dalamnya, dan tidak merasakan sesuatu yang dibenci.
(70) ﴾ وَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدٗا ﴿ "Mereka hendak berbuat makar terhadap Ibrahim," dengan bertekad untuk membakarnya, ﴾ فَجَعَلۡنَٰهُمُ ٱلۡأَخۡسَرِينَ 70 ﴿ "maka Kami menjadikan mereka itu orang-orang yang paling merugi," yaitu di dunia dan akhirat. Sebagaimana Allah telah menjadikan kekasihNya dan para pengikutnya sebagai golongan orang-orang yang beruntung lagi jaya.
(71) ﴾ وَنَجَّيۡنَٰهُ وَلُوطًا ﴿ "Dan Kami selamatkan Ibrahim dan Luth." Pasalnya, tidak ada yang beriman dari kalangan kaumnya kecuali Luth عليه السلام. Disebutkan dalam sebuah versi, bahwa Luth adalah ke-ponakan Ibrahim. Allah menyelamatkannya dan berhijrah,﴾ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ ٱلَّتِي بَٰرَكۡنَا فِيهَا لِلۡعَٰلَمِينَ 71 ﴿ "ke sebuah negeri yang Kami telah memberkahinya untuk sekalian manusia" yaitu negeri Syam. Beliau meninggalkan kaumnya di Babilonia di Irak.
﴾ وَقَالَ إِنِّي مُهَاجِرٌ إِلَىٰ رَبِّيٓۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ 26 ﴿
"Dan Ibrahim berkata, 'Sesungguhnya aku akan berpindah ke (tempat yang diperintahkan) Rabbku (kepadaku). Sesungguhnya Dia-lah yang Mahaperkasa lagi Mahabijaksana'." (Al-Ankabut: 26).
Di antara keberkahan negeri Syam adalah, banyak nabi yang berada di wilayahnya, Allah memilihnya sebagai tempat hijrah bagi kekasihNya, dan di sana terdapat salah satu dari tiga rumahNya yang suci, Baitul Maqdis.
(72) ﴾ وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ ﴿ "Dan Kami telah memberikan kepadanya (Ibrahim)," saat memisahkan diri dari kaumnya ﴾ إِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَ ﴿ "Ishaq dan Ya'qub," Ya'qub adalah putra Ishaq, ﴾ نَافِلَةٗۖ ﴿ "sebagai sebuah anugerah (dari Kami)," setelah beliau memasuki usia tua dan istrinya dalam ke-adaan mandul. Kemudian malaikat mengabarkan berita gembira kepadanya berupa kelahiran Ishaq.
﴾ وَمِن وَرَآءِ إِسۡحَٰقَ يَعۡقُوبَ 71 ﴿
"Dan dari Ishaq (akan lahir putranya) Ya'qub." (Hud: 71).
Ya'qub adalah Israil yang darinya lahir bangsa yang besar. Sedangkan Isma'il bin Ibrahim, merupakan cikal bakal bangsa Arab yang utama. Di antara keturunannya, penghulu orang-orang terdahulu dan yang akan datang (Muhammad a). ﴾ وَكُلّٗا ﴿ "Dan masing-masing," masing-masing yaitu Ibrahim, Ishaq, dan Ya'qub ﴾ جَعَلۡنَا صَٰلِحِينَ 72 ﴿ "Kami jadikan orang-orang yang shalih," maksudnya orang-orang yang menjalankan hak-hakNya dan hak-hak manusia.
(73) Di antara bentuk keshalihan mereka, bahwa Allah menjadikan mereka sebagai para pemuka umat manusia yang memandu jalan sesuai dengan perintahNya. Ini termasuk nikmat besar yang Allah anugerahkan kepada hambaNya, menjadi panutan bagi orang-orang yang mendapatkan petunjuk, dan orang-orang berjalan di belakang untuk mengikutinya. Demikian ini, merupa-kan buah kesabaran mereka, dan mereka yakin terhadap ayat-ayat Allah.
Firman Allah, ﴾ يَهۡدُونَ بِأَمۡرِنَا ﴿ "Yang memberi petunjuk dengan perintah Kami," maksudnya mereka menunjuki umat manusia dengan agama Kami, tidak memerintahkan atas dasar hawa nafsu pribadi mereka. Akan tetapi, atas dasar perintah Allah, agamaNya, dan untuk mengikuti keridhaanNya. Seorang hamba tidak akan menjadi imam, sampai dia telah menyeru kepada perintah-perintah Allah.
﴾ وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡهِمۡ فِعۡلَ ٱلۡخَيۡرَٰتِ ﴿ "Dan Kami telah mewahyukan kepada mereka mengerjakan kebajikan." Mereka melakukannya dan menyeru orang-orang untuk mengerjakannya. Ini mencakup seluruh jenis kebaikan, baik berkaitan dengan hak-hak Allah maupun hak-hak manusia. ﴾ وَإِقَامَ ٱلصَّلَوٰةِ وَإِيتَآءَ ٱلزَّكَوٰةِۖ ﴿ "Mendirikan shalat dan menunaikan zakat," ini masuk dalam kategori عَطْفُ الْخَصِّ عَلَى الْعَامِّ (penggabungan obyek yang khusus pada ungkapan yang cakupannya umum), lantaran kemuliaan dan keutamaan dua ibadah ini. Dan juga karena, orang yang telah menyempurnakan dua ibadah ini, maka dia telah melaksanakan agamanya. Barangsiapa yang menyia-nyiakannya, maka dia lebih menyia-nyiakan ibadah lainnya. Begitu pula, karena shalat adalah amalan paling utama yang menjadi hak Allah. Se-mentara (pembayaran) zakat, merupakan amalan paling utama yang mengandung curahan kebaikan kepada makhlukNya.
﴾ وَكَانُواْ لَنَا ﴿ "Dan (hanya) kepada Kami-lah mereka," bukan kepada selain Kami ﴾ عَٰبِدِينَ 73 ﴿ "selalu menyembah," maksudnya senantiasa menjaga peribadahan hati, ucapan, dan fisik di sebagian besar waktu mereka. Mereka berhak menerima gelar sebagai orang yang beribadah. Sehingga mereka mempunyai sifat yang sesuai dengan perintah Allah kepada makhlukNya, dan Dia menciptakan mereka untuk tujuan itu.
E abbiamo concesso a Ibrāhīm prove per la sua gente, nella sua giovinezza, mentre Noi eravamo Vigilanti su di lui. Gli concedemmo la sapienza e le prove che gli furono necessarie contro il suo popolo.
Nous avons donné à Abraham un argument contre son peuple alors qu’il était encore jeune et Nous avions bonne connaissance de lui. C’est donc selon la connaissance que Nous avions de lui que Nous lui avons donné cet argument.
The Story of Ibrahim and his People
Allah tells us about His close Friend Ibrahim, peace be upon him, and how He bestowed upon him guidance aforetime, i.e., from an early age He inspired him with truth and evidence against his people, as Allah says elsewhere:
وَتِلْكَ حُجَّتُنَآ ءَاتَيْنَـهَآ إِبْرَهِيمَ عَلَى قَوْمِهِ
(And that was Our proof which We gave Ibrahim against his people) 6:83. The point here is that Allah is telling us that He gave guidance to Ibrahim aforetime, i.e., He had already guided him at an early age.
وَكُنَّا بِهِ عَـلِمِينَ
(and We were Well-Acquainted with him.) means, and he was worthy of that. Then Allah says:
إِذْ قَالَ لاًّبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا هَـذِهِ التَّمَـثِيلُ الَّتِى أَنتُمْ لَهَا عَـكِفُونَ
(When he said to his father and his people: "What are these images, to which you are devoted") This is the guidance which he had been given during his youth: his denunciation of his people's worship of idols instead of Allah. Ibrahim said:
مَا هَـذِهِ التَّمَـثِيلُ الَّتِى أَنتُمْ لَهَا عَـكِفُونَ
("What are these images, to which you are devoted") meaning, which you worship with such devotion.
قَالُواْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا لَهَا عَـبِدِينَ
(They said: "We found our fathers worshipping them.") means, they had no other evidence apart from the misguided actions of their forefathers. Ibrahim said:
لَقَدْ كُنتُمْ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمْ فِى ضَلَـلٍ مُّبِينٍ
(Indeed you and your fathers have been in manifest error.) meaning, Speaking to your fathers whose actions you cite as evidence would be the same as speaking to you. Both you and they are misguided and are not following any straight path.' When he called their intelligence into question, and said that their fathers were misguided and belittled their gods,
قَالُواْ أَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ أَمْ أَنتَ مِنَ اللَّـعِبِينَ
(They said: "Have you brought us the Truth, or are you one of those who play about") They said: `These words that you are saying, are you speaking in jest or are you telling the truth For we have never heard such a thing before.'
قَالَ بَل رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ الَّذِى فطَرَهُنَّ
(He said: "Nay, your Lord is the Lord of the heavens and the earth, Who created them...") meaning, your Lord, beside Whom there is no other god, is the One Who created the heavens and the earth and all that they contain; He is the One Who initiated their creation; He is the Creator of all things.
وَأَنَاْ عَلَى ذلِكُمْ مِّنَ الشَّـهِدِينَ
(and to that I am one of the witnesses. ) means, and I bear witness that there is no God other than Him and no Lord except Him.
Quả thật, TA (Allah) đã ban cho Nabi Ibrahim lý lẽ để tranh luận đúng sai với cộng đồng người dân của Y lúc Y hãy còn nhỏ và TA biết rõ về Y. TA đã ban cho Y từ kiến thức TA để Y có đủ lý lẽ trình bày cho người dân của Y.
Hãy nhớ lại khi Ibrahim nói với cha Aazar và người dân của mình: những bục tượng mà các người đã làm ra từ chính đôi tay của các người và các ngươi thờ cúng chúng là gì?
When he said to his father Azar and his people, “What are these idols that you have made with your own hands, and which you constantly worship?”
(İbrahim) babası Âzer ve kavmine: "Kendi ellerinizle yaparak ibadet edip durduğunuz bu putlar da nedir?" dedi.
Un jour, Abraham dit à son père `Âzar et au reste de son peuple: Que sont ces idoles que vous avez fabriquées de vos mains et que vous adorez ?
Disse a suo padre Āzar e alla sua gente: "Cosa sono questi idoli che avete plasmato con le vostre mani, e che vi ostinate ad adorare?"
Cuando le dijo a su padre Azar y a su pueblo: “¿Qué son estos ídolos que han hecho con sus propias manos y que adoran constantemente?”
Kad se Ibrahim, alejhis-selam, obratio svom ocu Azeru i svom narodu: “Kakvi su ovo kumiri koje ste napravili i kakvi su ovo kipovi koje ste isklesali, a kojima se neprestano klanjate?”
[Banggitin] noong nagsabi siya sa ama niyang si Āzar at sa mga kababayan niya: "Ano ang mga anitong ito na niyari ninyo sa pamamagitan ng mga kamay ninyo at na kayo sa mga ito ay mga nananatili sa pagsamba sa mga ito?"
Tatkala beliau berkata kepada ayahnya, Āzar dan kaumnya, "Patung-patung apakah ini yang kalian buat dengan tangan kalian sendiri, lalu kalian tekun dan sungguh-sungguh beribadah menyembahnya?"
Kavmi ona şöyle dedi: Atalarımızı onlara ibadet ediyor bulduk, biz de onları örnek alarak bu putlara ibadet ettik.
Nagsabi sa kanya ang mga kababayan niya: "Nakatagpo Kami sa mga magulang namin na sumasamba sa mga ito kaya sumamba kami sa mga ito bilang pagtulad sa kanila."
His people said to him: “We found our forefathers worshipping them, so we also worshipped them following their example.”
Su pueblo le respondió: “Encontramos a nuestros antecesores adorándolos, por lo que también los adoramos siguiendo su ejemplo”.
Il suo popolo gli disse: "Abbiamo trovato i nostri antenati adorarli, e li abbiamo adorati seguendo le loro orme"
Ils répondirent: Nous avons vu nos ancêtres les adorer et nous les avons imités.
Oni odgovoriše: “Odrasli smo gledajući kako im se naši preci klanjaju, pa im se, evo, i mi klanjamo.”
Kaumnya berkata kepadanya, "Kami mendapati nenek moyang kami menyembahnya, maka kami pun menyembahnya dengan tujuan meneladani mereka."
Người dân của Ibrahim nói với Người: bọn ta thấy cha mẹ ông bà xưa nay đã thờ cúng chúng nên bọn ta làm theo nền tảng truyền thống của họ.
Nabi Ibrahim nói với người dân của mình: Hỡi những người đi theo đường lối truyền thống của cha mẹ ông bà, quả thật các người và cha mẹ ông bà của các ngươi rõ ràng đang đi lạc khỏi con đường chân lý.
Ibrāhīm disse loro: "Voi, o seguaci, e i vostri antenati che seguite, siete sviati dalla chiara Retta Via".
Ibrahim lalu kepada mereka, "Wahai para pengikut nenek moyang! Sungguh kalian dan nenek moyang yang kalian ikuti itu berada dalam kesesatan yang nyata dari jalan kebenaran."
Nagsabi sa kanila si Abraham: "Talaga ngang kayo, O mga tagasunod, mismo at ang mga ninuno ninyong mga sinusunod ay nasa isang maliwanag na pagkaligaw palayo sa daan ng katotohanan."
İbrahim onlara şöyle dedi: -Ey Tabi olanlar!- Andolsun ki siz ve atalarınız hak yoldan ayrılıp apaçık bir sapkınlığı takip eden kimselersiniz.
It is God’s principle to give according to the capability of the receiver. Abraham passed through different trials and tests and proved his mettle: God accordingly gave him guidance and divine knowledge. This is how God deals with His subjects. Abraham was born in Iraq in the ancient city of Ur. At that time polytheism was all-pervasive. In spite of being brought up in this polytheistic atmosphere, Abraham was not influenced by it. He examined things rationally, rising completely above his immediate environment, he was able to discover the truth. He was living in a world where every worldly honour and progress were linked with polytheism. But he did not care for all this. Unmindful of all worldly considerations, he criticised the behaviour of his community and became ready to declare the Truth before it—these are the attributes which make an individual capable of receiving God’s guidance.
Abraham u les dijo: “¡Es evidente que ustedes y sus padres se extraviaron del camino de la verdad!”
Abraham said to them, “You and your forefathers are in clear deviance from the path of truth!”
Ibrahim im reče: "Vi i Vaši preci koje slijedite u jasnoj ste zabludi i skrenuli ste s pravog puta."
Abraham dit ensuite aux siens: Ô vous qui imitez vos ancêtres, vous et vos ancêtres êtes dans un égarement évident.
Ibrahimovi sunarodnici upitaše: “Govoriš li ti to istinu ili neistinu iznosiš kako bi nam se narugao."
His people said to him, “Are you serious about what you said, or are you joking?”
Su pueblo le dijo: “¿Hablas en serio acerca de lo que dijiste, o estás bromeando?”
Il suo popolo gli disse: "Hai riportato cose vere, quando hai detto ciò che hai detto, oppure stai scherzando?
Kaumnya berkata kepadanya, "Apakah engkau datang kepada kami dengan sikap sungguh-sungguh tatkala mengatakan apa yang engkau ucapkan itu, atau apakah engkau hanya bermain-main belaka?"
Les siens lui répondirent: Es-tu sérieux lorsque tu nous dis cela ou est-ce une plaisanterie ?
Kavmi ona dedi ki: Bu bize söylediklerinle bize gerçeği mi getirdin, yoksa sen alay edenlerden misin?
Nagsabi sa kanya ang mga kababayan niya: "Naghatid ka ba sa amin ng kaseryosohan nang nagsabi ka ng sinabi mo, o ikaw ay kabilang sa mga tagapagbiro?"
Người dân của Ibrahim nói với Người: Những gì ngươi đã nói có phải là những lời thật hay chỉ là những lời nói đùa vui thôi?
Nabi Ibrahim nói với người dân của mình: Không, những lời tôi nói với các người là thật chứ không phải lời vui đùa. Thượng Đế của các người chính là Thượng Đế của các tầng trời và trái đất, Đấng đã tạo hóa ra chúng từ hư không, và tôi là một trong những người làm chứng khẳng định rằng Ngài là Thượng Đế của các người và là Thượng Đế của các tầng trời và trái đất; còn những bục tượng của các người không hề có phần trong quyền năng về sự việc đó.
Abraham u respondió: “¡Hablo en serio! Su Señor es el Señor de los cielos y de la Tierra, Él los creó sin precedentes. ¡Soy de los que testifican que Él es su Señor y el Señor de los cielos y la Tierra, y que sus ídolos no han creado nada!”
Abraham said, “No, I am serious! Your Lord is the Lord of the heavens and the earth; He created them without there having been anything like them previously. I am from those who testify that He is your Lord and the Lord of the heavens and the earth, and that your idols have no share in that!”
Disse Ibrāhīm: "Piuttosto vi ho portato la verità, non degli scherzi: il vostro Dio è il Dio dei cieli e della terra, Colui che li ha creati senza precedenti, ed io testimonio che Egli è il vostro Dio, il mio Dio, e il Dio dei cieli e della terra", mentre i vostri idoli non possiedono nulla di tutto ciò".
“Ne govorim neistinu niti vam se rugam”, odgovori poslanik Ibrahim, alejhis-selam. “Vaš je Gospodar Allah, Stvoritelj nebesa i Zemlje iz ničega, On je jedini Bog. Ja sam svjedok da je istina ovo što govorim. Oni kojima se klanjate, a ne Allahu, nemaju baš nikakva udjela u stvaranju nebesa i Zemlje.”
Nagsabi si Abraham: "Bagkus naghatid ako sa inyo ng kaseryosohan hindi ng pagbibiro sapagkat ang Panginoon ninyo ay ang Panginoon ng mga langit at lupa, na lumikha sa mga ito ayon sa walang pagkakatulad na nauna. Ako ay ayon na Siya ay Panginoon ninyo at Panginoon ng mga langit at lupa, at kabilang sa mga tagasaksi. Ang mga anito ninyo ay walang bahagi mula roon."
Ibrahim menjawab, "Aku datang kepada kalian dengan sikap sungguh-sungguh, bukan bermain-main. Sebenarnya Tuhan kalian adalah Tuhan langit dan bumi yang telah menciptakannya pertama kali. Aku termasuk saksi bahwa Dialah Tuhan kalian dan Tuhan langit dan bumi, sedangkan patung-patung yang kalian sembah itu tidak memiliki andil sama sekali dalam penciptaan itu."
Abraham répondit: Je vous parle plutôt avec un total sérieux. Votre Seigneur est le Seigneur des Cieux et de la Terre qu’Il créa de manière sans précédent. J’atteste qu’Il est votre Seigneur et le Seigneur des Cieux et de la Terre, et ne reconnais aucune part de Seigneurie à vos idoles.
İbrahim şöyle dedi: Bilakis ben size gerçeği getirdim alay da etmiyorum. Rabbiniz göklerin ve yerin Rabbi, daha önce bir benzeri olmadan onları yaratandır. Ben, şüphesiz sizin, göklerin ve yerin Rabbi olduğuna şahitlik edenlerdenim. Bu hususta putlarınızın hiçbir payı yoktur.
Baissant la voix afin de ne pas être entendu par les siens, Abraham dit: Par Allah, je fomenterai une ruse détestable pour vous contre vos idoles et je la mettrai en application lorsque vous vous éloignerez d’elles afin d’aller célébrer votre fête.
Lalu Ibrahim pun berkata kepada dirinya sendiri tanpa didengar oleh kaumnya, "Demi Allah! Aku akan mengatur tipu daya yang kalian benci terhadap patung-patung kalian setelah kalian pergi meninggalkannya untuk melakukan pesta hari raya."
Ibrāhīm disse, in modo che il suo popolo non lo sentisse: "Giuro su Allāh che tramerò contro i vostri idoli cose che non vi piaceranno, dopo che li abbandonerete quando andrete alla vostra festa".
And in a manner inaudible to his people, Abraham said, “By Allah! Once you have left your idols to go to your festival, I shall hatch a plot concerning them that you shall hate.”
“I tako mi Svevišnjeg Allaha, čim se udaljite, ja ću skovati spletku protiv vaših kumira i udesit ću ih”, nagovijestio je Ibrahim, alejhis-selam, svojim sunarodnicima.
İbrahim, kavmi duymayacak bir şekilde şöyle dedi: Vallahi ben bayramınızı (kutlamaya) gittikten sonra putlarınız için hoşlanmadığınız bir tuzak kuracağım.
How Ibrahim broke the Idols
Then Ibrahim swore an oath, which some of his people heard, to plot against their idols, i.e., to break them and destroy them after they had gone away and turned their backs, when they went out to their festival. They had a festival which they would go out to celebrate. Abu Ishaq reported from Abu Al-Ahwas from `Abdullah Ibn Mas`ud, "When the people of Ibrahim went out to celebrate their festival, they passed by him and said, `O Ibrahim, are you not coming out with us' He said, `I am sick.' " It was only the day before that he had said,
وَتَاللَّهِ لأَكِيدَنَّ أَصْنَـمَكُمْ بَعْدَ أَن تُوَلُّواْ مُدْبِرِينَ
(And by Allah, I shall plot a plan for your idols after you have gone away and turned your backs.) and some of the people had heard him.
فَجَعَلَهُمْ جُذَاذاً
(So he broke them to pieces,) means, he smashed them all, except for the biggest idol. This is like the Ayah,
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْباً بِالْيَمِينِ
(Then he turned upon them, striking (them) with (his) right hand) 37:93.
لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ
(that they might turn to it. ) It was said that he put a hammer in the hands of the biggest idol so that the people would think that it had become jealous on its own account and objected to these smaller idols being worshipped alongside it, so it had broken them.
قَالُواْ مَن فَعَلَ هَـذَا بِـَالِهَتِنَآ إِنَّهُ لَمِنَ الظَّـلِمِينَ
(They said: "Who has done this to our gods He must indeed be one of the wrongdoers.") When they came back and saw what Ibrahim had done to their idols, humiliating them and lowering their status, proving that they were not divine and that those who worshipped them were fools,
قَالُواْ مَن فَعَلَ هَـذَا بِـَالِهَتِنَآ إِنَّهُ لَمِنَ الظَّـلِمِينَ
(They said: "Who has done this to our gods He must indeed be one of the wrongdoers.") because of this action of his.
قَالُواْ سَمِعْنَا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهُ إِبْرَهِيمُ
(They said: "We heard a young man talking against them, who is called Ibrahim.") Those who had heard him swearing to plot against them said, we heard a young man talking about them, and they said that he was called Ibrahim.
قَالُواْ فَأْتُواْ بِهِ عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ
(They said: "Then bring him before the eyes of the people...") meaning, in front of a large audience so that all the people could be present. This was Ibrahim's ultimate purpose, so that he could tell this great gathering about the extent of their ignorance and how foolish they were to worship idols which could not defend themselves from harm or help themselves, so how could they ask them for help
قَالُواْ ءَأَنْتَ فَعَلْتَ هَـذَا بِـَالِهَتِنَا يإِبْرَهِيمُ قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَـذَا
(They said: "Are you the one who has done this to our gods, O Ibrahim" He said: "Nay, this one, the biggest of them did it...") referring to the one he had left alone and had not broken.
فَاسْـَلُوهُمْ إِن كَانُواْ يِنْطِقُونَ
(Ask them, if they can speak!) He was hoping that they would admit of their own volition that these idols could not speak and that this idol would not say anything because it was inanimate. In the Two Sahihs it was recorded from Abu Hurayrah that the Messenger of Allah ﷺ said:
«إِنَّ إِبْرَاهِيمَ عَلَيْهِ السَّلَامُ لَمْ يَكْذِبْ غَيْرَ ثَلَاثٍ: ثِنْتَيْنِ فِي ذَاتِ اللهِ قَوْلُهُ:
(Ibrahim, upon him be peace, did not tell lies except on three occasions, two for the sake of Allah -- when he said:
بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَـذَا
(Nay, this one, the biggest of them did it. ) and when he said:
إِنِّى سَقِيمٌ
(Verily, I am sick) 37:89.
قَالَ: وَبَيْنَا هُوَ يَسِيرُ فِي أَرْضِ جَبَّارٍ مِنَ الْجَبَابِرَةِ وَمَعَهُ سَارَّةُ، إِذْ نَزَلَ مَنْزِلًا فَأَتَى الْجَبَّارَ رَجُلٌ فَقَالَ: إِنَّهُ قَدْ نَزَل هَهُنَا رَجُلٌ بِأَرْضِكَ مَعَهُ امْرَأَةٌ أَحْسَنُ النَّاسِ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَجَاءَ، فَقَالَ: مَا هَذِهِ الْمَرْأَةُ مِنْكَ؟ قَالَ: هِيَ أُخْتِي. قَالَ: فَاذْهَبْ فَأَرْسِلْ بِهَا إِلَيَّ، فَانْطَلَقَ إِلَى سَارَّةَ فَقَالَ: إِنَّ هَذَا الْجَبَّارَ قَدْ سَأَلَنِي عَنْكِ، فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّكِ أُخْتِي، فَلَا تُكَذِّبِينِي عِنْدَهُ، فَإِنَّكِ أُخْتِي فِي كِتَابِ اللهِ، وَإِنَّهُ لَيْسَ فِي الْأَرْضِ مُسْلِمٌ غَيْرِي وَغَيْرُكِ، فَانْطَلَقَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي، فَلَمَّا أَنْ دَخَلَتْ عَلَيْهِ فَرَآهَا أَهْوَى إِلَيْهَا فَتَنَاوَلَهَا فَأُخِذَ أَخْذًا شَدِيدًا، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ لِي وَلَا أَضُرُّكِ، فَدَعَتْ لَهُ، فَأُرْسِلَ فَأَهْوَى إِلَيْهَا، فَتَنَاوَلَهَا فَأُخِذَ بِمِثْلِهَا أَوْ أَشَدَّ، فَفَعَلَ ذَلِكَ الثَّالِثَةَ، فَأُخِذَ فَذَكَرَ مِثْلَ الْمَرَّتَيْنِ الْأُولَيَيْنِ، فَقَالَ: ادْعِي اللهَ فَلَا أُضُرَّكِ، فَدَعَتْ لَهُ فَأُرْسِلَ، ثُمَّ دَعَا أَدْنَى حُجَّابِهِ فَقَالَ: إِنَّكَ لَمْ تَأْتِنِي بِإِنْسَانٍ، وَلَكِنَّكَ أَتَيْتَنِي بِشَيْطَانٍ، أَخْرِجْهَا وَأَعْطِهَا هَاجَرَ. فَأُخْرِجَتْ وَأُعْطِيَتْ هَاجَرَ، فَأَقْبَلَتْ، فَلَمَّا أَحَسَّ إِبْرَاهِيمُ بِمَجِيئِهَا، انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ، وَقَالَ: مَهْيَمْ. قَالَتْ: كَفَى اللهُ كَيْدَ الْكَافِرِ الْفَاجِرِ، وَأَخْدَمَنِي هَاجَر»
. (and when he was traveling in the land of one of the tyrants, and Sarah was with him; when he made camp, a man came to the tyrant and said, "A man has made camp in your land and with him is a woman who is the most beautiful of people." The tyrant sent for Ibrahim, and asked him, "What is the relationship of this woman to you" He said, "She is my sister." The tyrant said, "Go and send her to me." So Ibrahim went to Sarah and said, "This tyrant asked me about you, and I told him that you are my sister, so do not let him think that I am lying. For you are indeed my sister according to the Book of Allah, and there are no Muslims on the earth apart from you and I." So Ibrahim brought her to him, then he stood and prayed. When she entered upon the tyrant, he reached for her desirously once he saw her. But he suffered a severe seizure. So he said, "Pray to Allah for me and I will not harm you." So she prayed for him and it released him. Then he reached for her desirously, but he was stricken similarly before or worse. This continued three times, and each time he said the same as he had said the first time. Then he called the closest of his guards and said, "You have not brought me a human being, you have brought me a devil! Take her out and give her Hajar. So she was taken out and given Hajar, and she went back. When Ibrahim realized that she had come back, he finished his prayer and turned around. He said, "What happened" She said, "Allah took care of the evil disbeliever's plot, and he gave me Hajar as a servant.") Muhammad bin Sirin said, "When Abu Hurayrah narrated this Hadith, he said, `This is your mother, O sons of the water of the heaven.' "
Sin que su pueblo escuchara, Abraham se dijo a si mismo: “¡Por Al-lah! Una vez que se hayan retirado para dirigirse a su celebración, tramaré contra sus ídolos un plan que les disgustará”.
Nagsabi si Abraham sa kung saan hindi nakaririnig sa kanya ang mga kababayan niya: "Sumpa man kay Allāh, talagang magpapakana nga ako laban sa mga anito ninyo ng kasusuklaman ninyo matapos na umalis kayo sa mga ito patungo sa pagdiriwang ninyo."
Ibrahim nói thầm không để người dân nghe thấy lời nói của mình: Thề bởi Allah, chắc chắn tôi sẽ lên kế hoạch đập phá các bục tượng của các người sau khi các người đi lễ hội của các người.
Commentary
وَتَاللَّـهِ لَأَكِيدَنَّ أَصْنَامَكُم (And I swear by Allah that I will do something to your idols - 21:57) The wording of the verse indicates that Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) spoke these words before his community. But this explanation leaves a little doubt in one's mind because Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) had excused himself from going to the Eid festival by pleading illness إِنِّي سَقِيمٌ - I am sick - 37:89). And when they found their idols broken, they started a search for the culprit. If they already knew what he had said about their idols and that he had stayed behind alone when they had gone to attend the Eid function, then it was fairly obvious that he had broken the idols. Then where was the need for them to go looking for the offender? There are more than one explanations to this situation. One, that since Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) was the only one holding these views and enjoyed no standing in the community, people might have ignored and even forgotten what he had said as something of no consequence. (Bayan ul-Qur'an). Two, that those who were looking for the culprit were a different lot of people and were not aware of what he (Sayyidna Ibrahim علیہ السلام) had said about their idols. While in a third version Mujahid and Qatadah are of the view that Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) did not speak these words before other people, but only pictured the situation in his mind, or had said that only at heart, or he might have spoken them before one or two old persons after the people had left for the festival. Later, when the idols were found broken and the people started looking for the one who did it, these old men revealed the secret to them. (Qurtubi)
Vậy theo kế hoạch, Nabi Ibrahim đã đập vỡ tất cả các bức tượng và chỉ chừa lại một bức tượng lớn nhất với hy vọng người dân của mình quay trở lại có thể hỏi nó về kẻ đã đập phá các bức tượng kia.
فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا (21:58) The word جُذَاذً is the plural for جُذَ. which means fragment or piece. Thus its meaning is that Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) broke the idols into small pieces.
إِلَّا كَبِيرًا لَّهُمْ (Save the big one of them - 21:58) That is, only the biggest idol was left intact and all the rest were broken. It is possible that the one which was left unbroken was either bigger in size or higher in esteem with the unbelievers.
لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ (So that they may come back to him - 21:58) There can be three explanations to this expression. One, if the object of إِلَيْهِ (to him) is Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) then the meaning would be that he himself wanted the unbelievers to ask him why he had broken the idols which would give him a chance to sneer at them that what they worshipped could not even look after themselves. The second meaning of إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ could be that he destroyed the idols in the hope that when the unbelievers saw them in pieces it might convince them of the futility of idol-worship and cause their return toward the religion of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) . The third explanation is given by Kalbi. He says that the object of إِلَيْهِ is کَبِیر (the big). In that case the explanation would be that when the unbelievers, on their return saw the idols in pieces except the big one, who had a hammer resting on his shoulder, they might turn towards it for an explanation and getting no response from it they would see for themselves the helplessness of the idol.
During Abraham’s period, people’s minds were in the grip of polytheistic ideas, so much so that in the beginning they took Abraham’s criticism to be frivolous. Therefore, they asked him whether his utterances had been well thought out, or whether he was mouthing words out of sheer frivolity. Abraham said that the fact that they considered matters of the greatest importance as frivolous was further proof of their ignorance. The truth is that the entire earth and the heavens bear testimony to the word of God. The next day, in an act of extraordinary courage, he broke down their deities. In this way, Abraham proved in practice what he had been saying in theory, namely, that the deities were absolutely worthless.
Kemudian Ibrahim menghancurkan patung-patung itu hingga menjadi kepingan-kepingan kecil dan membiarkan patung yang paling besar dengan harapan agar mereka kembali untuk bertanya padanya tentang orang yang menghancurkan semua patung-patung itu.
Kaya winasak ni Abraham ang mga anito nila hanggang sa ang mga ito ay maging mga maliit na piraso. Itinira niya ang malaki sa mga ito, sa pag-asang bumalik sila rito upang magtanong dito tungkol sa kung sino ang nagwasak sa mga ito.
Ibrāhīm distrusse i loro idoli, fino a ridurli a piccoli pezzi, e lasciò quello più grande, così che si rivolgessero a lui, chiedendogli chi fosse stato a distruggerli
Abraham détruisit leurs idoles et les mit en petits morceaux mais laissa intacte la plus imposante afin que les polythéistes la questionnent au sujet de ce qu’il est advenu des autres.
Entonces Abraham u rompió los ídolos en pequeños pedazos, pero dejó al más grande de ellos con la esperanza de que la gente se volviera a él para preguntarle quién había destrozado a los otros.
So Abraham broke the idols into small pieces, and left the biggest of them hoping that the people return to it to ask it who smashed the others.
İbrahim onların putlarını paramparça edip küçük parçalara ayırdı. Diğerlerini kimin paramparça ettiğini sormalarını umarak en büyüğünü kırmadan bıraktı.
I zaista, Ibrahim porazbija sve kipove u komadiće, a ostavi najvećeg kipa, da bi mu se mnogobošci mogli obratiti pitajući ga ko je to uradio.
Lorsqu’ils revinrent et trouvèrent leurs idoles en morceaux, ils s’interrogèrent les uns les autres: Qui donc a détruit nos divinités ? Celui qui est coupable de cela fait assurément partie des injustes et s’est comporté avec mépris à l’égard de ce que l’on révère et sanctifie.
Entonces, cuando regresaron y encontraron que sus ídolos habían sido destrozados, se preguntaron unos a otros: “¿Quién destrozó nuestros ídolos? Sin duda, quien lo hizo es un intolerante, dado que ha degradado aquello que merece reverencia y santificación”.
Kaya noong nakabalik sila at nakatagpo sila sa mga anito nila na winasak na, nagtanong ang iba sa kanila sa iba pa: "Sino ang nagwasak sa mga sinasamba natin? Tunay na ang sinumang nagwasak sa mga ito ay talagang kabilang sa mga tagalabag sa katarungan yayamang hinamak niya ang karapat-dapat sa pagdakila at pagbabanal."
So when they returned and found their idols having been smashed into pieces, they asked one another, “Who smashed our idols? Indeed, the one who has smashed them is from the oppressors, due to him having degraded that which deserves reverence and sanctification.”
Ketika mereka kembali dan mendapatkan patung-patung mereka telah dihancurkan, mereka saling bertanya, "Siapakah yang menghancurkan tuhan-tuhan sesembahan kami? Sungguh orang yang melakukannya termasuk orang-orang zalim sebab ia telah menghina sesuatu yang berhak untuk diagungkan dan disucikan."
E quando tornarono e trovarono i loro idoli distrutti, si chiesero l'un l'altro: "Chi ha distrutto le nostre divinità? In verità, chi le ha distrutte è stato ingiusto per aver disprezzato coloro che meritano rispetto e gloria".
Geri dönüp putlarını paramparça edilmiş halde bulduklarında birbirlerine: İlahlarımıza bunu kim yaptı? diye sordular. Bunları kim paramparça etti ise o zalimlerdendir, öyle ki tazim ve yüceltilmeyi hak edeni küçümsemiştir, dediler.
Vrativši se, mnogobošci zatekoše kipove porazbijane i jedni druge zapitaše: “Ko li učini ovo bogovima našim? Onaj ko je ovo uradio nesumnjivo je nasilnik, prevršio je granicu u zlu.” Rekli su tako, jer su smatrali da se kipovi trebaju veličati i da se ne smiju skrnaviti.
Khi người dân của Ibrahim quay trở lại, họ thấy các bức tượng đã bị đập vỡ nát, họ bảo nhau: Kẻ nào đã dám làm điều này với các thần linh của chúng ta? Kẻ đã làm điều này chắc chắn là một tên vô cùng sai quấy bởi vì đáng lẽ ra hắn phải tôn vinh và kính trọng các thần linh của chúng ta.
Một số người trong bọn họ nói: Chúng tôi có nghe một cậu thiếu niên tên Ibrahim đã nói với lời lẽ bất kính với các thần linh của chúng ta, có lẽ thủ phạm cho sự việc này chính là nó.
Those who had heard Abraham take an oath on Allah that he would plot against the idols, said, “We heard a young man talk evil regarding them and finding fault with them. He is known by the name ‘Abraham’; perhaps it is he who smashed them.”
Onlardan bazısı şöyle dedi: İbrahim denilen bir gencin onları kötü bir şekilde andığını ve ayıpladığını duyduk. Belki onları o, paramparça etmiştir.
Aquellos que habían escuchado a Abraham u jurar por Al-lah que habría de conspirar contra los ídolos, dijeron: “Escuchamos a un joven hablar mal con respecto a ellos y criticarlos. Él es conocido por el nombre de Abraham, tal vez sea él quien hizo esto”.
Alcuni di loro dissero: "Abbiamo sentito un ragazzo parlare male di loro e disprezzarli; il suo nome è Ibrāhīm, forse è stato lui ad averli distrutti".
Sebagian mereka berkata, "Kami mendengar ada seorang pemuda yang suka mencela dan menghina patung-patung ini, namanya Ibrahim, mungkin saja dialah orang yang menghancurkannya."
Neki od onih koji su čuli Ibrahimovu, alejhis-selam, prijetnju, rekoše: “Čuli smo jednog momka, Ibrahim se zove, da vrijeđa i nipodaštava naše bogove. Vjerovatno je on to uradio.”
Nagsabi ang iba sa kanila: "Nakarinig kami ng isang binatang bumabanggit sa kanila nang may kasagwaan at namimintas sa kanila, na tinatawag na Abraham. Marahil siya ay ang nagwasak sa kanila."
Certains parmi eux dirent: Nous avons entendu un jeune homme s’appelant Abraham parler d’eux. Il se peut que ce soit lui qui les aient détruites.
Pemuka-pemuka kaumnya berkata, "Kalau begitu, datangkanlah Ibrahim di hadapan orang banyak, agar mereka bisa menyaksikan pengakuannya terhadap perbuatannya ini, sehingga pengakuannya tersebut menjadi dalih bagi kalian untuk menghukum dirinya."
Nagsabi ang mga pinuno nila: "Kaya maghatid kayo kay Abraham sa masasaksihan at makikita ng mga tao, nang sa gayon sila ay sasaksi sa pag-amin niya sa ginawa niya para ang pag-amin niya ay maging katwiran para sa inyo laban sa kanya."
Velikodostojnici mnogobošci povikaše: “Dovedite Ibrahima pred narod, neka prizna svoje nedjelo i neka se dokaže njegova krivica na temelju iskaza svjedokā!”
I loro capi dissero: "Portate Ibrāhīm dinanzi alla gente, affinché testimonino su ciò che ha fatto, così le sue dichiarazione saranno per loro una prova contro di lui.".
Sus líderes dijeron: “Traigan a Abraham delante del pueblo para que confiese lo que hizo, y su confesión les servirá de evidencia contra él”.
Their chiefs said, “Bring Abraham in front of the people so that they may testify to his confession to what he did, and their confession will be your evidence against him.”
Kavmin ileri gelenleri şöyle dediler: İbrahim'i insanların gözü önüne getirin. Belki yapmış olduklarını ikrar ettiğine şahitlik ederler. Onun bunu ikrar etmesi, onun aleyhinde kullanacağınız bir delil olur.
Les notables dirent: Amenez donc Abraham devant les gens afin qu’ils puissent témoigner de son aveu. Cet aveu public sera alors une preuve que vous détiendrez contre lui.
Người đứng đầu của họ bảo: Thế thì các người hãy bắt Ibrahim đến để tra hỏi nó trước mặt dân chúng và các bá quan, phải bắt nó thừa nhận trước mặt mọi người về hành động sai trái của nó.
Vậy là họ đã bắt Ibrahim đến và tra hỏi Người: Có phải chính ngươi đã làm điều tồi tệ này với các thần linh của bọn ta, đúng không Ibrahim?!
İbrahim -aleyhisselam'ı getirip ona sordular: Bu çirkin işi ilahlarımıza sen mi yaptın ey İbrahim?
Mereka pun mendatangkan Ibrahim di hadapan orang banyak dan bertanya kepadanya, "Apakah engkau yang melakukan perbuatan bejat ini terhadap patung-patung sesembahan kami, wahai Ibrahim?"
Doveli su Ibrahima, alejhis-selam, i upitali ga, nadasve negodujući zbog njegova ponašanja: “Jesi li ti, Ibrahime, porazbijao naše bogove?”
So they brought Abraham (peace be upon him) and questioned him, blaming him: “Was it you who did this horrible act to our idols, O Abraham?!”
Ils amenèrent alors Abraham et lui demandèrent: Est-ce toi, ô Abraham, qui as commis ce crime horrible à l’encontre de nos idoles?
Entonces trajeron a Abraham u y lo interrogaron incriminándolo: “¿Abraham, fuiste tú quien destruyó a nuestros ídolos?”
Portarono Ibrāhīm, pace a lui, e gli chiesero: "sei stato tu a compiere quest'orrendo atto contro le nostre divinità, o Ibrāhīm?!".
Kaya naghatid sila kay Abraham – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – saka nagtanong sila rito: "Ikaw ba ay gumawa ng gawaing nakaririmarim na ito sa mga anito namin, o Abraham?"
A fin de exponer la incapacidad de los ídolos, Abraham les dijo con ironía: “No fui yo, sino que el ídolo más grande lo hizo. Pregúntenles a sus ídolos, ¡si es que son capaces de hablar!”
Nagsabi si Abraham habang nang-uuyam sa kanila na naglalantad sa kawalang-kakayahan ng mga anito nila sa pagtingin ng mga tao: "Hindi ko ginawa iyon; bagkus ginawa iyon ng malaki ng mga anito kaya magtanong kayo sa kanila kung sila ay nakapagsasalita."
İbrahim -onlarla alay edip, insanların gözü önünde putlarının acizliğini göstererek-: ‘’Ben bir şey yapmadım, bilakis putların büyük olanı yapmıştır. Eğer konuşabiliyor iseler putlarınıza sorun’’ dedi.
Ibrahim menjawab -dengan tujuan melemahkan hujah mereka dan menampakkan kelemahan patung-patung tersebut di hadapan orang banyak-, "Saya tidaklah melakukannya, tapi patung besar itulah yang melakukannya. Sebab itu, tanyakanlah kepada patung-patung itu bila mereka dapat berbicara."
The next day when the people entered the temple and saw their deities broken to pieces, they were shocked. They eventually discovered that it was the handiwork of a young man who had deviated from their ancestral religion and spoken against it. While demolishing the deities, Abraham had purposely spared the tallest one. When he was called by the people and enquiries were made of him, he pointed out that the big deity was still there, untouched and intact, and that people might put their questions to it. He said that if the big deity was god, then let it explain how the other deities had come to this pass. Although Abraham did not answer their questions directly, it was his indirect statement that sufficed to convey his message effectively. This shows that sometimes indirect speech is more effective than direct speech.
Ibrāhīm disse, prendendoli in giro, mostrando l'impotenza dei loro idoli dinanzi alla gente: "Io non l'ho fatto; piuttosto, lo ha fatto il loro capo: chiedete ai vostri idoli, se possono parlare".
The words of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) were not untrue, but only allusions
قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَـٰذَا فَاسْأَلُوهُمْ إِن كَانُوا يَنطِقُونَ (He said, "Rather, this is done by this chief of theirs. So, ask them if they were to speak." - 21:63) When the community of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) got hold of him and asked him to confess his guilt, he said "The big one among them has done it. Why don't you ask him, if he can speak"?
The point to consider here is that the idols were broken by Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) and its denial and attributing the deed to the big idol, was contrary to fact and constituted an untruth. The exalted position of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) renders such a conclusion untenable. The exegesists have put forward several explanations to sort out this matter. One of them is that his statement is in the nature of an assumption i.e. why not considering the possibility that the deed was done by the big idol? And a supposition which is contrary to facts is not a lie as the Qur’ an itself says إِن كَانَ لِلرَّحْمَـٰنِ وَلَدٌ فَأَنَا أَوَّلُ الْعَابِدِينَ (If the Ralhman [ All-Merciful ] has a son then I am the first to serve him - 43:81). But the most convincing and straight forward explanation is the one adopted by al-Bahr ul-Muhit, Qurtubi and Ruh ul-Ma` ani, which says that it is a metaphoric attribution (اَسنَاد مجَازی), that is the act which was done by Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) was attributed to the big idol by way of metaphoric attribution because it was this idol which, by reason of the reverence that it commanded in the whole community, persuaded Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) to do what he did with the smaller idols. It is like amputating a thief’ s hand and then telling him that none but his own misdeeds are responsible for the amputation.
Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) had also attributed the breaking of the idols to the big idol by placing an axe on its shoulder or in its hands, thus pointing an accusing finger towards it. He reinforced this suspicion by his word when he suggested to the unbelievers that they should enquire from the big idol as to who had destroyed the other idols. It is a case of metaphoric attribution (اسناد مجازی) which is very well illustrated in an Arabic saying انبت الربیہع البقلۃ ، that is the spring rains have raised crops. Although in actual fact it is God who produces and nourishes the crops, yet it has been ascribed to a visible cause, and no one can call it a lie. In the same manner Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) was not telling an untruth when he attributed the act to the big idol. His adoption of this act of dissimulation in fact served many religious interests; one of them being to make the people aware of the possibility that perhaps the big idol was infuriated with the smaller idols because they too were worshipped with the same degree of reverence as itself. If they could be made to think on these lines, it could have opened the route to belief in the Oneness of Allah. If the big idol was not willing to accept the idols as objects of worship how could Allah, the Creator of all living things, agree to share His authority with anyone?
Secondly, perhaps they also wondered that if the idols whom they worshipped were really as powerful as they thought them to be, how could anyone have broken them with impunity? Thirdly, if the charge of breaking the smaller idols could be laid against the big idol, then it would be quite pertinent to ask that in that event it should also have the power of speech. That is why Sayyidna Ibrahim I said فَاسْأَلُوهُمْ إِن كَانُوا يَنطِقُونَ (So, ask them if they were to speak. - 21:63). Thus it is really not necessary to put farfetched meanings into his words which should be interpreted in a plain, straight forward manner. He attributed the deed to the big idol by way of metaphoric attribution. This was not contrary to facts nor did it constitute an untruth.
Three untruths ascribed to Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام)
Now the point to consider is that the Holy Prophet ﷺ himself has said according to some authentic traditions that انّ ابراھیم (علیہ السلام) لم یکذب غیر ثلاث (Bukhari and Muslim). That is Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) never spoke an untruth except on three occasions, and then those three occasions have been described in the same hadith in some detail. The saying goes on to narrate that two out of the three untruths were spoken solely in the way of Allah. One of them is this verse بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ (Rather this is done by this chief - 21:63). The second one relates to Eid day when he said to his familyإِنِّي سَقِيمٌ (I am sick - 37:89), and the third one was spoken to save his wife, from harm. This happened when he was travelling with his wife Sayyidah Sarah ؓ ، and passed through a settlement whose ruler was cruel and depraved and who used to seize the wives of other people and subject them to sexual abuse. However, he spared those who were accompanied by their fathers or brothers. When Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) reached this city, the ruler was informed about the arrival of the couple. So he got Sayyidah Sarah ؓ arrested and brought before him. When the ruler's men came to arrest her, they enquired from Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) about his relationship with her. Fearing the evil intentions of the wicked ruler Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) said that she was his sister. (It is this episode which is referred to in the hadith as the third lie) Despite this declaration they took her away with them. Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) had already briefed her that she should also tell the ruler that she was his sister, because according to Islamic relationship they were brother and sister as they were the only two Muslims in that land and hence according to Muslim brotherhood that relationship was valid. Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) lacked the strength to defend himself and his wife against the ruler and his men, so he started praying to invoke Allah's Mercy. When Sayyidah Sarah ؓ was brought before the ruler, he started making advances to her, and in punishment he was turned into a cripple. Then he begged her to pray for him to return to normal in which case he would let her go without harm. When Sayyidah Sarah ؓ prayed for him and he returned to normal, he broke his promise and again tried to molest her and again became a cripple. This was repeated thrice and ultimately he gave up and sent back Sayyidah Sarah ؓ to Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) . This is a summary of the hadith. However, three lies have been ascribed to Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) clearly in this hadith which is against the position and dignity of the prophethood. But the hadith contains in itself a refutation of this charge i.e. none of the three episodes reveal that a deliberate lie was told. They were mere dissimulations (تَورِیَہ) which are permissible and legitimate if spoken in defense of oneself from cruelty and do not fall within the definition of a lie. The reasoning for this is given in the hadith itself i.e. Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) had told Sayyidah Sarah ؓ that he had informed the ruler's men that she was his sister and that she should also say the same, because they were indeed brother and sister in the wider sense of universal Muslim brotherhood. This is called tauriyah (dissembling) where the words used may be interpreted differently, so that the listener understands them one way whereas the speaker means something else. Tauriyah is permissible by consensus of Islamic jurists if used to save oneself from injustice. This is totally different from Shiite's Taqqiyah (تَقِّیَہ), which is an outright lie. In Taqqaiya one does not only speak a lie but also acts on it, while in the case of tauriyah it is not a lie in the real sense as the speaker uses words which are capable of conveying his intentions as in the case of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) calling Sayyidah Sarah ؓ as his sister which was true in the sense that both were Muslims and Islam constitutes a universal brotherhood. Same argument can be put forward in the case of his other two utterances. It has been explained above that he said بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ as a tauriyah to refer the act toward the big idol by way of metaphor (اسناد مجازی). As for his saying, إِنِّي سَقِيمٌ, in common parlance the word Saqeem (سقیم) means sick but it also means depressed, dejected, despondent and weak. Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) said in the latter sense which was absolutely true keeping in considering his feelings against the unbelievers, but the people took it in the popular sense i.e. sickness. Then the wording of the hadith that two out of the three lies were to promote belief in the One and true Allah suggests that they were not sins, because no one can hope to please Allah by committing an act of sin.
It is sheer ignorance to deny the authenticity of the lies of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام)
Some Muslims who are influenced by the writings of western orientalists and Mirza Qadyani have declared this saying as unauthentic despite the fact that its narrators are reliable persons, because it accuses Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) of lying which is against the spirit of Qur'an, and that it is better to declare all the narrators of the saying as unreliable rather than to label Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) as a liar. From this they also made a rule that any saying, no matter how authentic its source might be, should be rejected if it is in conflict with the teachings of Qur'an. This ruling is absolutely valid and acceptable to entire Ummah, but the point is that the religious scholars have spent all their lives in researching each and every hadith, and none of those which they have accepted as authentic conflicts with the teachings of the Qur'an. Such people lacking knowledge and being misguided do not hesitate to reject a hadith and then justify the rejection by arguing that it is in conflict with the Qur'an. In the present case the saying itself makes it clear that the words which may be interpreted as lies is only tauriyah. As for the question why the words of tauriyah are called lies in the saying, the answer is that the slightest slip of those who are close to God is taken seriously, as can be seen in the previous Surah Taha when Sayyidna 'Adam's (علیہ السلام) slip and mistake is referred by the word عصٰی (disobeyed - 21:121) and غَوٰی (got misled - 20:121). It can be seen that whereas small mistakes can be forgiven and set aside in the case of common people, the same slips are considered as serious offences when committed by those who are dear to Allah Ta` ala. The Holy Qur'an recounts at many places Allah's displeasure over prophets in such situations. The hadith of Shafa` ah (intercession before Allah Ta` ala) which is famous and well known says that on the Day of Resurrection all people will gather together, and request prophets from Sayyidna 'Adam (علیہ السلام) upto the last prophet who came before the coming of the Holy Prophet ﷺ one by one for Shaf 'ah (intercession) that they be judged quickly. Every prophet will excuse himself from Shafa` ah (intercession) recounting one or more of his slips or mistakes. At last the entire humanity will approach the last of the prophets Sayyidna Muhammad ﷺ and he will perform ashshafa'ah al-kubra. According to this saying Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) will excuse himself quoting these utterances which though said as tauriyah and were, therefore, not lies in actual fact, were, none the less, below the dignity of a prophet. This lapse has been described as a lie in the hadith. This was well within the prerogative of the Holy Prophet ﷺ ، and to the extent of narration of this saying we too may repeat it. But it is not permitted to anyone, except, when quoting the Qur'an or this hadith, to say that Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) had told a lie. The same view has been taken by Qurtubi and al-Bahr ul-Muhit in the commentary of Surah Ta-Ha in connection with Sayyidna Adam (علیہ السلام) .
Reference to a delicate hint regarding sincerity of action arising from the saying
Out of the three lies which have been attributed to Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) in the saying two are said to be in the way of Allah Ta ala, but the third lie which was about Sayyidah Sarah ؓ was not said to be in the way of Allah Ta` ala, although saving the chastity of one's wife is very much- a part of religious duty. On this point, in the commentary by Qurtubi, a very delicate suggestion by Qazi Abu Bakr Ibn Al-` Arabi has been reproduced which is apt to shatter the peace of mind of the pious and God fearing persons: in saving the chastity of one's wife, though an act of religious duty, there was also an element of personal interest in protecting his wife's honour. Because of the mixed motives this third incident has been excluded from the category of acts which are performed for Allah Ta` ala, because Allah Ta` ala has said أَلَا لِلَّـهِ الدِّينُ الْخَالِصُ (Look, to Allah alone belongs the pure faith - 39:3). Had some common man like us been involved in such an incident, then the act would have surely qualified as an act which are performed to win the goodwill of God. But in view of the exalted position of the prophets, the smallest degree of personal motive was regarded against the perfect quality of their devotion.
How the fire of Namrud turned into pleasant garden for Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام)
Those who do not believe in miracles and supernatural events have given strange meaning to this episode. The philosophical assumption: that attributes which are attached with and complementary to something are not separable - is by itself fallacious. The fact is that nothing in this world is essential to or inseparable from something else. God gave to fire an attribute that it should burn and to water that it should cool, but these attributes are customary and habitual but not rationally necessary. No philosopher has so for been able to advance a convincing argument about these attributes being rational.
Thus these attributes being only habitual, they can be changed whenever God so wills. If God so wills, fire can act as a coolant and water as a burning agent, and it cannot be held as rationally impossible. This is what happens when Allah Ta’ ala reveals His miracles in support of the missions of His prophets. Thus He commanded the fire of Namrud to cool down and the fire obeyed, and if the word بَرداً (cool) was not followed by the word سلَامَاً (safe) the fire would have cooled like ice and would have caused him harm. The Qur’ an says about the people of Nuh (علیہ السلام) when they were drowned in water that أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا (they were drowned, and admitted into a Fire - 71:25).
حَرِّقُوهُ (Burn him - 21:68) that is the entire community and Namrud decided to burn him in fire. The historic version is that for full one month the entire population of the city were busy collecting fire wood for this purpose. Then after lighting the fire wood they fanned it to make it burn ferociously for the next seven days, until the flames rose high up into the sky. When the fire blazed with full ferocity they decided to throw Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) into it. But the fire was burning with such intensity that no one dared to approach it. Then the Shaitan gave them the idea to use a catapult to throw him into the fire. While people were preparing to throw Allah's Friend (خلِیل) into the sea of fire all the angels and all the creatures of the earth and sky cried out in unison at the fate that lay in store for Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) . At that Allah Ta` ala permitted them all to help Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) . When the angels asked Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) whether he needed their help. He replied that Allah was enough to help him and that He was watching over him. Jibra'il al-Ameen (علیہ السلام) enquired whether he could render him any help to which Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) replied, "of course I need help, but from Allah, not from you". (Mazhari)
Afin de dévoiler l’impuissance de leurs idoles aux yeux de tous, Abraham leur répondit sur un ton sarcastique: Ce n’est pas moi le coupable mais plutôt l’idole la plus imposante qui est restée intacte. Questionnez donc vos divinités et voyons si elles peuvent répondre.
Međutim, Ibrahim, alejhis-selam, osramotio ih je, sve, dokazavši da su nerazumni i maloumni, a njihovi bogovi nemoćni. Rekao im je: “Nisam ja porazbijao vaše bogove, to je učinio najveći kip među njima. Upitajte njih, svoje bogove, ako u njima ima života pa mogu govoriti!”
Sarcastically, exposing the helplessness of the idols to the people, Abraham said, “I did not do it; rather, the biggest idol did it. Ask your idols, if indeed they are capable of speaking!”
Ibrahim nói với họ với ý muốn cho họ thấy rằng các bục tượng chẳng hề có một chút khả năng nào: Tôi không làm mà chính cái bực tượng lớn kia đã làm, không tin các người hãy hỏi các bục tượng của các người xem nếu như chúng biết nói chuyện.
The People's admission of their gods' incapability, and Ibrahim's preaching
Allah tells us that when Ibrahim said what he said, his people
فَرَجَعُواْ إِلَى أَنفُسِهِمْ
(turned to themselves) meaning, they blamed themselves for not taking precautions and protecting their gods. They said:
إِنَّكُمْ أَنتُمُ الظَّـلِمُونَ
(Verily, you are the wrongdoers) i.e., because you neglected them and did not guard them.
ثُمَّ نُكِسُواْ عَلَى رُءُوسِهِمْ
(Then they turned to themselves) means, they looked at the ground, and said:
لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَـؤُلاءِ يَنطِقُونَ
(Indeed you (Ibrahim) know well that these speak not!) Qatadah said: "The people admitted their guilt and confusion, and said,
لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَـؤُلاءِ يَنطِقُونَ
("Indeed you know well that these speak not!") `So how can you tell us to ask them, if they cannot speak and you know that they cannot speak' At this point, when they admitted that, Ibrahim said to them:
أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لاَ يَنفَعُكُمْ شَيْئاً وَلاَ يَضُرُّكُمْ
(Do you then worship besides Allah, things that can neither profit you nor harm you) meaning, if they can- not speak and they can neither benefit you nor harm you, then why do you worship them instead of Allah
أُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ
(Fie upon you, and upon that which you worship besides Allah! Have you then no sense) `Do you not realize the extent of the mis- guidance and extreme disbelief which you are following, which no one could accept but one who is an igno- rant and evil wrong- doer' He defeated them in argument and left them with no way out. Allah said:
وَتِلْكَ حُجَّتُنَآ ءَاتَيْنَـهَآ إِبْرَهِيمَ عَلَى قَوْمِهِ
e(And that was Our proof which We gave Ibrahim against his people) 6:83
Họ quay lại nhìn nhau trong suy ngẫm và thừa nhận trong thâm tâm của họ rằng chính họ là những kẻ làm điều sai quấy vì đã tôn thờ những thứ ngoài Allah, những bục tượng mà nó chẳng hề mang lợi cũng như không gây hại được ai.
Ils se remirent un moment en question et réfléchirent, s’apercevant suite à ce moment de lucidité que leurs idoles ne leur sont en réalité ni utiles ni nuisibles et qu’ils commettent une injustice en les adorant au lieu d’adorer Allah.
Entonces se volvieron unos a otros y reflexionaron. Les quedó claro que sus ídolos no pueden beneficiar ni perjudicar de ninguna manera, y que fueron injustos al adorarlos en lugar de adorar a Al-lah.
Kemudian mereka kembali kepada kesadaran mereka dan berpikir, lalu jelaslah bagi mereka bahwa patung-patung mereka tersebut tidak dapat menolak mudarat dan tidak pula mendatangkan manfaat. Sungguh mereka adalah orang-orang zalim tatkala menyembahnya sabagai tuhan selain Allah.
Kaya bumalik sila sa mga sarili nila sa pamamagitan ng pag-iisip-isip at pagninilay-nilay saka luminaw para sa kanila na ang mga anito nila ay hindi nagpapakinabang at hindi nakapipinsala, kaya sila ay mga tagalabag sa katarungan nang sumamba sila sa mga iyon bukod pa kay Allāh.
So they turned to one another contemplating and considering. It had become clear to them that their idols do not benefit nor harm in any way, and so they were wrong in worshipping them instead of Allah.
Kada su malo bolje promislili o svojim postupcima, bilo im je jasno da njihovi kipovi ne mogu donijeti ni korist ni štetu. Oni su, dakle, bili nepravedni kada su pored Allaha, njih obožavali.
Si rivolsero a se stessi, pensando e riflettendo, e capirono che i loro idoli non potevano far loro né del bene né del male; essi si erano comportati ingiustamente, adorando altri all'infuori di Allāh.
Düşünüp taşınarak kendi vicdanlarına dönüp, putlarının fayda ya da zarar veremeyeceğini anladılar. Allah'a (ibadeti) bırakıp da putlara ibadet ettikleri için zalim kimselerdi.
Pagkatapos ay nanumbalik sila sa pagmamatigas at pagkakaila sapagkat nagsabi sila: "Talaga ngang nakatiyak ka, O Abraham, na ang mga anitong ito ay hindi nakabibigkas kaya papaano kang nag-uutos sa amin na magtanong kami sa mga ito?" Nagnais sila niyon bilang katwiran para sa kanila ngunit ito ay naging isang katwiran laban sa kanila.
Poi tornarono all'ostinazione e alla rinnegazione, dicendo: "Sei certo, o Ibrāhīm, che questi idoli non parlino? Come puoi ordinarci di interrogarli?" Dissero ciò affinché fosse una prova contro di lui, ma fu una prova contro di loro.
They then returned to their stubbornness and denial, saying, “O Abraham! You know, surely, that these idols cannot speak, so how can you then tell us to ask them?” They intended it to be an evidence in their favour, but it became an evidence against them.
Mais leur entêtement et leur déni refirent surface et ils dirent: Ô Abraham, tu sais bien que ces idoles ne parlent pas. Comment nous demandes-tu donc de les interroger ? Croyant lui opposer un argument fort, ce dernier se retournait en réalité contre eux.
Sonra eski inanç ve inatlarına dönerek: -Ey İbrahim- Ant olsun ki sen bu putların konuşamadıklarını kesin olarak bilmektesin. Onlara sormamızı nasıl emredersin? Bunun kendi lehlerine delil olmasını istediler, ancak onların aleyhine bir delildi.
Pero se aferraron a su obstinación y negación, y dijeron: “¡Abraham! Tú sabes con certeza que estos ídolos no pueden hablar, entonces, ¿cómo puedes pedirnos que les preguntemos?” Tenían la intención de que fuera evidencia a su favor, sin embargo, se convirtió en evidencia en su contra.
No, u njima se probudila oholost, nisu se odrekli neistine nego su cijelu stvar izokrenuli pa su se protiv poslanika Ibrahima, alejhis-selam, pozvali na dokaz koji, zapravo, pobija njihov stav, a ne njegov. Rekli su mu: “Kako nas upućuješ da upitamo kipove, a oni, kao što dobro znaš, ne govore?!”
Akan tetapi, kemudian mereka kembali menampakkan sikap durhaka dan ingkar dengan berkata, "Engkau pasti tahu -wahai Ibrahim- bahwa patung-patung ini tidak dapat berbicara, lalu bagaimana bisa engkau menyuruh kami untuk bertanya kepadanya?" Mereka menyatakan ini sebagai hujah dan dalih bagi mereka, namun ternyata ini adalah sisi kelemahan hujah mereka sendiri.
Nhưng rồi họ vẫn ngoan cố, họ bảo: Này Ibrahim, ngươi thừa biết chắc chắn rằng những cái tượng này không thể nói chuyện sao ngươi lại bảo bọn ta hỏi chúng chứ? Họ tưởng rằng đây là lý lẽ biện hộ cho họ nhưng đó là lý lẽ tố cáo cho sự sai trái của họ.
Ibrahim nói với họ để phản bác cho việc làm sai trái của họ: Vậy cớ làm sao các người lại thờ cúng ngoài Allah những thứ chẳng mang lại lợi ích gì cho các người và cũng chẳng làm hại được các người, chúng thậm chí còn không lo được cho bản thân chúng?!
En tono de reproche, Abraham u dijo: “¿Entonces adoran, en lugar de a Al-lah, a ídolos que no los pueden beneficiar ni perjudicar, que son incapaces de apartar el mal o traer beneficio ni siquiera para sí mismos?
Ibrahim berkata untuk mengingkari perbuatan syirik mereka, "Mengapa kalian menyembah patung-patung sebagai tuhan-tuhan selain Allah, yang tidak mendatangkan suatu manfaat dan menolak suatu mudarat apa pun bagi kalian, sebab mereka sendiri tidak kuasa menolak mudarat dan mendatangkan manfaat untuk dirinya sendiri?!"
Osuđujući ih, Ibrahim, alejhis-selam, upita: “Zašto se onda, umjesto Allahu, klanjate kipovima koji vam, ako ih obožavate, ne mogu nikakvu korist donijeti, kao ni sebi samima, a niti mogu sami sebe zaštiti?”
Abraham leur rétorqua sur un ton réprobateur: Adorez-vous donc à la place d’Allah ces idoles qui ne vous sont ni utiles ni nuisibles et qui ne sont ni utiles ni nuisibles à elles-mêmes
İbrahim -onların söylediğini inkâr ederek- şöyle dedi: Allah'ı bırakıp da size hiçbir şekilde fayda ya da zarar veremeyecek putlara mı ibadet edeceksiniz? Hâlbuki, onlar kendi nefisleri için faydalı olanı elde etmekten ya da zararlı olanı def etmekten acizdir.
Ibrāhīm disse, rimproverandoli: "Adorate degli idoli, all'infuori di Allāh, che non possono portarvi benefici né arrecarvi danno?! Queste sono pietre incapaci di impedire il male a se stesse, oppure di attrarre a se stesse il bene.
Nagsabi si Abraham habang nagmamasama sa kanila: "Kaya sumasamba ba kayo sa bukod pa kay Allāh, na mga anitong hindi nagpapakinabang sa inyo ng anuman at hindi nakapipinsala sa inyo? Ang mga ito ay walang-kakayahan sa pagtulak sa kapinsalaan palayo sa mga sarili ng mga ito o sa paghatak sa kapakinabangan para sa mga ito.
ٌRebuking them, Abraham said, “Do you then worship, instead of Allah, idols that do not benefit nor harm you; that are helpless in removing harm or bringing benefit to even themselves?”
Sungguh celaka dan amat buruklah kalian dan patung-patung yang kalian sembah selain Allah itu, yang tidak bisa mendatangkan manfaat dan menolak mudharat, maka apakah kalian tidak juga berakal dan meninggalkan penyembahan terhadap patung-patung itu?"
“Teško vama! Daleko bili, vi i vaši kipovi kojima robujete, a ne Uzvišenom Allahu, koji niti štete niti koriste!”, reče Ibrahim. “Zar nećete razmisliti o ogavnosti toga šta radite, pa da se Pravim putem uputite?”
Kapangitan ay ukol sa inyo at kapangitan ay ukol sa anumang sinasamba ninyo bukod pa kay Allāh kabilang sa mga anitong ito na hindi nagpapakinabang at hindi nakapipinsala! Kaya hindi ba kayo nakapag-uunawa niyon at mag-iiwan sa pagsamba sa mga ito?"
¡Debería darles vergüenza a ustedes y a lo que adoran además de Al-lah, los cuales no pueden beneficiarlos ni perjudicarlos! ¿No lo comprenden? ¿No dejarán de adorarlos?
Shame on you, and shame upon that which you worship other than Allah, which neither benefit nor harm! Do you not understand that? Will you not leave their worship?
On hearing such replies from Abraham, the people could have accused him of insolence and taken him to task, as usually happens in such cases. But, in spite of their being polytheists, there seemed to be some sense of reason left in them. So, realizing the force of the rationality in his replies, they felt ashamed and admitted that they were wrong. Had they not subsequently fallen a prey to prejudices, this experience would have been sufficient to lead them towards the true faith.
Yazıklar olsun size ve Allah'ı bırakıp ibadet ettiğiniz faydası ve zararı olmayan bu putlara! Onlara ibadet etmeyi bırakıp hâlâ aklınızı başınıza almayacak mısınız?
Che infausta scelta, ciò che adorate all'infuori di Allāh! Questi idoli che adorate all'infuori di Allāh non possono fare né del bene né del male: non lo capite, così da abbandonare la loro adorazione?!".
Que vous êtes mauvais et que les idoles que vous adorez au lieu d’adorer Allah sont mauvaises et impuissantes. Allez-vous donc revenir à la raison et cesser de les adorer?
Thật xấu hổ cho việc làm của các người và cũng thật xấu hổ cho những thứ mà các người thờ cúng ngoài Allah từ các bục tượng vô tri vô giác thế này, chúng chẳng mang lợi cũng chẳng gây hại, chẳng lẽ các người không suy nghĩ và hiểu được sự việc đó sao, chẳng lẽ các người không hiểu là các người phải từ bỏ việc thờ cúng chúng hay sao?!
Khi họ đuối lý với Ibrahim thì họ dùng đến sức mạnh quyền thế của họ, họ bảo: chúng ta hãy thiêu sống Ibrahim, hãy giúp các thần linh của chúng ta đòi lại điều mà nó đã xúc phạm và đập phá họ, nếu các người thực sự muốn đòi lại thanh danh cho họ.
How Ibrahim was thrown into the Fire and how Allah controlled it
When their arguments were refuted and their incapability became clear, when truth was made manifest and falsehood was defeated, they resorted to using their power and strength, and said:
حَرِّقُوهُ وَانصُرُواْ ءَالِهَتَكُمْ إِن كُنتُمْ فَـعِلِينَ
("Burn him and help your gods, if you will be doing.") So they gathered together a huge amount of wood. As-Suddi said, "I if a woman was sick, she would make a vow that if she recovered she would bring wood to burn Ibrahim. Then they made a hole in the ground and set it aflame, and it burned with huge sparks and immense flames. There had never been a fire like it. They put Ibrahim, peace be upon him, into a catapult, at the suggestion of a nomadic Kurdish man from Persia." Shu`ayb Al-Jaba'i said, "His name was Hayzan, and Allah caused the earth to swallow him up, and he will remain sinking into it until the Day of Resurrection. When they threw him he said, `Sufficient for me is Allah, and He is the best disposer of affairs.' " This is similar to what Al-Bukhari recorded from Ibn `Abbas that Ibrahim said, "`Sufficient for me is Allah, and He is the best disposer of affairs," when he was thrown into the fire, and Muhammad ﷺ said it when they said:
إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَـناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ
(Verily, the people have gathered against you, therefore, fear them. But it increased them in faith, and they said: "Allah is sufficient for us, and He is the best disposer of affairs.") 3:173. Sa`id bin Jubayr reported that Ibn `Abbas said: "When Ibrahim was thrown into the fire, the keeper (angel) of the rain said: `When will I be commanded to send rain' But the command of Allah was more swift. Allah said:
ينَارُ كُونِى بَرْداً وَسَلَـمَا عَلَى إِبْرَهِيمَ
(O fire! Be you cool and safety for Ibrahim!), and there was no fire left on earth that was not extinguished." Ibn `Abbas and Abu Al-`Aliyah said: "Were it not for the fact that Allah said,
وَسَلَـماً
(and safety), Ibrahim would have been harmed by its coldness." Qatadah said: "On that day there was no creature that did not try to extinguish the fire for Ibrahim, except for the gecko." Az-Zuhri said: "The Prophet commanded that it should be killed, and called it a harmful vermin."
وَأَرَادُواْ بِهِ كَيْداً فَجَعَلْنَـهُمُ الاٌّخْسَرِينَ
(And they wanted to harm him, but We made them the worst losers.) they were defeated and humiliated, because they wanted to plot against the Prophet of Allah, but Allah planned against them and saved him from the fire, and thus they were defeated.
Kaya noong nawalang-kakayahan sila sa pagharap sa kanya sa pamamagitan ng katwiran, dumulog sila sa paggamit ng lakas sapagkat nagsabi sila: "Sunugin ninyo si Abraham sa apoy bilang pag-aadya pata sa mga anito ninyo na iginuho niya at binasag niya, kung kayo ay mga gagawa sa kanya ng isang parusang pampigil."
Quando non furono in grado di affrontarlo con delle argomentazioni, ricorsero alla violenza, dicendo: "Bruciate Ibrāhīm con il fuoco, sostenendo le vostre divinità che egli ha distrutto, se volete fare qualcosa per punirlo e dare un esempio".
Delil getirerek onunla yüzleşmekten aciz kaldıklarında kaba kuvvet kullanmaya yönelip şöyle dediler: Şayet kırıp yerle bir ettiği putlarınıza yardım edip ona caydırıcı bir ceza verecekseniz, İbrahim'i ateşte yakın.
Pošto je poslanik Ibrahim, alejhis-selam, pomoću jasnih i nepobitnih dokaza pobijedio nevjernike u raspravi, oni protiv njega upotrijebiše silu i prevlast. Povikaše: “Osvetite svoje bogove i neka oni pobjednici budu, pa spalite Ibrahima u vatri!”
Ketika mereka tidak mampu meladeni Ibrahim dengan berbagai hujjah dan dalil, mereka pun menggunakan kekuatan dan kekuasaan, mereka berkata, "Bakarlah Ibrahim dengan api, sebagai bentuk pembelaan terhadap tuhan-tuhan kalian yang ia robohkan dan hancurkan, jika kalian benar-benar menghukum dirinya dengan hukuman yang membuat jera."
When they found themselves incapable of countering Abraham with proof, they resorted to force and said, “If you are going to give Abraham a deterring punishment and seek revenge for your idols that he broke and destroyed, then burn him in a fire.”
Cuando se vieron incapaces de contradecir a Abraham con pruebas, recurrieron a la fuerza y dijeron: “Si es que van a darle a Abraham un castigo disuasorio y buscar venganza por los ídolos que rompió y destruyó, entonces quémenlo en la hoguera”.
Lorsqu’ils désespérèrent de l’affronter sur le terrain de l’argumentation, ils eurent recours à la force. Ils dirent:
Brûlez Abraham afin de venger vos divinités qu’il a détruites, si vous comptez le punir avec sévérité.
Mereka lalu menyalakan api yang besar dan melemparkan Ibrahim ke dalamnya, lalu Kami berfirman, "Wahai api! Jadilah engkau dingin dan penyelamat bagi Ibrahim." Maka selamatlah Ibrahim dan sama sekali tidak mendapatkan bahaya apa pun.
They lit a fire and threw Abraham into it, so I said, “O fire! Become cool and safe for Abraham!” And so it became such, and no harm came to him.
Encendieron una hoguera y arrojaron allí a Abraham, pero entonces dije: “¡Fuego! ¡Vuélvete fresco y seguro para Abraham!” Y fue así que no le causó ningún daño.
E accesero un fuoco e lo gettarono in esso, e noi dicemmo: "O fuoco, sii freddo e innocuo nei confronti di Ibrāhīm", e così fu e non gli accadde nulla.
Ils attisèrent un brasier et l’y jetèrent. Nous dîmes alors: Ô feu, sois frais et inoffensif pour Abraham. Le feu obéit et ne lui fit aucun mal.
Ateşi tutuşturup İbrahim'i içine attılar. Dedik ki: Ey ateş! İbrahim'e karşı serin ve esenlik ver ve öyle oldu. Ona bir eziyet isabet etmedi.
Međutim, Svemogući Allah spasio je Svog miljenika Ibrahima od vatre; njoj je zapovjedio da postane hladna i da bude spas Ibrahimu, pa mu se ništa nije dogodilo.
Kaya nagparikit sila ng apoy at itinapon nila siya roon kaya nagsabi Kami: "O apoy, maging kalamigan at kaligtasan ka kay Abraham." Kaya nangyari ang gayon saka hindi siya dinapuan ng isang kapinsalaan.
Thế là họ đốt lửa và ném Nabi Ibrahim vào trong đó, Allah phán bảo lửa: Này lửa, ngươi hãy nguội mát và làm cho Ibrahim an toàn! Và lửa thực sự đã như thế, nó đã không làm hại Ibrahim.
قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ (We said, "0 fire, be cold and safe for Ibrahim." - 21:69) As stated above, one explanation of the fire becoming cool and comfortable for Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) could be that it ceased to be fire and changed into a pleasant breeze. However, the more plausible explanation is that the fire remained as fire but did not touch the body of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) ، although it burnt other things around him, so much so that it even burnt down the rope which bound him.
According to some historic versions he remained in the fire for seven days and used to recall that those seven days were the most comfortable time of his entire life. (Mazhari)
Người dân của Ibrahim đã mưu toan muốn hãm hại Y qua việc thiêu đốt Y nhưng TA (Allah) đã làm vỡ âm mưu của họ và làm cho họ thất bại.
Nevjernici su htjeli ubiti poslanika Ibrahima, alejhis-selam, ali je Allah, džellešanuhu, njih učinio gubitnicima, uništio je njihovu spletku, pobijedio ih i ponizio.
Nagnais ang mga kababayan ni Abraham – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – sa kanya ng isang pakana sa pamamagitan ng pagsunog nila sa kanya ngunit nagpawalang-saysay Kami sa pakana nila at ginawa Namin silang ang mga napahamak, ang mga nadaig.
Those who enjoy power always resort to oppressive methods when they fail in the field of reasoned argument. This happened likewise in the case of the Prophet Abraham. After the incident of the demolition of the deities, when the leaders of the community felt that they could not counter Abraham’s arguments, they started persecuting him. Finally, one day, intoxicated with power, they threw him in a pit of fire. But, a prophet is God’s representative on earth. Therefore, on this exceptional basis, God grants extraordinary help to prophets. So, in this case also, at God’ behest, the fire cooled down for him. Help of this kind can be available to a non-prophet also, provided he completely identifies himself with God’s plan to the same extent as a prophet does.
Le peuple d’Abraham voulut s’en prendre à lui en le brûlant mais Nous avons neutralisé leur complot et avons fait en sorte que eux soient les perdants.
E il popolo di Ibrāhīm, pace a lui, tramò di bruciarlo, e noi vanificammo le loro trame, e facemmo sì che fossero loro i distrutti e i perdenti.
El pueblo de Abraham intentó quemarlo y Yo frustré su plan. En su lugar, hice que ellos fueran los derrotados y destruidos.
İbrahim -aleyhisselam-'ın kavmi onu yakarak tuzak kurmak istedi. Biz onların kurduğu tuzağı boşa çıkardık, asıl onları helak olmuş mağluplar kıldık.
Kaum Ibrahim -'alaihissalām- hendak berbuat makar kepadanya dengan membakarnya hidup-hidup, namun Kami membatalkan makar mereka dan menjadikan mereka sebagai orang-orang yang binasa lagi kalah.
Abraham’s (peace be upon him) people planned to burn him and I foiled their plan. Rather, I made them the ones who were overpowered and destroyed.
Salvé a Abraham u y también salvé a Lot. Los llevé a la tierra de Siria a la que bendije con los profetas y bondades de la tierra.
Kami menyelamatkan Ibrahim dan juga menyelamatkan Lut dengan mengeluarkan mereka ke negeri Syam yang kami berkahi lantaran di negeri itulah Kami mengutus banyak para nabi dan menurunkan banyak rahmat serta berbagai kebaikan untuk makhluk-makhluk di negeri itu.
Allah, džellešanuhu, spasio je Ibrahima i Luta, koji je povjerovao u Ibrahimovo poslanstvo i slijedio ga, nakon čega ih je iz Iraka premjestio u Šam, blagoslovljenu zemlju s obilnim plodovima i brojnim dobrima, zemlju vjerovjesnikā.
E lo salvammo, e così salvammo Lūţ, e li facemmo uscire dalla terra del Levante, che benedimmo inviando in essa i profeti e ponendovi molte creature e bontà.
I saved Abraham and I also saved Lot. I expatriated them to the land of Syria that I had blessed, by having sent many prophets to it and by scattering many forms of goodness for the creation.
Nous avons sauvé Abraham et Loth puis les avons évacués vers la terre du Levant que Nous avons bénie par les prophètes que Nous y avons envoyés ainsi que par les bienfaits que Nous y avons répandus pour les créatures.
Onu ve Lût'u da kurtardık. O ikisini, kendisinden peygamberler çıkardığımız ve canlılara hayırlar yayarak bereketli kıldığımız Şam diyarına ulaştırdık.
Sumagip Kami sa kanya at sumagip Kami kay Lot. Nagpalabas Kami sa kanilang dalawa tungo sa lupain ng Sirya na nagpala Kami roon dahil nagpadala Kami roon ng mga propeta at dahil nagkalat Kami roon para sa mga nilikha ng mga kabutihan.
وَنَجَّيْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا لِلْعَالَمِينَ
And We rescued him and Lut towards the land We blessed for all the worlds. - 71
That is, We delivered Sayyidna Ibrahim and Sayyidna Lut (علیہ السلام) from the land ('Iraq) where Namrud ruled and sent them to the peaceful land of Syria where our bounties were in abundance, not only for the locals but for the people of the world. Syrian land abounds both inwards and outwards bounties of Allah Ta ala. Inward bounties in the sense that many prophets were born in this land, and outward bounty in the sense that it has a moderate climate and is full of natural beauty with greenery, springs and streams all around and sustains a large variety of vegetation, fruits and flowers.
The Migration of Ibrahim to Ash-Sham (Greater Syria), accompanied by Lut
Allah tells us that He saved Ibrahim from the fire lit by his people, and brought him out from among them, migrating to the land of Ash-Sham, to the sacred regions thereof.
وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَـقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً
(And We bestowed upon him Ishaq, and Ya`qub Nafilatan.) `Ata' and Mujahid said, "Nafilatan means as a gift." Ibn `Abbas, Qatadah and Al-Hakam bin `Uyaynah said, "The gift of a son who has a son," meaning that Ya`qub was the son of Ishaq, as Allah says:
فَبَشَّرْنَـهَا بِإِسْحَـقَ وَمِن وَرَآءِ إِسْحَـقَ يَعْقُوبَ
(But We gave her glad tidings of Ishaq, and after Ishaq, of Ya`qub) 11:71. `Abdur-Rahman bin Zayd bin Aslam said, "He asked for one son, and said,
رَبِّ هَبْ لِى مِنَ الصَّـلِحِينِ
("My Lord! Grant me from the righteous.") So Allah gave him Ishaq, and gave him Ya`qub in addition.
وَكُلاًّ جَعَلْنَا صَـلِحِينَ
(Each one We made righteous. ) means, both of them were good and righteous people.
وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً
(And We made them leaders,) means, examples to be followed.
يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا
(guiding by Our command,) inviting to Him by His leave. Allah says:
وَأَوْحَيْنَآ إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَتِ وَإِقَامَ الصَّلوة وَإِيتَآءَ الزَّكَـوةِ
(and We revealed to them the doing of good deeds, performing Salah, and the giving of Zakah,) Here the general is followed by the specific.
وَكَانُواْ لَنَا عَـبِدِينَ
(and of Us (Alone) they were the worshippers.) means, they did what they enjoined others to do.
The Prophet Lut
Then Allah mentions Lut, whose full name was Lut bin Haran bin Azar. He believed in Ibrahim and followed him, and migrated with him, as Allah says:
فَـَامَنَ لَهُ لُوطٌ وَقَالَ إِنِّى مُهَاجِرٌ إِلَى رَبِّى
(So Lut believed in him. He (Ibrahim) said: "I will emigrate for the sake of my Lord") 29:26. Allah gave him wisdom and knowledge; He sent Revelation to him, made him a Prophet and appointed him to Sadum (Sodom) and its vicinity, but they rejected him and resisted him, so Allah utterly destroyed them, as He tells us in several places in His Book. Allah says;
وَلُوطاً آتَيْنَـهُ حُكْماً وَعِلْماً وَنَجَّيْنَـهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِى كَانَت تَّعْمَلُ الْخَبَـئِثَ إِنَّهُمْ كَانُواْ قَوْمَ سَوْءٍ فَـسِقِينَ - وَأَدْخَلْنَـهُ فِى رَحْمَتِنَآ إِنَّهُ مِنَ الصَّـلِحِينَ
(and We saved him from the town who practised Al-Khaba'ith. Verily, they were a people given to evil, and were rebellious. And We admitted him to Our mercy; truly, he was of the righteous.)
TA (Allah) đã cứu Ibrahim và Lut, TA đã đưa hai người họ đến vùng đất Sham, nơi mà TA đã ban phúc qua việc dựng lên nhiều vị Nabi trong đó và ban cho nơi đó nhiều thứ tốt đẹp.
وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً (And We blessed him with Ishaq and Ya` qub as gift - 21:72) That is, Allah Ta` la had bestowed upon him the son Ishaq (علیہ السلام) as per his supplication and in addition to that a grandson Ya` qub (علیہ السلام) as a gift. This is why he is referred to as نَافِلَةً nafilah which originally means 'extra'.
TA (Allah) đã ban cho Ibrahim đứa con trai tên Is-haq khi Y cầu xin TA ban cho Y một đứa con trai, và TA đã ban thêm cho Y một đứa cháu nội tên Ya'qub. Tất cả, Ibrahim, Is-haq và Ya'qub đều được làm cho trở thành những người ngoan đạo, kính sợ Allah.
Y bendije a Abraham con Isaac cuando él invocó a su Señor para que le concediera un hijo. También lo bendije con Jacob. Los hice a los tres: Abraham, Isaac y Jacob, piadosos y obedientes a Mí.
Nous l’avons exaucé lorsqu’il Nous a demandé de lui donner une progéniture et il eut alors commefils Isaac, puis Nous avons accru sa descendance et il eut Jacob comme petit fils. Nous avons fait de chacun d’eux des hommes vertueux et obéissants à Allah.
And I blessed Abraham with Isaac when he invoked his Lord to grant him a child. In addition, I also blessed him with Jacob. I made each one of the three: Abraham, Isaac and Jacob, pious and obedient to Myself.
Rabbine bir çocuk vermesi için dua ettiğinde ona İshak'ı bahşettik ve buna ziyade olarak Yakup'u da ona verdik. İbrahim ve her iki oğlu İshak ve Yakup'u Allah'a itaat eden salih kimseler kıldık.
Svevišnji Allah poklonio je Ibrahimu sina Ishaka, nakon što ga je molio da mu podari dijete, i još i unuka Jakuba uz to; sva trojica bijahu Allahu poslušni, čestiti i dobri.
Ipinagkaloob para sa kanya si Isaac nang dumalangin siya sa Panginoon niya na tustusan siya ng anak. Ipinagkaloob para sa kanya si Jacob bilang karagdagan. Bawat isa kina Abraham, anak niyang si Isaac, at [apo niyang] si Jacob ay ginawang mga maayos na mga tagatalima kay Allāh.
Gli concedemmo Is'ħāǭ, quando implorò il suo Dio di concedergli un figlio; e inoltre gli concedemmo Ya'ǭūb; e rendemmo tutti, sia Ibrāhīm che i suoi figli Is'ħāǭ e Ya'ǭūb, pii e obbedienti ad Allāh.
Kami menganugerahkan kepadanya Ishak ketika ia berdoa kepada Tuhannya agar dikaruniai seorang anak dan Kami juga menganugerahkan padanya Yakub sebagai tambahan anugerah. Mereka semua itu, Ibrahim dan kedua anak dan cucunya tersebut, Kami jadikan sebagai orang-orang saleh lagi taat kepada Allah.
Los convertí en líderes a quienes la gente seguía de buena fe. Con Su permiso, ellos llamaban a adorar únicamente a Al-lah. También les revelé que debían hacer buenas obras, practicar la oración con perfección y dar el zakat. Fueron obedientes a Al-lah.
Kami menjadikan mereka sebagai pemimpin-pemimpin yang diikuti manusia dalam berbuat kebaikan, yang menyeru manusia untuk beribadah hanya kepada Allah sesuai perintah-Nya, dan Kami wahyukan kepada mereka agar berbuat kebaikan, mendirikan salat secara sempurna, dan menunaikan zakat. Sungguh hanya kepada Kamilah mereka taat dan beribadah.
The Prophet Abraham was born in Iraq. When the people of his community and Iraq’s ruler, Nimrod, became his enemies, he left his native place after fully conveying the divine message to them. At God’s command he migrated to the lands of Syria and Palestine. Though his countrymen did not support him, God gave him sons and grandsons who followed in his footsteps. God accepted and appreciated his piety to the extent that He started a chain of prophets from amongst his descendants.
E li rendemmo guide, che la gente seguiva nel bene, e che invitavano la gente ad adorare Allāh solo, con il Suo permesso, l'Altissimo; e ispirammo loro di fare il bene e di compiere la Preghiera con devozione ed elargire la Zakēt, ed erano a Noi sottomessi.
Ginawa sila bilang mga tagapanguna na napapatnubayan sa pamamagitan nila ang mga tao. Nag-aanyaya sila sa mga tao sa pagsamba kay Allāh lamang ayon sa isang pahintulot mula sa Kanya – pagkataas-taas Siya. Kinasihan sila, na [sinasabi]: "Gumawa kayo ng mga kabutihan, magsagawa kayo ng dasal ayon sa pinakalubos na paraan, at magbigay kayo ng zakāh." Laging sila sa Amin ay mga nagpapaakay.
Svevišnji Allah učinio je da Ibrahim, Ishak i Jakub budu uzor ljudima, pozivaju u poslušnost Allahu i postupaju u skladu s Njegovim vjerozakonom, i objavio im je da čine dobra djela, namaz obavljaju onako kako ga treba obavljati i zekat daju, pa su oni sve te Allahove zapovijedi izvršavali na najbolji način i bili su ponizni spram Uzvišenog Allaha.
Onları hayırda insanlara doğru yolu gösteren önderler kıldık. Allah Teâlâ'nın izni ile insanları yalnızca Yüce Allah'a ibadet etmeye davet ediyorlardı. Hayırlar işlemeyi, namazı en doğru bir şekilde kılmayı, zekâtı vermeyi onlara vahyettik. Onlar bize karşı itaatkâr kimselerdi.
Nous avons également fait d’eux des exemples de bien pour les gens. Ils les appellent ainsi à adorer Allah seul après avoir obtenu Sa permission. Nous leurs avons révélé de faire le bien, d’accomplir la prière de manière complète et de s’acquitter de l’aumône légale. Ces hommes vertueux Nous étaient soumis.
I made them into leaders whom the people followed in goodness.With His permission, they would call to the worship of Allah alone. I also revealed to them that they should do good deeds, perform prayer with perfection and give Zakat. They were obedient to Me.
TA (Allah) đã làm cho Ibrahim và con cháu của Y thành những vị Imam dẫn dắt nhân loại đến với điều tốt đẹp, kêu gọi nhân loại đến với sự thờ phượng một mình Allah dưới sự cho phép của Ngài, và TA đã sắc lệnh bảo họ phải làm điều thiện tốt, dâng lễ nguyện Salah một cách chu đáo, đóng Zakah, và chỉ thờ phượng một mình TA.
Và TA (Allah) đã ban cho Lut (Lot) khả năng phân xử và phát xét giữa những người tranh chấp, TA cũng đã ban cho Y kiến thức về tôn giáo, TA đã cứu Y khỏi sự trừng phạt mà TA đã giáng xuống cho đám dân của Y (Sodom), đám dân mà chúng đã làm điều ô uế (quan hệ đồng tính nam), và chúng là một đám dân bất tuân Thượng Đế của chúng.
Commentary
The name of the city from which Sayyidna Lut (علیہ السلام) was saved and which has been mentioned in these verses was Sodom. There were seven other townships under this city which were thrown upside down by Jibra'il (علیہ السلام) except one which was left intact for Lut (علیہ السلام) and his followers. (Ibn ` Abbas, Qurtubl)
تَّعْمَلُ الْخَبَائِثَ (21:74) خَبَائِثَ (Khaba'ith) is the plural of خَبِئیثَہ meaning wickedness. Too many wicked things collectively are called Khaba'ith (خَبَائِثَ ). Their most abominable practice in which even the animals do not indulge, was sodomy or homosexuality. It is possible that because of its extreme wicked nature this practice is referred to as خَبَائِثَ that is in plural instead of خَبِئیثَہ in singular, as some commentators have explained. The second explanation is that the people of Sodom also indulged in other bad habits such as drinking, singing, shaving off beard, growing moustaches, wearing silk clothes, stone throwing, whistling etc. (Ruh ul-Ma` ani).
E concedemmo a Lūţ la capacità di giudicare tra i contendenti, e gli concedemmo la conoscenza del culto della sua religione, e lo salvammo dalla punizione che infliggemmo al suo villaggio (Sadūm), la cui gente commetteva nefandezze; in verità, erano un popolo corrotto, allontanatosi dall'obbedienza dovuta al loro Dio.
ِAnd to Lot I granted the ability to judge fairly between disputing parties, together with sound knowledge of his religion. I also saved him from the punishment I sent upon the people of his village (Sodom) who were involved in immorality. Indeed, they were corrupt people who deviated from the worship of their Lord.
74- Lût’a da hüküm/hikmet ve ilim verdik. Onu çirkin işler yapmakta olan o ülkeden de kurtardık. Çünkü onlar, çok kötü ve fasık bir toplum idiler.
75- Ve biz, onu rahmetimize aldık. Çünkü o, salihlerdendir.
74. Bu buyrukta Yüce Allah, rasûlü Lût aleyhisselam’ın şer’i bilgiye sahip olduğunu, insanlar arasında doğruluk ve adaletle hükmettiğini belirterek onu övmektedir. Yüce Allah, onu kavmini Allah’a ibadete davet etmek, işlemekte oldukları hayasızlıklardan vazgeçmelerini istemek üzere göndermişti. Lût uzun bir süre onları davet etti; fakat çağrısını kabul etmediler. Bunun üzerine Yüce Allah, yurtlarını alt üst edip tepelerine yıktı ve tek bir kişi müstesna olmamak üzere hepsini azaba uğrattı. “Çünkü onlar, çok kötü ve fasık bir toplum idiler.” Zira kendilerini Allah’ın yoluna davet eden peygamberi yalanladılar ve yurdundan çıkarmakla tehdit ettiler. Yüce Allah da Lût’u ve aile halkını kurtardı. Çünkü Yüce Allah, ona kasabadan uzaklaşmaları için aile halkı ile birlikte geceleyin yola koyulmasını emretti. Geceleyin yola koyuldular ve kurtuldular. Bu, Allah’ın onlara bir lütuf ve bir ihsanıdır.
75. “Biz onu” içine girenlerin bütün korkulacak şeylerden yana emniyete kavuştuğu, her türlü hayır, mutluluk, iyilik, sevinç ve övgüye nail oldukları o “rahmetimize aldık.” Bunun sebebi onun, amelleri salih, halleri tertemiz olan, kötü hallerini de Allah’ın ıslâh ettiği salih kimselerden olmasıdır. Salih olmak, kulun Allah’ın rahmetine girmesinin sebebidir. Tıpkı fesadın rahmet ve hayırdan mahrumiyete sebeb olduğu gibi. İnsanlar arasında salahı en ileri derecede olanlar ise hiç şüphesiz peygamberlerdir. Bundan dolayı Yüce Allah, onları salih olmakla nitelendirir. Nitekim Süleyman aleyhisselam da şöyle dua etmişti:“Rahmetinle beni salih kullarının arasına kat!”(en-Neml, 27/19)
Kepada Lut Kami berikan kemampuan menentukan keputusan antara orang-orang yang berselisih, Kami anugerahkan padanya ilmu tentang agamanya, dan menyelamatkannya dari azab yang Kami turunkan kepada negeri Sodom yang dahulu penduduknya melakukan perbuatan keji (homoseksual dan menyamun). Sungguh mereka termasuk kaum yang buruk lagi tidak menaati Tuhan mereka.
Lût'a hasımlar arasında hükmedip yargılama özelliği verdik. Dini hakkında ona ilim de verdik. Beldesine (Sedûm) indirmiş olduğumuz azaptan onu selamette kıldık. O belde halkı iğrenç eylemi yapan kimselerdi. Şüphesiz ki onlar Rablerine itaat etmekten ayrılan fasit bir topluluktu.
Kay Lot ay nagbigay Kami ng pagpapasya sa paghuhusga sa pagitan ng mga magkakatunggali. Nagbigay Kami sa kanya ng isang kaalaman sa nauukol sa relihiyon niya. Nagpaligtas Kami sa kanya mula sa pagdurusang pinababa Namin sa pamayanan niya (ang Sodom), na ang mga mamamayan nito noon ay gumagawa ng mahalay. Tunay na sila noon ay mga tao ng kaguluhan, na mga lumalabas sa pagtalima sa Panginoon nila.
En ce qui concerne Loth, Nous lui avons donné la faculté de juger entre les adversaires ainsi qu’une connaissance de ce qui se rapporte à sa religion. Par ailleurs, Nous l’avons sauvé du châtiment que Nous avons abattu sur la cité de Sodome dont les habitants pratiquaient des turpitudes. Ces gens étaient vraiment corrompus et s’étaient affranchis d’obéir à Allah.
Allah, džellešanuhu, dao je Lutu poslanstvo, korisno znanje i mudrost, u riječima, postupcima i suđenju među ljudima. Gospodar ga je spasio od stanovnika Sodome, čiji stanovnici, zločesti i neposlušni Svevišnjem Allahu, činjahu ogavna djela i razvrat.
"Dan kepada Luth, Kami telah berikan hikmah dan ilmu, dan telah Kami selamatkan dia dari (azab yang telah menimpa penduduk kota) yang mengerjakan perbuatan keji. Sesungguhnya mereka adalah kaum yang jahat lagi fasik. Dan Kami masukkan dia ke dalam rahmat Kami; karena sesungguhnya dia termasuk orang-orang yang shalih." (Al-Anbiya`: 74-75).
(74) Ini adalah sanjungan dari Allah bagi RasulNya, Luth عليه السلام atas kepemilikan ilmu syar'i dan kemampuan menetapkan hukum di tengah manusia dengan benar dan lurus. Dan Allah mengutusnya kepada kaumnya untuk menyeru mereka kepada ibadah kepada Allah dan melarang mereka dari kebiasaan berbuat kekejian. Beliau senantiasa menyeru mereka, tapi mereka tidak menyambutnya. Kemudian Allah membalikkan kampung-kam-pung mereka dan menyiksa mereka sampai penghabisan. Lantaran ﴾ كَانُواْ قَوۡمَ سَوۡءٖ فَٰسِقِينَ 74 ﴿ "mereka adalah kaum yang jahat lagi fasik," men-dustakan sang penyeru dan mengintimidasinya dengan ancaman pengusiran. Selanjutnya, Allah menyelamatkan Luth dan keluarga-nya. Allah memerintahkan beliau untuk berjalan di malam hari bersama mereka agar menjauh dari kampung halaman mereka. Lalu mereka berjalan dan selamat dengan karunia Allah dan ke-utamaan dariNya.
(75) ﴾ وَأَدۡخَلۡنَٰهُ فِي رَحۡمَتِنَآۖ ﴿ "Dan Kami masukkan dia ke dalam rahmat Kami," yang mana barangsiapa telah memasukinya, maka dia ter-masuk golongan orang-orang yang aman dari segala rasa takut, yang berhasil menggapai segenap macam kebaikan, kebahagiaan, kebajikan, dan kegembiraan, serta pujian. Hal demikian ini, lan-taran dia masuk dalam kalangan orang-orang shalih, yang amalan-amalan mereka telah baik, dan keadaan-keadaan jiwa mereka sudah suci, serta Allah telah memperbaiki orang yang rusak dari kalangan mereka. Keshalihan (jiwa dan amalan) itulah yang men-jadi faktor penyebab masuknya seorang hamba ke dalam rahmat Allah. Sebagaimana halnya, kerusakan (jiwa dan amalan) adalah faktor terhalanginya (seorang hamba) dari rahmat dan kebaikan dari-Nya. Orang yang paling besar keshalihannya, ialah para nabi k. Karena itu, Allah menyifati mereka dengan keshalihan. Sulaiman عليه السلام berkata,
﴾ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ 19 ﴿
"Dan masukkanlah aku dengan rahmatMu ke dalam golongan hamba-hambaMu yang shalih." (An-Naml:19).
A Lot le concedí la capacidad de juzgar de manera justa entre las partes en conflicto, junto con un sólido conocimiento de su religión. También lo salvé del castigo que envié sobre las personas de su ciudad (Sodoma), las cuales vivían en inmoralidad. Eran personas corruptas que se desviaron de la adoración de su Señor.
Nous l’avons inclus dans Notre miséricorde et Nous l’avons sauvé du châtiment qui frappa son peuple. Il était du nombre des vertueux qui se conformaient à Nos commandements et délaissaient Nos interdits.
Nagpapasok Kami sa kanya sa awa Namin noong nagligtas Kami sa kanya mula sa pagdurusa na tumama sa mga kababayan niya. Tunay na siya ay kabilang sa mga maayos na sumusunod sa ipinag-uutos Namin at umiiwas sa sinasaway Namin.
Onu kavmine isabet eden azaptan kurtararak rahmetimizin içine aldık. Şüphesiz ki o, emirlerimizi yerine getiren, yasaklarımızdan uzak duran salih kimselerdendi.
Lalu Kami masukkan dia ke dalam rahmat Kami tatkala Kami selamatkan dia dari azab yang menimpa kaumnya, sungguh ia termasuk orang saleh yang mengerjakan perintah dan menjauhi larangan Kami.
Wisdom means realization of God (ma‘rifah) and knowledge (‘ilm) means divine revelation. All other prophets besides Lot also received these blessings. Now after the cessation of prophethood, the Quran is the sole purveyor of divine Revelation. As regards divine knowledge (hikmah or ma‘rifah), non-prophets also receive a share of it according to their merits. Those on whom God looks with kindness has God as their friend. He pulls them out of the environment of evil-doers and puts them in the environment of good people. He becomes their supporter at every turn of their lives. He bestows divine knowledge (hikmah) upon them, after which their whole life is bathed in God’s mercy.
And I entered him into My Mercy when I saved him from the punishment that befell his people. Indeed, he was of those who obeyed My commands and stayed away from My prohibitions.
E lo includemmo nella Nostra misericordia, dopo averlo salvato dalla punizione che afflisse il suo popolo. In verità egli è tra i giusti, coloro che ordinano il bene e dissuadono dal male.
Mi smo njemu ukazali Našu milost kada smo ga spasili od kazne koja je zadesila njegov narod. On je bio dobar rob, sprovodio je Naše naredbe i ostavljao ono što mu je zabranjeno.
Lo ingresé en Mi misericordia al salvarlo del castigo que sufrió su pueblo. Ciertamente, él era de los que obedecían Mis órdenes y se mantenían alejados de Mis prohibiciones.
TA (Allah) đã thương xót Y (Lut) trong việc cứu Y khỏi hình phạt mà TA đã trừng phạt đám dân của Y bởi vì Y là một người ngoan đạo, luôn chấp hành và thực thi các mệnh lệnh của TA và tránh xa những điều TA nghiêm cấm.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad! Ngươi hãy nhớ lại câu chuyện của Nuh khi Y cầu xin Allah trước Ibrahim và Lut, TA đã đáp lại điều nguyện cầu của Y và TA đã cứu Y cùng với những người có đức tin trong đại nạn đó.
Nuh and His People
Allah tells us how He responded to His servant and Messenger Nuh, peace be upon him, when he prayed to Him against his people for their disbelief in him:
فَدَعَا رَبَّهُ أَنُّى مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ
(Then he invoked his Lord (saying): "I have been overcome, so help (me)!") 54:10
وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لاَ تَذَرْ عَلَى الاٌّرْضِ مِنَ الْكَـفِرِينَ دَيَّاراً - إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّواْ عِبَادَكَ وَلاَ يَلِدُواْ إِلاَّ فَاجِراً كَفَّاراً
(And Nuh said: "My Lord! Leave not any inhabitant of the disbelievers on the earth! If You leave them, they will mislead Your servants, and they will beget none but wicked disbelievers) 71:26-27. So Allah says here,
إِذْ نَادَى مِن قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَنَجَّيْنَـهُ وَأَهْلَهُ
(And (remember) Nuh, when he cried (to Us) aforetime. We answered to his invocation and saved him and his family) meaning, those who believed with him, as Allah says elsewhere:
وَأَهْلَكَ إِلاَّ مَن سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ ءَامَنَ وَمَآ ءَامَنَ مَعَهُ إِلاَّ قَلِيلٌ
(...and your family -- except him against whom the Word has already gone forth -- and those who believe. And none believed with him, except a few) 11: 40.
مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
(from the great dis- tress.) meaning, from difficulty, rejection and harm. For he remained among them for one thousand years less fifty, calling them to Allah, and no one had believed in him except for a few. His people were plotting against him and advising one another century after century, generation after generation, to oppose him.
وَنَصَرْنَـهُ مِنَ الْقَوْمِ
(We helped him against the people) means, `We saved him and helped him against the people,'
الَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَايَـتِنَا إِنَّهُمْ كَانُواْ قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْنَـهُمْ أَجْمَعِينَ
(who denied Our Ayat. Verily, they were a people given to evil. So We drowned them all.) meaning, Allah drowned them all, and not one of them was left on the face of the earth, as their Prophet had prayed would happen to them.
وَدَاوُودَ وَسُلَيْمَـنَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِى الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَـهِدِينَ
Commentary
وَنُوحًا إِذْ نَادَىٰ مِن قَبْلُ
And (remember) Nuh, when he called (for help) earlier - 21:76
Here مِن قَبْلُ (earlier) means before the time of Sayyidna Ibrahim and Sayyidna Lut (علیہما السلام) ، whose account has just preceded in previous verses. As for the prayer of Nuh علیہ السلام which is referred to here briefly, the version given in Surah Nuh is that Sayyidna Nuh (علیہ السلام) had cursed his people, رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا (My Lord, leave not upon the earth of the unbelievers even one - 71:26). It is reported at another place that when the people of Nuh (علیہ السلام) did not listen to him at all, he prayed to Allah Ta` ala أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ (I am vanquished; do Thou succour me! - 54:10) so You take revenge from them.
فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ (So, We responded to him and saved him and his family from the terrible agony - 21:76) Here the expression 'terrible agony' either refers to the drowning in the deluge which annihilated the entire people or the torture which he and his followers suffered at the hands of those people.
"Dan (ingatlah kisah) Nuh, sebelum itu ketika dia berdoa, lalu Kami memperkenankan doanya, lalu Kami selamatkan dia beserta pengikutnya dari bencana yang besar. Dan Kami telah menolongnya dari kaum yang telah mendustakan ayat-ayat Kami. Sesungguhnya mereka adalah kaum yang jahat, maka Kami teng-gelamkan mereka semuanya." (Al-Anbiya`: 76-77).
(76-77) Maksudnya, ingatlah hamba dan rasul Kami, Nuh عليه السلام sambil menyanjung dan memujinya, ketika Allah mengirimnya sebagai rasul kepada kaumnya. Beliau tinggal selama sembilan ratus lima puluh tahun. Menyeru mereka agar beribadah kepada Allah dan melarang mereka dari praktik syirik denganNya. Beliau menyampaikan nasihat kepada mereka dan mengulang-ulangnya. Mendakwahi mereka secara sembunyi-sembunyi dan terang-te-rangan, siang dan malam. Ketika beliau memandang nasihat tidak mempan untuk mereka, larangan tidak bermanfaat bagi mereka, maka beliau memanggil Rabbnya dengan memanjatkan,
﴾ رَّبِّ لَا تَذَرۡ عَلَى ٱلۡأَرۡضِ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ دَيَّارًا 26 إِنَّكَ إِن تَذَرۡهُمۡ يُضِلُّواْ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓاْ إِلَّا فَاجِرٗا كَفَّارٗا 27 ﴿
"Ya Rabbku, janganlah Engkau biarkan seorang pun di antara orang-orang kafir itu tinggal di atas bumi. Sesungguhnya jika Engkau biarkan mereka tinggal, niscaya mereka akan menyesatkan hamba-hambaMu dan tidak akan melahirkan selain anak yang berbuat maksiat lagi sangat kafir." (Nuh: 26-27).
Allah mengabulkan permohonannya. Maka Allah meneng-gelamkan mereka tanpa menyisakan satu pun dari mereka. Allah menyelamatkan Nuh dan keluarganya serta orang-orang beriman yang bersama beliau dengan kapal yang penuh muatan. Allah menjadikan keturunan Nuh sebagai orang-orang yang menikmati kehidupan selanjutnya dan menolong beliau terhadap bahaya kaumnya yang mengolok-olok.
O Messenger! Mention the story of Noah when he called to Allah before Abraham and Lot, and so He accepted his call by granting him what he asked for: Allah saved him and his believing family members from the great sorrow.
Ô Messager, rappelle-toi du récit de Noé. Celui-ci appela Allah bien avant Abraham et Loth et Nous l’exauçâmes en lui accordant ce qu’il Nous avait demandé et en le sauvant avec les croyants qui l’accompagnaient de la grande frayeur.
Mensajero, recuerda la historia de Noé u cuando invocó a Al-lah antes que Abraham y Lot, y le fue concedido lo que pidió: Al-lah lo salvó junto a su familia creyente de la gran aflicción.
76- Nuh’u da (an). Hani o daha önce dua etmişti de biz de onun duasını kabul edip hem onu hem de ailesini/tabilerini o büyük sıkıntıdan kurtarmıştık.
77- Ona yardım edip ayetlerimizi yalanlayan o kavimden onu koruduk. Çünkü onlar, çok kötü bir kavim idiler. Bundan ötürü biz de hepsini suda boğduk.
76-77. Yani kulumuz ve Rasûlümüz Nuh aleyhisselam’ı, övgü ile an. O, kavmi arasında 950 yıl kalmış, onları Allah’a ibadete davet etmiş, O’na ortak koşmaktan vazgeçmelerini istemişti. Çağrısını tekrar tekrar yineleyip gizli ve açık, gece ve gündüz her şekilde onları davet etmişti. Öğüt vermenin hiçbir fayda sağlamadığını, onları vazgeçirmeye çalışmanın herhangi bir etkisinin olmadığını görünce yüce Rabbine şöylece seslenip niyaz etmişti:“Rabbim, yeryüzünde kâfirlerden dönüp dolaşan bir kimse bırakma! Çünkü eğer sen onları bırakırsan hem kullarını saptırırlar hem de günahkar ve aşırı derecede kâfirden başka evlat doğurmazlar.”(Nuh, 71/56-57) Yüce Allah da duasını kabul buyurarak onları suda boğmuş, geriye kimseyi bırakmamıştı. Buna karşılık Yüce Allah; Nuh’u, aile efradını ve onunla birlikte bulunan mü’minleri gemide kurtarmıştı. Onun soyundan gelenleri baki kılmış ve onlara kendileri ile alay eden kavmine karşı yardım ve zafer ihsan etmişti.
Ingatlah -wahai Rasul- tentang kisah Nuh, yaitu tatkala ia berdoa kepada Allah sebelum kedatangan Ibrahim dan Lut, lalu Kami perkenankan doanya dengan mengabulkan permohonannya dan menyelamatkan dirinya dan keluarganya yang beriman dari bencana yang besar.
E rammenta, o Messaggero, della storia di Nūħ, quando egli implorò Allāh, in passato, prima di Ibrāhīm e Lūţ, e Noi esaudimmo le sue richieste, e salvammo lui e i credenti della sua famiglia dalla grande sofferenza.
I spomeni, Poslaniče, vjerovjesnika Nuha, alejhis-selam, kad je davno prije Ibrahima i Luta zavapio pa mu se Allah, džellešanuhu, odazvao na vapaj i spasio njega i vjernike s njime od golemog iskušenja i potopa.
-Ey Resul!- Nûh'un kıssasını da hatırla! Hani o İbrahim ve Lût'tan önce Yüce Allah'a dua etmişti de istediğini vererek onun duasına icabet etmiştik. Onu ve ailesinden Mümin olanları büyük sıkıntıdan kurtarmıştık.
Banggitin mo, O Sugo, ang kasaysayan ni Noe noong nanawagan siya kay Allāh bago pa nina Abraham at Lot. Kaya tumugon Kami sa kanya sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanya ng hiniling niya saka naligtas Kami sa kanya at nagligtas Kami sa mag-anak niyang mga mananampalataya mula sa pighating sukdulan.
Onu, doğruluğuna delalet eden mucizeler ile destekleyerek yalanlayan kavminin tuzağından kurtardık. Çünkü onlar fesat çıkaran şerli bir topluluk idi. Bu yüzden hepsini suda boğduk.
Svemogući Allah pomogao je Nuhu, alejhis-selam, protiv njegovih sunarodnika koji su poricali Njegove ajete. Oni koji su utjerivali u laž Nuha, alejhis-selam, bijahu nadasve poročni, i Gospodar nebesa i Zemlje sve ih je potopio.
I saved him from the evil plot of those of his people who rejected the signs that I supported him with; those signs that pointed to his truthfulness. Indeed, they were evil, corrupt people, and so I destroyed them all by drowning them.
E lo salvammo dalle trame del popolo, coloro che smentirono i Segni evidenti con cui lo sostenemmo e che dimostravano la sua veridicità. In verità, era un popolo corrotto e malvagio, e li distruggemmo tutti annegandoli.
Kami juga menyelamatkannya dari tipu daya kaum yang mendustakan tanda-tanda kebesaran Kami yang menunjukkan kebenarannya. Sungguh mereka adalah kaum yang rusak lagi jahat, maka Kami pun membinasakan mereka semua dengan cara ditenggelamkan.
Nagligtas Kami sa kanya mula sa panlalansi ng mga taong nagpasinungaling sa mga tanda Namin sa pamamagitan ng inalalay Namin sa kanya na mga tanda na nagpapatunay sa katapatan niya. Tunay na sila noon ay mga tao ng kaguluhan at kasamaan kaya nagpahamak Kami sa kanila nang magkakasama sa pamamagitan ng paglunod.
The Prophet Noah performed his divine task of giving the call for the Truth among his community over an extremely long period, but except for a few individuals, nobody was reformed. At last, Noah prayed for the destruction of his community. Thereupon, such a disastrous flood set in that even the mountain tops could not provide the people with safe havens. Though this incident took place in relation to a prophet, there is solace in this for the common man also. It shows that those who make mischief in this world do not enjoy absolute freedom to do whatever they like, while one who espouses the cause of Truth is not all alone in this world. One who identifies himself with Truth, to the extent that he becomes the representative of Truth in the world, does not remain alone in this life, for God becomes his supporter; and who can overpower one who is supported by God?
Lo salvé de la conspiración maligna de aquellos de su pueblo que rechazaron los signos con los que lo respaldé, los signos que demostraban su veracidad. Era, por cierto, un pueblo malvado y corrupto, y por eso los destruí ahogándolos.
Nous l’avons également sauvé du complot du peuple qui a démenti les signes prouvant qu’il disait la vérité et avec lesquels Nous l’avons appuyé. C’était des gens vraiment corrompus et maléfiques et Nous les avons tous anéantis en les noyant.
Và TA đã cứu Y (Nuh) thoát khỏi đám dân đã phủ nhận những gì mà TA đã ban cho Y từ các dấu hiệu chứng minh sự chân thật của Y. Quả thật, đám dân đó của Y là một đám dân xấu xa và tội lỗi. Thế nên TA đã nhấn chìm tất cả bọn chúng bằng một trận đại hồng thủy.
Commentary
نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ the goats of the people wandered therein grazing - 21:78). In Arabic language the word نَفَشَ (translated above as 'wandering and grazing' ) means an animal getting into a field at night and damaging it.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nhớ lại câu chuyện của của Dawood (David) và con trai của y Sulayman (Solomon) lúc cả hai người họ xét xử một vụ tranh chấp về việc một đàn cừu đã đột nhập vào một đám rẫy lúc ban đêm phá hoại cây trồng. Và TA (Allah) đã chứng kiến Dawood và Sulayman phân xử vụ việc đó một cách đúng đắn không sai trái.
Mensajero, recuerda la historia de David y su hijo Salomón u, cuando juzgaron un caso que les fue traído con respecto a los dos contendientes: Uno de ellos tenía un rebaño que ingresó en los campos del otro por la noche. Fui testigo del juicio de David y Salomón, ninguna parte de su juicio evadió Mi conocimiento.
O Messenger! And mention the story of David and his son Solomon (peace be upon them), when they were passing judgement in the case brought to them regarding the two disputers: One of them had a herd that went into the fields of the other at night. I was witness to the judgement of David and Solomon; no part of their judgement evaded My knowledge.
Ingatlah pula -wahai Rasul- kisah Daud dan putranya, Sulaiman ketika mereka berdua memberi keputusan yang dilimpahkan kepada mereka tentang perkara dua orang yang bertikai; salah satunya memiliki kambing yang keluar dari kandangnya pada malam hari hingga merusak kebun orang kedua, dan Kami menyaksikan keputusan mereka berdua, ia sama sekali tidak tersembunyi dari Kami.
Banggitin mo, O Sugo, ang kasaysayan nina David at ng anak niyang si Solomon – sumakanilang dalawa ang pagbati ng kapayapaan – noong humahatol silang dalawa sa kasong isinampa sa kanilang dalawa na may pumapatungkol sa magkaalitan na ang isa sa kanilang dalawa ay may mga tupang kumalat isang gabi sa taniman ng isa pa at sinira ng mga ito iyon. Laging Kami para sa paghahatol nina David at Solomon ay tagasaksi; walang anumang nalingid sa Amin mula sa kahatulan nilang dalawa.
Dawud and Sulayman and the Signs which They were given; the Story of the People whose Sheep pastured at Night in the Field
Abu Ishaq narrated from Murrah from Ibn Mas`ud: "That crop was grapes, bunches of which were dangling." This was also the view of Shurayh. Ibn `Abbas said: "Nafash means grazing." Shurayh, Az-Zuhri and Qatadah said: "Nafash only happens at night." Qatadah added, "and Al-Haml is grazing during the day."
وَدَاوُودَ وَسُلَيْمَـنَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِى الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ
(And (remember) Dawud and Sulayman, when they gave judgement in the case of the field in which the sheep of certain people had pastured at night;) Ibn Jarir recorded that Ibn Mas`ud said: "Grapes which had grown and their bunches were spoiled by the sheep. Dawud (David) ruled that the owner of the grapes should keep the sheep. Sulayman (Solomon) said, `Not like this, O Prophet of Allah!' Dawud said, `How then' Sulayman said: `Give the grapes to the owner of the sheep and let him tend them until they grow back as they were, and give the sheep to the owner of the grapes and let him benefit from them until the grapes have grown back as they were. Then the grapes should be given back to their owner, and the sheep should be given back to their owner.' This is what Allah said:
فَفَهَّمْنَـهَا سُلَيْمَـنَ
(And We made Sulayman to understand (the case).)" This was also reported by Al-`Awfi from Ibn `Abbas.
فَفَهَّمْنَـهَا سُلَيْمَـنَ وَكُلاًّ ءَاتَيْنَا حُكْماً وَعِلْماً
(And We made Sulayman to understand (the case); and to each of them We gave wisdom and knowledge.) Ibn Abi Hatim recorded that when Iyas bin Mu`awiyah was appointed as a judge, Al-Hasan came to him and found Iyas weeping. Al-Hasan said, "Why are you weeping" Iyas said, "O Abu Sa`id, What I heard about judges among them a judge is he, who studies a case and his judgment is wrong, so he will go to Hell; another judge is he who is biased because of his own whims and desires, so he will go to Hell; and the other judge he who studies a case and gives the right judgement, so he will go to Paradise." Al-Hasan Al-Basari said: "But what Allah tells us about Dawud and Sulayman (peace be upon them both) and the Prophets and whatever judgements they made proves that what these people said is wrong. Allah says:
وَدَاوُودَ وَسُلَيْمَـنَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِى الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَـهِدِينَ
(And (remember) Dawud and Sulayman, when they gave judgement in the case of the field in which the sheep of certain people had pastured at night; and We were witness to their judgement.) Allah praised Sulayman but He did not condemn Dawud." Then he -- Al-Hasan -- said, "Allah enjoins three things upon the judges: not to sell thereby for some miserable price; not to follow their own whims and desires; and not to fear anyone concerning their judgements. " Then he recited:
يدَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَـكَ خَلِيفَةً فِى الاٌّرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلاَ تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ
(O Dawud! Verily, We have placed you as a successor on the earth; so judge you between men in truth and follow not your desire -- for it will mislead you from the path of Allah.) 38:26
فَلاَ تَخْشَوُاْ النَّاسَ وَاخْشَوْنِ
(Therefore fear not men but fear Me) 5:44
وَلاَ تَشْتَرُواْ بِـَايَـتِى ثَمَناً قَلِيلاً
(and sell not My Ayat for a miserable price.) 5:44 I say: with regard to the Prophets (peace be upon them all), all of them were infallible and supported by Allah. With regard to others, it is recorded in Sahih Al-Bukhari from `Amir bin Al-`As that the Messenger of Allah ﷺ said:
«إِذَا اجْتَهَدَ الْحَاكِمُ فَأَصَابَ، فَلَهُ أَجْرَانِ، وَإِذَا اجْتَهَدَ فَأَخْطَأَ، فَلَهُ أَجْر»
(If the judge does his best, studies the case and reaches the right conclusion, he will have two rewards. If he does his best, studies the case and reaches the wrong conclusion, he will have one reward.) This Hadith refutes the idea of Iyas, who thought that if he did his best, studied the case and reached the wrong conclusion, he would go to Hell. And Allah knows best. Similar to story in the Qur'an is the report recorded by Imam Ahmad in his Musnad from Abu Hurayrah, who said that the Messenger of Allah ﷺ said:
«بَيْنَمَا امْرَأَتَانِ مَعَهُمَا ابْنَانِ لَهُمَا، إِذْ جَاءَ الذِّئْبُ فَأَخَذَ أَحَدَ الْابْنَيْنِ فَتَحَاكَمَتَا إِلَىىَداوُدَ، فَقَضَى بِهِ لِلْكُبْرَى، فَخَرَجَتَا فَدَعَاهُمَا سُلَيْمَانُ فَقَالَ: هَاتُوا السِّكِّينَ أَشُقُّهُ بَيْنَكُمَا: فَقَالَتِ الصُّغْرَى: يَرْحَمُكَ اللهُ هُوَ ابْنُهَا لَا تَشُقَّهُ، فَقَضَى بِهِ لِلصُّغْرَى»
(There were two women who each had a son. The wolf came and took one of the children, and they referred their dispute to Dawud. He ruled that the (remaining) child belonged to the older woman. They left, then Sulayman called them and said, "Give me a sword and I will divide him between the two of you." The younger woman said, "May Allah have mercy on you! He is her child, do not cut him up!" So he ruled that the child belonged to the younger woman). This was also recorded by Al-Bukhari and Muslim in their Sahihs. An-Nasa'i also devoted a chapter to this in the Book of Judgements.
وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ
(And We subjected the mountains and the birds to glorify Our praises along with Dawud.) This refers to the beauty of his voice when he recited his Book, Az-Zabur. When he recited it in a beautiful manner, the birds would stop and hover in the air, and would repeat after him, and the mountains would respond and echo his words. The Prophet passed by Abu Musa Al-Ash`ari while he was reciting Qur'an at night, and he had a very beautiful voice, he stopped and listened to his recitation, and said:
«لَقَدْ أُوتِيَ هَذَا مِزْمَارًا مِنْ مَزَامِيرِ آلِ دَاوُد»
(This man has been given one of the wind instruments (nice voices) of the family of Dawud.) He said: "O Messenger of Allah, if I had known that you were listening, I would have done my best for you."
وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّن بَأْسِكُمْ
(And We taught him the making of metal coats of mail, to protect you in your fighting.) meaning, the manufacture of chain-armor. Qatadah said that before that, they used to wear plated armor; he was the first one to make rings of chain-armor. This is like the Ayah:
وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَأَنِ اعْمَلْ سَـبِغَـتٍ وَقَدِّرْ فِى السَّرْدِ
(And We made the iron soft for him. Saying: "Make you perfect coats of mail, and balance well the rings of chain armor.") 34:10-11, meaning, do not make the pegs so loose that the rings (of chain mail) will shake, or make it so tight that they will not be able to move at all. Allah says:
لِتُحْصِنَكُمْ مِّن بَأْسِكُمْ
(to protect you in your fighting.) meaning, in your battles.
فَهَلْ أَنتُمْ شَـكِرُونَ
(Are you then grateful) means, `Allah blessed you when He inspired His servant Dawud and taught him that for your sake.'
The Power of Sulayman is unparalleled
وَلِسُلَيْمَـنَ الرِّيحَ عَاصِفَةً
(And to Sulayman (We subjected) the wind strongly raging,) means, `We subjugated the strong wind to Sulayman.'
تَجْرِي بِأَمْرِهِ إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا
(running by his command towards the land which We had blessed.) meaning, the land of Ash-Sham (Greater Syria).
وَكُنَّا بِكُلِّ شَىْءٍ عَـلِمِينَ
(And of everything We are the All-Knower.) He had a mat made of wood on which he would place all the equipment of his kingship; horses, camels, tents and troops, then he would command the wind to carry it, and he would go underneath it and it would carry him aloft, shading him and protecting him from the heat, until it reached wherever he wanted to go in the land. Then it would come down and deposit his equipment and entourage. Allah says:
فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِى بِأَمْرِهِ رُخَآءً حَيْثُ أَصَابَ
(So, We subjected to him the wind; it blew gently by his order whithersoever he willed.) 38:36
غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَرَوَاحُهَا شَهْرٌ
(its morning was a month's (journey), and its afternoon was a month's) 34:12
وَمِنَ الشَّيَـطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ
(And of the Shayatin were some who dived for him,) means, they dived into the water to retrieve pearls, jewels, etc., for him.
وَيَعْمَلُونَ عَمَلاً دُونَ ذلِكَ
(and did other work besides that;) This is like the Ayah:
وَالشَّيَـطِينَ كُلَّ بَنَّآءٍ وَغَوَّاصٍ - وَآخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفَادِ
(And also the Shayatin, every kind of builder and diver. And also others bound in fetters.) 38:37-38.
وَكُنَّا لَهُمْ حَـفِظِينَ
(and it was We Who guarded them.) means, Allah protected him lest any of these Shayatin did him any harm. All of them were subject to his control and domination, and none of them would have dared to approach him. He was in charge of them and if he wanted, he could set free or detain whomever among them he wished. Allah says:
وَآخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفَادِ
(And also others bound in fetters.) 38:38
Ô Messager, rappelle-toi le récit de David et de son fils Salomon lorsqu’ils jugèrent le cas suivant qui leur avait été soumis: deux adversaires dont l’un des deux possédait des moutons qui avaient saccagé les champs de l’autre. Nous étions témoin du jugement de David et de Salomon et rien ne Nous en a échappé.
I spomeni, Allahov Poslaniče, vjerovjesnika Davuda i njegova sina Sulejmana kad su sudili o usjevu što su ga noću opasle ovce jednog čovjeka. Sveznajući Allah bio je svjedok njihovu suđenju i Njemu ništa nije promaklo.
"Dan (ingatlah kisah) Dawud dan Sulaiman, di waktu kedua-nya memberikan keputusan mengenai tanaman, karena tanaman itu dirusak oleh kambing-kambing kepunyaan kaumnya. Dan Kami menyaksikan keputusan yang diberikan oleh mereka itu, maka Kami telah memberikan pengertian kepada Sulaiman tentang hukum (yang lebih tepat); dan kepada masing-masing mereka telah Kami berikan hikmah dan ilmu, dan telah Kami tundukkan gunung-gu-nung dan burung-burung, semua bertasbih bersama Dawud. Dan Kami-lah yang melakukannya. Dan telah Kami ajarkan kepada Dawud membuat baju besi untuk kamu, guna memelihara kamu dalam peperangan. Maka hendaklah kamu bersyukur (kepada Allah). Dan (telah Kami tundukkan) untuk Sulaiman angin yang sangat kencang tiupannya yang berhembus dengan perintahnya ke negeri yang Kami telah memberkatinya. Dan Kami Maha Menge-tahui segala sesuatu. Dan Kami telah tundukkan (pula kepada Sulaiman) segolongan setan-setan yang menyelam (ke dalam laut) untuknya dan mengerjakan pekerjaan selain dari itu; dan Kami memelihara mereka itu." (Al-Anbiya`: 78-82).
(78) Maksudnya, ingatlah dua nabi [yang mulia] ini, Dawud dan Sulaiman untuk menyanjung dan menghormati keduanya; saat Allah menganugerahkan kepada mereka berdua ilmu yang luas, kemampuan menetapkan hukum di tengah manusia, dengan dasar FirmanNya, ﴾ إِذۡ يَحۡكُمَانِ فِي ٱلۡحَرۡثِ إِذۡ نَفَشَتۡ فِيهِ غَنَمُ ٱلۡقَوۡمِ ﴿ "Di waktu keduanya memberikan keputusan mengenai tanaman, karena tanaman itu dirusak oleh kambing-kambing kepunyaan kaumnya," maksudnya, ketika ada seorang pemilik tanaman meminta kepastian hukum kepada mereka berdua, mengenai seekor kambing milik seseorang yang memasuki kebun orang lain. Yakni, berkeliaran di malam hari dan memakan segala yang ada di pohon-pohonnya dan merusak tanamannya. Maka Dawud menetapkan keputusan agar kambing tersebut menjadi milik pemilik kebun, karena mempertimbangkan keteledoran pemilik kambing itu. Sehingga dihukum dengan hu-kuman ini. Sementara Sulaiman menetapkan sebuah hukum yang sesuai dengan benar. Yaitu, supaya para pemilik kambing menye-rahkan hewan-hewan mereka kepada pemilik kebun agar dapat memanfaatkan air susu dan bulunya. Sementara para pemilik kambing itu, mengelola ladang yang dimiliki oleh pemilik kebun sampai keadaannya kembali seperti semula. Jika sudah kembali seperti semula, maka kedua belah pihak saling mengembalikan milik orang lain dan masing-masing menerima hartanya kembali. Hasil keputusan ini (cerminan) kesempurnaan daya tangkap dan kecerdasan beliau عليه السلام.
(79) Oleh karenanya, Allah berfirman ﴾ فَفَهَّمۡنَٰهَا سُلَيۡمَٰنَۚ ﴿ "Maka Kami telah memberikan pengertian kepada Sulaiman tentang hukum (yang lebih tepat)," maksudnya Kami menjadikannya memahami problematika tersebut. Bukan berarti Allah tidak memahamkan Dawud dalam masalah lainnya. Sebab itu, Allah menyebutkan masalah ini secara khusus. Dalilnya adalah Firman Allah, ﴾ وَكُلًّا ﴿ "Dan kepada masing-masing mereka," yaitu Dawud dan Sulaiman, Kami telah menganugerahkan kepada keduanya ﴾ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗاۚ ﴿ "hikmah dan ilmu." Hal ini menjadi dalil bahwa hakim terkadang keputusan-nya benar dan tepat, dan kadang-kadang mengalami kesalahan. Tetapi, dia tidak tercela saat bersikap salah dalam mengambil keputusan jika telah mengerahkan segala daya dan upaya yang dimilikinya.
Berikutnya, Allah menyebutkan sisi yang menjadi keistime-waan masing-masing dari mereka berdua. Allah berfirman, ﴾ وَسَخَّرۡنَا مَعَ دَاوُۥدَ ٱلۡجِبَالَ يُسَبِّحۡنَ وَٱلطَّيۡرَۚ ﴿ "Dan telah Kami tundukkan gunung-gunung dan burung-burung, semua bertasbih bersama Dawud." Demikian ini, lantaran beliau termasuk orang yang paling tekun beribadah dan paling sering dalam berdzikir, bertasbih dan mengagungkan Allah. Allah telah memberinya karunia berupa suara yang bagus, lembut dan merdu yang tidak dikaruniakan kepada siapa pun. Dahulu, apabila beliau melantunkan tasbih dan pujian terhadap Allah, niscaya gunung-gunung yang bisu dan burung-burung yang tidak dapat berbicara ikut meresponnya. Ini termasuk bagian dari karunia Allah dan kebaikanNya yang tercurah kepada Dawud. Karenanya, Allah berfirman ﴾ وَكُنَّا فَٰعِلِينَ 79 ﴿ "Dan Kami-lah yang melakukannya."
(80) ﴾ وَعَلَّمۡنَٰهُ صَنۡعَةَ لَبُوسٖ لَّكُمۡ ﴿ "Dan telah Kami ajarkan kepada Dawud membuat baju besi untuk kamu," maksudnya Allah mengajari Dawud عليه السلام cara membuat baju besi. Beliaulah orang pertama yang menciptakan dan mengetahuinya. Hasil karyanya menyebar ke generasi selanjutnya. Allah melunakkan besi bagi beliau dan me-ngajari bagaimana cara membentuknya. Manfaatnya besar. Yaitu ﴾ لِتُحۡصِنَكُم مِّنۢ بَأۡسِكُمۡۖ ﴿ "guna memelihara kamu dalam peperangan," mak-sudnya baju-baju besi itu berfungsi sebagai pelindung di medan peperangan dan di saat pertarungan sengit. ﴾ فَهَلۡ أَنتُمۡ شَٰكِرُونَ 80 ﴿ "Maka hendaklah kamu bersyukur (kepada Allah)," atas nikmat Allah yang tercurahkan kepada kalian yang Allah praktikkan melalui tangan hambaNya, Dawud! Sebagaimana Firman Allah,
﴾ وَجَعَلَ لَكُمۡ سَرَٰبِيلَ تَقِيكُمُ ٱلۡحَرَّ وَسَرَٰبِيلَ تَقِيكُم بَأۡسَكُمۡۚ كَذَٰلِكَ يُتِمُّ نِعۡمَتَهُۥ عَلَيۡكُمۡ لَعَلَّكُمۡ تُسۡلِمُونَ 81 ﴿
"Dan Dia jadikan bagimu pakaian yang memeliharamu dari panas dan pakaian (baju besi) yang memelihara kamu dari peperangan. Demikian-lah Allah menyempurnakan nikmatNya atasmu agar kamu berserah diri (kepadaNya)." (An-Nahl: 81).
Mengandung kemungkinan makna bahwa Allah mengajari beliau cara pembuatan baju besi dan proses pelunakannya meru-pakan perkara yang di luar kebiasaan. Dan masuk dalam kategori yang disampaikan para ulama tafsir, "Sesungguhnya Allah melu-nakkan besi baginya sehingga dia dapat memprosesnya layaknya adonan dan tanah liat tanpa harus dilebur terlebih dahulu di atas api."
Mengandung kemungkinan makna bahwa pengajaran cara pembuatannya berjalan sewajarnya. Dan proses melunakkan besi dilakukan melalui mekanisme yang diajarkan Allah, berupa cara-cara yang sekarang diketahui untuk meleburnya. Inilah keterangan yang lebih kuat kebenarannya. Pasalnya, Allah menyebut-nyebut [kemampuan untuk melakukannya] sebagai karunia dariNya ke-pada para hambaNya dan memerintahkan mereka untuk mensyu-kurinya. Seandainya masalah pembuatan baju besi tidak termasuk perkara yang dijadikan Allah agar dapat dikerjakan oleh manusia, niscaya Dia tidak akan menyebut-nyebutnya sebagai kenikmatan atas mereka dan tidak akan mengemukakan kegunaannya. Sebab baju-baju besi yang dibuat oleh Dawud عليه السلام, menjadi perkara mus-tahil (bisa dibuat) bila yang dimaksud adalah dzatnya. Anugerah yang diinginkan di sini ialah jenisnya secara umum. Keterangan yang disampaikan oleh para ahli tafsir tidak mempunyai dasarnya sama sekali, kecuali Firman Allah,
﴾ وَأَلَنَّا لَهُ ٱلۡحَدِيدَ 10 ﴿
"Dan Kami telah melunakkan besi untuknya." (Saba`: 10).
Dalam ayat ini tidak ada petunjuk bahwa pelunakan besi ter-jadi tanpa usaha. Wallahu a'lam.
(81) ﴾ وَلِسُلَيۡمَٰنَ ٱلرِّيحَ ﴿ "Dan (telah Kami tundukkan) untuk Sulaiman angin," maksudnya Kami menundukkannya ﴾ عَاصِفَةٗ ﴿ "yang sangat kencang tiupannya," yang begitu cepat lajunya, ﴾ تَجۡرِي بِأَمۡرِهِۦٓ ﴿ "yang ber-hembus dengan perintahNya." Di mana dia bergerak melaju untuk menaati perintahNya. Jarak perjalanan yang ditempuh di pagi hari sejauh satu bulan perjalanan (dengan unta) dan jarak perjalanan yang ditempuh di sore hari sejauh satu bulan perjalanan (dengan unta), ﴾ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ ٱلَّتِي بَٰرَكۡنَا فِيهَاۚ ﴿ "ke negeri yang Kami telah memberkatinya," yaitu negeri Syam yang menjadi tempat tinggalnya. Beliau menum-pangi angin menuju arah Barat dan Timur. Tempat menetap dan kembalinya adalah ke bumi yang diberkahi (Syam).﴾ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيۡءٍ عَٰلِمِينَ 81 ﴿ "Dan Kami Maha Mengetahui segala sesuatu." Pengetahuan Kami meliputi segala sesuatu, dan Kami mengetahui pada diri Dawud dan Sulaiman tingkat kehebatan yang mana Kami telah mengantarkan mereka berdua sampai tingkatan yang telah Kami ceritakan.
(82) ﴾ وَمِنَ ٱلشَّيَٰطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُۥ وَيَعۡمَلُونَ عَمَلٗا دُونَ ذَٰلِكَۖ ﴿ "Dan Kami telah tundukkan (pula kepada Sulaiman) segolongan setan-setan yang menyelam (ke dalam laut) untuknya dan mengerjakan pekerjaan selain dari pada itu." Kejadian ini juga termasuk keistimewaan Sulaiman عليه السلام. Allah menundukkan setan-setan dan jin-jin ifrit dan menjadi-kan Sulaiman berkuasa atas mereka untuk melaksanakan banyak pekerjaan yang mana golongan lain tidak berkutik menjalankannya. Di antara mereka, ada yang menyelami lautan bagi beliau untuk mengeksploitasi berlian dan permata serta batu-batu mulia lainnya. Di antara mereka ada yang mengerjakan,
﴾ مَّحَٰرِيبَ وَتَمَٰثِيلَ وَجِفَانٖ كَٱلۡجَوَابِ وَقُدُورٖ رَّاسِيَٰتٍۚ ﴿
"Gedung-gedung yang tinggi, patung-patung dan piring-piring yang (besarnya) seperti kolam dan periuk yang tetap (berada di atas tung-kunya)," (Saba`: 13), bagi beliau.
Beliau juga memerintahkan sebagian mereka untuk mem-bangun Baitul Maqdis. Sampai beliau meninggal dalam keadaan mereka masih berkutat dalam pekerjaan itu. Mereka tetap men-jalankannya selama setahun lamanya sepeninggal beliau. Hingga akhirnya mereka mengetahui kematiannya, yang akan dijelaskan nanti insya Allah تعالى. ﴾ وَكُنَّا لَهُمۡ حَٰفِظِينَ 82 ﴿ "Dan Kami memelihara mereka itu," maksudnya mereka tidak berdaya untuk menolak dan menampik beliau. Bahkan Allah-lah yang menjaga pengawasan ter-hadap mereka dengan kekuatan, keperkasaan, dan kekuasaanNya.
-Ey Resul!- Dâvûd ve oğlu Süleyman -aleyhimesselam-'ın kıssasını da hatırla! Hani hasım olan iki kişinin davası kendilerine getirildiğinde hüküm veriyorlardı. Hasımlardan birisinin koyunları gece yayılarak otladığında diğerinin tarlasına girip orayı ifsat etmişti. Bizler de Dâvûd ve Süleyman'ın verdiği hükme şahitlik ettik. Onların vermiş olduğu bu hükümden hiçbir şey bize gizli kalmadı.
78- Davud ve Süleyman’ı da (an). Hani o kavmin koyunlarının girip talan ettiği ekin hakkında hüküm veriyorlardı. Biz de onların hükümlerine tanık idik.
79- Biz, en uygun hükmü Süleyman’a kavrattık. Bununla beraber her birine hüküm/hikmet ve ilim verdik. Ayrıca Davud’a onunla birlikte tesbih etsinler diye dağları ve kuşları amade kıldık. (Bunları) yapanlar biziz.
80- Biz, ona sizin için, savaşlarınızda sizi korusun diye dokuma zırh yapma sanatını öğrettik. Artık şükredecek misiniz?
81- Süleyman’ın emrine de şiddetli esen rüzgarı verdik ki onun emriyle bereketli kıldığımız topraklara eserdi. Biz her şeyi biliriz.
82- Şeytanlardan kendisi için dalgıçlık yapan ve bundan başka işler görenleri de (emrine vermiştik). Onları gözetenler bizlerdik.
78. Yani şu iki şerefli peygamber olan Davud ile Süleyman’ı da övgü ile an. Çünkü Allah onlara geniş bir ilim ve kullar arasında hikmetli hüküm vermeyi bahşetmiş idi. Bunun delili Yüce Allah’ın şu buyruğudur:“Hani o kavmin koyunlarının girip talan ettiği ekin hakkında hüküm veriyorlardı.” Yani iki taraf onların hükmüne başvurmuşlardı. Bunlardan birinin ekinine başkalarına ait koyunlar geceleyin girmiş, orada otlamış, ağaçlarda bulunan meyveleri ve ekini yemişlerdir. Davud aleyhisselam bu hususta şöyle bir hüküm vermişti: Koyunlar ekin sahibine ait olacaktı, çünkü koyun sahibinin bu konuda kusuru vardı. Bu yüzden koyun sahiplerini böylece cezalandırmayı uygun görmüştü. Süleyman ise doğruya en uygun bir hüküm vermişti. Ona göre koyun sahipleri, kendi koyunlarını ekin sahibine vereceklerdi. Ekin sahibi, bu koyunların sütünden ve yününden yararlanacak, diğer taraftan koyun sahipleri de ekin sahibinin ekinleri önceki durumuna dönünceye kadar ekinlere bakacaklardı. Ekinleri önceki haline gelince de herkes elinde bulunanı karşı tarafa geri verecek ve herkes kendi malını diğerinden alacaktı. Bu da Süleyman’ın kemâl derecesindeki kavrayışı ve zekasının bir sonucu idi. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmuştur:
79. “Biz” o meselenin en uygun çözümünü “Süleyman’a kavratmıştık.” Yani Süleyman’a bu meseleyi kavratmıştık. Ancak bu, Yüce Allah’ın bunun dışındaki meseleleri Davud’a kavratmadığı anlamına gelmez. Bundan dolayıdır ki Yüce Allah, bu meseleyi özellikle zikretmiş ve sonra da şöyle buyurmuştur:“Bununla beraber her birine hüküm/hikmet ve ilim verdik.” Bu, hakimin bazen doğruya ve hakka isabet ettireceğinin bazen da yanılabileceğinin delilidir. Ancak o, elinden geleni yaptıktan sonra bu hatalı hükmünden dolayı kınanmaz. Daha sonra Yüce Allah, her bir peygamberine vermiş olduğu özel lütuflarını söz konusu ederek şöyle buyurmaktadır:“Ayrıca Davud’a onunla birlikte tesbih etsinler diye dağları ve kuşları amade kıldık.” Nakledildiğine göre Davud insanlar içinde en çok ibadet eden, Yüce Allah’ı çokça anan, tesbih eden ve O’nun şanını tazim eden biri idi. Yüce Allah ona, insanlardan hiç kimseye vermemiş olduğu güzel, dokunaklı ve kalbi yumuşatan bir ses vermişti. Böylece tesbih edip Yüce Allah’a senada bulunduğu sırada dilsiz dağlar ve kuşlar ona karşılık verirdi. Bu, Yüce Allah’ın lütuf ve ihsanıdır. Bundan dolayı Allah:“(Bunları) yapanlar biziz” buyurmaktadır.
80. “Biz, ona sizin için, savaşlarınızda sizi korusun diye dokuma zırh yapma sanatını öğrettik.” Yani Allah, Davud aleyhisselam’a zırh yapma sanatını öğretmişti. Zırhları yapan, bunu başkalarına öğreten ilk kişi odur. Bunları yapma sanatı ondan sonrakilere böylelikle miras kalmıştır. Yüce Allah, demiri kendisine yumuşatmış, zırhları nasıl dokuyacağını öğretmişti. Zırhların faydası ise pek büyüktür. Bu zırhlar savaş esnasında ve çarpışmaların kızışması halinde insanları korur. “Artık” Yüce Allah’ın üzerinizdeki nimetine “şükredecek misiniz?” Çünkü O, bu nimeti kulu Davud vasıtası ile size ihsan etmiş bulunuyor. Nitekim Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“Sizi sıcaktan koruyacak elbiseler ve savaştığınızda (darbelerden) koruyacak elbiseler/zırhlar var etmiştir. İşte O, teslim/müslüman olasınız diye üzerinizdeki nimetini böyle tamamlar.”(en-Nahl, 16/81)
üce Allah’ın Davud aleyhisselam’a zırh yapmayı öğretmesi ve demiri ona yumuşatması harikulade bir iş olup müfessirlerin dedikleri gibi bunun şöyle olma ihtimali vardır: Yüce Allah ona demiri o derece yumuşatmıştı ki, o bu demiri ateşte ısıtıp eritmeksizin tıpkı bir hamur ve bir çamur gibi işleyebiliyordu. Diğer bir ihtimale göre Yüce Allah’ın Davud’a bu işi öğretmesi tabii kanunlara uygun olmuştur. Yani demirin ona yumuşatılması, Yüce Allah’ın ona öğretmiş olduğu demiri eritip yumuşatmak için şu anda bilinen sebepler ile olmuştur. Âyetin zahirinden anlaşılan mana da budur. Çünkü Yüce Allah, bu nimetini kullarına hatırlatmakta ve buna şükretmelerini emretmektedir. Eğer kulun bu zırh yapma işi, Yüce Allah’ın kullarının gücü çerçevesinde takdir ettiği işlerden olmamış olsa idi bununla onlara nimetini hatırlatmaz, onlara olan faydasını dile getirmezdi. Ayrıca Davud’un yapmış olduğu zırhların bizzat kendilerinin kastedilmiş olması da mümkün değildir. Asıl kastedilen, genel olarak zırh yapma imkanının bir nimet olduğunun hatırlatılmasıdır. Müfessirlerin söz konusu ettiği ihtimalin lehine Yüce Allah’ın:“Ve biz ona demiri yumuşatmıştık”(Sebe, 34/10) buyruğundan başka delil bulunmamaktadır. Ancak bu buyrukta herhangi bir sebep/vasıta olmaksızın demirin yumuşatıldığından söz edilmemektedir. Doğrusunu en iyi bilen Allah’tır.
81. “Süleyman’ın emrine de şiddetli” sert ve hızlıca “esen rüzgarı verdik ki onun emriyle” Bu rüzgar, nereye emrederse onun emrine göre eser ve gidişi de dönüşü de bir aylık mesafe olan yerlere giderdi, “bereketli kıldığımız topraklara eserdi.” Burası, onun yerleştiği yer olan Şam topraklarıydı. Rüzgarın sırtında doğuya ve batıya giderdi, bu rüzgarın dönüp geldiği yer ise o mübarek topraklardı. “Biz her şeyi biliriz.” Bizim bilgimiz her şeyi kuşatmıştır. Biz Davud’a da Süleyman’a da kendilerini sözünü ettiğimiz bu seviyeye kendisi vasıtası ile ulaştırdığımız her şeyi biliriz.
82. “Şeytanlardan kendisi için dalgıçlık yapan ve bundan başka işler görenleri de (emrine vermiştik)” Bu da Süleyman aleyhisselam’ın özelliklerindendi. Yüce Allah şeytanları ve ifritleri, onun emrine vermiş ve onu birtakım işlerde onları kullanabilecek güce sahip kılmıştı. Onların yaptıkları işlerin pek çoğu da başkalarının güç yetiremeyeceği türdendi. Bu şeytan ve ifritlerin kimisi Süleyman’ın emri ile denize dalıp oradan inci ve benzeri şeyleri çıkartırdı. Kimileri de ona “köşklerden, heykellerden, büyük havuzları andıran çanaklardan ve yerlerde sabit kazanlardan istediğini yaparlardı.”(Sebe, 34/13) Süleyman bunların bir kesimini de Beytu’l-Makdisi inşa etmek ile görevlendirmişti. Onlar Beytu’l-Makdisi yaparlarken Süleyman’ın eceli gelmiş, vefat etmişti. Ama onlar -ileride Yüce Allah’ın izni ile geleceği gibi- onun vefat ettiğini öğreninceye kadar bir sene bu şekilde çalışmalarını sürdürmüşlerdi. “Onları gözetenler bizlerdik.” Yani onlar, Süleyman’a karşı gelemiyor, isyan edemiyorlardı. Aksine Yüce Allah kuvveti, izzeti ve egemenliği ile onları Süleyman’ın emri altında tutmuş, muhafaza etmişti.
E rammenta – o Messaggero – la storia di Dāwūd e di suo figlio Suleymēn, pace a loro, quando giudicarono sulla questione dei due contendenti che venne presentata loro. Uno di loro possedeva del gregge che sconfinò, durante la notte, nei campi dell'altro e li rovinò; e noi eravamo testimoni del giudizio di Dāwūd e Suleymēn: nessuna loro decisione ci fu nascosta.
Biz, meseleyi babası Dâvûd'a değil de Süleyman'a kavrattık. Biz Dâvûd ve Süleyman'ın her ikisine peygamberliği ve dinin hükümleri ile alakalı ilmi öğrettik. Bunu sadece Süleyman'a has kılmadık. Dağları Dâvûd'a boyun eğdirdik onun tespihi ile tespih getirirlerdi. Kuşları da ona boyun eğdirdik. Bunu meseleyi anlatmak, hükmü, ilmi ve birçok şeyi hizmetine sunmak için yaptık.
Nous fîmes comprendre cette affaire à Salomon et non à son père alors qu’à chacun des deux, Nous avions accordé la prophétie et la connaissance des jugements religieux, sans privilégier Salomon. Nous avons assujettis à David les montagnes qui exaltaient avec lui Allah et Nous lui avons assujettis les oiseaux. C’est Nous qui étions l’Auteur de tous ces dons.
Mi smo dali da Sulejman shvati dato pitanje, a ne Davud, njegov otac. I jednom i drugom dali smo vjerovjesništvo i znanje o vjerskim propisima. Brda smo potčinili Davudu, a i ptice, pa su ta stvorenja slavila Allaha kada Ga je i on slavio. Mi smo u stanju da darujemo razumijevanje, znanje i da stvorenja potčinimo jedna drugima.
Chiarimmo la questione a Suleymēn e non a Dāwūd, e concedemmo sia a Dāwūd che Suleymēn la profezia e la conoscenza delle disposizioni della Shari'ah, e non riservammo ciò a Suleymēn. Asservimmo le montagne a Dāwūd, che glorificano nel loro modo di glorificare, e gli asservimmo gli uccelli; e facemmo ciò poiché siamo capaci di donare la comprensione, il giudizio, la conoscenza e l'ammaestramento.
فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ (So We enabled Sulayman to understand it - 21:79). This expression means that Allah Ta` ala had made known to Sayyidna Sulayman (علیہ السلام) the judgment which was better. Although the judgment passed by Sayyidna Dawud (علیہ السلام) was not in conflict with religious jurisprudence, but the one adjudged by Sulayman (علیہ السلام) was inspired by Allah and was therefore, more appropriate because it benefitted both the parties without hurting either.
Imam Baghawi (رح) has reported this story on authority of Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ and Qatadah and Zuhri that two persons came to Sayyidna Dawud (علیہ السلام) . One of them had a flock of goats and the other one owned a field on which he grew crops. The latter made a complaint against the former that his goats entered his field at night and ate up his crop (It appears that the respondent had accepted the petitioner's complaint and presumably the value of the flock of goats was equal to the value of the crop). Thus Sayyidna Dawud (علیہ السلام) announced his judgment that the owner of the goats should give his entire flock to the other man in compensation for his loss. (This judgment was in line with the religious jurisprudence which requires that if goods valued by a price are destroyed by someone, the amount of compensation will be determined according to that price. In this case, the value of the crop was the same as the value of the flock; hence the judgment. When these two men i.e. the complainant and the respondent, emerged from the court of Sayyidna Dawud (علیہ السلام) they met Sayyidna Sulayman (علیہ السلام) at the door. He enquired from them about the judgment of their case, which they related to him. After hearing the judgment he remarked that if he were the judge in this case his verdict would have been different, which would be to the benefit of both parties. Then he went to his father Sayyidna Dawud (علیہ السلام) and repeated the same thing. Thereupon Sayyidna Dawud (علیہ السلام) enquired from him as to what kind of verdict he had in mind which would be more beneficial to both the parties. He replied that it would be more just and equitable if the flock of goats is given to the owner of the field so that he could use to his own benefit their milk, wool etc. and his field is given to the goats-man who should cultivate it and grow crops in it. When the field returns to the same condition in which it was before it was eaten by the goats, then the two men should get back their respective properties. Sayyidna Dawud (علیہ السلام) approved this judgment, called back the two men and announced the second judgment to them. (Mahari, Qurtubi, etc.)
Can the verdict of a Judge (Qadi) be changed or annulled after it has been announced?
It will be observed that Sayyidna Dawud (علیہ السلام) had pronounced a judgment which he revoked after hearing the views of Sayyidna Sulayman علیہ السلام . Here a question arises whether a Qadi (Judge) has the authority to change his own verdict pronounced by him earlier.
Qurtubi has discussed this and similar matters in great detail, the gist of which is that where a Qadi (Judge) has given a verdict which is in conflict with the religious jurisprudence or is contrary to the views held by the people at large, then, by consensus of the Ummah, such a verdict is not valid. Then it is not only permissible but mandatory on any other Qadi (Judge) to nullify the verdict and to issue a fresh judgment in line with religious jurisprudence, and also to remove the incompetent Qadi from his position of authority. But, if the judgment of a Qadi is based on religious jurisprudence and Ijtihad (اِجتِھاد) then it is not permissible for any other Qadis (Judges) to revoke that judgment, because if this is allowed, the whole judicial system will collapse and Islamic Law will become a plaything in the hands of different people. However, if a Qadi, after passing a verdict according to the dictates of Ijtihad realizes that he had erred in his earlier judgment and Ijtihad, then it is allowed, rather preferable, that he himself should change the verdict. In a detailed letter which Sayyidna ` Umar ؓ wrote to Abu Musa al-Asha` ri elaborating the principles governing the administration of justice and disposal of court cases, he said that in case Ijtihad (اِجتِھاد) changes after announcing a judgment then the judgment should be changed to conform to the changed Ijtihad (اِجتِھاد) (This letter is reported by Dar Qutni).
According to great commentator (امام تفسیر)Mujahid (رح) both the judgments are bona fide and correct in their own respective right. The verdict passed by Sayyidna Dawud علیہ السلام was strictly judicial, whereas the judgment made by Sayyidna Sulayman علیہ السلام was in the nature of a compromise between the two parties. The Holy Qur'an itself says , وَالصُّلْحُ خَيْرٌ (And compromise is better - 4:128). That is why the second judgment was praised by Allah Ta` ala. (Mazhari)
Sayyidna ` Umar ؓ had instructed all his Qadis (Judges) that when a dispute was raised before them, they should try to arrange a compromise between the parties. If a compromise was not possible, only then they should pass their judgment according to religious jurisprudence. The advantage in following this procedure, as he described it, was that in a legal judgment the loser has no option but to accept it, but at heart he develops a sense of hostility and hatred against his rival which is not healthy between the two Muslims. On the other hand, in the case of a compromise between the contesting parties, the element of hatred and ill will is removed. (From Mu'inal-Hukkam)
Therefore, according to the explanation propounded by Mujahid (رح) it was not a case of revoking or changing an earlier verdict, rather a compromise was willingly agreed between both the parties to the dispute, before they left the court.
If two Mujtahids by their separate Ijtihad pass two conflicting verdicts, should both be regarded as valid or should one of them be rejected?
A number of commentators have discussed this subject briefly or in detail whether all Mujtahideen (` مُجتَھِدِینَ ) be regarded as correct in their judgment (مُصِیب) and two opposing verdicts be taken as valid or, in case of conflict, one judgment be accepted and the other rejected. Qurtubi has dealt this subject in great detail. Religious scholars have held different views on the subject from the very beginning, while projecting their reasoning. All have derived support for their views from this very verse. Those who support the argument that even conflicting verdicts are valid base their reasoning on the last sentence of the verse viz وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا (And to each one of them We gave wisdom and knowledge - 21:79). The sentence points out in clear terms that Allah Ta` ala had bestowed wisdom and knowledge to both Sayyidna Dawud and Sulayman (علیہما السلام) and there is no admonition to the former, nor is he warned for any error on his part. Therefore it proves that both the judgments given by Sayyidna Dawud علیہ السلام and Sulayman علیہ السلام were correct and valid. However, the judgment given by Sulayman (علیہ السلام) was preferred because it was advantageous to both the parties. As for those who argue that in the event of an Ijtihadi (اِجتِھادی) difference only one judgment can be correct and the other must be rejected as invalid, they too offer the first sentence of this very verse i.e. فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ (So, We enabled Sulayman (علیہ السلام) to understand it - 21:79) in support of their argument. They say that there is a specific reference to Sulayman (علیہ السلام) to whom the correct decision was revealed by Allah. It, therefore, follows that the verdict announced by Sayyidna Dawud (علیہ السلام) was not right even though he might have arrived at this decision through his Ijtihad (اِجتِہھاد) and was, therefore, free from all blame. This subject has been discussed in great detail in the books of jurisprudence. Here one should keep in mind that the Holy Prophet ﷺ has said that if someone did Ijtihad (اِجتِہھاد) and gave a decision in accordance with the religious principles governing Ijtihad اِجتِہھاد ، and his Ijtihad is correct, he will be granted two rewards one for the the labour involved in making the Ijtihad, and the other for arriving at the right decision. But if he erred in his Ijtihad he would still get one reward for just his labour. (This Hadith is reported in most books of authoritative ahadith). This Hadith also explains that the difference among the scholars on this issue is one of semantics only.
For those who believe that both the conflicting judgment are valid, the consequences are that for the erring Mujtahid مُجتَھِد as well as his followers that Ijtihad اِجتِہھاد is correct and acting upon it will lead to their salvation. As for the view that only one verdict is correct and the other is wrong, the consequence of that also is no more than that the reward of the erring Mujtahid will be lesser because his Ijtihad fell short of the absolute right decision. However, he will be free from all blame and his followers will not be regarded as sinners. (Those who wish to see further details on the subject are advised to refer to Qurtub s commentary, where the subject is discussed in great detail).
The question of animals of a person harming another person or damaging his property
One can deduce from the verdict passed by Sayyidna Dawud (علیہ السلام) that if the animals of someone damage the property of a person at night, the owner of the animals will have to compensate the suffering party for his loss. However, it does not follow that a verdict given in accordance with the legal code of Sayyidna Dawud (علیہ السلام) must ipso facto be adopted in the Shari'ah of the Holy Prophet ﷺ also. This is why there is a difference of opinion among the cardinal jurists on this issue. The ruling given by Imam Shafi` i (رح) says that if someone's animals damage the fields of another person at night, the owner of the animals will have to compensate for the loss, but if the animals damage the field during day time, then there shall be no compensation due on the owner of the animals. This ruling can be said to be drawn from the judgment of Sayyidna Dawud (علیہ السلام) also, but, in fact he has based his ruling on a saying of the Prophet Muhammad ﷺ ، which has been reported in Muwatta' of Imam Malik as Mursal (مُرسَل). This hadith concerns an incident in which a camel belonging to Sayyidna Bara' Ibn ` Azib ؓ entered someone's orchard and damaged it. The matter when reported to the Holy Prophet ﷺ ، he ruled that the responsibility for protecting these fields and orchards at night rested on the owners, but if in spite of all reasonable measures adopted by them, the animals damaged the crop, then the owner of the animals shall be required to compensate for the loss. On the other hand the Imam Azam Abu Hanifah (رح) and other jurists of Kufa School hold the view that if the owner or the shepherd is with the animals, and yet they damage the field or the orchard due to his negligence, then the compensation for the loss rests with the owner irrespective of whether the damage is caused during day or night. But where unattended animal wandered into somebody's field damaging the same without any negligence on the part of the owner, then the owner of the animals will not be held liable for compensation, regardless of the time of day or night when the damage is caused. Imam Abu Hanifah (رح) has based this ruling on the Hadith جَبَّار جرح العجمَا - (the wound caused by an animal is not compensated) which is reported by Bukhari and Muslim and all other Scholars of Hadith. It means that the owner of the animal is not bound to compensate the owner of the field for any loss caused by his animal (provided that the owner or the shepherd is not with the animal at the time of the damage). This saying has set the rule that irrespective of the time of day or night, if the animal has not been let loose deliberately by its owner into somebody's field and the animal has escaped, then the owner is not liable to make good the loss caused by his animal.
Glorification of Allah by birds and mountains
وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ وَكُنَّا فَاعِلِينَ (And with Dawud We subjugated the mountains that proclaimed the purity of Allah, and the birds as well. And We were the One who did (it) - 21:79.) Allah Ta` ala had granted Sayyidna Dawud (علیہ السلام) a melodious voice among the other outward absolute excellences. When he used to recite Zabur the birds would stop in their flight and join him in recitation. In the same way the mountains and the trees used to produce sounds as if they were singing praises to glorify Allah. A melodious voice was an external attribute granted to him by Allah and the joining with him of the birds and the mountains in praising Allah with him was a miracle. Now, for a miracle to happen it is not necessary that the birds and the mountains must necessarily possess life and intelligence; rather a miracle can give intelligence and knowledge to those objects which were without these attributes earlier. However .scientific research has proved that rocks and mountains do have life and knowledge to a limited extent. Among the companions Sayyidna Abu Musa al-Ash` ari (رح) had a very sweet voice. Once the Holy Prophet ﷺ passed by him when he was reciting the Holy Qur'an. The Holy Prophet ﷺ stopped and listened to the recitation. Then he remarked that Allah Ta` ala had granted him the sweet voice of Dawud (علیہ السلام) . When Abu Musa ؓ learnt that the Holy Prophet ﷺ had been listening to his recitation, he said" Had I known that you were listening, I would have tried to recite with greater care".
Nagpaintindi Kami ng kaso kay Solomon bukod pa sa ama niyang si David. Sa bawat isa kina David at Soloman ay nagbigay Kami ng pagkapropeta at kaalaman sa mga kahatulan ng Batas. Hindi Kami nagtangi rito kay Solomon lamang. Pinatalima Namin kasama kay David ang mga bundok, na nagluluwalhati kasabay ng pagluluwalhati niya, at pinatalima Namin para sa kanya ang mga ibon. Kami dati ay gumagawa ng pagpapaintinding iyon at ng pagbibigay ng kahatulan, kaalaman, at pagpapasilbi.
Lalu Kami memberikan pemahaman tentang perkara tersebut kepada Sulaiman tanpa diberikan kepada ayahnya, Daud. Kepada masing-masing mereka Kami berikan kenabian, ilmu, dan hukum-hukum syariat dan tidak mengistimewakan Sulaiman saja. Kami juga tundukkan gunung-gunung dan burung-burung bersama Daud, mereka bertasbih bersamanya dan Kamilah yang memberikan mereka hal tersebut berupa pemahaman, hikmah, ilmu, dan ketundukan makhluk-makhluk tersebut.
I gave full understanding of the case to Solomon instead of his father David; yet I blessed each one with messengership and knowledge of religious law, not exclusively Solomon only. I subjugated the mountains for David, which would glorify Me with his glorifying Me. I also subjugated the birds for him. I was the One Who gave the understanding, the fair judgement, knowledge and it was I who subjugated the mountains and birds.
Le di a Salomón la plena comprensión del caso en lugar de a su padre David; sin embargo, a ambos les concedí el mensaje y el conocimiento de la ley religiosa, no solo a Salomón. Le di a David el control de las montañas para que Me alabaran junto a él. También sometí las aves bajo el dominio de David. Fui Yo Quien dio el entendimiento, el juicio justo, el conocimiento, y fui Yo Quien sometió para él las montañas y las aves.
TA (Allah) đã để Sulayman hiểu vấn đề một cách triệt để hơn cha của Y Dawood mặc dù tất cả hai cha con họ đều được TA ban cho kiến thức giáo lý và sự khôn ngoan, sáng suốt trong phán đoán và suy luận các vấn đề. Và TA đã làm cho núi non và chim chóc cùng tán dương với Dawood khi Y tán dương TA. Tất cả những sự việc đó đều do chính Ta làm ra tất cả.
Và TA (Allah) đã dạy Dawood hơn Sulayman ở việc Y biết làm ra những chiếc áo giáp để bảo vệ cơ thể của các ngươi khi các ngươi giao tranh. Thế hỡi nhân loại, các ngươi có biết ơn TA chăng về ân huệ này, ân huệ mà TA đã ban cho các ngươi?
The art of making armor was granted to Sayyidna Dawud (علیہ السلام) by Allah Ta` ala
وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّكُمْ (And We taught him making of armor as dress for you - 21:80) Lexically, the word لَبُوسٍ is used for anything which is worn in the neck for protection. Here it is used for armor which is used in battle for protection against enemy. In another verse Allah Ta` ala says وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ that is 'We softened for him iron'- 34:10). This means that either the iron used to become soft like wax in Sayyidna Dawud (علیہ السلام) hands or he was taught to heat it up to make it soft and then mould it, a practice which is used in the foundries today.
Skills beneficial to humanity are desirable and are like acts of prophets
The above verse also explains the benefit of the industry of the armor making i.e. لِتُحْصِنَكُم مِّن بَأْسِكُمْ (to protect you from what may harm you [ in combat ] - 21:80). This is a need which is felt universally both for religious and worldly purposes. That is why Allah Ta’ ala has said that He had taught this skill to Dawud (علیہ السلام) which was a gift to him. It therefore follows that the learning and teaching of any skill which serves the need of people is an act of virtue, provided it is meant for the good of people, and not merely for the monetary gain. Different prophets are known to have been engaged in different skills in their time. For instance Sayyidna 'Adam (علیہ السلام) used his skill in farming. The Holy Prophet ﷺ said that an industrialist producing his product with the intention of serving people is like the mother of Musa (علیہ السلام) who fed her own child and also got paid for her services. Similarly, an industrialist who sets before him the service of humanity as his ideal draws double benefit - one for serving people and the other in the form of material gain from marketing his industrial products.
Making the air subservient to Sulayman i and related matters
Hasan al-Basri (رح) has narrated the following story. Once Sayyidna Sulayman (علیہ السلام) was inspecting his cavalry horses and got so engrossed in the inspection that he missed the ` Asr prayer. When he realized his lapse, he was very sorry, and removed these horses from service since they were the cause of this lapse. As this action was taken to win the goodwill of Allah and to atone for his negligence, Allah rewarded him by making the wind subservient to him, which is a superior and faster conveyance. Details of this event will appear with the commentary of the relevant verses of Surah Sad (سُورہ ص) insh’ Allah .
Le enseñé a David, y no a Salomón, la habilidad de fabricar armaduras para que pudieran protegerse de cualquiera que intentara atacarlos con armas. ¡Seres humanos! ¿Mostrarán entonces gratitud por esta bendición que les he concedido?
Süleyman'a değil de Dâvûd'a silahın öldürücü darbelerine karşı vücutlarınızı koruyacak zırh yapma sanatını öğrettik. -Ey İnsanlar!- Allah'ın size bahşetmiş olduğu bu nimetinden dolayı O'na şükredecek misiniz?
In these verses two Israelite prophets have been mentioned—One David (Dawud) and the other, his son, Soloman (Sulayman). God had bestowed upon them the capability to settle human problems and take right decisions about them. The Prophet David used to offer prayers to God so eloquently that even the mountains and the birds would join in with him. Moreover, God also told him how to make use of iron. It was the prophets of God who taught man how to pray to his Lord and praise Him. But it appears from these verses that other important things also came to be properly known to man through the prophets: for instance, the principles of social justice and the use of minerals and metals. Indeed, primary knowledge of every important thing in relation to life was probably granted to man through their good graces alone.
E insegnammo a Dāwūd, e non a Suleymēn, l'arte di fabbricare le armature, in modo da proteggere i vostri corpi dai danni delle armi. O voi gente, siete forse grati per queste grazie che Allāh vi ha concesso!?
Davuda smo, a ne Sulejmana, podučili pravljenju pancira koji štite vaša tijela od oružja i oruđa. O ljudi, da li ste zahvalni na toj blagodati?
D’autre part, Nous avons appris à David, mais pas à Salomon, la fabrication d’armures qui vous protègent contre les blessures des armes. Ô gens, allez-vous être reconnaissants envers Allah pour ce bienfait dont Il vous a fait don ?
I exclusively taught David, and not Solomon, the skill of crafting armour, so that you could protect yourselves from anyone who tried to attack you with weapons. O people! Will you then show gratitude for this blessing that I bestowed upon you?
Nagturo Kami kay David bukod pa kay Solomon ng pagyari ng mga baluti upang mangalaga sa inyo laban sa pagkakitil ng sandata sa mga katawan ninyo, kaya kayo kaya, O mga tao, ay mga tagapagpasalamat sa biyayang ito na ibiniyaya ni Allāh sa inyo?
Kami juga mengajarkan kepada Daud cara membuat baju besi -tanpa mengajarkannya pada Sulaiman- untuk melindungi jasad kalian dari sabetan senjata. Apakah kalian -wahai sekalian manusia- mensyukuri nikmat yang Allah karuniakan kepada kalian ini?!
Nous avons assujetti à Salomon les bourrasques de vent qui se dirigent, lorsqu’il le leur ordonne, vers la terre du Levant que Nous avons bénie par les prophètes que Nous y avons envoyés et les bonnes choses que Nous y avons répandues. Nous sommes au fait de toute chose et rien ne Nous échappe.
Sometí los fuertes vientos a Salomón. A su orden, soplaban hacia la tierra de Siria a la cual bendije con los profetas y con los frutos y riquezas que les concedí. Yo soy Quien lo hizo todo, nada escapa a Mi conocimiento.
And I subjugated the strong-blowing wind for Solomon. At his command, whenever he would command it to, it would blow to the land of Syria which I had blessed by sending prophets to, and the goodness I spread within it. I am the One Who did everything; nothing evades My knowledge.
Kami juga menundukkan untuk Sulaiman angin yang sangat kencang tiupannya, yang bertiup sesuai perintahnya bila ia memerintahkannya untuk bertiup ke negeri Syam yang Kami berkahi lantaran di negeri itulah Kami mengutus para nabi dan menurunkan banyak rahmat dan berbagai kebaikan. Kami Maha Mengetahui segala sesuatu, tidak ada sesuatu pun yang tersembunyi bagi Kami.
A vjerovjesniku Sulejmanu Allah, džellešanuhu, potčinio je jake vjetrove koji su puhali prema Šamu, blagoslovljenoj zemlji zbog vjerovjesnika koje je tamo slao, zemlji raznovrsnih plodova i dobara. Allah, džellešanuhu, sve zna i ništa Mu nije skriveno.
Ipinatalima Namin para kay Solomon ang hangin na matindi ang pag-ihip, na dumadaloy ayon sa utos niya kapag nag-utos siya tungo sa lupain ng Sirya na nagpala Kami roon dahil nagpadala Kami roon ng mga propeta at dahil nagpalawak Kami roon ng mga kabutihan. Laging Kami sa bawat bagay ay nakaaalam: walang naikukubli sa Amin mula roon na anuman.
E asservimmo a Suleymēn il forte vento, che correva per suo ordine, quando gli ordinava di andare verso la terra del Levante, che benedimmo inviando in essa i profeti e con l'abbondanza di cose buone. E siamo consapevoli di tutto ciò che accade: Nulla Ci è nascosto.
Şiddetle esen rüzgârı Süleyman'ın emrine verdik. Rüzgâra emrettiğinde emri ile bereketli kıldığımız, peygamberler gönderdiğimiz ve hayırları bolca yaydığımız Şam topraklarına giderdi. Biz her şeyi bilenleriz. Bize hiçbir şey gizli kalmaz.
وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ عَاصِفَةً (And for Sulayman [ We subjugated ] the violent wind - 21:81) This sentence is a continuation of an earlier verse وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ (And with Dawad We subjugated - 21:79). Thus it means that just as Allah Ta’ ala had made birds and hills subservient to Dawud (علیہ السلام) who used to sing in praise of Allah while he recited the Zabur, in the same way He made the wind subservient to Sulayman (علیہ السلام) who used to fly on its wings swiftly wherever he wanted to go. It is worth noting here that while describing subservience of birds and hills for Dawud (علیہ السلام) the word معَ (with) has been used, but the subservience of wind for Sulayman (علیہ السلام) has been described using the letter لام (which means 'for' ). In this there is a subtle hint that the subservience in both these cases was different. In the case of Dawud (علیہ السلام) the birds and hills used to sing praise of Allah with him simultaneously without any command from him. But in the case of Sulayman (علیہ السلام) the wind acted according to his commands and carried him where and when he desired. (Ruh ul-Ma’ ani, with reference to A1-Baidawi).
Ibn Kathir in his commentary has described in fair detail the platform on which Sayyidna Sulayman (علیہ السلام) was carried by the wind. It was made of wood and was of an enormous size which could accomodate him and all the functionaries of the government as well as the army alongwith their weapons, and the wind carried them all wherever it was commanded to go, covering two month's journey in one day.
Ibn Abi Hatim has narrated on the authority of Sayyidna Said Ibn Jubair ؓ that 600, 000 six hundred thousand chairs were placed on this platform on which humans who were also believers sat in front with Sayyidna Sulayman (علیہ السلام) and behind them sat the believing Jinns. Then the birds were commanded to fly above the platform and protect it from the heat of the sun. Then by the command of Sulayman (علیہ السلام) the wind would take the platform to a specified destination. Some traditions report that throughout this aerial journey, Sulayman علیہ السلام used to sit with his head bowed down praying to and thanking Allah Ta` ala in all humility and not turning his head to the right or to the left.
عَاصِفَةً (violent) Literal meaning of is strong and violent wind. At another place in the Holy Qur'an the attribute of this wind is given as رِیحُ عَاصِفَةً which means a mild breeze, which neither raises dust nor creates turbulence. On the face of it, these attributes are contradictory, but they can be reconciled in that whereas in itself it was so strong that it could accomplish two month's Journey in one day, yet it did not create. any turbulence. It is reported that when this platform used to fly in the air, no birds were ever harmed due to velocity of the wind.
Và TA đã ban cho Sulayman khả năng điều khiển những cơn gió mạnh di chuyển theo lệnh của Y đến vùng đất Sham nơi mà TA ban phúc qua việc dựng lên trong đó các vị Nabi và trải ra trong đó nhiều điều tốt lành. Và TA hằng biết hết tất cả mọi thứ, mọi sự việc, không có bất cứ thứ gì che giấu được TA.
Subservience of Jinns and shaitans to Sulayman (علیہ السلام)
وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ (And from the devils, (We subjugated for him) those who dived in water for him and did jobs other than that. And We were the One who kept watch over them. - 21:82) That is, Allah made the satan jinn subservient to Sulayman (علیہ السلام) and they used to dive in the rivers fishing pearls for him. Apart from this, they used to perform other jobs for him, some of which are mentioned in other verses.
يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِن مَّحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ That is ("Fashioning for him whatsoever he would - places of worship, statues, porringers like water-troughs - 34:13). Sulayman (علیہ السلام) also used to put them to hard labour and make them work in different projects.
Shaitans
These are ethereal beings made of fire, who possess intelligence and understanding and are obligated to follow the laws of Shari` ah like humans. Those beings who fulfill these conditions are described by the word Jinn, while those among them who disobey the rules of Shari'ah and persist in their unbelief are called satans. It is obvious that all Jinns were made subservient to Sayyidna Sulayman (علیہ السلام) whether they were believers or unbelievers. However, the believers regarded it as their religious duty to obey his wishes even before they were formally placed under his command, and there was no need to make a specific mention of their being placed under subservience to Sulayman (علیہ السلام) . Hence in the context of the Jinns being made subservient to Sayyidna Sulayman (علیہ السلام) the reference is to shaitans (unbelieving Jinns) only. They were made to obey him despite their unbelief and defiance. Perhaps, it is for this reason that a sentence is added at the end of the verse saying, "We alone kept watch over them". Sulayman (علیہ السلام) was exposed to danger from the unbelieving Jinns, but Allah was his protector and they could do him no harm.
It will be observed that while in the case of Sayyidna Dawad (علیہ السلام) Allah Ta` ala had made subservient to him things which are extremely hard and dense, like iron and mountains, Sulayman (علیہ السلام) was given mastery over things which are ethereal and cannot even be perceived e.g. wind and Jinn. This shows that He is omnipotent and that His authority extends over all created things. (Commentary by Ra'zi)
Trong đám Shaytan (loài Jinn), TA (Allah) đã làm cho một số có khả năng lặn xuống các biển để lấy ngọc trai và những thứ khác cho Sulayman, và ngoài việc lặn đó còn có những việc làm khác nữa như xây cất. Và TA (Allah) luôn Trông Coi các việc làm của chúng, không có điều gì có thể nằm ngoài tầm kiểm soát của TA.
Potčinio mu je Allah i šejtane koji su zarad njega ronili morem i vadili bisere i drugo, bavili se gradnjom. Allah im je, Svojom snagom i moći, omogućio da to mogu činiti. Allah je nad njima bdio, Njemu ništa ne može promaći.
Kami tundukkan pula kepada Sulaiman segolongan setan yang menyelam ke dasar laut untuk mengeluarkan berbagai perhiasan atau lainnya untuknya dan mereka mengerjakan juga pekerjaan selain itu seperti pembangunan. Kami mengetahui jumlah dan pekerjaan mereka, tidak ada yang tersembunyi sedikit pun bagi Kami.
Nous lui avons également assujetti les démons qui plongeaient pour lui dans la mer et en extrayaient des perles et d’autres richesses. Ils accomplissaient également d’autres prouesses pour lui, comme la construction d’édifices. Nous savions parfaitement leur nombre et ce dont ils étaient capables et rien ne nous était inconnu à ce sujet.
Here the taming of the winds means making navigation on the seas a possibility, for in ancient times ocean travel was revolutionised when man invented ships with sails. The sails were in fact a means of harnessing the winds and performed the function of engines for the ships of those days. The invention of ships with sales made the oceans not only navigable, but also suitable for transporting heavy cargo. This gives an indication that man was taught the science of navigation on the seas through the prophets. Besides this, a group of jinn was made subservient to the Prophet Solomon (Sulayman). They used to execute for him large welfare projects which could not be done by ordinary men. In the modern machine age, such enormous tasks of human welfare are performed by machines. Before the machine age, in order to facilitate the performance of major projects, God had made the jinn subordinate to His prophets.
Şeytanlardan denize dalıp onun için inci ve diğer şeyleri çıkaranları emrine verdik. Bunun dışında bina yapmak gibi diğer işlerde onun için çalışıyorlardı. Onların sayılarını ve yaptıklarını gözetiyorduk. Bundan hiçbir şey bizden kaçmadı.
I subjugated those Shayāṭīn who would dive into the oceans for him and find pearls etc. among doing other things like construction. I supervised their numbers and work well; nothing escaped My observation.
Sometí a aquellos demonios para que se sumergieran en los océanos en busca de perlas para Salomón, además de hacer otras cosas como construir fortificaciones. Supervisé bien su cantidad y trabajo, nada escapó a Mi observación.
Pinagsilbi Namin ang ilan sa mga demonyo na sumisisid para sa kanya sa mga dagat, na nangunguha ng mga biyaya Ko at iba pa sa mga ito, at gumagawa ng iba pa roon na mga gawain gaya ng pagpapatayo ng gusali. Laging Kami para sa mga bilang nila at mga gawain nila ay tagapag-ingat: walang nakaaalpas sa Amin na anuman mula roon.
E gli asservimmo i demoni che si immergono nei mari per trarne perle e altro, e che compiono altre attività, come costruire; e noi li abbiamo preparati ai loro compiti e abbiamo vigilato su di essi: Nulla può sfuggirCi.
Mensajero, recuerda la historia de Job, cuando oró a su Señor en el momento de la aflicción, diciendo: “¡Señor mío! He sido afligido por una enfermedad y por la pérdida de mi familia, sin embargo, Tú eres el más misericordioso de todos los que muestran misericordia, así que libérame de las aflicciones que me han acontecido”.
Commentary
Story of Sayyidna Ayyub (علیہ السلام)
The story of Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) is based mostly on Jewish legends. Those which are considered as historically reliable by scholars of hadith are being reproduced here. The Holy Qur'an tells us only that he suffered from some serious disease but he endured his suffering with fortitude. Ultimately he prayed to Allah for recovery which was granted. During his illness all his family members and friends disappeared. They either died or just abandoned him to his fate. Then Allah Ta` ala restored him to complete health and gave him back all his children and also an equal number in addition. The remaining elements of this story have come down to us either through authentic sayings or by way of historical accounts. Hafiz Ibn Kathir has recorded the story as follows:
Allah Ta` ala had bestowed upon Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) ، in the early days of his life, all sorts of material comforts such as wealth, property, magnificent houses, children, servants and attendants. But later he faced a trial whereby the prophets are normally tested by Allah, and was deprived of all these comforts. Moreover he suffered from a serious disease which was like leprosy and which affected his whole body except the heart and the tongue. In this miserable condition too he spent his time in prayers and in giving thanks to Allah Ta` ala with his heart and tongue. Because of this serious illness all his relatives, friends and neighbors avoided him and placed him near a garbage-dump outside the city. Nobody went near him except his wife who used to take care of him. She was either the daughter or grand daughter of Sayyidna Yusuf (علیہ السلام) and her name was Layya daughter of Misha Ibn Yusuf (علیہ السلام) . (Ibn Kathir) All his wealth having been lost, she worked and earned a living for him and for herself and also nursed him in his illness. The ordeal of Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) was nothing new, nor something to be wondered at. The Holy Prophet ﷺ has said اژدّ النّاس بلاء الانبیاء چّم الصّالحُون چّم الامثل فالامثل that is the prophets face the most severe tests, and then come the other believers according to their degree of piety. In another tradition it is reported that every man is tested according to his adherence and devotion to religion. The stronger his beliefs, the harder is the test to which he is subjected, so that his rewards are in proportion to his sufferings. Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) occupies a distinctive position among all the prophets for firmness in his devotion and endurance in his sufferings in the same manner as Dawud (علیہ السلام) enjoyed distinction for offering thanks to Allah Ta` ala. Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) is a model of endurance and fortitude in the most trying circumstances. Yazid Ibn Maisara reports that when Allah Ta` ala deprived him of all his worldly possessions and subjected him to a severe ordeal, he concentrated all his mind and efforts upon the sole purpose of remembering Allah Ta’ ala and offering prayers to Him. While thanking Allah Ta’ ala for all sorts of worldly comforts and children granted to him earlier and whose love had filled his heart completely, he also thanked Him for their total withdrawal because nothing remained to distract him from total devotion to Allah Ta’ ala.
The invocation of Sayyidna Ayyub I is not counter to patience
The ordeal of Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) was very severe indeed. He not only lost all his worldly possessions but was also afflicted by a terrible disease because of which people avoided his company. He spent seven years and some months lying near a garbage dump outside the city, but never once did he lose his heart nor did he ever utter a word of complaint about his fate. His wife, Layya once asked him to pray to Allah for His Mercy as his sufferings had become unbearable, to which he replied that having enjoyed for seventy years the best of health surrounded by all the luxuries that money could buy, it would be unworthy of him to complain because a mere seven years has been spent in pain and poverty. His firm prophetic resolve, self-discipline and fortitude prevented him from beseeching Allah Ta` ala's mercy on his condition, lest it should be construed as an act contrary to the unquestioning submission to the will of Allah Ta` ala (Although to invoke Allah's Mercy for relief from sufferings does not mean absence of fortitude). Ultimately something happened which made him pray to Allah Ta` ala for His Mercy but as mentioned earlier this was just a prayer and did not express a sense of complaint. As such Allah Ta` ala has put His seal in acknowledgment of his extreme endurance in these words إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا (Surely We found him a steadfast man - 38:44). There are numerous versions of this story which have been omitted for their length.
Ibn Abi Hatim has reported on the authority of Sayyidna ` Abdullah Ibn ` Abbas ؓ that when Sayyidna Ayyub's (علیہ السلام) supplication was granted, he was told to rub his heels on the ground and a stream of fresh and clear water would gush forth. He should then bathe himself in the water and also drink it, and the disease would disappear. Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) did as he was told and in no time his body, which was covered with boils and was reduced to skin and bones regained its original shape and health. Allah Ta’ ala sent him garments from Paradise which he wore and sat down in a corner away from the garbage dump. His wife came to see him as usual and when she did not find him, she started crying. She did not recognize Ayyub (علیہ السلام) who was sitting nearby in a corner because his appearance had changed completely. Then she turned to him and asked him if he had any information about the sick man who was lying there, and whether he had gone somewhere or had been eaten up by dogs and wolves. She spoke to him for some time without realizing that the man was none other than her husband. Then Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) revealed himself, but even then she did not recognize him and asked him why he was making fun of her. Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) then told her to look at him again and try to recognize him. He also informed her that Allah Ta’ ala had healed his body after he invoked His Mercy. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ reports that after this, Allah Ta’ ala restored to him all his wealth and children and gave him more children equal in number to the children which he had before (Ibn Kathir).
Sayyidna Ibn Masud ؓ says that Sayyidna Ayyub (علیہ السلام) had seven sons and seven daughters but they all died while he was undergoing the ordeal. When his days of hardship were over, his children were brought back to life by Allah Ta` ala and his wife also gave birth to as many more children, to which the Qur'an refers to as وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ (and the like thereof alongwith them - 21:84). According to Tha'labi this version is closer to the text of the Qur'an. (Qurtubi)
Some scholars say that he was granted as many new children as he had before and the word مِثل (the like) refers to an equal number of grand children. (Only Allah knows best).
Ô Messager, rappelle-toi le récit de Job (`Ayyûb) qui, lorsqu’il fut atteint par un malheur, invoqua son Seigneur en ces termes: Ô Seigneur, j’endure la maladie et la disparition de ma famille. Comme tu es le Plus Miséricordieux des miséricordieux, éloigne de moi ces malheurs.
"Dan (ingatlah kisah) Ayyub, ketika dia menyeru Rabbnya, '(Ya Rabbku), sesungguhnya aku telah ditimpa penyakit, dan Engkau adalah Yang Maha Penyayang dari semua penyayang.' Maka Kami pun memperkenankan seruannya itu, lalu Kami lenyapkan penya-kit yang ada padanya dan Kami kembalikan keluarganya kepada-nya, dan Kami lipat gandakan bilangan mereka, sebagai suatu rahmat dari sisi Kami dan untuk menjadi peringatan bagi semua yang menyembah Allah." (83-84).
(83) Maksudnya, ingatlah hamba dan rasul Kami, yaitu Ayyub untuk menyanjung, mengagungkan dan meninggikan dera-jatnya, saat Allah menguji beliau dengan musibah yang sangat berat. Lalu Allah mendapatinya dalam keadaan sabar lagi ridha dengan (ketentuan)Nya. Hal tersebut karena setan diberi kesem-patan untuk menguasai fisiknya, sebagai bentuk musibah dan ujian dari Allah. Ia meniupkan tiupan ke badannya, hingga mengeluar-kan luka-luka bernanah yang hebat. Beliau mengalaminya dalam kurun waktu yang lama. Ujian ini semakin menjadi-jadi. Keluarga-nya meninggal. Harta kekayaannya sirna. Maka beliau memanggil Rabbnya, ﴾ أَنِّي مَسَّنِيَ ٱلضُّرُّ وَأَنتَ أَرۡحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ 83 ﴿ "(Ya Rabbku), sesungguhnya aku telah ditimpa penyakit, dan Engkau adalah Yang Maha Penyayang dari semua penyayang." Beliau memanjatkan permohonan tawasul kepada Allah dengan menceritakan kondisi pribadinya, dan bahwa dia sudah mengalami kesakitan sampai pada titik puncaknya. Juga memanjatkan tawasul dengan rahmat Allah yang sangat luas lagi menyeluruh.
(84) Allah mengabulkan permohonan beliau seraya ber-firman,
﴾ ٱرۡكُضۡ بِرِجۡلِكَۖ هَٰذَا مُغۡتَسَلُۢ بَارِدٞ وَشَرَابٞ 42 ﴿
"Hantamkanlah kakimu, inilah air yang sejuk untuk mandi dan untuk minum." (Shad: 42).
Beliau menghentakkan kakinya. Maka keluarlah sebuah mata air yang dingin dari tempat hentakannya. Lalu beliau mandi dan meminum airnya. Maka Allah menghilangkan penyakit yang ada pada tubuhnya. ﴾ وَءَاتَيۡنَٰهُ أَهۡلَهُۥ ﴿ "Dan Kami kembalikan keluarganya kepadanya," maksudnya Kami mengembalikan keluarga dan harta kekayaannya. ﴾ وَمِثۡلَهُم مَّعَهُمۡ ﴿ "Dan Kami lipat gandakan bilangan me-reka," dengan menganugerahkan karunia yang banyak bagi beliau [bersama] keselamatan keluarga dan hartanya, ﴾ رَحۡمَةٗ مِّنۡ عِندِنَا ﴿ "sebagai suatu rahmat dari sisi Kami," karena sabar dan mau menerima ke-adaan. Maka Allah membalasinya dengan pahala yang banyak di dunia sebelum datangnya akhirat. ﴾ وَذِكۡرَىٰ لِلۡعَٰبِدِينَ 84 ﴿ "Dan untuk menjadi peringatan bagi semua yang menyembah Allah," maksudnya Kami menjadikannya sebagai pelajaran bagi orang-orang yang beribadah, yang dapat mereguk manfaat dari kesabaran. Ketika mereka menyaksikan musibah yang melanda Ayyub, kemudian balasan kebaikan yang Allah karuniakan kepadanya pasca terang-katnya musibah dan memperhatikan faktor penyebab perolehan-nya, maka mereka menemukannya dalam sikap kesabaran beliau. Oleh karenanya, Allah menyanjungnya dalam FirmanNya,
﴾ إِنَّا وَجَدۡنَٰهُ صَابِرٗاۚ نِّعۡمَ ٱلۡعَبۡدُ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٞ 44 ﴿
"Sesungguhnya Kami dapati dia (Ayyub) seorang yang sabar. Dia-lah sebaik-baik hamba. Sesungguhnya dia amat taat (kepada Rabbnya)." (Shad: 44).
Maka Allah menjadikannya sebagai contoh dan teladan bagi mereka tatkala sedang dirundung musibah.
Allahov Poslaniče, spomeni vjerovjesnika Ejjuba, alejhis-selam, kojeg je Allah, džellešanuhu, iskušao gubitkom porodice i imetka te teškom bolešću; on se strpio i nadao se Allahovoj nagradi, obraćajući se Najmilostivijem da otkloni nevolju koja ga je snašla.
E rammenta, o Messaggero, della storia di Ayyūb, pace a lui, che invocò il suo Dio, gloria Sua, quando venne afflitto da una disgrazia, dicendo: "O Dio mio, in verità sono stato afflitto dalla malattia e dalla perdita della mia famiglia, e tu sei Il Più Misericordioso tra tutti i misericordiosi: liberami da ciò che mi affligge".
Banggitin mo, O Sugo, ang kasaysayan ni Job – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – noong dumalangin siya sa Panginoon niya – kaluwalhatian sa Kanya – nang tumama sa kanya ang pagsubok, na nagsasabi: "O Panginoon ko, tunay na ako ay tinamaan ng karamdaman at pagkawala ng mag-anak, at Ikaw ay ang pinakamaawain ng mga naaawa sa kalahatan, kaya magbaling Ka palayo sa akin ng anumang tumama sa akin mula roon."
The Prophet Ayyub Allah tells us about Ayyub (Job), and the trials that struck him, affecting his wealth, children and physical health.
He had plenty of livestock, cattle and crops, many children and beautiful houses, and he was tested in these things, losing every thing he had. Then he was tested with regard to his body, and he was left alone on the edge of the city and there was no one who treated him with compassion apart from his wife, who took care of him. It was said that it reached the stage where she was in need, so she started to serve people (to earn money) for his sake. The Prophet said:
«أَشَدُّ النَّاسِ بَلَاءً الْأَنْبِيَاءُ، ثُمَّ الصَّالِحُونَ، ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَل»
(The people who are tested the most severely are the Prophets, then the righteous, then the next best and the next best). According to another Hadith:
«يُبْتَلَى الرَّجُلُ عَلَى قَدْرِ دِينِهِ، فَإِنْ كَانَ فِي دِينِهِ صَلَابَةٌ زِيدَ فِي بَلَائِه»
(A man will be tested according to his level of religious commitment; the stronger his religious commitment, the more severe will be his test.) The Prophet of Allah, Ayyub, upon him be peace, had the utmost patience, and he is the best example of that. Yazid bin Maysarah said: "When Allah tested Ayyub, upon him be peace, with the loss of his family, wealth and children, and he had nothing left, he started to focus upon the remembrance of Allah, and he said: `I praise You, the Lord of lords, Who bestowed His kindness upon me and gave me wealth and children, and there was no corner of my heart that was not filled with attachment to these worldly things, then You took all of that away from me and You emptied my heart, and there is nothing to stand between me and You. If my enemy Iblis knew of this, he would be jealous of me. ' When Iblis heard of this, he became upset. And Ayyub, upon him be peace, said: `O Lord, You gave me wealth and children, and there was no one standing at my door complaining of some wrong I had done to him. You know that. I used to have a bed prepared for me, but I forsook it and said to myself: You were not created to lie on a comfortable bed. I only forsook that for Your sake."' This was recorded by Ibn Abi Hatim. Ibn Abi Hatim recorded from Abu Hurayrah that the Prophet said:
«لَمَّا عَافَى اللهُ أَيُّوبَ أَمْطَرَ عَلَيْهِ جَرَادًا مِنْ ذَهَبٍ، فَجَعَلَ يَأْخُذُ مِنْهُ بِيَدِهِ وَيَجْعَلُهُ فِي ثَوْبِهِ، قَالَ: فَقِيلَ لَهُ: يَا أَيُّوبُ أَمَا تَشْبَعُ؟ قَالَ: يَا رَبِّ وَمَنْنَيشْبَعُ مِنْ رَحْمَتِك»
(When Allah healed Ayyub, He sent upon him a shower of golden locusts, and he started to pick them up and gather them in his garment. It was said to him, "O Ayyub, have you not had enough" He said, "O Lord, who can ever have enough of Your mercy) The basis of this Hadith is recorded in the Two Sahihs, as we shall see below.
وَءَاتَيْنَـهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ
(and We restored his family to him (that he had lost) and the like thereof along with them) It was reported that Ibn `Abbas said: "They themselves were restored to him." This was also narrated by Al-`Awfi from Ibn `Abbas. Something similar was also narrated from Ibn Mas`ud and Mujahid, and this was the view of Al-Hasan and Qatadah. Mujahid said: "It was said to him, `O Ayyub, your family will be with you in Paradise; if you want, We will bring them back to you, or if you want, We will leave them for you in Paradise and will compensate you with others like them.' He said, `No, leave them for me in Paradise.' So they were left for him in Paradise, and he was compensated with others like them in this world."
رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا
(as a mercy from Ourselves) means, `We did that to him as a mercy from Allah towards him.'
وَذِكْرَى لِلْعَـبِدِينَ
(and a Reminder for all those who worship Us.) means, `We made him an example lest those who are beset by trials think that We do that to them because We do not care for them, so that they may take him as an example of patience in accepting the decrees of Allah and bearing the trials with which He tests His servants as He wills.' And Allah has the utmost wisdom with regard to that.
Ingatlah pula -wahai Rasul- tentang kisah Ayub -'alaihissalām-, yaitu tatkala ia berdoa kepada Tuhannya saat ditimpa musibah seraya berkata, "Wahai Tuhanku! Sungguh aku telah ditimpa suatu penyakit dan kehilangan keluargaku, padahal Engkaulah Yang Maha Penyayang dari semua yang penyayang, sebab itu hilangkanlah penyakit dan musibah yang menimpaku ini."
-Ey Resul!- Eyyûb -aleyhisselam-'ın kıssasını da hatırla. Hani kendisine hastalık isabet ettiğinde Rabbi -Subhânehu ve Teâlâ-'ya: "Ey Rabbim, hastalık ve aile mi kaybetme musibetine maruz kaldım. Sen merhametlilerin en merhametlisisin, bana isabet eden bu hastalığı benden gider.” diye niyaz etmişti.
83- Eyyub’u da (an). Hani Rabbine:“Başıma bu sıkıntı geldi. Sense merhametlilerin en merhametlisisin” diye seslenmişti.
84- Biz de onun duasını kabul ettik ve başındaki sıkıntıyı kaldırdık. Ona hem katımızdan bir rahmet hem de kullukta bulunanlara bir öğüt/ibret olmak üzere ailesini ve onlarla birlikte bir o kadarını daha verdik.
83. Yani kulumuz ve rasûlümüz Eyyub’u da övgü ile, kadrini yücelterek an. Allah onu çok ağır bir musibet ile sınamış, onun gerçekten sabırlı ve Rabbinden razı olduğunu ortaya çıkarmıştı. Şöyle ki şeytan, -Allah tarafından bir sınama ve bir imtihan olmak üzere- ona musallat kılınmış ve vücudunda pek büyük yaralar açılmıştı. Eyyub uzun bir süre bu halde kaldı. Bela ve sıkıntıları ağırlaştı, yakınları vefat etti ve malı elinden gitti. Rabbine şu sözleri ile niyazda bulundu:“Başıma bu sıkıntı geldi. Sense merhametlilerin en merhametlisisin.” Böylelikle Yüce Allah’a hem durumunu bildirip musibet ve sıkıntının ulaştığı noktayı arz ederek hem de Rabbinin her şeyi kuşatan geniş rahmetini dile getirerek tevessül etti.
84. Yüce Allah da onun duasını kabul buyurarak dedi ki:“Ayağını yere vur. İşte hem yıkanacak hem de içilecek soğuk bir su!”(Sad, 38/42) Eyyub da ayağını yere vurdu. Onun bu vuruşundan soğuk bir pınar fışkırdı, ondan yıkandı ve içti. Şanı Yüce Allah, böylelikle ondaki rahatsızlıkları giderdi. “Ona hem katımızdan” sabredip haline rıza gösterdiği için “bir rahmet hem de kullukta bulunanlara bir öğüt/ibret olmak üzere ailesini ve onlarla birlikte bir o kadarını daha verdik.” Yüce Allah sağlık ve afiyetin yanı sıra ona pek çok çoluk çocuk ve mal bağışladı. Böylelikle Yüce Allah, onu âhiretteki mükâfatlardan önce dünyada da mükâfatlandırmış oldu. Onu sabrın faydasını gören gerçek kulluk edenlere bir öğüt/ibret kıldı ki Eyyub aleyhisselam’a isabet eden musibeti, sonra onun ortadan kalkmasından sonra Allah’ın ona vermiş olduğu mükâfatları görüp de bunun sebebinin sabır olduğunu görsünler. Bundan dolayıdır ki Yüce Allah, şu buyruğunda onun bu özelliğinden övgü ile söz etmektedir:“Gerçekten biz onu sabırlı bulduk. O, ne güzel kuldur! Çünkü o (bize) çokça yönelen bir kul idi.” Böylece o kullar, başlarına herhangi bir sıkıntı geldiğinde onu kendilerine örnek ve uyulacak bir önder kabul ederler.
O Messenger! Mention the story of Job, when he prayed to his Lord at the time of affliction, saying, “O my Lord! I have been afflicted with an illness and loss of family, yet you are the most merciful from all those who show mercy, so remove the afflictions that have befallen me.”
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nhớ lại câu chuyện của Ayyub (Job) khi Y cầu xin Thượng Đế của Y lúc gặp phải tai họa, Y nói: Ôi Thượng Đế của bề tôi! Quả thật bề tôi đã mắc bệnh và mất hết con cái, và Ngài là Đấng Nhân Từ có lòng thương xót nhất trong tất cả những ai có lòng thương xót và nhân từ, xin Ngài hãy xua tan khỏi bề tôi những tai họa mà bề tôi đang gặp phải.
Thế là TA (Allah) đã chấp nhận sự cầu nguyện của Y (Ayyub), TA đã xua tan những nỗi thống khổ mà Y đã chịu đựng từ bao lây nay, TA ban lại cho Y những gì mà Y đã mất từ gia đình và con cái, TA đã ban cho Y những ân huệ tương tự. Tất cả những điều đó là do lòng thương xót từ nơi TA và là sự nhắc nhở cho tất cả những ai thờ phượng TA để họ biết kiên nhẫn chịu đựng giống như Ayyub đã kiên nhẫn chịu đựng.
I Plemeniti Allah uslišio je njegovu dovu, iz Svoje dobrote i samilosti, te mu je dao mnogostruko više nego što je imao članova porodice i djece, da bi Ejjub, alejhis-selam, bio uzor svakom nevoljniku u strpljivosti i poniznom obraćanju Allahu, Koji naposlijetku otkloni nevolju.
Entonces acepté su oración y quité el daño que le afligía; no solo le concedí una nueva descendencia por la que había perdido, sino muchas cosas más junto con ello. Todo lo hice por Mi Misericordia, y para que sirva como recordatorio para cada devoto dedicado a Al-lah, a fin de que pueda ser paciente como Job lo fue.
Nous exauçâmes son invocation en éloignant le mal dont il se plaignait, en lui rendant sa famille et ses enfants et en multipliant plus encore sa progéniture. Nous avons accompli cela par miséricorde de Notre part et en guise de rappel pour tout croyant soumis à Allah afin qu’il soit aussi patient que Job.
And so I accepted his prayer and removed the harm that had befallen him; I granted him not just the family he had lost, but also more along with them. I did all that out of My Mercy, and so that it serves as a reminder for each subservient worshipper of Allah, in order that he may bear patience just as Job bore patience.
Ed esaudimmo la sua richiesta, e lo liberammo dal male che lo affliggeva, e gli concedemmo i famigliari e figli che perdette, e altri ancora; e facemmo tutto ciò per Nostra Misericordia, e come monito per tutti coloro che si sottomettono ad Allāh nell'adorazione, affinché pazientino come pazientò Ayyūb.
Duasına icabet ettik, ona zarar veren her şeyi giderdik. Ailesinden (eşlerinden) ve çocuklarından kaybettiklerini ona verdik. Aynı zamanda onlarla beraber bir mislini daha verdik. Bütün bunları kendi katımızdan bir rahmet ve Allah'a ibadet ile itaat edenlere öğüt olsun diye yaptık ki, Eyyûb'un sabrettiği gibi sabretsinler.
Lalu Kami mengabulkan doanya, menghilangkan musibah yang menimpanya, dan mengembalikan keluarga dan anak-anaknya yang dahulu lenyap darinya, lalu Kami melipatgandakan jumlah mereka. Semua yang Kami lakukan itu merupakan suatu rahmat dari Kami untuknya dan sebagai peringatan bagi orang-orang yang taat beribadah kepada Kami, agar senantiasa bersabar sebagaimana sabarnya Ayub.
Kaya sumagot Kami sa panalangin niya at nagbaling Kami palayo sa kanya ng tumama sa kanya na kapinsalaan. Nagbigay Kami sa kanya ng nawala sa mag-anak niya at mga anak niya at nagbigay Kami sa kanya ng tulad nila kasama nila. Lahat ng iyon ay ginawa Namin bilang awa mula sa ganang Amin at bilang pagpapaalaala sa bawat nagpapaakay sa Amin sa pagsamba, upang magtiis ito kung paanong nagtiis si Job.
God provides examples differing in kind and of the highest order through His prophets, the purpose being to give people a set of ideals. One of these examples is that of the Prophet Job (Ayyub). Job was an Israelite prophet probably some time in the ninth century B.C. According to the Bible, he was initially very rich. He was blessed with farms, cattle, houses, children, etc., to such an extent that it was said that nobody was his peer in the entire east. In spite of this, however, Job was a very grateful and faithful person. His life set an example of how a person may remain humble and modest, in spite of being blessed with great wealth and honour. But, Satan reversed the lesson to be learned from this situation. He managed to convince people that Job’s extraordinary reverence for God was on account of the extraordinary blessings that had been showered on him. If he were to be deprived of these blessings,—so Satan maintained—his entire gratefulness would vanish. God thereupon set another example through him. Job’s cattle died, his farms were destroyed, his children died and even his body was afflicted with a disease. All his friends and relatives left him, except his wife who remained with him. But Job reconciled himself with God’s decision. He exercised the utmost patience. In the words of the Bible: ‘Then Job, tore his robe and shaved his head; and he fell to the ground and worshipped. And he said:Naked I came from my mother’s womb, and naked shall I return there. The Lord gave and the Lord has taken away; blessed be the name of the Lord. In all this Job did not sin, nor did he charge God with wrongdoing.’ (Job, 1:20-22). When Job showed so much patience and gratefulness, not only was a befitting reward set apart for him in the Hereafter, but his circumstances in the world were also changed. ‘Then God gave him double of what he had before.’ (Job:42:12). This very incident is thus figuratively described in the Prophet Muhammad’s saying: ‘When God changed the days of Job again, He sent a shower of golden grass-hoppers on him.’
"Dan (ingatlah kisah) Ismail, Idris, dan Dzulkifli. Semua mereka termasuk orang-orang yang sabar. Kami telah masukkan mereka ke dalam rahmat Kami. Sesungguhnya mereka termasuk orang-orang yang shalih." (Al-Anbiya`: 85-86).
(85) Maksudnya dan ingatlah hamba-hamba Kami yang ter-pilih, para nabi kami yang diutus dengan sebaik-baik pengingatan, dan pujilah mereka dengan pujian yang paling tinggi ﴾ إِسۡمَٰعِيلَ ﴿ "Isma'il," putra Nabi Ibrahim ﴾ وَإِدۡرِيسَ وَذَا ٱلۡكِفۡلِۖ ﴿ "Idris dan Dzulkifli," dua nabi dari kalangan Bani Israil ﴾ كُلّٞ ﴿ "semua mereka," dari mereka yang disebutkan ﴾ مِّنَ ٱلصَّٰبِرِينَ ﴿ "termasuk ke dalam golongan orang-orang yang sabar." Hakikat sabar yakni kemampuan menahan dan memasung diri dari perkara-perkara yang disukai secara tabiat. Hal ini mencakup tiga jenis kesabaran: Sabar dalam menjalani ke-taatan kepada Allah, sabar dalam menjauhi maksiat kepada Allah, dan sabar menyikapi takdir-takdir Allah yang menyakitkan.
Seorang hamba tidak berhak menggapai gelar sabar yang sempurna sampai dia berhasil memenuhi hak (tuntutan) jenis-jenis kesabaran yang berjumlah tiga ini. Para nabi itu sudah Allah beri gelar dengan sifat kesabaran. Sehingga menandakan bahwa mereka telah memenuhi hak-haknya dan menjalankannya sebagaimana mestinya.
(86) Allah juga menjuluki mereka dengan keshalihan jiwa. Hal ini mencakup keshalihan hati dalam bentuk mengenal Allah, cinta dan selalu kembali kepadaNya dalam setiap detik; dan kesha-lihan lisan, dalam bentuk lisan selalu basah dengan dzikir kepada Allah; serta keshalihan anggota tubuh dalam bentuk sibuk dengan (pelaksanaan) ketaatan kepada Allah dan mengekangnya dari maksiat-maksiat.
Lantaran kesabaran dan keshalihan mereka, maka Allah me-masukkan mereka ke dalam rahmatNya, dan menjadikan mereka bersama dengan saudara-saudara mereka dari kalangan para rasul. Allah membalasi mereka dengan pahala di dunia dan akhirat. Se-andainya, tidak ada balasan kebaikan bagi mereka kecuali (balasan) bahwa Allah menyebutkan nama-nama mereka di hadapan para makhluk dan menjadikan mereka penyampai kebenaran bagi generasi belakangan, niscaya hal itu sudah cukup sebagai bentuk kemuliaan dan keutamaan.
Commentary
Whether Sayyidna Dhul-Kifl was a prophet or a saint and his strange story
Three persons are mentioned in the above two verses. Out of these three there is no doubt about the prophethood of Sayyidna Isma1 (علیہ السلام) and Sayyidna Idris (علیہ السلام) as they are mentioned in the Qur'an as such several times. Ibn Kathir is of the opinion that the mention of the name of Sayyidna Dhul-Kifl along with the other two prophets in the above verse shows that he too was a prophet. However, some other versions do not include him in the category of prophets. They say that he was a saint or a pious person.
Imam of Tafsir Ibn Jarir (رح) has reported on the authority of Mujahid (رح) that where Sayyidna Yasa' (علیہ السلام) (who is referred to as a prophet in the Holy Qur'an) became old and weak, he thought of appointing someone who could perform the duties of a prophet on his behalf during his life time. He assembled all his companions for this purpose and told them of his desire to appoint someone who would act as his deputy but who must fulfill three conditions namely that he should fast all the year round, should spend the nights in prayers and does not ever lose his temper. A relatively unknown person who was held in contempt by the people, stood up and offered himself for the job. Sayyidna Yasa' (علیہ السلام) asked him whether he fasted all the year round, spent his nights in prayers and never lost his temper. The man replied in the affirmative and confirmed that he fulfilled all the three conditions. Perhaps Sayyidna Yasa' (علیہ السلام) did not believe his claim and rejected him. After a few days Sayyidna Yasa' (علیہ السلام) reconvened the meeting and repeated his conditions and asked his companions if any of them met the requirements. Everyone remained seated but the same man stood up again and claimed that he fulfilled the three conditions. Then Yasa' (علیہ السلام) appointed him his deputy. When Shaitan realized that Sayyidna Dhul-Kifl had been selected as a deputy to Yasa' (علیہ السلام) he asked all his aides to go to Sayyidna Dhul-Kifl and inveigle him into doing something which would result in his removal from the post of deputy. All his aides excused themselves and said that he was beyond their power to harm. The Satan (Iblis) then said "Alright, leave him to me. I will take care of him."
Sayyidna Dhul-Kifl, true to his claim, used to fast during the day and pray the whole night and had a little nap in the afternoon. Satan went to him just when he was about to take his afternoon nap and knocked at the door. He got up and enquired who was there. The Shaitan replied "I am an old tortured man". So he opened the door and let him in. The Shaitan came in and started a yarn about the cruelty and injustice which he suffered at the hands of his community and relatives. He stretched the story so long that no time was left for Sayyidna Dhul-Kifl to take his usual nap. So, he told the old man (Shaitan) that he should come to him at the time when he came out, and he would cause justice to be done to him.
Later on Sayyidna Dhul-Kifl sat in his court and waited for the old man but he did not turn up. Next morning he again waited for the old man in his court but again he did not come. Then in the afternoon when he was about to have his nap, the old man came and started beating at the door. He enquired who he was, and the Shaitan replied again - "an old tortured man" so, he opened the door and asked him "Didn't I tell you to come to my court yesterday but you failed to appear, nor did you come this morning?" To this the Shaitan answered "Sir, my enemies are very wicked people; when they learnt that you were sitting in your court and would force them to give back to me what was my due, they agreed to settle the matter out of court. But as soon as you left your court, they went back on their promise'. Sayyidna Dhul-Kifl asked him again to come to his court when he was there. All this conversation continued for such a long time that he could not have his usual nap on that day also. He then went to the court and waited for the old man, who again did not turn up. The next day again he waited for him until late in the noon but to no avail. When he returned home on that day, he was very sleepy because of lack of sleep for last two days. Therefore, he asked the family members not to allow anyone to knock at the door. The old man came again and wanted to knock at the door but the family members stopped him, so he entered the house through a ventilator, and started knocking at the door of his room, Sayyidna Dhul-Kifl got up again and saw that the old man had come inside the house while the door was still closed. So he asked him as to how he had entered the house.
Then suddenly he became aware that the man standing before him was Shaitan and asked him "Are you the God's enemy Iblis?" He admitted that he was Shaitan and remarked, "You have thwarted all my plans and frustrated all my efforts to entice you in my design. My intention was to make you angry somehow, so that one of your claims before Yasa' (علیہ السلام) could be proved false." It was because of this episode that he was given the title Dhul-Kifl, which means a person who is true to his covenant and performs his duties faithfully, and this title was fully deserved by him. (Ibn Kathir)
Another narrative is quoted in Masnad of Ahmad but has the name of the person Alkifl instead of Dhul-Kifl. That is why Ibn Kathir has observed after quoting this narrative that he was a different person and not Dhul-Kifl, who is mentioned in this verse. The narrative is as follows:
Sayyidna ` Abdullah Ibn ` Umar ؓ has reported that he had heard a hadith (حَدِیث) from the Holy Prophet ﷺ not once, but more than seven times that there was a man by the name Kifl among the Bani Isra'il who did not abstain from any type of sin. Once a woman came to him and he persuaded her to have sexual intercourse with him on payment of sixty guineas. When he got down starting the intercourse, the woman started crying and trembling. So he enquired from her as to what the matter was because he had not used any kind of force on her. The woman replied that the cause of her distress was that she had never in all her life committed adultery and that it was only her adverse circumstances which had forced her to agree to the act. Hearing this, the man got up and told her to go away and keep the money he had given her. He also promised her that he would never again indulge in any sin. Then it so happened that he died the same night and in the morning it was seen that there was a hidden writing on his door that Kifl had been pardoned by Allah غَفَرَاللہ لکدفل . Ibn Kathir observed after quoting this from Masnad of Ahmad that none of the six authentic books on hadith has reported this tradition and its authority is weak. Even if the tradition is true, it mentioned the name as Kifl and not Dhul-Kifl, which means he was some other person. (Allah knows best).
The sum and substance of this story is that Dhul-Kifl was the deputy of Prophet Yasa' (علیہ السلام) and it is possible that because of his virtuous deeds his name has been mentioned along with prophets. It is also possible that initially he was the deputy of Sayyidna Yasa` (علیہ السلام) and later on he was elevated to the status of a prophet by Allah Ta` ala.
O Messenger! Also mention Ishmael, Enoch and Ezekiel, (peace be upon them). Each one of them were from the patient ones at times of suffering and on whatever responsibility Allah placed on them.
I spomeni, o Poslaniče, Ismaila, Idrisa i Zulkifla, koji su strpljivo izvršavali vjerske naredbe i sustezali se od vjerskih zabrana, te hrabro podnosili udarac sudbine.
Ingatlah pula -wahai Rasul- tentang kisah Ismail, Idris, dan Zulkifli -'alaihimussalām-. Mereka masing-masing termasuk orang-orang yang sabar dalam menghadapi suatu bala dan musibah dan dalam melaksanakan perintah Allah yang diembankan kepada mereka.
Mensajero, también recuerda a Ismael, Enoc y Ezequiel u. Todos ellos fueron pacientes en momentos de sufrimiento y en cualquier responsabilidad que Al-lah les asignara.
85- İsmail, İdris ve Zülkifl’i de (an). Onların her biri, sabredenlerdendi.
86- Biz, onları rahmetimize aldık. Çünkü onlar salihlerden idiler.
85. Yani bu seçkin kullarımızı ve risalet verdiğimiz peygamberlerimizi de en güzel şekilde an, onları en ileri derecede övgü ile yad et. İbrahim’in oğlu İsmail’i ve İsrailoğullarına gönderilen peygamberlerden ikisi olan İdris ile Zülkifl’i hatırla! “Onların her biri sabredenlerdendi.” Sabır, nefsi tabiatı itibarı ile meylettiği şeylerden alıkoymak, engellemektir. Bu da sabrın üç çeşidini kapsar: Allah’a itaat üzere sabır, Allah’a isyandan uzak durmakta sabır, Allah’ın acı ve ızdırap verici kaderlerine tahammül göstererek sabır. Kul, sabrın bu üç çeşidinin de hakkını vermedikçe tam anlamı ile sabırlı ünvanına hak kazanamaz. İşte bu peygamberleri -salat ve selam onlara olsun- Yüce Allah sabır ile vasfetmiştir. Böylelikle bu, onların sabrın hakkını eksiksiz yerine getirdiklerine ve gereğini hakkı ile ifa ettiklerine delildir.
86. Yine Yüce Allah, bunları salih olmakla da nitelendirmektedir. Salih olmak, Allah’ı bilen, seven, her vakit ona yönelen bir kalbe; her zaman Allah’ın zikri ile diri olan bir dile; Allah’a itaat edip masiyetlerden uzak olan azalara sahip olmak demektir. İşte Yüce Allah, bu peygamberleri salih ve sabırlı olmaları sebebi ile rahmetine almış, onları diğer peygamber kardeşleri ile birlikte dünya ve âhirette pek çok mükâfatlara ve ecirlere mazhar kılmıştır. Eğer Yüce Allah’ın alemler arasında onların anılmalarına dikkat çekmesinden, onlara sonrakiler arasında övgü ile anılmalarını sağlamasından başka bir mükafatları olmasaydı, sadece bu bile şeref ve fazilet olarak yeterdi.
-Ey Resul- İsmail’i, İdris’i ve Zülkifl -aleyhimusselam-'ı da hatırla. Onlardan her biri belaya karşı sabreden, Allah'ın kendisini sorumlu tuttuğu vazifeyi yerine getiren kimselerdi.
E rammenta – o Messaggero – di Ismā'īl, Idrīs e Dhul-Kifl, pace a loro: Ognuno di costoro fu tra coloro che sopportarono le sofferenze e furono saldi nel compiere la missione che Allāh affidò loro.
Ô Messager, rappelle-toi des récits d’Ismaël, de `idrîs et de Dhû al-Kifl. Chacun de ces prophètes était endurant dans l’épreuve et dans l’accomplissement de ce dont Allah les avait chargés.
Banggitin mo, O Sugo, sina Ismael, Enoc, at Dhulkifl – sumakanila ang pagbati ng kapayapaan. Bawat isa sa kanila ay kabilang sa mga tagapagtiis sa mga pagsubok at sa pagsasagawa ng iniatang sa kanila ni Allāh.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nhớ lại rằng Isma'il, Idris và Zdul-Kifli đều là những người biết kiên nhẫn chịu đựng trên những tai họa và nạn kiếp, kiên nhẫn trên những điều Allah ủy thác và giao phó.
Và TA (Allah) đã thương xót họ nên đã ban cho họ thành những vị Nabi và thu nhận họ vào Thiên Đàng của TA, quả thật, họ là những người bề tôi ngoan đạo của Allah, những người mà luôn tuân thủ mệnh lệnh Thượng Đế của họ, họ ngoan đạo trong những sự việc thầm kín và công khai.
Li includemmo nella Nostra Misericordia, e li rendemmo profeti, e li facemmo entrare in Paradiso: in verità essi erano tra i sudditi giusti di Allāh, che obbedivano al loro Dio e che erano buoni sia privatamente che pubblicamente.
Nagpapasok Kami sa kanila sa awa Namin sapagkat gumawa Kami sa kanila bilang mga propeta, at nagpapasok Kami sa kanila sa Paraiso. Tunay na sila ay kabilang sa mga maayos na lingkod ni Allāh, na gumawa ng pagtalima sa Panginoon nila at naging maayos ang mga panloob nila at ang mga panlabas nila.
Onları, rahmetimizin içine aldık ve peygamber olarak görevlendirdik. Ardından cennete koyduk. Şüphesiz onlar Rablerine itaat eden Allah'ın salih kullarıdır. Onlar içleri de dışları da bir, doğru dürüst kimselerdir.
Nous les avons inclus dans Notre Miséricorde et en avons fait des prophètes puis Nous les ferons entrer au Paradis. Ils étaient du nombre de Nos serviteurs vertueux qui obéissaient à leur Seigneur et qui étaient droit en apparence comme dans l’intimité.
I enveloped them into My Mercy: I made them prophets and granted them entry into paradise. Indeed, they were from those pious servants of Mine who acted within My obedience, and whose private and public lives were ones of piety.
Kami telah memasukkan mereka ke dalam rahmat Kami, menjadikan mereka sebagai nabi, dan memasukkan mereka ke dalam surga. Sesungguhnya mereka adalah hamba-hamba Allah yang saleh, yang senantiasa mengerjakan ketaatan terhadap Tuhan mereka, dan suci dari segi lahir dan batin mereka.
Allah ih je uveo u okrilje Svoje milosti i pažnje, učinio ih vjerovjesnicima i dao im džennet, zato što su čineći dobra djela, a sustežući se od nevaljalih bili dobri i odani Allahu, javno i tajno.
Los envolví en Mi Misericordia: los hice profetas y les concedí la entrada al paraíso. Ciertamente, eran de esos siervos piadosos que actuaban en Mi obediencia y cuyas vidas privadas y públicas eran piadosas.
Ishmael (Isma‘il) was the Prophet Abraham’s son. Some commentators (of the Quran) have held that Idris is the prophet who has been mentioned in the Bible by the name of Enoch. Similarly, Dhul Kifl is perhaps that prophet who has been mentioned in the Bible by the name of Hizti-El. The prophets are refered to as patience personified. The reason for this is that the root of all God-worshipping actions is patience. Patience means abstaining from reaction. A person who is unable to refrain from reaction can never maintain himself on the path of the God-favoured life in this world of trial. The fact is that patience is the door leading to all God’s mercies, in this world as well as in the life after death.
Commentary
وَذَا النُّونِ (21:87) The story of Sayyidna Yunus Ibn Matta (علیہ السلام) appears in the Holy Qur'an in Surah Yanus, Surah Al-Anbiya', Surah As-Saffat and Surah Nun. At some places he is mentioned by his real name and at others by the title as Dhunnun or Sahihul Hut. The meaning of Nun and Hut both is fish. Thus, Dhunnun and Sahibul Hut can be translated as man of the fish. Sayyidna Yunus (علیہ السلام) remained inside the stomach of a fish for a few days in very odd circumstances by the will of Allah. It is because of this episode that he is sometimes referred to as Dhunnun or Sahib Al-Hut.
The Story of Yunus (علیہ السلام)
According to the commentary by Ibn Kathir, Sayyidna Yunus (علیہ السلام) was sent to preach Allah's message among the people of Nineveh which is a township in the region of Mousel. Sayyidna Yunus (علیہ السلام) invited them towards Islam and asked them to follow the true religion and perform good deeds, but they rejected his call and behaved in an arrogant and defiant manner. Being dejected and annoyed, Yunus (علیہ السلام) left the place after warning them that Allah's wrath would descend upon them within three days. After he had departed from the township, the people realized that his warning might come true. (According to some versions they had actually seen the signs of the impending disaster). So they repented and asked pardon for their sins and the entire population retired to a forest with their cattle and animals. Then they started lamenting and bewailing and invoked Allah's forgiveness and protection. Allah Ta'ala accepted their sincere contrition and wailing over their sins and released them from the fear of the impending disaster. While all these events were taking place, Sayyidna Yunus (علیہ السلام) waited expecting the news about the destruction of his people. But when he learnt that the storm had passed and his people were safe and sound, he worried that they would regard him as a liar. According to some versions, it was customary with his people to execute a person if he was proved a liar. (Mazhari). Sayyidna Yunus (علیہ السلام) ، therefore, feared for his life and decided to go away to some other place rather than returning to his own people. He came across a river on his way and boarded a boat to cross it. While crossing the river it so happened that the boat was caught in a whirlpool and was in danger of sinking. The boatmen decided that if one of the passengers was off loaded from the boat the chances were that the rest of them would be saved from drowning. So they cast lots to decide as to who should be off-loaded. As luck would have it they drew the name of Sayyidna Yunus (علیہ السلام) . It seems that the boatmen were aware of his exalted position and they refused to throw him in the river. The lot was drawn a second and then a third time and his name was drawn on both occasions. This episode has been mentioned elsewhere in the Holy Qur'an in the following words: فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ (and cast lots, and was of the rebutted - 37:141). Thereupon Sayyidna Yunus (علیہ السلام) got up, took off the extra clothes which he was wearing and threw himself in the river. Immediately a fish from the Caspian Sea arrived on the scene as commanded by Allah Ta'ala and swallowed Yonus (علیہ السلام) . (as reported by Ibn Masud ؓ . The fish was further commanded by Allah Ta’ ala that he was not to be taken for food, that no harm was to be done to his body (both flesh and bones) and that he was only to be held as a prisoner in its stomach for a few days. (Ibn Kathir)
There are references in the Qur'an that Sayyidna Yunus (علیہ السلام) earned Allah Ta` a1a's displeasure when he left his people without His specific command and his stay for a few days in the stomach of the fish was a sign of Allah's displeasure for his lapse.
It is safe to assume that the warning of Sayyidna Yunus (علیہ السلام) to his people about their imminent destruction within three days was not the outcome of his own judgment but was based on Divine revelations. Similarly, his dissociation from his people was nothing new and was in line with the practice of other prophets in similar situations and must, therefore, also have been done by the command and approval from Allah Ta` ala. So, upto this point there seems nothing to be wrong in his conduct which would deserve Allah Ta’ ala's displeasure. But later on when Allah Ta’ ala accepted the genuine remorse and repentance of the people and released them from the fear of destruction, it was to be expected that Yunus (علیہ السلام) would return to his people. But his decision not to return to them and go away from them was based on his own judgment (اِجتِھَاد). He reasoned that if he returned to them, they would regard him as a liar and his teachings would be rendered ineffectual and fruitless. There was also the danger that he might have been taken and executed. For these reasons he was hopeful that his parting with his people would not be a reprehensible act before Allah Ta` ala. Although his decision to migrate was based on his personal judgment (Ijtihad اِجتِھَاد) without waiting for a clear direction from Allah Ta` ala, yet it did not constitute a sin. Nevertheless for a prophet to take a decision on his own without waiting for the revelation (وَحِی) from Allah Ta’ ala was not liked by Him. This was not a crime but an act which was not desirable. The status of the prophets and His closed ones is highly exalted and it is expected of them not to indulge even in such undesirable acts. The slightest lapse on their part is subjected to Allah's displeasure and reproach from Him, and that is why he faced this hardship.
It is quoted in Tafsir al-Qurtubi from al-Qushairi that this had happened to Yunus (علیہ السلام) when the tempest was removed from his people, which was against his wish and that his stay in the stomach of the fish for a few days was more of a reformatory measure than punishment, as sometimes people warn their young children and take reformatory measures against them. (Qurtubi)
After learning the background of the episode it would be easier to understand the meanings of the verses which is as follows:
ذَّهَبَ مُغَاضِبًا (he walked away in anger 21:87) It is obvious that the anger was against his own people. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has explained it as such.
فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ thought We will never put him to trouble - 21:87) Lexically the word نَّقْدِرَ has three different meanings: If it is derived from the meaning would be that Sayyidna Yunus (علیہ السلام) imagined that Allah Ta` a1a would not be able to gain mastery over him. This is obviously an unacceptable explanation as no Muslim can ever entertain such thoughts in his mind, least of all a prophet of Allah. Alternatively if it is considered that the word نَّقْدِرَ is derived from قَدر then the meaning would be to straighten or narrow down, as the Qur'an says:
اللَّـهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَهُ (Allah extends provision to whom He wills and straitens it.) The Imams of Tafsir Ata', Said Ibn Jubair, Hasan Basri and many other scholars have adopted this interpretation, and therefore the meaning of the verse would be that Yunus (علیہ السلام) thought that he would not be put in a straitened condition by Allah Ta` a1a if he abandoned his people. This second explanation is adopted by most commentators (and the translation of the text as appeared above is based on it). The third possibility is that نَقدِر is a derivative of تَقدِیر in which case the verse would mean that Yunus (علیہ السلام) was sure that he would not be blamed if he dissociated himself from his people. Qatadah, Mujahid and Farra' have adopted this explanation.
Banggitin mo, O Sugo, ang kasaysayan ng Kasama ng Isda na si Jonas – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – noong umalis siya nang walang pahintulot mula sa Panginoon niya habang kinagagalitan ang mga kababayan niya dahil sa paggigiit nila sa pagsuway, saka nagpalagay siya na hindi Kami makagigipit sa kanya sa pamamagitan ng pagparusa sa kanya sa pag-alis niya. Kaya sinubok siya sa pamamagitan ng katindihan ng panggigipit at pagkulong nang nilunok siya ng isda. Kaya dumalangin siya sa loob ng mga kadiliman ng tiyan ng isda, dagat, at gabi habang umaamin ng pagkakasala niya habang nagbabalik-loob kay Allāh mula roon, sapagkat nagsabi siya: "Walang sinasamba ayon sa karapatan na iba pa sa Iyo. Nagpawalang-kaugnayan Ka sa kapintasan at nagpakabanal Ka! Tunay na ako dati ay kabilang sa mga tagalabag sa katarungan."
Yunus
This story is mentioned here, and in Surat As-Saffat and Surah Nun. Yunus bin Matta, upon him be peace, was sent by Allah to the people of Nineveh, which was a town in the area of Mawsil in northern Iraq. He called them to Allah, but they rejected him and persisted in their disbelief. So he left them in anger, threatening them with punishment after three days. When they realized that he was telling the truth and that a Prophet never lies, they went out to the desert with their children and cattle and flocks. They separated the mothers from their children, then they beseeched Allah and pleaded to Him, with the camels and their young groaning, the cows and their calves mooing, and the sheep and their lambs bleating, so Allah spared them from the punishment. Allah says:
فَلَوْلاَ كَانَتْ قَرْيَةٌ ءَامَنَتْ فَنَفَعَهَآ إِيمَانُهَا إِلاَّ قَوْمَ يُونُسَ لَمَّآ ءَامَنُواْ كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الخِزْىِ فِى الْحَيَوةَ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَى حِينٍ
(Was there any town that believed (after seeing the punishment), and its faith saved it Except the people of Yunus; when they believed, We removed from them the torment of disgrace in the life of the world, and permitted them to enjoy for a while) 10:98. Yunus, meanwhile, went and traveled with some people on a ship, which was tossed about on the sea. The people were afraid that they would drown, so they cast lots to choose a man whom they would throw overboard. The lot fell to Yunus, but they refused to throw him overboard. This happened a second and a third time. Allah says:
فَسَـهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ
(Then he (agreed to) cast lots, and he was among the losers.) 37:141 meaning, the draw went against him, so Yunus stood up, removed his garment and cast himself into the sea. Then Allah sent from the Green Sea -- according to what Ibn Mas`ud said -- a large fish which cleaved the oceans until it came and swallowed Yunus when he threw himself into the sea. Allah inspired that large fish not to devour his flesh or break his bones, (as if He said) Yunus is not food for you, rather your belly is a prison for him.
وَذَا النُّونِ
(And (remember) Dhun-Nun,) Here Nun refers to the fish; it is correct for it to be attributed to him here.
إِذ ذَّهَبَ مُغَـضِباً
(when he went off in anger,) Ad-Dahhak said: "Anger towards his people."
فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ
(and imagined that We shall not punish him!) meaning, constrict him in the belly of the fish. Something similar to this was reported from Ibn `Abbas, Mujahid, Ad-Dahhak and others. This was the view favored by Ibn Jarir, and he quoted as evidence for that the Ayah:
وَمَن قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنفِقْ مِمَّآ ءَاتَاهُ اللَّهُ لاَ يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ مَآ ءَاتَاهَا سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً
(and the man whose resources are restricted, let him spend according to what Allah has given him. Allah puts no burden on any person beyond what He has given him. Allah will grant after hardship, ease) 65:7.
فَنَادَى فِى الظُّلُمَـتِ أَن لاَّ إِلَـهَ إِلاَّ أَنتَ سُبْحَـنَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ الظَّـلِمِينَ
(But he cried through the depths of darkness (saying): "There is no God but You, Glorified be You! Truly, I have been of the wrongdoers.") Ibn Mas`ud said regarding the `depths of darkness': "The darkness of the belly of the fish, the darkness of the sea and the darkness of the night." This was also narrated from Ibn `Abbas, `Amr bin Maymun, Sa`id bin Jubayr, Muhammad bin Ka`b, Ad-Dahhak, Al-Hasan and Qatadah. Salim bin Abu Al-Ja`d said: "The darkness of the fish in the belly of another fish in the darkness of the sea." Ibn Mas`ud, Ibn `Abbas and others said: "This was because the fish took him through the sea, cleaving it until it reached the bottom of the sea. Yunus heard the rocks at the bottom of the sea uttering glorification of Allah, at which point he said:
لاَّ إِلَـهَ إِلاَّ أَنتَ سُبْحَـنَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ الظَّـلِمِينَ
(There is no God but You, Glorified be You! Truly, I have been of the wrongdoers)" `Awf Al-A`rabi said: "When Yunus found himself in the belly of the fish, he thought that he had died. Then he moved his legs. When he moved his legs, he prostrated where he was, then he called out: `O Lord, I have taken a place of worship to You in a place which no other person has reached."'
فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَـهُ مِنَ الْغَمِّ
(So `We answered his call, and delivered him from the distress.) means, `We brought him forth from the belly of the fish and from that darkness.'
وَكَذلِكَ نُنجِـى الْمُؤْمِنِينَ
(And thus We do deliver the believers.) means, when they are in difficulty and they call upon Us and repent to Us, especially if they call upon Us with these words at the time of distress. The leader of the Prophets encouraged us to call upon Allah with these words. Imam Ahmad recorded that Sa`d bin Abi Waqqas, may Allah be pleased with him, said: "I passed by `Uthman bin `Affan, may Allah be pleased with him, in the Masjid, and greeted him. He stared at me but did not return my Salam. I went to `Umar bin Al-Khattab and said: `O Commander of the faithful, has something happened in Islam' I said that twice. He said, `No, why do you ask' I said, `I passed by `Uthman a short while ago in the Masjid and greeted him, and he stared at me but he did not return my Salam.' `Umar sent for `Uthman and asked him, `Why did you not return your brother's Salam' He said, `That is not true.' Sa`d said, `Yes it is.' It reached the point where they both swore oaths. Then `Uthman remembered and said, `Yes, you are right, I seek the forgiveness of Allah and I repent to Him. You passed by me a short while ago but I was preoccupied with thoughts of something I had heard from the Messenger of Allah ﷺ, which I never think of but a veil comes down over my eyes and my heart.' Sa`d said: `And I will tell you what it was. The Messenger of Allah ﷺ told us the first part of the supplication then a bedouin came and kept him busy, then the Messenger of Allah ﷺ got up and I followed him. When I felt worried that he would enter his house, I stamped my feet. I turned to the Messenger of Allah ﷺ, who said,
«مَنْ هَذَا، أَبُو إِسْحَاقَ؟»
(Who is this Abu Ishaq) I said, "Yes, O Messenger of Allah." He said,
«فَمَه»
(What is the matter) I said, "Nothing, by Allah, except that you told us the first part of the supplication, then this bedouin came and kept you busy." He said,
«نَعَمْ دَعْوَةُ ذِي النُّونِ إِذْ هُوَ فِي بَطْنِ الْحُوتِ
(Yes, the supplicaiton of Dhun-Nun when he was in the belly of the fish:
لاَّ إِلَـهَ إِلاَّ أَنتَ سُبْحَـنَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ الظَّـلِمِينَ
(There is no God but You, Glorified be You! Truly, I have been of the wrongdoers.)
فَإِنَّهُ لَمْ يَدْعُ بِهَا مُسْلِمٌ رَبَّهُ فِي شَيْءٍ قَطُّ إِلَّا اسْتَجَابَ لَه»
No Muslim ever prays to his Lord with these words for anything, but He will answer his prayer.)" It was also recorded by At-Tirmidhi, and by An-Nasa'i in Al-Yawm wal-Laylah. Ibn Abi Hatim recorded that Sa`d said that the Messenger of Allah ﷺ said:
«مَنْ دَعَا بِدُعَاءِ يُونُسَ اسْتُجِيبَ لَه»
(Whoever offers supplication in the words of the supplication of Yunus, will be answered.) Abu Sa`id said: "He was referring to:
وَكَذلِكَ نُنجِـى الْمُؤْمِنِينَ
(And thus We do deliver the believers.)"
Ô Messager, rappelle-toi le récit de Jonas l’homme au poisson (dhu n-nûni) qui, pris de colère et outré par leur transgression, délaissa les siens alors qu’il n’avait pas la permission de son Seigneur de le faire, pensant que Nous n’allions pas le punir pour cette désertion. Il fut sévèrement éprouvé par l’exigüité et l’obscurité lorsque le poisson l’avala. Pris dans les ténèbres de la nuit, du ventre du poisson et des profondeurs de la mer, il invoqua Allah, avouant et se repentant de sa faute. Il dit: Il n’existe pas de Dieu méritant d’être adoré hormis Toi. Que Tu sois purifié et sanctifié, j’ai vraiment été quelqu’un d’injuste.
Spomeni i vjerovjesnika Zunnuna, Junusa b. Mettaa, koji je napustio svoj narod, bez Allahove dozvole, nakon što mu se sunarodnici nisu htjeli odazvati na poziv u islam! Zunnun je pomislio da ga Allah, džellešanuhu, neće dovesti u nepriliku i da ga neće kazniti zbog toga što je napustio svoj narod. Međutim, Mudri Allah doveo ga je pred nevolju: učinio je da ga proguta kit, pa je Junus, alejhis-selam, u trima tminama: tmini mrkle noći, tmini mora i tmini utrobe kita kajući se zavapio: “Nema boga osim Tebe, hvaljen neka si, ja sam zaista bio jedan od zulumćara!”
Ingatlah pula -wahai Rasul- tentang kisah orang yang ditelan oleh ikan besar, yaitu Yunus -'alaihissalām- ketika ia pergi -tanpa ada perintah dari Tuhannya- dalam keadaan marah terhadap kaumnya yang terus-menerus berada dalam kemaksiatan. Dia menyangka bahwa Kami tidak akan menyulitkannya dengan menghukumnya atas kepergiannya, sehingga ia pun Kami uji dengan ujian yang sulit lagi berat tatkala ditelan oleh ikan besar dan terpenjara di dalamnya. Lalu dalam kegelapan perut ikan, kegelapan laut, dan kegelapan malam ia pun berdoa sembari mengakui dosanya dan bertobat kepada Allah, ia berkata, "Tidak ada tuhan yang berhak disembah selain-Mu, Engkau Mahasuci lagi Mahaagung, sungguh aku termasuk orang-orang yang zalim."
-Ey Resul!- Balina ile başından olay geçen Yunus -aleyhisselam-'ı hatırla. Hani kavmi işledikleri günahlara devam ettiği için onlara kızarak Rabbinin izni olmadan çekip, gitmişti. Bizim, onu gitmesinden dolayı cezalandırmayla sıkıştırmayacağımızı zannediyordu. Balık onu yutup (karnında) hapsettiğinde şiddetli bir sıkıntıyla onu imtihan ettik. Gece, deniz ve balığın karnının karanlığında günahını ikrar edip Allah'a tövbe ederek dua etti ve: "Senden başka hak mabut yoktur. Sen eksik ve noksanlıklardan münezzeh ve yücesin. Şüphesiz ki ben (nefsine) zulmedenlerden oldum." dedi.
O Messenger! Also mention the story of the Companion of the Whale: Jonah (peace be upon him), when he went away without the permission of his Lord, angry with his people for their insistence on sin. He thought I would not constrain him by punishing him for his hurrying away; and so he was afflicted with a severe form of constraint and imprisonment when the Whale swallowed him. He then called out in the darknesses of the belly of the Whale, the ocean and the night, acknowledging his error and repenting to Allah for it, saying, “There is no true deity except You, You are glorified of all faults and sanctified. Indeed, I was one of the wrongdoers.”
E ricorda, o Messaggero, la storia di quello della Balena الحوت , Yūnus, pace a lui, quando partì, adirato per l'ostinazione del suo popolo nella disobbedienza, senza il permesso del suo Dio, e pensò che Noi non potessimo fargli del male, come punizione per essere partito. Venne tentato con la grande sofferenza e la prigionia, quando venne inghiottito dalla balena; e così invocò nell'oscurità del ventre della balena, del mare e della notte, riconoscendo la sua colpa, pentito dinanzi ad Allāh dei suoi peccati, dicendo: "Nessuno viene realmente adorato all'infuori di Te, Gloria Tua, in verità sono stato tra gli ingiusti".
87- Balık sahibi (Yunus’u) da (an). Hani o, (kavmine) kızıp gitmişti de bizim kendisini sıkıştırmayacağımızı sanmıştı. Derken karanlıklar içinde:“Senden başka (hak) ilâh yoktur, seni tenzih ederim. Gerçekten ben zulmedenlerden oldum” diye seslenmişti.
88- Biz de duasını kabul edip kendisini sıkıntıdan kurtarmıştık. Biz mü’minleri işte böyle kurtarırız.
87-88. Yani kulumuz ve rasûlümüz olan, “balık sahibi” anlamına gelen Zünnun’u, yani Yunus’u da an. Ondan güzel övgü ile söz et, onu güzel bir şekilde yad et. Allah, onu kavmine peygamber olarak göndermiş, onları davet ettiği halde iman etmemişlerdi. Yunus aleyhisselam da bir süre tayin edip o zaman başlarına azabın geleceğini söyleyerek onları uyarmıştı. Azap da onlara yaklaşmış ve onu gözleri ile görmüşlerdi. O vakit hep birlikte Yüce Allah’a yöneldiler, yalvara yakara tevbeye sarıldılar. Allah da şu buyruğunda belirttiği gibi onlardan azabı kaldırdı:“İman edip de imanı kendisine fayda sağlayan bir ülke halkı olsaydı ya! Yunus’un kavmi bundan müstesnadır. Onlar iman edince üzerlerinden dünya hayatındaki rüsvaylık azabını kaldırıp giderdik ve onları bir süreye kadar faydalandırdık.”(Yunus, 10/98) Yine bir başka yerde Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: “Biz onu yüz bin hatta daha fazla kimseye gönderdik. Onlar imana geldiler. Biz de onları bir zamana kadar faydalandırdık.”(es-Sâffât, 37/147-148) Bu büyük ümmetin Yunus’un daveti ile iman etmesi onun, en büyük faziletlerindendir. Ama o, bir vakit öfkelenerek gitmiş ve Yüce Allah’ın bize Kitabında sözünü etmediği ve esasen bizim de bilmeye ihtiyacımız bulunmayan bir hata dolayısı ile Rabbinden izin almadan kavminden ayrılmıştı. Zira Yüce Allah, onun hakkında şöyle buyurmaktadır:“Hani kaçıp o yüklü gemiye binmişti... Kınanmış bir halde iken balık onu yuttu.”(es-Sâffât, 37/140-142) Yani o kendisi sebebi ile kınandığı bir iş yapmıştı. Anlaşıldığı kadarıyla bu iş, Allah'ın kendisine izin vermesinden önce onun bu şekilde acele etmesi ve kavmine kızıp gitmesi idi. O, Yüce Allah’ın kendisini sıkıştırmayacağını, yani balığın karnında onu zora sokmayacağını sanmıştı. Yahut da bu şekilde Yüce Allah’tan kaçabileceğini aklından geçirmişti ki Allah’ın kâmil kullarının bu şekilde gelip geçici, sabit olmayan bir düşünceye kapılmalarına bir mani yoktur. Derken Yunus bazı kimselerle birlikte gemiye bindi. Gemidekiler, hepsi gemide kalacak olurlarsa boğulacaklarından endişeye kapıldıkları sırada aralarından denize kimi atacaklarını tespit etmek için kura çektiler. Kura Yunus’a isabet edince onu attılar. Bir balık da onu yuttu ve Yunus ile birlikte denizin karanlıklarında kaybolup gitti. İşte bu karanlıklar içerisinde Yunus:“Senden başka (hak) ilâh yoktur, seni tehzih ederim. Gerçekten ben zulmedenlerden oldum” diye seslenmiş, niyaz etmişti. Bu sözleri ile Yüce Allah’ın uluhiyetinin kemâlini dile getirmiş, O’nu her türlü eksiklik, kusur ve zatına yakışmayan noksanlıklardan tenzih etmiş, zalimlik ettiğini ve suç işlediğini böylelikle itiraf etmişti. Yüce Allah bir başka yerde şöyle buyurmaktadır:“Eğer o, gerçekten tesbih edenlerden olmasaydı (insanların) diriltilecekleri güne kadar (o balığın) karnında kalırdı.”(es-Saffat, 37/143-144)“Biz de duasını kabul edip kendisini sıkıntıdan kurtarmıştık;” yani içine düştüğü bu sıkıntıdan kurtarmıştık. “Biz mü’minleri işte böyle kurtarırız.” Bu, herhangi bir keder ve sıkıntıya düşen her mü’mini -imanı sebebi ile- Allah'ın, -Yunus aleyhisselam’a yaptığı gibi- o keder ve sıkıntıdan kurtaracağına, o sıkıntısını açıp gidereceğine dair bir vaat ve müjdedir.
Mensajero, también recuerda la historia del Compañero de la Ballena: Jonás u, cuando huyó sin el permiso de su Señor, enojado con su gente por su insistencia en el pecado. Pensó que no lo detendría con un castigo por haber huido a toda prisa, pero fue afligido con severidad cuando la ballena lo tragó y quedó prisionero en su interior. Pero luego clamó desde la oscuridad del vientre de la ballena, del océano y de la noche, reconoció su error y se arrepintió a Al-lah por ello, diciendo: “No hay verdadera deidad, excepto Tú. Eres glorificado, por encima de toda falta y santificado. En verdad me comporté como uno de los injustos”.
"Dan (ingatlah kisah) Dzu an-Nun (Yunus), ketika dia pergi dalam keadaan marah, lalu dia menyangka bahwa Kami tidak akan menyulitkannya, maka dia menyeru dalam keadaan sangat gelap, 'Bahwa tidak ada tuhan (yang berhak disembah) kecuali Engkau. Mahasuci Engkau, sesungguhnya aku adalah termasuk orang-orang yang zhalim.' Maka Kami memperkenankan doanya dan menyelamatkannya dari kedukaan. Dan demikianlah Kami selamatkan orang-orang yang beriman." (Al-Anbiya`: 87-88).
(87-88) Maksudnya, dan ingatlah hamba dan rasul Kami (dengan ungkapan yang baik dan sanjungan yang bagus) ﴾ ذ َ ا ٱلنُّونِ ﴿ "Dzu an-Nun," dia adalah Yunus. Maksudnya, orang yang dikaitkan dengan an-Nun yaitu ikan besar. Sesungguhnya Allah telah meng-utusnya kepada kaumnya. Beliau mendakwahi mereka. Namun mereka tidak beriman. Beliau pun mengancam mereka akan turun-nya siksa (Allah) pada waktu yang sudah beliau sampaikan tempo-nya. Maka datanglah siksaan Allah kepada mereka. Mereka dapat menyaksikannya secara langsung. Mereka pun bersegera kembali kepada Allah, berteriak-teriak ketakutan dan bertaubat. Akhirnya, Allah menyingkirkan siksa itu dari mereka. Allah berfirman,
﴾ فَلَوۡلَا كَانَتۡ قَرۡيَةٌ ءَامَنَتۡ فَنَفَعَهَآ إِيمَٰنُهَآ إِلَّا قَوۡمَ يُونُسَ لَمَّآ ءَامَنُواْ كَشَفۡنَا عَنۡهُمۡ عَذَابَ ٱلۡخِزۡيِ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا وَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ 98 ﴿
"Dan mengapa tidak ada (penduduk) suatu kota pun yang beriman, lalu imannya itu bermanfaat kepadanya selain kaum Yunus? Tatkala me-reka (kaum Yunus itu) beriman, Kami hilangkan dari mereka azab yang menghinakan dalam kehidupan dunia, dan Kami beri kesenangan kepada mereka sampai waktu yang tertentu." (Yunus: 98).
Allah berfirman,
﴾ وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ 147 فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ 148 ﴿
"Dan Kami mengutus dia kepada seratus ribu orang atau lebih. Lalu mereka beriman, karena itu Kami anugerahkan kenikmatan hidup kepada mereka hingga waktu yang tertentu." (Ash-Shaffat: 147-148).
Sejumlah umat yang besar ini yang beriman berkat dakwah Yunus merupakan salah satu dari keutamaan beliau. Akan tetapi, beliau عليه السلام bergegas pergi dalam keadaan murka dan melarikan diri dari Rabbnya karena dosanya yang tidak disebutkan oleh Allah di kitabNya kepada kita. Dan memang kita tidak membutuhkan keterangan pastinya. Hal ini berdasarkan ayat,
﴾ إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ 140 فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ 141 فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٞ 142 ﴿
"(Ingatlah) ketika dia lari ke kapal yang penuh muatan. Kemudian dia ikut berundi, lalu dia termasuk orang-orang yang kalah dalam undian. Maka dia ditelan oleh ikan besar dalam keadaan tercela." (Ash-Shaffat: 140-142),
maksudnya, beliau pelaku perbuatan yang tercela. [Sementara ber-dasarkan pendapat yang lebih kuat, karena ketergesa-gesaan dan kemurkaan beliau terhadap kaumnya serta kepergian beliau dari tengah-tengah mereka sebelum Allah memerintahkannya]. Beliau menyangka Allah tidak mampu menghambatnya. Yaitu membuat-nya kesulitan di dalam perut ikan paus. Atau berprasangka bahwa beliau dapat melewatkan pengawasan Allah تعالى. (Tidak masalah menyampaikan prasangka semacam ini terhadap orang-orang yang sempurna dengan bentuk yang tidak dipastikan dan tidak terus-menerus dilakukan). Selanjutnya beliau menumpangi sebuah kapal bersama sejumlah orang. Mereka kemudian melakukan pengundian mengenai siapa yang harus mereka lemparkan ke laut, karena me-reka takut tenggelam bila semua tetap tinggal (di kapal). Ternyata hasil undian mengenai Yunus. Maka, beliau (dilemparkan dan) di-telan oleh ikan paus. Beliau terbawa sampai ke balutan kegelapan lautan. Dalam kegelapan itu, beliau memanggil Rabbnya,﴾ لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ 87 ﴿ "Bahwa tidak ada tuhan (yang berhak disembah) kecuali Engkau. Mahasuci Engkau, sesungguhnya aku adalah termasuk orang-orang yang zhalim." Beliau mengungkapkan penga-kuan atas kesempurnaan uluhiyah Allah dan menyucikanNya dari segala kekurangan, cacat dan gangguan, dan pengakuan atas tindak aniaya terhadap dirinya sendiri dan kesalahannya. Allah berfirman,
﴾ فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ 143 لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ 144 ﴿
"Maka kalau sekiranya dia tidak termasuk orang-orang yang banyak mengingat Allah, niscaya dia akan tetap tinggal di perut ikan itu sampai hari berbangkit." (Ash-Shaffat: 143-144).
Oleh karenanya, Allah berfirman di sini,﴾ فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡغَمِّۚ ﴿ "Maka Kami telah memperkenankan doanya dan menyelamatkan-nya dari kedukaan," yaitu kedahsyatan kondisi yang beliau alami. ﴾ وَكَذَٰلِكَ نُـۨجِي ٱلۡمُؤۡمِنِينَ 88 ﴿ "Dan demikianlah Kami selamatkan orang-orang yang beriman." Ini merupakan janji baik dan kabar gembira bagi setiap insan Mukmin yang sedang mengalami kondisi berat dan kesusahan, bahwa Allah تعالى akan menyelamatkan dirinya dari malapetaka tersebut dan membuangnya dari dirinya serta meringan-kan bebannya karena keimanannya kepada Allah, sebagaimana yang Allah lakukan kepada Yunus عليه السلام.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nhớ lại câu chuyện về người bạn của con cá Kình (cái voi) - Yunus (Jonah) lúc Y bỏ đi vì tức giận người dân của Y khi họ bất tuân không chịu nghe lời nhắc nhở của Y. Y cứ tưởng TA (Allah) không làm gì để trừng phạt Y cho việc Y bỏ đi như thế. Vậy là TA đã cho Y gặp tai họa, TA đã để cho Y bị con cá voi nuốt vào bụng. Thế rồi, Y đã cầu xin TA trong những lớp màn đêm u tối: bụng cá voi, phần sâu dưới biển và đêm tối, Y thừa nhận lỗi lầm của mình và ăn năn sám hối, Y nói: Không có Đấng Thờ Phượng nào khác để xứng đáng (thờ phượng) ngoài Ngài, quả thật bề tôi là kẻ làm điều sai quấy.
Vậy là TA (Allah) đã đáp lại sự cầu xin của Y (Yunus), TA đã cứu Y thoát khỏi tai họa đó, đưa Y trở ra khỏi những lớp màn u tối, từ bụng của con cá Kình, và tương tự với việc giải cứu Yunus khỏi những tai họa thì TA đã giải cứu những người có đức tin giống như vậy nếu họ biết cầu xin TA khi rơi vào cảnh hoạn nạn khó khăn.
The prayer of Yunus (علیہ السلام) is invoked by all people at all times and for all their needs
وَكَذَٰلِكَ نُنجِي الْمُؤْمِنِينَ (And this is how We rescue the believers - 21:88.) That is, just as We released Yunus (علیہ السلام) from his misery and distress, so do We deliver other believers (مُؤْمِنِينَ ) when they turn towards Us repenting their sins sincerely.
According to a hadith of the Holy Prophet ﷺ if a Muslim prays to Allah Ta` a1a for the grant of a wish in the words used by Yunus (علیہ السلام) when he was in the stomach of the fish i.e. لَّا إِلَـٰهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ (21:87) He would accept his prayer and grant his wish. (Ahmad, Tirmidhi, Mahari)
Esaudimmo la sua implorazione e lo salvammo dall'angoscia e dalla sofferenza, facendolo uscire dalle tenebre e dal ventre della balena; e così come salvammo Yūnus dalla sua disgrazia, salviamo i credenti quando sono afflitti dalle disgrazie e invocano Allāh.
Nous exauçâmes son invocation et l’avons sauvé de l’obscurité du ventre du poisson. Tout comme Nous avons sauvé Jonas, Nous sauvons les croyants de leurs malheurs lorsqu’ils Nous invoquent.
Jonah (Yunus) was sent as a prophet to Nineveh, an ancient city of Iraq. At that time, Nineveh’s population was just over one hundred thousand. For a long time, he invited the community to accept the unity of God and the Hereafter, but they were not ready to do so. Now, if any community remains adamant about their denial of a prophet, even after having had the divine message conveyed to them to the fullest possible extent, then God’s way is to ask the prophet to leave the town and thereafter the community is subjected to punishment (in the shape of some disaster). But Jonah himself felt that the time had come for him to go, and he went away, leaving his community without waiting for God’s command to do so. He left the city and, reaching the sea coast, he boarded a boat. After setting sail, the boat started sinking. People thought that some slave who had fled from his master was on the boat. According to an old tradition, the solution to this problem was to discover the slave and cast him out. When lots were drawn, the name of Jonah came up and he was thrown overboard. At that moment a big fish (probably a sperm whale) appeared and swallowed him. The fish kept him in its stomach, then at God’s command, ejected him and cast him up on the coast. There he recovered his health and returned to his community. A prophet had to face this fate simply because he left his dawah mission before its completion. Then one can imagine the fate of those successors of the prophet who have been neglectful and completely unmindful of the task of spreading God’s word.
Lalu Kami mengabulkan doanya dan menyelamatkannya dari kesulitan yang menimpanya dengan mengeluarkannya dari kegelapan dan dari perut ikan besar itu. Sebagaimana Kami menyelamatkan Yunus dari kesulitan ini, Kami juga menyelamatkan orang-orang beriman bila ditimpa kesulitan lalu berdoa kepada Allah.
Kaya sumagot Kami sa panalangin niya at nagpaligtas Kami sa kanya mula sa dalamhati ng katindihan sa pamamagitan ng pagpapalabas sa kanya mula sa mga kadiliman at mula sa tiyan ng isda. Tulad ng pagpapaligtas kay Jonas mula sa dalamhati niyang ito, nagliligtas Kami sa mga mananampalataya kapag nasadlak sila sa dalamhati at dumalangin siya.
Entonces atendí su oración y lo salvé de esa gran aflicción al sacarlo de todas las tinieblas, del vientre de la ballena. Así como salvé a Jonás de su angustia, también salvo a los creyentes cuando son afligidos y Me ruegan que les ayude.
Duasına icabet ettik ve karanlıklardan, balinanın karnından çıkarmak suretiyle onu şiddetli sıkıntılardan kurtardık. Yunus'u bu sıkıntılarından kurtardığımız gibi, sıkıntıya düştüklerinde Allah'a yalvaran Müminleri de kurtarırız.
Pa mu se Allah odazvao i izbavio ga iz goleme nevolje i tmina, iz utrobe kita. Allahovo je pravilo da svakom iskrenom vjerniku poslije teškoće da izlaz ako Ga zamoli.
So I accepted his call and saved him from that severe distress by taking him out from all the darknesses including from the belly of the Whale. Just like I saved Jonah from this distress of his, I also save the believers when they fall into distress and call out to Me for help.
-Ey Resul- Zekeriya -aleyhisselam-'ın kıssasını da hatırla. Hani o, Rabbi Allah -Subhânehu ve Teâlâ-'ya: Rabbim, çocuğum olmadan beni tek başıma bırakma. Sen baki olanların en hayırlısısın. Benden sonra kalacak çocukla beni rızıklandır." diye dua etmişti.
Banggitin mo, O Sugo, ang kasaysayan ni Zacarias – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – noong dumalangin ito sa Panginoon nito – kaluwalhatian sa Kanya – na nagsasabi: "Panginoon ko, huwag Mo akong iwang namumukod na walang anak para sa akin. Ikaw ay ang pinakamabuti sa mga mananatili, kaya magkaloob Ka sa akin ng anak na mananatili matapos ko."
Ô Messager, rappelle-toi le récit de Zacharie qui invoqua son Seigneur en ces termes: Ô Seigneur, ne me laisse pas seul sans descendance alors que Tu es le meilleur des héritiers. Donne-moi donc une descendance qui subsistera après ma mort.
Commentary
Sayyidna Zakariyya (علیہ السلام) wished for a son and heir for which he prayed to Allah. But at the same time he made it clear that Allah is the best heir no matter if he had a son or not وَأَنتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ. You are the best of inheritors - 21:89). This was the manifestation of the prophetic respect in that the main concern of the prophets should always be toward Allah Ta’ ala, and even if someone else came into focus, their attention should not deviate from the main objective.
E rammenta, o Messaggero, la storia di Zekeryē, pace a lui, quando invocò il suo Dio, gloria Sua, dicendo: "Dio mio, non lasciarmi solo, senza figli, e tu sei Il Miglior Erede, concedimi un figlio che sia mio erede".
O Messenger! Also mention the story of Zechariah (peace be upon him), when he prayed to his Lord saying, “O my Lord! Do not leave me alone without any children. You are the best of the living, so grant me a child that lives after me.”
89- Zekeriyya’yı da (an). Hani o, Rabbine şöyle seslenmişti:“Rabbim beni bir başıma bırakma! Sen varislerin en hayırlısısın.”
90- Biz, duasını kabul edip ona Yahya’yı bağışladık, zevcesini de onun için saliha/elverişli kıldık. Şüphesiz bu (peygamberler) hayırlı işlere koşarlar, ümit ve korku içinde Bize dua ederler ve yalnızca Bize huşu ile boyun bükerlerdi.
89. Yani kulumuz ve rasûlümüz Zekeriya’yı da güzel bir şekilde anarak onun üstün menkıbe ve faziletlerini anlatarak hatırla! Bunlardan birisi de onun insanların hayrını istediğini ve Allah’ın ona olan rahmetini ortaya koyan bu üstün menkıbesidir. Şöyle ki o:“Rabbim beni bir başıma bırakma!” diye dua etmişti. Yani şöyle demişti:“Rabbim! Gerçekten kemiklerim zayıfladı ve ağaran saçım başımı alev gibi sardı. Rabbim! Sana ettiğim dua ile hiç mahrum olmadım. Gerçekten ben, arkamdan gelecek olan yakınlarımdan endişedeyim. Hanımım da kısır. O nedenle bana katından bir yardımcı (oğul) bağışla! Ki bana da Yakub ailesine de mirasçı olsun. Ve de ey Rabbim, onu kendisinden razı olunan birisi yap!”(Meryem, 19/4-6) İşte bu âyet-i kerimelerden onun, ecelinin yaklaştığı, artık kendisinden sonra Yüce Allah’a davet, Allah’ın kullarına nasihat hususunda yerini tutacak kimsenin bulunmadığıdan, tek başına kalıp arkasından ifa ettiği görevde kendisine yardımcı olacak ve onun yerini tutacak kimsenin kalmayacağından endişe ettiği bir zamanda “Rabbim, beni bir başıma bırakma” diyerek bu duayı yaptığını anlıyoruz. “Sen varislerin en hayırlısısın.” Sen baki kalacakların, benim arkamdan hayrı sürdüreceklerin en hayırlısısın ve sen kullarına benden daha merhametlisin. Ancak ben, kendisi vasıtası ile kalbimin mutmain olacağı, ruhumun sükûn bulacağı, onunla kazanacağım sevabın benim mizanıma ağırlık olarak geçeceği bir şey istiyorum.
90. “Biz duasını kabul edip ona” daha önce kendisine Allah’ın kimseyi adaş kılmadığı o şerefli peygamber olan “Yahya’yı bağışladık, zevcesini de onun için saliha/elverişli kıldık.” Daha önceleri kısır iken çocuk doğuramaz halde iken, Allah onu peygamberi Zekeriya için hamile olmaya elverişli hale getirdi. Bu ise kişinin salih bir arkadaşının bulunmasının, oturup kalktığı kişinin salih olmasının faydalarındandır. Bu salih kişinin bereketi arkadaşına da ulaşır. Böylelikle Yahya, bu anne-babanın salih bir meyvesi olmuştu.
üce Allah, bu peygamber ve rasûllerin her birisini tek başına zikrettikten sonra bu sefer de genel olarak hepsinden övgü ile şu şekilde söz etmektedir:“Şüphesiz bu (peygamberler) hayırlı işlere koşarlar,” bu hayırlı işlerde ellerini çabuk tutar, faziletli vakitlerinde bu işleri yapar, onları gereken şekilde layık-ı veçhile eda eder, güç yetirebildikleri herhangi bir fazileti terk etmeyerek mutlaka bütün fırsatları değerlendirirler, “ümit ve korku içinde Bize dua ederler” Dünya ve âhiret maslahatına dair arzu edilen şeyleri bizden dilerler, dünya ve âhirette zararlı olan ve kendilerinden korkulan hususlardan da bize sığınırlardı. Onlar, hem ümitli hem korku içinde olan kimselerdi. Gaflet içerisinde oyalanan ve gelişigüzel hareket eden kimseler değillerdi. “ve yalnızca Bize huşu ile boyun bükerlerdi.” Zilletle itaat eden, boyun eğen, yalvarıp yakaran kimselerdi. Bu, onların Rablerini kemâl derecesinde tanımalarından ötürüdür.
"Dan (ingatlah kisah) Zakariya, tatkala dia menyeru Rabb-nya, 'Ya Rabbku janganlah Engkau membiarkan aku hidup seorang diri, sedangkan Engkau-lah Waris Yang Paling Baik. Maka Kami memperkenankan doanya, dan Kami anugerahkan kepadanya Yahya, dan Kami jadikan istrinya dapat mengandung. Sesungguh-nya mereka adalah orang-orang yang selalu bersegera dalam (mengerjakan) perbuatan-perbuatan yang baik dan mereka berdoa kepada Kami dengan harap dan cemas. Dan mereka adalah orang-orang yang khusyu' kepada Kami." (Al-Anbiya`: 89-90).
(89) Maksudnya, ingatlah hamba dan rasul Kami Zakariya, dengan maksud untuk menyinggung namanya dan menyebarluas-kan tentang kebaikan-kebaikan dan keutamaannya. Termasuk di dalamnya adalah keutamaan besar ini, yang mencakup ketekunan beliau menasihati (memperbaiki) manusia dan curahan rahmat Allah kepadanya. Beliau memanggil Rabbnya, ﴾ نَادَىٰ رَبَّهُۥ رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا ﴿ "Ya Rabbku janganlah Engkau membiarkan aku hidup seorang diri," mak-sudnya permohonan beliau,
﴾ قَالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ ٱلۡعَظۡمُ مِنِّي وَٱشۡتَعَلَ ٱلرَّأۡسُ شَيۡبٗا وَلَمۡ أَكُنۢ بِدُعَآئِكَ رَبِّ شَقِيّٗا 4 وَإِنِّي خِفۡتُ ٱلۡمَوَٰلِيَ مِن وَرَآءِي وَكَانَتِ ٱمۡرَأَتِي عَاقِرٗا فَهَبۡ لِي مِن لَّدُنكَ وَلِيّٗا 5 يَرِثُنِي وَيَرِثُ مِنۡ ءَالِ يَعۡقُوبَۖ وَٱجۡعَلۡهُ رَبِّ رَضِيّٗا 6 ﴿
"Dia berkata, 'Ya Rabbku, sesungguhnya tulangku telah lemah dan kepalaku telah ditumbuhi uban, dan aku belum pernah kecewa dalam berdoa kepadaMu, ya Rabbku. Dan sesungguhnya aku khawatir terhadap mawaliku sepeninggalku, sedang istriku adalah seorang yang mandul, maka anugerahilah aku dari sisiMu seorang putra. Yang akan mewarisi aku dan mewarisi sebagian keluarga Ya'qub dan jadikanlah dia ya Rabbku seorang yang diridhai'." (Maryam: 4-6).
Melalui ayat-ayat ini, kita menjadi mengerti bahwa perkataan-nya, ﴾ رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا ﴿ "Ya Rabbku janganlah Engkau membiarkan aku hidup sendiri," adalah ketika ajalnya sudah mendekat, beliau meng-khawatirkan tidak adanya orang yang menggantikan posisinya sepeninggal beliau untuk berdakwah kepada Allah dan menasihati para hambaNya (dan mengkhawatirkan) keberadaannya yang sen-dirian tanpa keturunan yang akan mendukung dan membantunya dalam menjalankan misinya ﴾ وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡوَٰرِثِينَ 89 ﴿ "dan Engkau Waris Yang Paling Baik," maksudnya sebaik-baik Dzat yang abadi dan sebaik-baik Dzat yang memberikan keturunan bagiku dengan baik. Dan Engkau lebih menyayangi hamba-hambaMu dibandingkan diriku (menyayangi mereka). Akan tetapi, saya ingin agar hatiku menjadi tentram, jiwaku tenang dan pahalaku tetap mengalir pada timbangan (kebaikan)ku.
(90) ﴾ فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَوَهَبۡنَا لَهُۥ يَحۡيَىٰ ﴿ "Maka Kami memperkenankan doanya, dan Kami anugerahkan kepadanya Yahya," yaitu nabi yang mulia yang mana Allah belum pernah menjadikan nama serupa sebelumnya, ﴾ وَأَصۡلَحۡنَا لَهُۥ زَوۡجَهُۥٓۚ ﴿ "dan Kami jadikan istrinya dapat mengandung," yang sebelumnya mengalami kemandulan, rahimnya tidak layak untuk melahirkan anak. Selanjutnya, Allah memper-baiki keadaan rahimnya agar layak untuk mengandung demi nabi-Nya, Zakariya. Ini termasuk (perkara yang menunjukkan) manfaat partner yang baik dan teman yang shalih, serta diberkahi pasangan-nya. Sehingga Yahya menjadi hasil baik milik dua orang tuanya.
Setelah Allah menceritakan tentang para nabi dan rasul yang diutus secara terpisah, selanjutnya Allah memuji mereka secara keseluruhan, ﴾ إِنَّهُمۡ كَانُواْ يُسَٰرِعُونَ فِي ٱلۡخَيۡرَٰتِ ﴿ "Sesungguhnya mereka adalah orang-orang yang selalu bersegera dalam (mengerjakan) perbuatan-perbuatan yang baik," maksudnya bersegera mengerjakannya, me-laksanakannya pada waktu-waktunya yang utama, menyempur-nakannya dengan cara yang sepatutnya. Mereka tidak pernah meninggalkan sebuah amalan baik yang dapat mereka kerjakan melainkan (pasti) mereka memanfaatkan kesempatan untuk me-ngerjakannya ﴾ وَيَدۡعُونَنَا رَغَبٗا وَرَهَبٗاۖ ﴿ "dan mereka berdoa kepada Kami dengan harap dan cemas," maksudnya memohon kepada Kami hal-hal yang mereka inginkan berupa kebaikan-kebaikan duniawi dan ukhrawi, meminta perlindungan kepada Kami dari perkara-perkara yang menakutkan yang berbahaya di dunia dan akhirat. Mereka dalam keadaan berharap dan [merasa cemas], bukan lalai atau malah bermain-main serta tidak berpangku tangan. ﴾ وَكَانُواْ لَنَا خَٰشِعِينَ 90 ﴿ "Dan mereka adalah orang-orang yang khusyu' kepada Kami," tunduk, merasa hina diri, lagi memohon. Hal ini lantaran kesempurnaan ma'rifah (ilmu) mereka mengenai Allah.
Također spomeni Zekerijjaa, vjerovjesnika plemenitog, kad se obratio Svemogućem Allahu da ga ne ostavi bez potomstva; zamolio je da ima potomka koji će ga naslijediti i ostati iza njega.
Mensajero, también recuerda la historia de Zacarías u, cuando oró a su Señor diciendo: “¡Señor mío! No me dejes solo sin hijos. Eres el que concede la vida, así que concédeme un hijo que viva después de mí”.
Ingatlah pula -wahai Rasul- tentang kisah Zakaria, yaitu tatkala ia berdoa kepada Tuhannya dengan berkata, "Wahai Tuhanku! Janganlah engkau biarkan aku hidup seorang diri tanpa memiliki anak keturunan, padahal Engkaulah sebaik-baik yang kekal, maka karunaikanlah aku seorang anak yang hidup sepeninggalku."
Zakariyya and Yahya
Allah tells us of His servant Zakariyya, who asked Allah to grant him a son who would be a Prophet after him. The story has already been given in detail at the beginning of Surah Maryam and also in Surah `Imran. Here an abbreviated version is given.
إِذْ نَادَى رَبَّهُ
(when he cried to his Lord) means, in secret, hiding it from his people.
رَبِّ لاَ تَذَرْنِى فَرْداً
(O My Lord! Leave me not single,) means, with no child and no heir to stand among the people after me.
وَأَنتَ خَيْرُ الْوَرِثِينَ
(though You are the Best of the inheritors.) This is a supplication and form of praise befitting the topic. Allah says:
فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَى وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ
(So We answered his call, and We bestowed upon him Yahya, and cured his wife for him.) Ibn `Abbas, Mujahid and Sa`id bin Jubayr said: "She was barren and never had a child, then she gave birth."
إِنَّهُمْ كَانُواْ يُسَارِعُونَ فِى الْخَيْرَتِ
(Verily, they used to hasten on to do good deeds,) means, acts of worship and acts of obedience towards Allah.
وَيَدْعُونَنَا رَغَباً وَرَهَباً
(and they used to call on Us with hope and fear,) Ath-Thawri said, "Hoping for that (reward) which is with Us and fearing that (punishment) which is with Us."
وَكَانُواْ لَنَا خـشِعِينَ
(and they were Khashi`in before Us.) `Ali bin Abi Talhah reported from Ibn `Abbas that this means, sincerely believing in that which was revealed by Allah. Mujahid said: "Truly believing." Abu Al-`Aliyah said: "Fearing." Abu Sinan said: "Khushu` means the fear which should never leave our hearts." It was also reported from Mujahid that the Khashi`in are those who are humble." Al-Hasan, Qatadah and Ad-Dahhak said, "The Khashi`in are those who humble themselves before Allah." All of these suggestions are close in meaning.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nhớ lại câu chuyện của Zakariya lúc Y cầu xin Thượng Đế của Y: Lạy Thượng Đế của bề tôi, xin Ngài đừng bỏ mặc bề tôi một mình đơn độc không có con cái nối dõi và Ngài là Đấng Vĩnh Hằng, Đấng để lại những điều tốt đẹp nhất sau bề tôi, xin Ngài hãy ban cho bề tôi một đứa con trai.
Thế là TA (Allah) đã đáp lại lời cầu xin của Zakariy, TA đã ban cho Y một đứa con trai, đó là Yahya (John), TA đã chữa lành bệnh hiếm muộn cho vợ của Y để nữ ta có thể sinh con trở lại cho Y. Quả thật, Zakariya, vợ của Y và con trai của Y thường luôn đua nhau làm việc thiện tốt và ngoan đạo, họ thường cầu nguyện vì mong được ân phước nơi TA và rất sợ sự trừng phạt ở nơi TA; và họ là những người luôn hạ mình kính cẩn trước TA.
Nous exauçâmes également son invocation. Nous lui avons donné ainsi comme fils Jean-Baptiste et avons guéri son épouse qui n’enfantait pas. Zacharie, son épouse et leur fils étaient des gens qui s’empressaient de faire le bien et qui Nous invoquaient en espérant gagner Notre récompense et en craignant de subir Notre punition. De plus, ils Nous imploraient avec humilité.
Kemudian Kami mengabulkan doanya, mengaruniakan padanya seorang putra bernama Yahya, dan menyembuhkan istrinya sehingga dapat mengandung setelah sebelumnya merupakan wanita yang mandul. Sesungguhnya Zakaria, istrinya, dan putranya dahulu selalu bersegera dalam mengerjakan kebaikan dan mereka senantiasa berdoa kepada Kami dengan mengharapkan pahala dari sisi Kami dan merasa cemas dari adanya hukuman Kami. Sungguh mereka adalah orang-orang yang khusyuk lagi bertadaruk kepada Kami.
Acepté su oración y le concedí un hijo, Juan. En el proceso, también sané a su esposa, que había sido estéril hasta ese momento. Ciertamente, Zacarías, su esposa y su hijo se apresuraban a realizar buenas obras y Me invocaban deseosos de Mi recompensa y temerosos de Mi castigo. Con frecuencia oraban con súplicas.
I accepted his prayer for him, and granted him a child in John. In the process, I also cured his wife, who had been barren up until that point. Indeed, Zechariah, his wife and son were quick in doing good deeds, and would call out to Me eager in My reward and fearful of My punishment. They would frequently supplicate to Me.
Esaudimmo la sua richiesta, e gli concedemmo suo figlio Yeħyē, e rinvigorimmo sua moglie, e lei divenne in grado di partorire, dopo che non ne fu in grado: in verità Zekeryē, sua moglie e suo figlio si affrettavano a compiere buone azioni e ci invocavano desiderosi della ricompensa che risiede presso di Noi, e timorosi della punizione che deteniamo; ed essi Ci imploravano.
Kaya sumagot Kami sa kanya sa panalangin niya. Ibinigay Namin sa kanya si Juan bilang anak at pinagaling Namin para sa kanya ang maybahay niya kaya ito ay naging nanganganak matapos na dati ay hindi nanganganak. Tunay na sina Zacarias, ang maybahay niya, at ang anak niya ay nagmamabilis noon sa paggawa ng mga kabutihan at dumadalangin noon sa Amin, habang mga nagmimithi sa nasa ganang Amin na gantimpala habang mga nangangamba sa nasa ganang Amin na parusa. Sila noon sa Amin ay mga tagapagsumamo.
Onun duasına icabet ettik ve ona erkek çocuk olarak Yahya'yı verdik. Hanımını elverişli kıldık. Hanımı doğurgan değilken onu doğurgan kıldık. Zekeriya, hanımı ve oğlu hayır işlerinde birbirleriyle yarışırlardı. Bizim katımızdakini ümit ederek bize dua eder ve katımızdaki azaptan da korkarlardı. Bize karşı itaat eden kimselerdi.
I Zekarijjau, alejhis-selam, Allah se odazvao, pa mu je u poznim godinama poklonio sina Jahjaa, nakon što je izliječio njegovu ženu, do tad nerotkinju, davši da zatrudni i rodi. Zekerija sa sinom i ženom, oni su se svi natjecali, hitajući, da učine što više dobrih djela i obraćali su se dragom Allahu nadajući se u milost i u strahu od kazne, bili su ponizni prema Njemu, a prema ljudima bili su skromni.
Prophets are those on whom God has bestowed His special Grace. A most prominent personal characteristic of theirs is that their endeavours are directed not towards the attainment of worldly goals but towards the attainment of things that are valuable from the viewpoint of the Hereafter. They have discovered the Majesty of God to the extent that in their eyes He is everything and nothing else matters. In every circumstance they opt for the path of modesty and humility. These qualities were found in full measure in Zachariah (Zakariyya) and other prophets. On this account, God blessed them with His special grace. Common believers too will be entitled to God’s succour and His blessings, provided that they possess the aforesaid qualities.
يَدْعُونَنَا رَغَبًا وَرَهَبًا (and call Us with hope and fear - 21:90). This may be interpreted to mean that they call Allah Ta` ala both in comfort and distress. The other explanation of the verse is that during their prayers they remain suspended between hope and fear hoping that Allah would forgive their sins and fearing that their lapses may bring on them His displeasure.
91- Irzını koruyan o (Meryem’i) de (an). Biz, ona ruhumuzdan üfledik ve hem onu hem de oğlunu âlemlere bir delil/ibret kıldık.
92- İşte bu sizin dininiz/ümmetiniz, tek bir dindir/ümmettir. Ben de sizin Rabbinizim. O halde yalnız Bana ibadet edin.”
93- Buna rağmen onlar, din işlerini parça parça edip aralarında ayrılığa düştüler. Hepsi de bize döneceklerdir.
94- Artık kim mü’min olarak salih ameller işlerse onun gayretleri inkar edilmez. Biz onu muhakkak yazmaktayız.
91. Yani kadr-u kıymetini açıklayarak, şerefini açıkça dile getirerek, övgü ile söz ederek Meryem’i de an. Yüce Allah:“Irzını koruyan” buyurmaktadır. Yani o, namus ve haysiyetini haramdan ve harama yaklaşmaktan korumuştu. Hatta helâlden bile uzak tutmuş, ibadetle meşgul olduğundan ve bütün zamanını Rabbine hizmet ile doldurduğundan dolayı evlenmemişti. Cibril aleyhisselam, ona hilkatı tam, eksiksiz ve güzel bir insan suretinde geldiğinde:“Senden Rahmân’a sığınırım, eğer Allah'tan korkan bir kimse isen (benden uzak dur)”(Meryem, 19/18) demişti. Yüce Allah da onu amelinin türünden mükâfatlandırmış ve ona babasız bir evlat ihsan etmişti. Cebrail aleyhisselam ona üflemiş ve Allah’ın izni ile gebe kalmıştı. Hiçbir kimse kendisine dokunmaksızın hamile kalıp doğurduğu oğlu, bu oğlun beşikte bebekken konuşması, ithamcıların Meryem hakkındaki su-i zanlarından onu temize çıkarması, kendi durumunu haber vermesi, onun ellerinde meşhur pek çok olağanüstü olayların ve mucizeleri gerçekleşmesi suretiyle “onu ve oğlunu âlemlere bir delil/ibret kıldık.” Böylelikle Meryem de oğlu da nesiller boyu sözü edilen, ibret alanların ibret aldığı bir alâmet ve ibret sebebi olmuşlardı.
92. Yüce Allah peygamberleri söz konusu ettikten sonra bütün insanlara hitaben şöyle buyurmaktadır:“İşte bu sizin dininiz/ümmetiniz, tek bir dindir/ümmettir.” Yani sözü edilen bu peygamberler, sizin ümmetiniz, kendilerini rehber tanımanız ve hidâyetlerine uymanız gereken önderlerinizdir. Hepsi de aynı din ve aynı yol üzeredirler. Hepinizin Rabbi de birdir. Bundan dolayı Yüce Allah devamla şöyle buyurmaktadır:“Ben de sizin Rabbinizim.” Sizi yaratan, din ve dünyadaki nimetlerimle sizi terbiye eden Benim. Rab bir, peygamber bir, din de bir olduğuna göre -ki bu din, O’na hiçbir şeyi ortak koşmaksızın, bütün şekilleri ile yalnız Allah’a ibadet etmektir- o halde yerine getirmeniz gereken görev, bu ibadeti ifa etmektir. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“O halde bana yalnız bana ibadet edin.” Yüce Allah, ibadeti daha önce sözü edilenlerin bir sonucu olarak dile getirmektedir. Yani onların sonucu O’na ibadet etmeyi gerektirmektedir.
93. Bu ibadet hususunda insanların birlik olmaları, bu konuda tefrikaya düşmemeleri gerekirdi, onlara yaraşan buydu. Fakat kıskançlık ve düşmanlık, insanların parçalanıp dağılmasından başka bir şeye el vermez. İşte bundan dolayı Yüce Allah, şöyle buyurmaktadır:“Buna rağmen onlar din işlerini parça parça edip aralarında ayrılığa düştüler.” Yani peygamberlere tâbi olanlara mensup bazıları, çeşitli fırkalara, gruplara ve bölüklere ayrıldılar da herkes kendisinin haklı olduğunu diğer fırkaların batıl olduğunu iddia etti. “Her fırka, kendi yanlarında olanla sevinmektedir.”(el-Mü’minin, 23/53; er-Rûm, 30/32) Bu fırkalar arasından hakkı isabet ettirenlerin, peygamberlere uyarak dosdoğru dini ve sırat-i müstakimi izleyen kimseler olduğu bilinen bir gerçektir. Örtünün açılıp gizliliklerin açığa çıkacağı ve Allah'ın, aralarında kesin hükmünü vermek üzere insanları haşredeceği zaman kimlerin hak üzere oldukları ortaya çıkacaktır. İşte o vakit kimin doğru, kimin yalancı olduğu da ayan beyan bilinecektir. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: Bu ayrılmış fırkaların ve diğerlerinin “hepsi bize döneceklerdir.” Biz de onlara amellerinin karşılıklarını eksiksiz şekilde vereceğiz.
94. Daha sonra Yüce Allah, onların amellerinin karşılığına dair hem lafzen hem de manen net bir açıklama yaparak şöyle buyurmaktadır:“Kim” Allah’a, peygamberlerine ve peygamberlerinin getirdiklerine inanan bir “mü’min olarak salih ameller” peygamberlerin teşri buyurduğu ve semavi kitapların teşvik ettiği amelleri “işlerse, onun gayretleri inkar edilmez.” Onun yaptıklarını boşa çıkarmayız. Aksine onu kat kat fazlası ile mükâfatlandırırız. “Biz onu muhakkak yazmaktayız.” O işlediğini Levh-i Mahfuzda olsun, Hafaza melekleri ile beraber bulunan amel defterlerinde olsun yazıp tespit ederiz. Bu ayet, mana itibariyle de şunu ifade etmektedir: Salih ameller işlemeyen yahut da mü’min olmaksızın salih ameller işleyen kimseler dünyalarında da dinlerinde de hüsrandadırlar.
O Messenger! Also mention the story of Mary peace be upon her, who protected herself from fornication. Allah then sent Gabriel (peace be upon him) to her, and he blew into her. Consequently, she became pregnant with Jesus (peace be upon him); they were both signs for the people of the Power of Allah, and proofs that nothing is beyond Allah’s capability such that He created Jesus without a father.
I kazuj im, Poslaniče, o Merjemi, kćerci Imranovoj, koja se sačuvala od bluda, pa je Allah, džellešanuhu, zapovjedio da Džibril puhne u nju pa je ona zatrudnjela s Isaom, alejhis-selam! Ona i njen sin su dokaz Božije moći kojemu ništa nije nemoguće. Stvorio je Isaa bez oca.
Banggitin mo, O Sugo, ang kasaysayan ni Maria – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – na nangalaga sa kalinisang-puri niya laban sa pangangalunya kaya nagsugo si Allāh sa kanya kay Anghel Gabriel – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – saka umihip ito sa kanya kaya nagbuntis siya kay Jesus – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan. Si Maria at ang anak niyang si Jesus noon ay palatandaan para sa mga tao sa kakayahan ni Allāh, at na Siya ay hindi napawawalang-kakayahan ng anuman yayamang lumikha Siya kay Jesus nang walang ama.
"Dan (ingatlah kisah) Maryam yang telah memelihara kehor-matannya, lalu Kami tiupkan ke dalam (tubuh)nya ruh dari Kami, dan Kami jadikan dia dan anaknya tanda (kekuasaan Allah) yang besar bagi semesta alam. Sesungguhnya (agama tauhid) ini adalah agama kamu semua; agama yang satu, dan Aku adalah Rabbmu, maka sembahlah Aku. Dan mereka telah memotong-motong urusan (agama) mereka di antara mereka. Kepada Kami-lah masing-masing golongan itu akan kembali. Maka barangsiapa yang mengerjakan amal shalih, sedang dia beriman, maka tidak ada pengingkaran terhadap amalannya itu, dan sesungguhnya Kami menuliskan amalannya itu untuknya." (Al-Anbiya`: 91-94).
(91) Dan ingatlah Maryam عليها السلام untuk menyanjung dan menceritakan kedudukan tingginya, serta menyebarluaskan tentang kemuliaannya, ﴾ وَٱلَّتِيٓ أَحۡصَنَتۡ فَرۡجَهَا ﴿ "yang telah memelihara kehormatan-nya," memeliharanya dari perbuatan haram dan (dari) mendekati-nya, bahkan dari hal-hal yang dihalalkan sekalipun. Ia belum me-nikah karena menyibukkan diri dengan ibadah dan menghabiskan waktunya untuk mengabdikan diri kepada Rabbnya. Ketika Jibril mendatanginya dalam rupa seorang lelaki yang normal, dengan fisik dan ketampanan yang sempurna,
﴾ قَالَتۡ إِنِّيٓ أَعُوذُ بِٱلرَّحۡمَٰنِ مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيّٗا 18 ﴿
"Maryam berkata, 'Sesungguhnya aku berlindung darimu kepada Rabb Yang Maha Pemurah, jika kamu seorang yang bertakwa'." (Maryam: 18).
Maka Allah membalasinya dengan balasan yang sesuai dengan amalannya, dan memberinya keturunan tanpa keberadaan suami. Akan tetapi (dengan cara) Jibril meniupkan padanya ruh sehingga hamil dengan izin Allah, ﴾ وَجَعَلۡنَٰهَا وَٱبۡنَهَآ ءَايَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ 91 ﴿ "dan Kami jadikan dia dan anaknya tanda (kekuasaan Allah) yang besar bagi semesta alam," di mana beliau mengandung (tanpa suami) dan melahirkan-nya tanpa bantuan penanganan dari orang lain. Lalu si jabang bayi berbicara ketika masih di gendongan, dan Allah merehabilitasi namanya dari tuduhan orang-orang yang menuduhnya dengan tuduhan yang tidak baik. Lalu Allah memberitahukan tentang diri-nya dalam kondisi itu. Selanjutnya, Allah mempraktikkan (melalui-nya) berbagai macam keajaiban dan mukjizat yang sudah diketahui bersama. Maka, Maryam dan putranya menjadi tanda kebesaran Allah bagi sekalian alam. Generasi-generasi bergantian membicara-kannya dan orang-orang pun memetik pelajaran darinya.
(92) Saat Allah mengisahkan tentang para nabi k, Dia mengajak komunikasi kepada manusia, ﴾ إِنَّ هَٰذِهِۦٓ أُمَّتُكُمۡ أُمَّةٗ وَٰحِدَةٗ ﴿ "Se-sungguhnya (agama tauhid) ini adalah agama kamu semua, agama yang satu," para rasul yang telah disebutkan itu, mereka juga bangsa kalian dan tokoh-tokoh panutan kalian yang kalian ikut berjalan di belakang mereka dan menelusuri petunjuk mereka. Mereka semua berpegang teguh pada agama yang satu dan jalan yang satu, juga mempunyai satu Rabb. Karenanya, Allah berfirman, ﴾ وَأَنَا۠ رَبُّكُمۡ ﴿ "Dan Aku adalah Rabbmu."Aku-lah yang menciptakan kalian dan merawat kalian dengan nikmatKu yang berkaitan dengan agama ataupun kehidupan duniawi. Jika Rabb (kalian) satu, dan nabi (kalian) satu, agama (kalian) satu, yaitu penyembahan kepada Allah semata, tidak ada sekutu bagiNya dalam seluruh ragam ibadah, maka tugas dan kewajiban yang mesti kalian tunaikan adalah me-laksanakan tugas itu (beribadah kepada Allah semata). Oleh sebab itu, Allah berfirman, ﴾ فَٱعۡبُدُونِ 92 ﴿ "Maka sembahlah Aku." Allah menempatkan urutan perintah beribadah kepadaNya berdasarkan keterangan sebelumnya dengan huruf fa`, yaitu mengurutkan se-buah sebab masalah berdasarkan faktor penyebabnya.
(93) Idealnya, bersatu padu pada perkara ini, dan tidak berpecah-belah di dalamnya. Akan tetapi, "(dorongan) bertindak zhalim dan melampaui batas" menolak persatuan, dan hanya mene-rima keadaan terpecah-belah dan terpisah-pisah. Karena itu, Allah berfirman, ﴾ وَتَقَطَّعُوٓاْ أَمۡرَهُم بَيۡنَهُمۡۖ ﴿ "Dan mereka telah memotong-motong urusan (agama) mereka di antara mereka," maksudnya golongan-golongan yang mengaku mengikuti para pengikut nabi terpecah-belah dan bercerai-berai. Setiap pihak mengklaim berada di atas kebenaran, sementara kebatilan bersama dengan pihak lainnya. Setiap golongan bangga dengan apa yang mereka miliki. Padahal sudah dimaklumi bersama, pihak yang benar dari kalangan mereka, yaitu yang meniti pada agama yang lurus dan jalan yang lempeng, dengan mengikuti para nabi. Kenyataan ini akan terlihat, bila tabir (kebenaran) sudah tersibak, kegelapan sudah pergi dan Allah mengumpulkan umat manusia untuk mengadili mereka. Saat itu-lah, orang yang benar akan jelas berbeda dari orang yang berdusta. Karena itu, Allah berfirman, ﴾ كُلٌّ ﴿ "Masing-masing golongan itu," dari setiap kelompok yang bercerai-berai dan selain m e r e k a ﴾ إِلَيۡنَا رَٰجِعُونَ 93 ﴿ "akan kembali kepada Kami," maka Kami membalasi mereka dengan balasan yang sempurna.
(94) Sesudah itu, Allah membeberkan balasanNya bagi mereka, secara eksplisit maupun implisit. Allah berfirman,﴾ فَمَن يَعۡمَلۡ مِنَ ٱلصَّٰلِحَٰتِ ﴿ "Maka barangsiapa yang mengerjakan amal shalih," yaitu amalan-amalan yang telah disyariatkan oleh para rasul dan dianjur-kan oleh kitab-kitab Allah ﴾ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ ﴿ "sedang dia beriman," kepada Allah dan para RasulNya serta risalah yang mereka emban,﴾ فَلَا كُفۡرَانَ لِسَعۡيِهِۦ ﴿ "maka tidak ada pengingkaran terhadap amalan itu," maksud-nya Kami tidak akan menyia-nyiakan dan menggugurkan usaha-nya. Bahkan Kami akan melipatgandakannya berlipat-lipat.﴾ وَإِنَّا لَهُۥ كَٰتِبُونَ 94 ﴿ "Dan sesungguhnya Kami menuliskan amalannya itu un-tuknya," maksudnya Kami menetapkannya di Lauh Mahfuzh dan di lembaran-lembaran amalan yang bersama para malaikat penjaga amalan. Maksudnya, (secara eksplisit) siapa saja yang tidak beramal shalih, atau mengamalkannya tanpa beriman kepada Allah, maka sesungguhnya dia terhalangi (dari pahala kebaikan), merugi dalam agama dan dunianya.
E rammenta, o Messaggero, della storia di Maryem, pace a lei, colei che protesse le sue intimità dall'adulterio. Allāh le inviò Jibrīl جبريل , pace a lui, che soffiò in essa e divenne gravida di Isa, pace a lui; e lei e suo figlio Isa furono un Segno, rivolto alla gente, della Potenza di Allāh, e del fatto che, in verità, nulla Gli è impossibile, quando lo creò senza un padre.
Ô Messager, rappelle-toi le récit de Marie qui avait préservé son intimité de la fornication. Allah lui envoya Gabriel qui insuffla en elle et elle devint alors enceinte de Jésus. Elle et son fils étaient un signe du pouvoir d’Allah adressé aux gens: il signifiait que rien ne Lui est impossible, en effet, Il créa Jésus sans l’intervention d’un géniteur
The special quality of Mary (Maryam) is said to be that she guarded her chastity. By way of a reward for this, she was made the mother of a prophet who was born by a direct miracle of God. This is true of common men and women also. Everybody is being tried in this world by being required to keep his urges and desires under control. The more an individual shows self-discipline on this score, the more he will share in God’s special blessings.
-Ey Resul- Namusunu zinadan koruyan Meryem -aleyhisselam-'ın kıssasını da hatırla. Yüce Allah ona Cebrail -aleyhisselam-'ı gönderdi ve ona ruh üfledi. Ardından Meryem İsâ -aleyhisselam-'a hamile kaldı. Meryem ve oğlu İsa insanlara Allah'ın kudretini gösteren bir delildi. Hiçbir şey Yüce Allah'ı aciz bırakamaz. Zira İsa'yı babasız bir şekilde yaratmıştır.
Mensajero, también recuerda la historia de María que guardó su virginidad. Entonces Al‑lah le envió a Gabriel u, y él insufló en ella el espíritu de Jesús. En consecuencia, ella quedó embarazada de Jesús u; ambos eran signos del Poder de Al-lah para la gente, y pruebas de que nada supera la capacidad de Al-lah, ya que creó a Jesús sin la intervención de un padre.
Ingatlah pula -wahai Rasul- tentang kisah Maryam -'alaihassalām- yang menjaga kehormatan dirinya dari perbuatan zina, lalu Allah mengutus padanya Jibril -'alaihissalām-. Lalu Jibril meniupkan ruh ke dalam tubuhnya hingga ia pun mengandung Isa -'alaihissalām-. Dia dan anaknya, Isa termasuk tanda-tanda kekuasaan Allah bagi manusia dan bahwasanya tidak ada sesuatu pun yang tidak sanggup dilakukan-Nya karena Dia menciptakan Isa tanpa ayah.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nhớ lại câu chuyện của Maryam, người phụ nữ đã giữ gìn trinh tiết khỏi những hành vi Zina. Allah đã cử Ruh của Ngài (đại Thiên Thần Jibril) thổi vào Nữ và Nữ mang thai Ysa. Nữ và đứa con trai của Nữ Ysa, là một Dấu Lạ cho nhân loại về quyền năng của Allah và rằng Ngài không bất lực trước một điều gì, ngay cả việc tạo hóa ra Ysa mà không cần đến người cha.
`Isa and Maryam the True Believer
Here Allah mentions the story of Maryam and her son `Isa, just after mentioning Zakariyya and his son Yahya, may peace be upon them all. He mentions the story of Zakariyya first, followed by the story of Maryam because the one is connected to the other. The former is the story of a child being born to an old man of advanced years, from an old woman who had been barren and had never given birth when she was younger. Then Allah mentions the story of Maryam which is even more wondrous, for in this case a child was born from a female without (the involvement of) a male. These stories also appear in Surah Al `Imran and in Surah Maryam. Here Allah mentions the story of Zakariyya and follows it with the story of Maryam, where He says:
وَالَّتِى أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا
(And she who guarded her chastity,) means, Maryam (peace be upon her). This is like the Ayah in Surah At-Tahrim:
وَمَرْيَمَ ابْنَةَ عِمْرَانَ الَّتِى أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهِ مِن رُّوحِنَا
(And Maryam, the daughter of `Imran who guarded her chastity. And We breathed into it her garment through Our Ruh) 66:12.
وَجَعَلْنَـهَا وَابْنَهَآ ءَايَةً لِّلْعَـلَمِينَ
(and We made her and her son a sign for the nations. ) means, evidence that Allah is able to do all things and that He creates whatever He wills; verily, His command, when He intends a thing, is only that He says to it, "Be" -- and it is! This is like the Ayah:
وَلِنَجْعَلَهُ ءَايَةً لِّلْنَّاسِ
(And (We wish) to appoint him as a sign to mankind) 19:21
Commentary
This verse directs the Holy Prophet ﷺ to tell his people the story of the pious lady who controlled her passions and then through Jibra'il (علیہ السلام) Allah had breathed His Spirit into her and she gave birth to a son (Sayyidna ` Isa علیہ السلام) who was a symbol of Allah's Divine Power that He can cause babies to be born without a father, and also without both the parents as in the case of Sayyidna 'Adam (علیہ السلام)
Commentary
So far the Surah deals with the stories of the prophets and several basic as well as minor principles relevant to those stories. The basic beliefs such as Oneness of God, prophethood and the day of Resurrection are common to all prophets and are the foundation of their invitation to the people to follow the True Faith.
Hỡi nhân loại, quả thật giáo phái này của các ngươi là một giáo phái duy nhất, và đó là Tawhid (độc tôn: tôn thờ một thượng đế duy nhất) mà nó chính là tôn giáo của Islam, và TA (Allah) là Thượng Đế của các ngươi, bởi thế, các ngươi hãy thành tâm thờ phượng một mình TA.
Tunay na itong kapaniwalaan ninyo, O mga tao, ay kapaniwalaang nag-iisa, ang Tawḥīd na siyang Relihiyong Islām, at Ako ay Panginoon ninyo kaya magpakawagas kayo sa pagsamba sa Akin lamang.
¡Pueblo! Esta es tu religión, una y única. Es el monoteísmo, que es la religión del Islam. Yo soy su Señor, así que adórenme únicamente a Mí.
Ô gens, votre religion est une. C’est le monothéisme portant le nom d’Islam et Je suis votre Seigneur que vous devez adorer exclusivement.
-Ey İnsanlar!- Şüphesiz sizin bu dininiz tek bir dindir. O tevhit inancı olan İslam dinidir. Sizin Rabbiniz benim, o halde ibadeti yalnızca bana has kılın.
Sesungguhnya inilah agama kalian semua -wahai manusia-, suatu agama yang satu, yaitu agama tauhid yang merupakan agama Islam, dan Aku adalah Tuhan kalian, maka murnikanlah ibadah hanya kepada-Ku semata.
O people! This is your creed; one and only creed. It is monotheism which is the religion of Islam. I am your Lord, so make worship exclusive to Me alone.
In verità questa vostra comunità – o gente – è un'unica comunità, unita nel Monoteismo, ovvero la religione dell'Islām, ed Io sono il vostro Dio: Siate sinceri nell'adorare Me solo.
Islam je vjera svih vjerovjesnika, a jedino je Allah Gospodar, Onaj Koji stvara, upravlja i opskrbljuje, pa se zato samo Njemu klanjajte, nikog Mu ne smatrajući ravnim!
Mankind is One Ummah
إِنَّ هَـذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً
(Truly, this, your Ummah is one,) Ibn `Abbas, Mujahid, Sa`id bin Jubayr, Qatadah and `Abdur-Rahman bin Zayd bin Aslam said, "Your religion is one religion." Al-Hasan Al-Basri said: "In this Ayah, Allah explains to them what they should avoid and what they should do." Then He said:
إِنَّ هَـذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً
(Truly, this, your Ummah is one religion,) "Meaning, your path is one path. Certainly this is your Shari`ah (Divine Law) which I have clearly explained you." So Allah says:
وَأَنَاْ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ
(and I am your Lord, therefore worship Me.) This is like the Ayah:
يأَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُواْ مِنَ الطَّيِّبَـتِ وَاعْمَلُواْ صَـلِحاً
(O (you) Messengers! Eat of the Tayyibat (good things) and do righteous deeds.) Until His saying,
وَأَنَاْ رَبُّكُمْ فَاتَّقُونِ
(And I am your Lord, so have Taqwa of Me.) 23:51-52 The Messenger of Allah ﷺ said:
«نَحْنُ مَعَاشِرَ الْأَنْبِيَاءِ أَوْلَادُ عَلَّاتٍ دِينُنَا وَاحِد»
(We Prophets are brothers from different mothers and our religion is one.) What is meant here is that they all worshipped Allah Alone with no partner or associate, although the Laws of each Messenger may have differed, as Allah says:
لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهَـجاً
(To each among you, We have prescribed a Law and a clear way) 5:48
وَتَقَطَّعُواْ أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ
(But they have broken up and differed in their religion among themselves.) meaning, the nations were divided over their Messengers; some of them believed in them and some rejected them. Allah says:
كُلٌّ إِلَيْنَا رَجِعُونَ
((And) they all shall return to Us.) meaning, `on the Day of Resurrection, when We will requite each person according to his deeds. If they are good, then he will be rewarded and if they are evil then he will be punished.' Allah says:
فَمَن يَعْمَلْ مِنَ الصَّـلِحَـتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ
(So whoever does righteous good deeds while he is a believer,) meaning, his heart believes and his deeds are righteous.
فَلاَ كُفْرَانَ لِسَعْيِهِ
(his efforts will not be rejected. ) This is like the Ayah:
إِنَّا لاَ نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلاً
(certainly We shall not make the reward of anyone who does his deeds in the most perfect manner to be lost.) 18:30 which means, his efforts will not be wasted; they will be appreciated and not even a speck of dust's weight of injustice will be done. Allah says:
وَإِنَّا لَهُ كَـتِبُونَ
(Verily, We record it for him.) means, all his deeds are recorded and nothing of them at all is lost.
The people differed: some were monotheists, idolaters, disbelievers and believers. All these different types of people will return to Me alone on the Day of Judgment, when I shall requit them according to their deeds.
E la gente si divise, e così alcuni di loro restarono monoteisti, mentre altri divennero politeisti, e altri miscredenti, e altri credenti; e tutti costoro che si sono divisi torneranno a Noi, soli, nel Giorno della Resurrezione, e li giudicheremo per le loro azioni.
Akan tetapi, manusia berpecah belah, sehingga di antara mereka ada yang bertauhid, musyrik, kafir, dan mukmin. Semua orang yang berpecah belah tersebut masing-masing akan kembali kepada Kami pada hari Kiamat kelak, lalu Kami berikan mereka balasan atas amal perbuatan mereka.
İnsanlar ayrılığa düştüler. Onlardan kimi tevhit ehli, kimisi müşrik, kimisi kâfir, kimisi de Mümin olmuştur. Ayrılığa düşen bütün bu kimseler kıyamet günü bize döneceklerdir. Onlara amellerinin karşılığını vereceğiz.
La gente luego se dividió: algunos eran monoteístas y otros idólatras, unos incrédulos y otros creyentes. Todos estos diferentes tipos de personas regresarán ante Mí en el Día del Juicio, y Yo le retribuiré a cada uno por sus obras.
Nagkaiba-iba ang mga tao sapagkat kabilang sa kanila ang tagapaniwala sa kaisahan ni Allāh at ang tagapagtambal sa Kanya, at ang tagatangging sumampalataya at ang mananampalataya. Ang lahat ng mga nagkakaiba-ibang ito ay tungo sa Amin lamang mga babalik sa Araw ng Pagbangon saka gaganti Kami sa kanila sa mga gawa nila.
Ljudi se se međutim razišli sa svojim vjerovjesnicima i među sobom se podijelili na skupine i tabore; neki su od njih, monoteisti - vjernici , a drugi su mnogobošci, nevjernici i svi će se vratiti Svevišnjem Allahu da ih pozove na odgovornost za djela koja su činili na dunjaluku.
Les gens se sont divisés en monothéistes et en polythéistes, en croyants et en mécréants mais tous reviendront auprès de Nous le Jour de la Résurrection et Nous les rétribuerons pour leurs œuvres.
Và nhân loại đã chia rẽ nhau, một số họ là những người đi theo Tawhid tức tôn thờ duy nhất một mình Allah, một số thì thờ đa thần, và một số thì vô đức tin. Nhưng tất cả những người này đều sẽ trở về gặp lại TA vào Ngày Phán Xét để TA thưởng hoặc phạt cho các việc làm của họ.
Bởi thế, ai làm việc thiện tốt và có đức tin nơi Allah, nơi các vị Thiên Sứ của Ngài và nơi cuộc sống cõi Đời Sau thì sự nỗ lực và công sức của y sẽ không uổng phí mà Allah sẽ tri ân y bằng phần thưởng và sẽ nhân phần thưởng đó lên, y sẽ tìm thấy những phần thưởng cho công sức của y được ghi trong quyển sổ bộ của y vào Ngày Phục Sinh.
Quanto a chi di loro compie opere buone, crede in Allāh, nei Suoi messaggeri e nell'Ultimo Giorno, non verranno vanificate le sue buone azioni; al contrario, Allāh lo gratificherà per il suo comportamento e gli concederà doppia ricompensa, e troverà tutto ciò annotato nel libro delle sue azioni, nel Giorno della Resurrezione, e in quel momento gioirà.
Kaya ang sinumang gumawa kabilang sa kanila ng mga gawang maayos habang siya ay mananampalataya kay Allāh, sa mga sugo Niya, at sa Huling Araw, walang pagkakaila para sa gawa niyang maayos, bagkus kikilala si Allāh para sa taong ito sa gantimpala niya saka pag-iibayuhin ni Allāh ito para sa kanya. Makatatagpo siya nito sa talaan ng gawa niya sa Araw na bubuhayin siya kaya matutuwa siya rito.
Barang siapa di antara mereka yang mengerjakan amal saleh sedang ia beriman kepada Allah, para rasul, dan hari Kiamat maka amal salehnya tersebut tidak akan diingkari dan disia-siakan, bahkan Allah akan memberikan pahala baginya dengan melipatgandakannya untuknya dan ia pasti akan mendapatkannya dalam buku catatan amalnya di hari kebangkitan kelak, sehingga ia pun bisa bergembira karenanya.
Ko bude vjerovao u dragog Allaha i Njegove poslanike, iskreno, te radi Allaha bude činio dobra djela, njegov trud Allah neće poništiti, već će sve što učini uvećati i nagraditi pa će isti taj trudbenik naći svoj trud na Danu ustanuća i radovati mu se.
Ceux qui auront accompli de bonnes œuvres alors qu’ils croyaient en Allah, en Ses messagers et au Jour Dernier ne verront pas leurs bonnes œuvres rejetées. Allah les remerciera et dédoublera la récompense qu’ils trouveront dans leur livre le Jour où ils seront ressuscités et ils seront alors réjouis.
God has sent all prophets with the same religion, namely, one according to which the one and only God should be one’s God and that He alone should be worshipped. Had people been steadfast in this original religion, all of them would have continued as one Community (ummah). But, people on their own started entering into disputes and thus concocted different versions of the same religion. Individuals exercised their ‘right’ to choose whatever religion best suited their interests. Thus one religion came to be divided into many religions. To God, faith and deeds have importance only when they signify true realization of Him and true obedience to Him. Anything other than these will not be appreciated by God, however much the individuals themselves may attach value to them.
So whosoever from among them did good deeds, whilst he believed in Allah, His messengers and in the last day, will not be denied the due of his good deeds. Rather, Allah will multiply his reward for him and he will find it recorded in his book of deeds on the day he is resurrected for which he will be pleased.
Por lo tanto, a los que hicieron buenas obras, además de creer en Al-lah, Sus mensajeros y en el Último Día, no se les negará lo que es justo por sus buenas acciones. Al-lah les multiplicará su recompensa y la encontrarán registrada en su libro de acciones el día en que resuciten.
Onlardan kim salih ameller işlerse; o Allah'a, resullerine ve ahiret gününe iman eden kimsedir. Onun salih ameli asla inkâr edilmez. Bilakis Allah Teâlâ, onun amelini överek ona karşılığını kat kat verir. Yeniden diriltildiğinde amelini kitapta yazılı bulur ve bundan dolayı mutlu olur.
Nemoguće je da se stanovnici bilo kojeg naselja koje je Allah, džellešanuhu, uništio zbog nevjerstva, vrate na ovaj svijet i pokaju zbog grijeha te poprave svoj odnos spram Allaha.
Küfürlerinden dolayı helak ettiğimiz ülke halkının tövbe edip, tövbelerinin kabul edilmesi için dünyaya tekrar geri dönmeleri imkansızdır.
Es imposible para las personas de una ciudad que destruí debido a su incredulidad, que regresen a la vida para arrepentirse, y que Yo acepte su arrepentimiento.
Sungguh mustahil bagi penduduk suatu negeri yang telah Kami binasakan lantaran kekafiran mereka untuk kembali lagi ke dunia agar bertobat dan tobat mereka tersebut diterima.
May imposible sa mga naninirahan sa isang pamayanan na ipinahamak Namin dahilan sa kawalang-pananampalataya nito: na bumalik sila sa Mundo upang magbalik-loob at tanggapin ang pagbabalik-loob nila.
Il est impossible que l’on fasse revenir à la vie dans le bas monde et que nous laissions la possibilité aux habitants d’une cité que nous avons anéantis de se repentir et que l’on accepte leur repentir.
È impossibile che gli abitanti di un villaggio che abbiamo distrutto, a causa della loro miscredenza, tornino in vita, così che si pentano ed il loro pentimento venga accettato.
It is impossible for the people of a village I destroyed due to their disbelief that they return to the world to repent, and that I accept their repentance.
95- Helâk ettiğimiz bir ülke halkının (tekrar dünyaya) dönmeleri imkânsızdır.
95. Yani azaba uğrayıp helâk edilen ülke halklarının, yaptıkları kusurları telafi etmek için tekrar dünyaya dönmeleri mümkün değildir. Helak edilip azaba uğrayan kimseler için geri dönüş imkanı olmayacaktır. O halde bu buyruklara muhatap olanlar, helak edilmelerini gerektirecek şeyleri sürdürmekten sakınsınlar. Yoksa bu azap onların başlarına iner, bunu kaldırmaya da imkân olmaz. O halde geri dönüşün ve kusurları telafi etmenin mümkün olduğu zamanda bu kötülüklerden vazgeçsinler.
وَحَرَامٌ عَلَىٰ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُونَ (It is banned for (the people of) a town We destroyed that they come back - 21:95.) Commentators have given two different meanings to this verse. One, that the town and its people which Allah Ta` ala has destroyed cannot come back to life. The second explanation is that it is binding on the town which Allah has destroyed that it shall not return to this world. (Qurtubl) Thus the meaning of the verse is that the door of repentance is closed after death, and it is no more possible for someone to return to this world and atone for his sins by performing righteous deeds. The final court will take place on the Day of Judgment.
"Sungguh tidak mungkin atas (penduduk) suatu negeri yang telah Kami binasakan, bahwa mereka tidak akan kembali (kepada Kami)." (Al-Anbiya`: 95).
(95) Maksudnya menjadi perkara mustahil, perkampungan-perkampungan yang telah dibinasakan, yang dihujani siksaan (dari Allah) kembali lagi ke dunia untuk memperbaiki keteledoran mereka. Tidak ada jalan untuk kembali bagi orang yang sudah dibinasakan dan ditimpa siksa. Hendaknya, orang-orang (yang sedang diajak bicara oleh ayat ini) berhati-hati agar tidak menerus-kan perkara-perkara yang akan mendatangkan kehancuran hingga nanti benar-benar terjadi sehingga akhirnya tidak dapat ditolak. Tinggalkanlah (itu semua) di waktu yang masih memungkinkan dan kesempatan (untuk memperbaiki diri).
Và không bao giờ xảy ra cho việc trở lại trần gian để sám hối đối với cư dân của những thị trấn đã bị TA (Allah) hủy diệt vì tội chúng đã vô đức tin.
حَتَّىٰ إِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُم مِّن كُلِّ حَدَبٍ يَنسِلُونَ (Until when the Ya'juj and Ma'juj (Gog and Magog) are released, while they run down from every height - 21:96.) In the previous verse it was said that those who died in a state of unbelief will never return to this world. The phrase "until the Ya'juj and Ma'juj appear", really means that such people will never return, because the appearance of Ya'juj and Ma'juj will be a sign of near approach of the Dooms Day.
It is reported in Sahih of Muslim through Sayyidna Hudhaifah ؓ that he and some other Sahabah ؓ ، were in the midst of a discussion when the Holy Prophet ﷺ came to them and enquired as to what were they deliberating. They replied that they were discussing about the Qiyamah (Dooms Day). Thereupon he said that Qiyamah will occur only after ten signs have become manifest, and the appearance of Ya'juj and Ma'juj will be one of them.
Here the word فُتِحَت (released) is used for Ya'juj Ma'juj which means to let loose, which suggests that until the appointed time they will remain under restraint and confined behind some barrier from which they will be released when Doomsday is near. It is evident from the Holy Qur'an that this restraint is the wall made by Dhulqarnain which will disappear near the Qiyamah. Ya'juj and Ma’ juj and Dhulqarnain have been described in fair detail in Surah Al-Kahf, to which the reader may refer.
مِّن كُلِّ حَدَبٍ يَنسِلُونَ (while they run down from every height - 21:96) The word حَدَبٍ 'means an elevated place which may be a mountain or just a lump in the ground. We have also seen in Surah Al-Kahf that the place where Ya’ juj and Ma'juj have been confined is somewhere beyond the northern mountains. So when they will come out, they will be seen rushing down the mountain sides in their hordes.
Cư dân của các thị trấn bị hủy diệt đó sẽ không bao giờ trở lại trần gian cho tới khi Ya'juj (Gog) và Ma'juj (Magog) được thả và chúng sẽ tràn ra từ mỗi ngọn đồi vào ngày hôm đó, và chúng tràn ra rất nhanh.
They will never return, even until the barrier of Gog and Magog is opened and they begin emerging, hurriedly descending from every high piece of land.
Nakon što se otvori brana koja zadržava narode Jedžudž i Medžudž, oni će izaći i razići se po svim dijelovima Zemlje, spuštajući se sa svake uzvisine. Oni će se veoma brzo kretati.
Nunca regresarán, incluso cuando la barrera de Gog y Magog se abra y empiecen a emerger, apareciendo con prisa desde cada lugar elevado.
Hindi sila babalik kailanman hanggang sa kapag binuksan ang saplad ng Gog at Magog habang sila sa araw na iyon mula sa bawat mataas na bahagi ng lupa ay lalabas na mga nagmamabilis.
96- Nihâyet Yecuc ile Mecuc (seddi) açılır da onlar her tepeden akın ederler.
97- Ve hak vaat (kıyamet) de yaklaşır. İşte o zaman bakarsın ki kâfirlerin gözleri (dehşetten) yerinden fırlamış! “Yazıklar olsun bize! Gerçekten biz bu (günden) gafil idik, hatta (onu inkar eden) zalim kimselerdik.” derler.
96. Bu buyruklarda Yüce Allah, insanları küfür ve masiyetlerini sürdürmekten sakındırmakta, Ye’cüc ile Me’cüc’ün setlerinin açılmasının yaklaşmış olduğunu belirterek uyarmaktadır. Ye’cüc ile Me’cüc, Âdemoğullarına mensup iki büyük kabiledir. Zülkarneyn, bunların yeryüzünde fesat çıkardıkları kendisine şikâyet edildiğinde üzerlerine bir set yapmıştı. Ahir zamanda onların bu setleri açılacak, onlar da Yüce Allah’ın nitelendirdiği bu durum ve vasıfta yüksekçe her bir yerden insanların üzerlerine akın edeceklerdir. Bu ifadede onların dikkat çekecek kadar çok olduklarına ve yeryüzünde hızlıca yayılacaklarına dair delil vardır. Bu da ya bizzat onların hızlıca geleceklerine yahut da Yüce Allah’ın onlar lehine yaratmış olacağı ve uzağı kendilerine yakınlaştıracak, zoru kendilerine kolaylaştıracak şekilde vereceği sebepler ile olacaktır. Onlar insanları baskıları altına alacak ve dünyada üstünlük sağlayacaklardır. Kimse onlara karşı savaşma gücünü kendinde bulamayacaktır.
97. “Ve hak vaat” Yani Yüce Allah’ın geleceğini vaat ettiği Kıyamet günü “yaklaşır.” Yüce Allah’ın vaadi haktır, doğrudur. İşte o gün karşı karşıya kalacakları aşırı dehşetli hallerden ve yoğun musibetlerin baskısından, işledikleri günah ve suçlarını bildiklerinden dolayı kâfirlerin gözlerinin dışarı fırladığını göreceksin. O vakit ölüm ve helakin gelip kendilerini kurtarmasını isteyecekler. Geçmişte yaptıkları için pişmanlık duyacaklar ve: “Gerçekten biz bu (günden) gafil idik” diyeceklerdir. Bu büyük günden gaflet içindeydik, ölüm bize gelip de Kıyamet günü ile karşılaşıncaya kadar dünyanın zevki içerisinde oyalanıp duruyorduk. Eğer bir kimsenin pişmanlıktan dolayı ölmesi söz konusu olsaydı hiç şüphesiz onlar o an ölürlerdi. “Hatta (onu inkar eden) zalim kimselerdik” diyerek de zalimliklerini itiraf edeceklerdir. Yüce Allah, onlar hakkında adaletli bir hüküm vermiş olacaktır. O vakit hem onların hem de tapındıkları varlıkların, cehennem ateşine götürülüp atılmaları emrolunacaktır. İşte bundan dolayı Yüce Allah devamla şöyle buyurmaktadır:
Mereka sama sekali tidak akan pernah kembali ke dunia. Lalu jika tembok Yakjuj dan Makjuj dibukakan, pada hari itu Yakjuj dan Makjuj pun keluar dengan cepat dari setiap tempat yang tinggi.
Ye’cûc ile Me’cûc'un setti açıldığında onlar kesinlikle geri dönemezler. O gün onlar her yüksek tepeden hızlıca çıkarlar.
Non torneranno mai, anche se la diga di Yajūj e Majūj venisse aperta, ed usciranno di fretta da ogni alto luogo della terra.
Ils ne reviendront jamais à la vie, jusqu’à ce que le barrage retenant les Gog et Magog s’écroule et que ceux-ci se précipitent de tout point élevé de la Terre.
"Hingga apabila dibukakan (tembok) Ya'juj dan Ma'juj, dan mereka turun dengan cepat dari seluruh tempat yang tinggi. Dan telah dekatlah kedatangan janji yang benar (Hari Kebangkitan), maka tiba-tiba terbelalaklah mata orang-orang yang kafir. (Mereka berkata), 'Aduhai, celakalah kami, sesungguhnya kami dalam ke-adaan lalai tentang ini, bahkan kami dahulu adalah orang-orang yang zhalim'." (Al-Anbiya`: 96-97).
(96) Ini sebuah peringatan dari Allah bagi sekalian manusia agar mereka tidak selalu berada di atas kekufuran dan kubangan maksiat, serta bahwa sudah dekat masa keluarnya Ya'juj dan Ma'juj. Mereka adalah dua suku besar dari kalangan Bani Adam. Dzul Qarnain telah menutup gerbang keluar bagi mereka tatkala sampai kepada beliau (keluhan orang-orang) mengenai sepak-terjang peru-sakan yang mereka perbuat di bumi. Di akhir zaman nanti, pintu akan terbuka. Mereka pun bertebaran menuju orang-orang. Pada kondisi ini, gambaran yang disebutkan Allah adalah (mereka) ber-asal dari tempat yang tinggi, yakni hadb ﴾ يَنسِلُونَ 96 ﴿ "mereka turun dengan cepat," dengan bergegas.
Pada ayat ini terkandung pertanda besarnya jumlah mereka yang banyak lagi fantastis, dan kecepatan pergerakan mereka di bumi, baik dengan kemampuan mereka sendiri atau melalui cara-cara yang Allah ciptakan bagi mereka berupa sebab-sebab yang dapat mendekatkan jarak tempuh yang jauh, mempermudah perjalanan yang sulit. Mereka itu menundukkan orang-orang dan menguasai mereka di dunia. Tidak ada seorang pun yang berdaya untuk memerangi mereka.
(97) ﴾ وَٱقۡتَرَبَ ٱلۡوَعۡدُ ٱلۡحَقُّ ﴿ "Dan telah dekatlah kedatangan janji yang benar (Hari Kebangkitan)," yaitu pada Hari Kiamat yang sudah Allah janjikan kedatanganNya. Janji Allah sungguh-sungguh akan terwujud dan benar. Pada hari itu, engkau akan menyaksikan pan-dangan orang-orang kafir terbelalak karena dahsyatnya kekagetan mereka, prahara-prahara yang memiriskan hati dan kegaduhan yang mencekam. Mereka tidak menyadari kejahatan dan dosa-dosa me-reka. Mereka meneriakkan kecelakaan, kebinasaan, dan penyesalan, serta kesedihan atas kesempatan yang telah terlewatkan. Mereka berkata, ﴾ قَدۡ كُنَّا فِي غَفۡلَةٖ مِّنۡ هَٰذَا ﴿ "Sesungguhnya kami dahulu dalam kelalaian tentang ini," tentang hari yang agung ini. Kami di dunia terlenakan, asyik dalam permainan dunia sampai saat datangnya keyakinan (ajal), dan kami memasuki Hari Kiamat. Seandainya ada orang yang bisa meninggal gara-gara penyesalan dan kesedihan, niscaya mereka akan mati (karenanya). ﴾ بَلۡ كُنَّا ظَٰلِمِينَ 97 ﴿ "Bahkan kami dahulu adalah orang-orang yang zhalim," mereka mengakui tindak aniaya yang mereka perbuat dan keadilan Allah mengenai mereka. Pada hari itu, diperintahkan agar mereka dan sesembahan-sesem-bahan mereka dicampakkan ke dalam neraka.
Karena itu, Allah berfirman,
Lorsqu’ils sortiront, la Résurrection sera proche et ses évènements terrifiants seront imminents. Les yeux des mécréants seront grands ouverts et ils diront: Nous allons à notre perte ! Nous étions vraiment distraits et inattentifs dans le bas monde, ce qui explique que nous ne nous soyons pas préparés à ce Jour terrible. Notre mécréance et notre désobéissance nous rendaient injustes.
Their emergence, terror and violence will be a sign of the rising drawing nearer. The disbelievers will be left wide-eyed in horror, saying: Oh my, what a destruction faces us! We were indulged in futility in the world, preoccupied from preparing for this severe day. Rather, we were wrongdoers by disbelieving and committing sins.
When the Truth appears with clear arguments, a man is compelled to recognise it by the compulsion of his very nature. Now, those who accept the Truth after recognising it, remain in consonance with their nature. On the other hand, those who give importance to material things and, therefore, do not accept the Truth, are as if ignoring their nature—virtually casting a veil over it. Denial of Truth is always at the cost of shutting one’s senses. The fate of those who run this risk is that their entry into Islam becomes absolutely impossible: they are no longer receptive to the truth. Those who fail to recognise the Truth, though presented in rational arguments, will recognise it only when the Day of Judgement tears the veil away from their eyes. But, recognition at that stage will be of no avail, because it will be time not for acceptance itself, but for reaping the benefit of an earlier acceptance of the Truth.
Su surgimiento, el terror y la violencia serán un signo de que el fin del mundo y la resurrección se acercan. Los incrédulos, atónitos y horrorizados, dirán: “¡Ay, qué desastre nos espera! Nos concentramos en cosas vanas en el mundo, y no nos preocupamos en prepararnos para este día terrible”.
Dengan keluarnya mereka, hari Kiamat pun telah dekat dan kondisi mengerikan dan kesengsaraan hari itu pun telah mulai tampak. Tiba-tiba pandangan orang-orang kafir terbelalak lantaran kengerian hari itu seraya berkata, "Alangkah celakanya kami! Sungguh dahulu kami di dunia hanya berada dalam kesia-siaan dan tidak bersiap untuk mengahadapi hari yang besar ini. Bahkan dahulu kami hanyalah orang-orang zalim dengan berbuat kafir dan mengerjakan maksiat.
Onların yerlerinden çıkması ile kıyamet yaklaşır, korkusu ve şiddeti daha çok ortaya çıkar. Kıyametin korkusunun şiddetinden kâfirlerin gözleri açılır ve şöyle derler: Eyvah bizlere! Biz dünyada oyun içindeydik ve o büyük gün için hazırlık yapmaktan kendimizi alıkoyduk. Bilakis biz küfür ve günahları işleyerek zalim kimseler olduk.
Njihovim izlaskom, približit će se vrijeme Smaka svijeta pa će se, uslijed nezamislive strahote, pogledi nevjernika ukočiti, oni neće treptati, govorit će: “Teško nama, nastradali smo! O, kako smo se samo zabavljali uživajući na ovom svijetu, ne spremajući se za ovaj teški dan i sami sebi čineći nepravdu, čineći nevjerstvo i grijehe.
Nalapit ang [Araw ng] Pagbangon dahil sa paglabas nila at lumitaw ang mga hilakbot doon at ang mga matinding pangyayari roon kaya biglang ang mga paningin ng mga tagatangging sumampalataya ay nakabukas dahil sa tindi ng pangingilabot doon, na nagsasabi: "O kapahamakan namin! Kami nga noon sa Mundo ay nasa isang pagkalibang at pagkaabala para sa paghahanda para sa sukdulang araw na ito; bagkus Kami noon ay mga tagalabag sa katarungan dahil sa kawalang-pananampalataya at paggawa ng mga pagsuway."
E con la loro venuta si avvicinerà la Resurrezione, e si mostreranno i suoi orrori e la sua gravità. In quel momento, gli occhi dei miscredenti saranno spalancati, a causa della gravità di quel giorno, dicendo: "La distruzione sia su di noi! In vita eravamo distratti ed occupati, impreparati a questo grande giorno; al contrario, siamo stati ingiusti non credendo e commettendo peccati."
Ngày Phục Sinh sắp đến gần bởi sự tràn ra của Ya'juj và Ma'juj, những điều đáng sợ và khủng khiếp của nó sẽ xuất hiện, khi những người vô đức tin chứng kiến những cảnh tượng đó thì chúng sẽ mở to mắt trừng trừng và than: Ôi thật khốn khổ cho chúng ta, quả thật trên trần giang chúng ta đã từng thờ ơ, không chuẩn bị bất cứ thứ gì cho Ngày Vĩ Đại này, mà chúng ta còn là những kẻ sai quấy toàn làm điều tội lỗi và vô đức tin.
Hỡi những kẻ thờ đa thần, quả thật các ngươi và những vật mà các người thờ phượng ngoài Allah từ bục tượng, con người và jinn đều sẽ là chất đốt trong Hỏa Ngục, nơi mà các ngươi và toàn bộ thần linh của các ngươi ngoài Allah sẽ đi vào.
إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ (Surely, you and whatever you worship other than Allah are the fuel of Jahannam - 21:98) Here a question may arise as to the application of this verse to the case of Sayyidna Masih (علیہ السلام) ، Sayyidna ` Uzair (علیہ السلام) and angels who were also worshipped by some people. According to account given by Qurtubi in his Tafsir, this issue was adequately resolved by Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ who wondered that there is a verse in the Qur'an about which people have reservations, yet they do not question him about it. He went on to say that this may be due to the fact that either the people have found a convincing answer to their doubts or that they are totally indifferent and do not consider the matter important enough for any kind of investigation. When people asked him which particular verse he had in mind, he recited the verse إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ and went on to say that when this verse was revealed, it made the unbelievers of Quraish very angry because they felt that it offended their gods. So they approached Ibn al-Ziba` ra (A scholar of the scriptures) and complained to him about it. He said that if he were present there, he would have given them a reply which would have confounded all of them. Pressed further he said that he would have asked them what they thought about Sayyidna Masih (علیہ السلام) and about Sayyidna ` Uzair (علیہ السلام) ، who were worshipped by the Christians and the Jews respectively (meaning whether they too مَعَاذَ اللہ would be sent to Hell). The unbelievers of Quraish were delighted to hear this and were sure that Muhammad ﷺ would have no answer to their question.
Tunay na kayo, O mga tagapagtambal, at ang sinasamba ninyo bukod pa kay Allāh na mga anito at kabilang sa mga nalulugod sa pagsamba ninyo sa mga ito kabilang sa tao at jinn ay mga panggatong ng Impiyerno. Kayo at ang mga sinasamba ninyo ay doon mga papasok.
-Ey Müşrikler!- Şüphesiz ki sizin, Allah'ın dışında ibadet ettiğiniz putlar, insanlar ve cinlerden sizin ibadet etmenize razı olanlar cehennemin yakıtıdır. Siz ve ibadet ettikleriniz oraya gireceksiniz.
¡Idólatras! Ustedes y lo que adoran en lugar de Al-lah, y los que se complacen con ustedes en adorarlos, serán el combustible del fuego del infierno. Sin duda, ustedes y todo lo que adoran entrarán en él.
Ô polythéistes, vous ainsi que les idoles que vous adoriez à la place d’Allah ainsi que tous les humains et djinns qui acceptaient que vous les adoriez, serez le combustible de l’Enfer. Vous et toutes vos divinités entrerez en Enfer.
The Idolators and their gods are Fuel for Hell
Allah says to the people of Makkah, the idolators of the Quraysh and those who followed their religion of idol worship:
إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ
(Certainly you and that which you are worshipping now besides Allah, are (but) Hasab for Hell!). Ibn `Abbas said: "Kindling." This is like the Ayah:
وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ
(whose fuel is men and stones) 66:6. According to another report, Ibn `Abbas said:
حَصَبُ جَهَنَّمَ
(Hasab for Hell) means firewood in (the dialect of the people of) Zanjiyyah. Mujahid, `Ikrimah and Qatadah said: "Its fuel." Ad-Dahhak said: "The fuel of Hell means that which is thrown into it." This was also the view of others.
أَنتُمْ لَهَا وَارِدُونَ
((Surely) you will enter it.) means, you will go into it.
لَوْ كَانَ هَـؤُلاءِ ءَالِهَةً مَّا وَرَدُوهَا
(Had these been gods, they would not have entered there,) means, if these idols and false gods which you worshipped instead of Allah, had really been gods, they would not have entered the Hellfire.
وَكُلٌّ فِيهَا خَـلِدُونَ
(and all of them will abide therein forever.) means, the worshippers and the objects of their worship will all abide therein forever.
لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ
(Therein they will be breathing out with deep sighs and roaring) This is like the Ayah:
لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ
(they will have (in the Fire), Zafir and Shahiq) 11:106. Zafir refers to their exhalation, and Shahiq refers to their inhalation.
وَهُمْ فِيهَا لاَ يَسْمَعُونَ
(and therein they will hear not.)
The State of the Blessed
إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنَى
(Verily, those for whom the good has preceded from Us,) `Ikrimah said, "Mercy." Others said it means being blessed.
أُوْلَـئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ
(they will be removed far therefrom.) When Allah mentions the people of Hell and their punishment for their associating others in worship with Allah, He follows that with a description of the blessed who believed in Allah and His Messengers. These are the ones for whom the blessing has preceded from Allah, and they did righteous deeds in the world, as Allah says:
لِّلَّذِينَ أَحْسَنُواْ الْحُسْنَى وَزِيَادَةٌ
(For those who have done good is the best reward and even more) 10:26
هَلْ جَزَآءُ الإِحْسَـنِ إِلاَّ الإِحْسَـنُ
(Is there any reward for good other than good) 55:60 Just as they did good in this world, Allah will make their final destiny and their reward good; He will save them from punishment and give them a great reward.
أُوْلَـئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَلاَ يَسْمَعُونَ حَسِيَسَهَا
(they will be removed far therefrom. They shall not hear the slightest sound of it,) means, they will not feel its heat in their bodies.
وَهُمْ فِى مَا اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَـلِدُونَ
(while they abide in that which their own selves desire.) means, they will be safe from that which they fear, and they will have all that they love and desire. It was said that this was revealed to point out an exception in the case of those who are worshipped instead of Allah, and to exclude `Uzayr and the Messiah from their number. Hajjaj bin Muhammad Al-A`war reported from Ibn Jurayj, and `Uthman bin `Ata' reported from Ibn `Abbas:
إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنتُمْ لَهَا وَارِدُونَ
(Certainly you (disbelievers) and that which you are worshipping now besides Allah, are (but) Hasab for Hell! (Surely) you will enter it.) Then He made an exception and said:
إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنَى
(Verily, those for whom the good has preceded from Us.) It was said that this referred to the angels and `Isa, and others who are worshipped instead of Allah. This was the view of `Ikrimah, Al-Hasan and Ibn Jurayj. Muhammad bin Ishaq bin Yasar said in his book of Sirah: "According to what I have heard, the Messenger of Allah ﷺ sat down one day with Al-Walid bin Al-Mughirah in the Masjid, and An-Nadr bin Al-Harith came and sat down with them. There were also other men of Quraysh in the Masjid. The Messenger of Allah ﷺ spoke, then An-Nadr bin Al-Harith came up to him and the Messenger of Allah ﷺ spoke to him until he defeated him in argument. Then he recited to him and to them,
إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنتُمْ لَهَا وَارِدُونَ
(Certainly you and that which you are worshipping now besides Allah, are (but) Hasab for Hell! (Surely) you will enter it.) Until His Statement,
وَهُمْ فِيهَا لاَ يَسْمَعُونَ
(and therein they will hear not.) Then the Messenger of Allah ﷺ got up and went to sit with `Abdullah bin Al-Zab`ari As-Sahmi. Al-Walid bin Al-Mughirah said to `Abdullah bin Al-Zab`ari, "By Allah, An-Nadr bin Al-Harith could not match the son of `Abd Al-Muttalib in argument. Muhammad claims that we and these gods that we worship are fuel for Hell." `Abdullah bin Az-Zab`ari said: "By Allah, if I meet with him I will defeat him in argument. Ask Muhammad whether everyone that is worshipped instead of Allah will be in Hell with those who worshipped him, for we worship the angels, and the Jews worship `Uzayr, and the Christians worship Al-Masih, `Isa bin Maryam." Al-Walid and those who were sitting with him were amazed at what `Abdullah bin Az-Zab`ari said, and they thought that he had come up with a good point. He said this to the Messenger of Allah ﷺ, who said:
«كُلُّ مَنْ أَحَبَّ أَنْ يُعْبَدَ مِنْ دُونِ اللهِ، فَهُوَ مَعَ مَنْ عَبَدَهُ، إِنَّهُمْ إِنَّمَا يَعْبُدُونَ الشَّيْطَانَ وَمَنْ أَمَرَهُمْ بِعِبَادَتِه»
(Everyone who likes to be worshipped instead of Allah will be with the ones who worshipped him, for indeed they are worshipping the Shaytan and whoever told them to worship him.) Then Allah revealed the words:
إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنَى أُوْلَـئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ - لاَ يَسْمَعُونَ حَسِيَسَهَا وَهُمْ فِى مَا اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَـلِدُونَ
(Verily, those for whom the good has preceded from Us, they will be removed far therefrom (Hell). They shall not hear the slightest sound of it (Hell), while they abide in that which their own selves desire.) It was revealed about the mention of `Isa, `Uzayr and rabbis and monks who were also worshipped, who had spent their lives in devotion towards Allah, but the misguided people who came after them took them as lords instead of Allah. Concerning the notion of worshipping the angels as daughters of Allah, the following words were revealed:
وَقَالُواْ اتَّخَذَ الرَّحْمَـنُ وَلَداً سُبْحَانَهُ بَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُونَ
(And they say: "The Most Gracious has begotten children. " Glory to Him! They are but honored slaves). Until His saying,
وَمَن يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّى إِلَـهٌ مِّن دُونِهِ فَذلِكَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ كَذَلِكَ نَجْزِى الظَّـلِمِينَ
(And if any of them should say: "Verily, I am a god besides Him," such a one We should recompense with Hell. Thus We recompense the wrongdoers.) 21:26-29. Concerning `Isa bin Maryam, the fact that he is worshipped alongside Allah, and the amazement of Al-Walid and the others who were present at the argument of `Abdullah bin Az-Zab'ari, the following words were revealed:
وَلَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلاً إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ - وَقَالُواْ ءَأَالِهَتُنَا خَيْرٌ أَمْ هُوَ مَا ضَرَبُوهُ لَكَ إِلاَّ جَدَلاَ بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ - إِنْ هُوَ إِلاَّ عَبْدٌ أَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنَـهُ مَثَلاً لِّبَنِى إِسْرَءِيلَ - وَلَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَا مِنكُمْ مَّلَـئِكَةً فِى الاٌّرْضِ يَخْلُفُونَ وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ فَلاَ تَمْتَرُنَّ بِهَا
(And when the son of Maryam is quoted as an example, behold, your people cry aloud (laugh out at the example). And say: "Are our gods better or is he" They quoted not the above example except for argument. Nay! But they are a quarrelsome people. He was not more than a slave. We granted Our favor to him, and We made him an example for the Children of Israel. And if it were Our will, We would have made angels to replace you on the earth. And he shall be a known sign for the Hour. Therefore have no doubt concerning it.) 43:57-61 meaning, the miracles and signs that happened at his hands, such as raising the dead and healing the sick, are sufficient as signs of the approach of the Hour,
فَلاَ تَمْتَرُنَّ بِهَا وَاتَّبِعُونِ هَـذَا صِرَطٌ مُّسْتَقِيمٌ
(Therefore have no doubt concerning it. And follow Me (Allah)! This is the straight path) 43:63." What Ibn Az-Zab`ari said was a serious mistake, because the Ayah was addressed to the people of Makkah concerning their worship of idols which were inanimate and could not think. It was a rebuke for their worship of them, so Allah said:
إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ
(Certainly you (disbelievers) and that which you are worshipping now besides Allah, are (but) Hasab for Hell!) How could this be applied to Al-Masih, `Uzayr and others who did righteous deeds and did not accept the worship of those who worshipped them
لاَ يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الاٌّكْبَرُ
(The greatest terror will not grieve them,) It was said that this means death, as was narrated by `Abdur-Razzaq from Yahya bin Rabi`ah from `Ata.' Or it was said that the greatest terror refers to the blast of the Trumpet, as Al-`Awfi said narrating from Ibn `Abbas and Abu Sinan, Sa`id bin Sinan Ash-Shaybani. This was the view favored by Ibn Jarir in his Tafsir.
وَتَتَلَقَّـهُمُ الْمَلَـئِكَةُ هَـذَا يَوْمُكُمُ الَّذِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ
(and the angels will meet them, (with the greeting:) "This is your Day which you were promised".) meaning, the angels will greet them on the Day of Resurrection when they emerge from their graves with the words:
هَـذَا يَوْمُكُمُ الَّذِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ
("This is your Day which you were promised".) meaning, hope for the best.
"Sesungguhnya kamu dan sesuatu yang kamu sembah selain Allah, adalah umpan Jahanam, kamu pasti masuk ke dalamnya. Andaikata berhala-berhala itu tuhan-tuhan, tentulah mereka tidak masuk neraka. Dan semuanya akan kekal di dalamnya. Mereka merintih di dalam api, dan mereka di dalamnya tidak bisa men-dengar. Sesungguhnya orang-orang yang telah ada (untuk mereka) ketetapan yang baik dari Kami, mereka itu dijauhkan dari neraka. Mereka tidak mendengar sedikit pun suara api neraka, dan mereka kekal dalam menikmati apa yang diingini oleh mereka. Mereka tidak disusahkan oleh kedahsyatan yang besar (pada Hari Kiamat), dan mereka disambut oleh para malaikat. (Malaikat berkata), 'Inilah harimu yang telah dijanjikan kepadamu'." (98-103).
(98) Maksudnya, sesungguhnya kalian wahai orang-orang yang menyembah sesembahan lain selain Allah ﴾ حَصَبُ جَهَنَّمَ ﴿ "ada-lah umpan Jahanam," maksudnya menjadi bahan bakar dan kayu bakarnya ﴾ أَنتُمۡ لَهَا وَٰرِدُونَ 98 ﴿ "kamu pasti masuk ke dalamnya," dan berhala-berhala kalian.
(99) Hikmah masuknya berhala-berhala itu ke dalam neraka, padahal merupakan benda-benda mati yang tidak bisa berpikir, tidak punya dosa, adalah untuk menjelaskan kedustaan orang yang mendaulatnya sebagai sesembahan dan agar siksaan mereka semakin berat. Oleh karena itu, Allah berfirman, ﴾ لَوۡ كَانَ هَٰٓؤُلَآءِ ءَالِهَةٗ مَّا وَرَدُوهَاۖ ﴿ "Andaikata berhala-berhala itu tuhan-tuhan, tentulah mereka tidak masuk neraka." Firman ini semakna dengan Firman Allah تعالى,
﴾ لِيُبَيِّنَ لَهُمُ ٱلَّذِي يَخۡتَلِفُونَ فِيهِ وَلِيَعۡلَمَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ أَنَّهُمۡ كَانُواْ كَٰذِبِينَ 39 ﴿
"Agar Allah menjelaskan kepada mereka apa yang mereka perseli-sihkan itu, dan agar orang-orang kafir itu mengetahui bahwasanya mereka adalah orang-orang yang dusta." (An-Nahl: 39).
Masing-masing dari pihak yang menyembah dan obyek yang disembah akan kekal abadi di dalamnya, tidak akan pernah keluar darinya dan tidak akan berpindah darinya.
(100) ﴾ لَهُمۡ فِيهَا زَفِيرٞ ﴿ "Mereka merintih di dalamnya," lantaran dahsyatnya siksaan (yang menimpa mereka), ﴾ وَهُمۡ فِيهَا لَا يَسۡمَعُونَ 100 ﴿ "dan mereka di dalamnya tidak bisa mendengar," mereka tuli, bisu dan buta. Atau tidak dapat mendengarkan suara-suara selain suara sendiri, karena kerasnya suara didihannya, dahsyatnya rintihan dan kemurkaan neraka.
(101-102) Masuknya sesembahan kaum musyrikin ke dalam neraka, hanyalah patung-patung yang mempunyai rupa atau manusia yang disembah dalam keadaan ridha untuk diibadahi. Adapun al-Masih, Uzair, para malaikat dan lainnya yang disembah dari kalangan para wali Allah, maka sesungguhnya mereka tidak akan disiksa di dalamnya (neraka). Mereka justru masuk ke dalam makna Firman Allah, ﴾ إِنَّ ٱلَّذِينَ سَبَقَتۡ لَهُم مِّنَّا ٱلۡحُسۡنَىٰٓ ﴿ "Sesungguhnya orang-orang yang telah ada (untuk mereka) ketetapan yang baik dari Kami," maksudnya orang-orang yang sudah terlebih dulu ketetapan kebahagiaannya terdapat di dalam ilmu Allah dan Lauh Mahfuzh serta dalam kemudahan yang mereka jumpai di dunia untuk me-lakukan usaha-usaha yang baik dan amalan-amalan shalih. ﴾ أُوْلَٰٓئِكَ عَنۡهَا ﴿ "Mereka itu darinya," yaitu dari neraka ﴾ مُبۡعَدُونَ 101 ﴿ "dijauhkan," mereka tidak memasukinya, dan tidak berada di dekatnya. Bahkan mereka ditempatkan di tempat yang sangat jauh darinya sehingga tidak mendengarkan gemuruhnya dan menyaksikan kondisinya. ﴾ وَهُمۡ فِي مَا ٱشۡتَهَتۡ أَنفُسُهُمۡ خَٰلِدُونَ 102 ﴿ "Dan mereka kekal dalam menikmati apa yang diingini oleh mereka," berupa berbagai jenis makanan, minuman, pasangan hidup, panorama indah yang tidak pernah disaksikan oleh mata penglihatan, atau didengar oleh telinga atau-pun terbetik di hati seseorang. Kenikmatan itu berlangsung kon-tinyu untuk mereka, dan akan bertambah indah seiring perjalanan masa.
(103) ﴾ لَا يَحۡزُنُهُمُ ٱلۡفَزَعُ ٱلۡأَكۡبَرُ ﴿ "Mereka tidak disusahkan oleh ke-dahsyatan yang besar (pada Hari Kiamat)," maksudnya tidak membuat mereka tercekam saat manusia mengalami kegalauan yang sangat tinggi. Hal itu terjadi di Hari Kiamat. Saat neraka yang mendekat, begitu murka terhadap orang-orang kafir dan para pelaku maksiat. Orang-orang cemas ketakutan karenanya. Sementara itu, orang-orang tadi, mereka tidak dirundung oleh kesedihan karena tahu kondisi (baik) yang akan mereka jumpai. Allah telah menurunkan rasa aman kepada mereka dari hal-hal yang mereka takutkan. ﴾ وَتَتَلَقَّىٰهُمُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ ﴿ "Dan mereka disambut oleh para malaikat," tatkala mereka dibangkitkan dari kubur-kubur mereka dan datang menuju tempat kemuliaan sebagai utusan untuk menyambut mereka dengan hangat seraya berkata ﴾ هَٰذَا يَوۡمُكُمُ ٱلَّذِي كُنتُمۡ تُوعَدُونَ 103 ﴿ "Inilah harimu yang telah dijanjikan kepadamu'." Hendaknya apa yang dijanjikan Allah untuk kalian menjadi ketenangan pada kalian dan rasa senang kalian semakin besar atas kemuliaan yang ada di hadapan kalian. Hendaknya pula kegembiraan dan keceriaan kalian semakin sering lantaran Allah mengamankan kalian dari berbagai macam sumber rasa takut dan gangguan.
O idolaters! You and whatever you worship instead of Allah, together with whoever is content with you worshipping them, shall be the fuel of hellfire. You and everything you worship will surely enter it.
98- Siz de Allah’ın dışında taptıklarınız da cehennem odunusunuz. Siz, oraya gireceksiniz.
99- Eğer bunlar ilâh olsalardı oraya girmezlerdi. Hepsi de orada ebediyen kalacaklardır.
100- Onlar orada inleyerek nefes verecekler ve (azabın şiddetinden hiçbir şey) işitmeyeceklerdir.
101- Kendileri için daha önce tarafımızdan en güzel (akıbet) takdir edilmiş olanlar, işte onlar oradan uzak tutulacaklardır.
102- Onlar, ateşin sesini dahi işitmezler. (Aksine) onlar canlarının arzu ettiği şeyler içinde ebedi kalacaklardır.
103- En büyük dehşet, onları endişelendirmez. Melekler onları karşılayıp:“İşte bu, size vaat edilen gündür” derler.
98. Siz ey Allah ile birlikte başkasına da ibadet edenler! “Siz de Allah’ın dışında taptıklarınız da” cehennemin tutuşturucusu, yakıtı, “odunusunuz.” Putlarınızla beraber “oraya gireceksiniz.”
99. Putların cansız, aklı bulunmayan ve günahsız varlıklar olmalarına rağmen cehennem ateşine girmelerindeki hikmet, onları ilâh edinenlerin yalanlarını açıklamak ve onların azaplarını daha da artırmaktır. Bundan dolayı Yüce Allah, şöyle buyurmaktadır:“Eğer bunlar ilâh olsalardı oraya girmezlerdi.” Bu da Yüce Allah’ın şu buyruğunu andırmaktadır: “(Böylece) hakkında ayrılığa düştükleri şeyleri onlara açıklayacak ve kafirler de kendilerinin gerçekten yalancı kimseler olduklarını bileceklerdir.”(en-Nahl, 16/39) İbadet edenler olsun, ibadet olunanlar olsun cehennemde ebediyen kalacaklardır, oradan çıkamayacaklar ve oradan başka bir yere geçemeyeceklerdir.
100. Azabın şiddetinden dolayı “Onlar orada inleyerek nefes verecekler ve (azabın şiddetinden hiçbir şey) işitmeyeceklerdir.” Orada dilsiz, sağır ve kör kalacaklardır. Yahut da cehennemin ileri derecedeki kaynama sesinden ve uğultusundan başka bir ses işitmeyeceklerdir.
101. Müşriklerin tapındıkları ilâhların ateşe girmeleri, sadece putlar hakkında yahut kendisine ibadet olunmasına rıza gösteren batıl mabudlar hakkında söz konusudur. Mesih, Üzeyr, melekler ve bu kabilden kendilerine ibadet olunan Allah’ın dostlarına gelince onlar elbette ki azap görmeyeceklerdir. Aksie onlar şu buyruğun kapsamına dahildirler:“Kendileri için daha önce tarafımızdan en güzel (akıbet) takdir edilmiş olanlar” Yüce Allah’ın ilminde, Levh-i Mahfuz’da haklarında dünya hayatında iyilikler ve salih ameller kolaylaştırılarak mutlu ve bahtiyar kimseler arasında oldukları takdir edilmiş bulunanlar “işte onlar, oradan” cehennemden “uzak tutulacaklardır.” Oraya girmeyecekler, hatta yaklaşmayacaklar bile. Aksine onlar oradan alabildiğine uzaklaştırılacaklardır.
102. O kadar ki oranın sesini dahi işitmeyecek ve cehennemin kendisini bile görmeyeceklerdir. “(Aksine) onlar canlarının arzu ettiği” yiyecek, içecek, eşler ve manzaralardan oluşan hiçbir gözün görmediği, hiçbir kulağın işitmediği ve hiçbir insanın hatırından geçirmediği “şeyler içinde ebedi kalacaklardır” ve bu, onlar için süreklidir, zaman geçtikçe bu nimetlerin güzelliği de artıp duracaktır.
103. “En büyük dehşet onları endişelendirmez” İnsanlar ileri derecede korkup dehşete düşeceklerinde kendileri tedirgin olmayacaklardır. Bu, Kıyamet gününde cehennem ateşinin yakınlaştırılacağı vakit olacaktır. O vakit cehennem kâfirlere ve isyankârlara karşı öfkelenip köpürecek, insanlar bu işten dolayı alabildiğine korkacaklardır. Onlar kendilerini bekleyen nimetleri bildiklerinden ve Yüce Allah da korktuklarından yana onlara güvenlik altında olacakları teminatını verdiğinden dolayı bu durumdan tasalanmayacaklardır. Kabirlerinden diriltilecekleri ve amel defterlerini almak üzere asil binekler üzerinde konuk heyetler halinde gelecekleri vakit “melekler onları” tebrik ederek “karşılayıp: İşte bu, size vaat edilen gündür, derler.” Allah’ın size vaat ettiğinden dolayı ne mutlu sizlere! Karşı karşıya kalacağınız lütuf ve ihsanlardan ötürü müjde size! Alabildiğine sevinebilir, neşelenebilirsiniz. Çünkü hoşunuza gitmeyecek ve sizi korkutacak her şeye karşı Allah, sizi güvenlik altına almıştır.
In verità voi, o idolatri, e le divinità che adoravate all'infuori di Allāh, e quelli che erano in accordo con il vostro culto, sia uomini che Jinn, siete combustibile dell'Inferno, voi e coloro che adoravate, e sarete introdotti in esso.
O mnogobošci, vi, vaša božanstva koja ste obožavali, i svi ljudi i džini koji su bili zadovoljni tim činom, bit ćete gorivo džehennemsko. I vi, i vaša božanstva, u Vatru ćete ući.
Sungguh kalian -wahai orang-orang musyrik- dan yang kalian sembah selain Allah, baik berupa patung-patung ataupun orang yang rida disembah selain Allah dari kalangan manusia dan jin akan menjadi bahan bakar neraka Jahanam. Kalian dan tuhan-tuhan yang kalian sembah pasti akan memasukinya.
If these worshipped things were in reality gods that were worthy of being worshipped, they would not be entering the hellfire with their worshippers. Yet they shall all be entering it, having to remain in it forever, never to come out of it.
O nevjernici, da su lažni bogovi kojima ste se klanjali bili dostojni da im se ibadet čini, oni ne bi s vama ušli u paklenu vatru! Vi i vaša božanstva, kojima ste se klanjali, a ne Allahu, u džehennemu ćete vječno boraviti i iz njega nikada neće izići.
Si estas cosas que adoran fueran en realidad dioses dignos de adoración, no ingresarían en el infierno junto a sus adoradores. Sin embargo, todos entrarán en él, donde tendrán que permanecer por toda la eternidad, y jamás saldrán de allí.
Si ces idoles étaient véritablement des divinités qui méritent d’être adorées, elles ne seraient pas entrées en Enfer avec leurs adorateurs. Tous entreront en Enfer et y demeureront éternellement sans possibilité d’en sortir.
Eğer bu ibadet edilenler hak ilah olsalardı, kendilerine ibadet edenlerle birlikte cehenneme girmezlerdi. Bütün ibadet eden ve edilenler cehennemdedir. Orada ebedî kalacaklar ve ondan çıkamayacaklardır.
Seandainya tuhan-tuhan yang kalian sembah ini adalah tuhan-tuhan yang disembah secara hak maka mereka dan orang-orang yang menyembah mereka tidak akan masuk neraka. Tetapi, semua para penyembah dan yang disembah akan masuk ke dalam neraka, mereka semua kekal di dalamnya, dan tidak akan pernah keluar darinya.
Kung sakaling ang mga sinasambang ito ay naging mga diyos na sinasamba ayon sa karapatan, hindi sana sila pumasok sa Apoy kasama ng mga sumamba sa kanila. Bawat isa sa mga tagasamba at mga sinamba ay sa Apoy mga mamamalagi magpakailanman; hindi sila makalalabas mula roon.
Se queste divinità venissero realmente adorate, non verrebbero introdotte nel Fuoco con i loro adoratori, e tutti, sia gli adorati che gli adoratori, sono nel Fuoco, nel quale resteranno per l'eternità, senza mai uscirne.
Nếu những vật thần linh được thờ phượng này là đích thực thì chắc chắn chúng đâu vào trong Hỏa Ngục ở cùng với những ai đã thờ phượng chúng, tất cả những vật thờ phượng và những kẻ thờ phượng chúng đều phải vào trong Hỏa Ngục không bao giờ được trở ra.
Nơi Hỏa Ngục, trong những cơn đau đớn tột cùng, chúng sẽ rên rỉ dữ dội, và trong Hỏa Ngục chúng sẽ không nghe thấy được gì do những cơn đau điếng mà chúng đang hứng chịu.
Leur douleur sera telle qu’ils respireront avec difficulté et ils seront tellement préoccupés par ce qu’ils subiront qu’ils n’entendront rien.
Nevjernici paćenici u džehennemskoj će vatri prigušeno jecati i uzdisati, zbog teške patnje, muke i bezizlaza koji će ih snaći. Uslijed nezamislivo goleme i strahovite patnje, oni u paklenoj vatri ništa neće čuti.
Ukol sa kanila roon, dahil sa tindi ng dinaranas nilang mga sakit, ay paghingang matindi. Sila sa Apoy ay hindi nakaririnig ng mga tunog dahil sa tindi ng hilakbot na nakahihindik na tumama sa kanila.
Due to the severity of torture they shall face, they shall wail and breathe sharply. They will not be able to hear sounds due to the immense horrific torment that will afflict them.
Di dalamnya mereka mengeluarkan napas sangat keras karena kedahsyatan rasa sakit yang mereka derita. Di dalam neraka itu mereka juga tidak dapat mendengar suara lantaran keras dan ngerinya azab yang menimpa mereka.
In essa avranno un respiro affannato, per l'intensità delle sofferenze che subiranno, e saranno nel fuoco, non sentiranno le voci a causa del grande terrore che li avrà afflitti.
-Orada karşılaştıkları azabın şiddetinden- şiddetli bir şekilde iç çekerler. Onlar cehennemde kendilerine isabet eden dehşet verici korkudan dolayı sesleri işitmezler.
Debido a la severidad de la tortura que enfrentarán, gemirán y respirarán bruscamente. No podrán escuchar sonidos debido al gran y horrendo tormento que los afligirá.
Cuando los idólatras dijeron: “¡En verdad Jesús y los ángeles que fueron adorados entrarán al fuego del infierno!”, Al-lah les dijo: “Ciertamente, aquellos respecto de los cuales se decretó en el Conocimiento de Al-lah que serían de los bienaventurados, como Jesús, estarán alejados del fuego del infierno”.
Noong nagsabi ang mga tagapagtambal: "Tunay na si Jesus at ang mga anghel na sinamba ay papasok sa Impiyerno," nagsabi naman si Allāh: "Tunay na ang mga nauna sa kaalaman ni Allāh na sila ay kabilang sa mga alagad ng kaligayahan tulad ni Jesus – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – ay mga pinalayo sa Apoy."
Ketika orang-orang musyrik berkata, "Sesungguhnya Isa dan para malaikat yang disembah selain Allah akan masuk neraka", maka Allah berfirman, "Sesungguhnya orang-orang yang telah ada ketetapan dalam ilmu Allah bahwa mereka adalah orang-orang yang bahagia seperti Isa -'alaihissalām- maka mereka itu dijauhkan dari neraka."
Lorsque les polythéistes prétendirent que Jésus et les anges qui sont adorés iront en Enfer, Allah leur répondit:
Ceux dont j’ai décidé qu’ils seront des bienheureux, à l’image de Jésus par exemple, seront éloignés du Feu.
Quando gli idolatri dissero: (in verità ‘Īsāعيسى e gli angeli الملائكة, coloro che venivano adorati, entreranno nel fuoco) Allāh disse: "In verità, è stato già prescritto, nella Sapienza di Allāh, che essi siano la gente gioiosa, come ‘Īsā, pace a lui, allontanati dal Fuoco".
Mušrici su govorili da će Isa i meleki koji su bili obožavani, u Vatru ući, ali Allah je rekao: "Oni koji su sretnici i kojima je to predodređeno, poput Isaa alejhisselam, bit će daleko od Vatre."
At that point Allah Ta` ala revealed the verse : إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُم مِّنَّا الْحُسْنَىٰ أُولَـٰئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ (Surely, those for whom the good (news) from Us has come earlier shall be kept far away from it. - 21:101) that is those for whom Our grace and good result is ensured will be kept away from Hell. And for the same Ibn al-Ziba` ra، Allah Ta` ala has revealed this Qur’ anic verse a. وَلَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ (43:57) that is when Ibn al-Ziba` ra put forward the example of Sayyidah Maryam (علیہا السلام) ، the people of his clan, Quraish, were overtaken by joy.
Müşrikler: "Kendilerine ibadet edilen İsa ve melekler de cehenneme gireceklerdir" deyince, Yüce Allah onlara şöyle cevap vermiştir: Şüphesiz ki Allah'ın ezeli ilminde İsa -aleyhisselam- gibi saadet ehli olan kimseler cehennemden uzak olacaklardır."
When the idolaters said, “Indeed, Jesus and the angels whom were worshipped, will therefore enter the hellfire!” Allah said, “Verily, those regarding whom it was decreed in the Knowledge of Allah that they would be from the people of good fortune, like Jesus (peace be upon him), will be kept away from the hellfire.”
Khi những người thờ đa thần nói "quả thật Ysa và các Thiên Thần được thờ phượng đều sẽ vào Hỏa Ngục" thì Allah phán bảo: quả thật, những người đi trước trong kiến thức Allah rằng họ là những người được hưởng hạnh phúc chẳng hạn như Ysa đều được đưa ra xa khỏi Hỏa Ngục.
Họ (những người có đức tin, những người của Tawhid) sẽ không nghe thấy bất cứ âm thanh hay tiếng động nào của Hỏa Ngục, họ sẽ đời đời và vĩnh viễn ở trong sự hưởng thụ những khoái lạc và niềm hành phúc mà họ mong muốn, những khoái lạc và niềm hạnh phúc đó sẽ bất tận và không bao giờ đứt đoạn hay chấm dứt.
The sound of Hell shall not reach their ears, while they shall reside among whatever bounties their hearts desire. These bounties shall never finish.
Suara desis api Neraka Jahanam tidaklah sampai ke telinga mereka, dan mereka kekal dalam menikmati kenikmatan dan kelezatan hidup yang diingini oleh diri mereka, kenikmatan ini tidaklah terputus dari mereka selamanya.
El sonido del Infierno no llegará a los oídos de los bienaventurados. Estarán por toda la eternidad disfrutando de los deleites que deseen en lo mas profundo de su ser.
Cehennemin uğultusunun sesi onlara ulaşmaz. Onlar cennette nefislerinin arzuladığı nimet ve lezzetler içinde yaşarlar. Onların içinde bulundukları nimetler kesinlikle kesintiye uğramaz.
Hindi makararating sa pandinig nila ang tunog ng Impiyerno habang sila sa ninasa ng mga sarili nila na kaginhawahan at mga sarap ay mga mananatili; hindi mapuputol ang kaginhawahan nila magpakailanman.
Oni neće čuti huku paklene vatre niti vapaje paćenika nesretnih, jer su stekli Allahovu naklonost i ušli u džennet, gdje su u Allahovoj blizini; imat će sve što njihove duše požele; u Allahovoj će blagodati vječno ostati.
Les bruits de l’Enfer ne parviendront pas à leurs oreilles et ils jouiront de plaisirs éternels qui ne s’interrompront jamais.
Il suono dell'Inferno non raggiungerà il loro udito, e vivranno nelle beatitudini e nei godimenti che le loro anime desiderano: la loro beatitudine non verrà mai interrotta.
Non incuterà loro timore il grande orrore quando il Fuoco si chiuderà sul loro popolo, e gli angeli li riceveranno congratulandosi con loro, dicendo: "Questo è il vostro giorno, che vi è stato promesso in vita", e annunceranno loro la beatitudine che incontreranno.
Neće osjetiti strah zbog najvećeg užasa kada vatra obuzme njene stanovnike, niti će se prestraviti kad se oni prestrave, njih će meleki s radoviješću dočekivati: “Ovo je dan velikog uspjeha i spasa, koji vam je vaš Gospodar obećao!”
Ils ne seront pas concernés par la grande frayeur causée par la fermeture de l’Enfer sur ses habitants et les anges les accueilleront en les félicitant en ces termes: Ceci est le jour que l’on vous promettait dans le bas monde et dont on vous annonçait les délices.
The great horror of the hellfire when it surrounds its inhabitants shall not scare them, and the angels will welcome them with glad tidings, saying: “This is your day that you were promised in the world; the one you were given glad tidings of receiving bounties in!”
El gran espanto del fuego del infierno no los atemorizará cuando rodee a sus habitantes. Los ángeles recibirán con buenas nuevas a los bienaventurados diciendo: “Este es el día que les fue prometido, ¡aquél del cual se les dijo que en él recibirían todo lo que desearan!
Kengerian pemandangan neraka tatkala ditimpakan kepada penghuninya tidak membuat mereka takut. Para malaikat akan menyambut mereka dengan ucapan selamat sambil mengatakan, "Inilah hari yang dijanjikan untuk kalian dan yang diberikan kabar gembira pada kalian -berupa kenikmatan yang bakal kalian dapatkan di dalamnya- sewaktu di dunia."
‘Abdullah ibn az-Zab‘ari was a famous poet of ancient times. When this verse was revealed, he urged the people to ask the Prophet Muhammad if all those being worshipped other than God along with their worshippers would go to hell. He then pointed out that, in fact, they were worshipping angels, the Jews were worshipping the Prophet ‘Uzayr and the Christians were worshipping the Messiah. The polytheists were very anxious to understand this point and asked the Prophet Muhammad about it. He replied that the one who was being worshipped, and liked to be worshipped instead of God, would accompany the worshipper. On hearing this reply, ‘Abdullah ibn az-Zab‘ari did not enter into any further arguments but embraced Islam. (Tafsir ibn Kathir, vol. III, p. 199 ). This shows that this verse refers to a deity made of stone, etc., or one who himself liked to be worshipped. One who worshipped anybody other than God and one who was so worshipped and liked to be so worshipped, would both be cast into hell in order to teach the people a lesson. Doomsday will be a terrible day. But those who fear Doomsday before its arrival, will be safe from the terror of that day. They will be sent to a world full of heavenly pleasures.
Hindi magpapangamba sa kanila ang hilakbot na sukdulan kapag itinataklob ang Apoy sa mga maninirahan doon at haharap sa kanila ang mga anghel nang may pagbati habang mga nagsasabi: "Ito ay ang Araw ninyo na kayo noon ay pinangangakuan nito sa Mundo at binabalitaan ng daranasin ninyo rito na kaginhawahan,
Cehennem ehlinin üzerine cehennem ateşi kapatıldığı zaman en büyük korku bile onları korkutamaz. Melekler onları tebrik ederek: İşte bu dünyada iken size vadedilen gündür, derler. Orada kendilerini bekleyen nimetlerle onları müjdelerler.
Họ sẽ không còn sự kinh hãi lúc Hỏa Ngục đã đón lấy cư dân của nó vì các Thiên Thần nghênh đón với lời chúc mừng: đây là Ngày của quí vị, Ngày mà quí vị đã được hứa lúc còn trên trần gian, quí vị hãy vui cười cho niềm hạnh phúc mà quí vị được hưởng thụ.
لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ (They will not be grieved by the Biggest Panic - 21:103). Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has said that (the Biggest Panic) refers to the second call of the Horn ( صُور ), when all the dead will assemble to give an account of their actions in the world. Some others have said that الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ (the Biggest Panic) is the first call of the Horn. Ibn Al-` Arabi has said that the Horn will be blown thrice: The first call will be نَفخَہُ الفَزَع which will put everyone into utter confusion, and is referred to here as الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ (the Biggest Panic). The second call will be نَفخہُ الصِّعق when everyone will die. The third call will be نَفخَہُ البَعث when all the dead will be resurrected. This version derives support from a hadith of Abu Hurairah رضی اللہ تعالیٰ عنہ which has been quoted in Musnad Abu Ya` la and Baihaqi, ` Abd Ibn Humaid, Abu al-Sheikh, Ibn Jarir al-Tabari etc. (Mazhari).
Vào Ngày đó, TA (Allah) sẽ cuốn bầu trời lại giống như các tờ kinh được cuốn lại, TA sẽ phục sinh nhân loại theo hình dáng mà TA đã tạo chúng ra ban đầu. TA đã hứa điều đó và với lời hứa đó TA sẽ không bao giờ thất hứa. Quả thật TA chắc chắn thực hiện đúng những gì đã hứa.
يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ (The Day when We roll up the sky like a scroll rolls up the writings. - 21:104.) According to Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ the word سِّجِلِّ means a sheet of a book. ` Ali Ibn Abi Talhah, 'Aufi’, Mujahid, Qatadah, Ibn Jarir and Ibn Kathir have all adopted the same meaning of the word. The word کُتُب in the verse is used for المَکتُوب that is something written. So the meaning of the verse is that the sky will be rolled up like a scroll with its writings. (Ibn Kathir)
Sahih al-Bukhari contains a story on the authority of Sayyidna ` Abdullah Ibn ` Umar ؓ that the Holy Prophet ﷺ said that on the Day of Judgment Allah Ta` ala would roll up all the seven skies and the seven worlds along with all the created things thereon in His hand, and all of them together would be no more than a grain of rye in His hand. (Ibn Kathir)
Il giorno in cui piegheremo il cielo come vengono piegate le pagine sul loro contenuto, raduneremo il creato nella stessa forma in cui vennero creati la prima volta. Questa Nostra promessa è una promessa che non mancherà: in verità Noi realizziamo ciò che promettiamo.
O gün kağıdın dürüldüğü gibi göğü düreriz. İlk defa yarattığımız şekilde mahlukatı haşrederiz. Bunu biz vadettik. Bu sözünde durulmayan bir vaat değildir. Şüphesiz ki biz, vadettiğimiz şeyi gerçekleştiririz.
El día en que enrollaré los cielos como un pergamino y reuniré la creación en el estado en que fueron creados por primera vez. He prometido que sucederá, no faltaré a esa promesa. Ciertamente cumpliré Mi promesa.
On the day in which I shall roll up the heavens like the rolling up of a scroll, and congregate the creation in the state they were created in the first instance. I have promised that it will happen; a promise that there is no going back on. I shall indeed fulfil My promise.
"(Yaitu) pada hari Kami menggulung langit sebagaimana menggulung lembaran-lembaran kertas. Sebagaimana Kami telah memulai penciptaan pertama, begitulah Kami akan mengulangi-nya. Itulah janji yang pasti Kami tepati; sesungguhnya Kami-lah yang akan melaksanakannya. Dan sesungguhnya telah Kami tulis di dalam Zabur sesudah (Kami tulis dalam) Lauh Mahfuzh, bah-wasanya bumi ini dipusakai hamba-hambaKu yang shalih." (Al-Anbiya`: 104-105).
(104) Allah mengabarkan bahwa pada Hari Kiamat, Dia akan melipat langit-langit kendatipun bentuknya besar dan begitu luas, sebagaimana seorang penulis menutup lembaran-lembaran catatan. Yakni, kertas yang dipakai untuk menulis. Maka, bintang-bintangnya akan jatuh berserakan, matahari dan bulan akan terlipat, tergelincir keluar dari tempat porosnya.
﴾ كَمَا بَدَأۡنَآ أَوَّلَ خَلۡقٖ نُّعِيدُهُۥۚ ﴿ "Sebagaimana Kami telah memulai pen-ciptaan pertama begitulah Kami akan mengulanginya." Maksudnya, pengembalian Kami dalam mencipta seperti permulaan Kami dalam mencipta mereka. Sebagaimana Kami (mampu) memulai penciptaan mereka yang sebelumnya mereka belum menjadi apa pun, demikian pula Kami (mampu) mengembalikan mereka (hidup) setelah mati.
﴾ وَعۡدًا عَلَيۡنَآۚ إِنَّا كُنَّا فَٰعِلِينَ 104 ﴿ "Itulah janji yang pasti Kami tepati. Sesungguhnya Kamilah yang akan melaksanakannya." Kami akan menjalankan janji Kami, karena kesempurnaan kekuatanNya, dan bahwa tidak ada sesuatu pun yang mampu mencegahNya.
(105) ﴾ وَلَقَدۡ كَتَبۡنَا فِي ٱلزَّبُورِ ﴿ "Dan sesungguhnya telah Kami tulis di dalam Zabur," yaitu kitab yang tertulis, maksudnya kitab-kitab yang diturunkan, misalnya Taurat dan lainnya, ﴾ مِنۢ بَعۡدِ ٱلذِّكۡرِ ﴿ "sesudah (Kami tulis dalam) Lauh Mahfuzh," maksudnya, Kami telah menulis-kannya dalam kitab-kitab yang diturunkan pasca Kami menulis-kannya di kitab terdahulu, yaitu Lauh Mahfuzh dan buku induk yang sesuai dengan seluruh catatan takdir yang berlaku di akhir masa dan yang tertulis di dalamnya, ﴾ أَنَّ ٱلۡأَرۡضَ ﴿ "bahwasanya bumi ini," yaitu hunian surga ﴾ يَرِثُهَا عِبَادِيَ ٱلصَّٰلِحُونَ 105 ﴿ "dipusakai hamba-hambaKu yang shalih," yang melaksanakan perintah-perintah dan menjauhi larangan-larangan. Mereka itulah orang-orang yang mana Allah akan mewariskan surga-surga kepada mereka. Seperti perkataan para penghuni surga,
﴾ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ ٱلَّذِي هَدَىٰنَا لِهَٰذَا ﴿
"Segala puji bagi Allah yang telah menunjuki kami kepada (surga) ini." (Al-A'raf: 43).
﴾ وَأَوۡرَثَنَا ٱلۡأَرۡضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ ٱلۡجَنَّةِ حَيۡثُ نَشَآءُۖ ﴿
"Dan Dia telah (memberi) kepada kami tempat ini, sedang kami (diperkenankan) menempati tempat dalam surga di mana saja yang kami kehendaki." (Az-Zumar: 74).
Dan mengandung kemungkinan bahwa maksudnya adalah menjadikan mereka sebagai para khalifah di bumi ini, dan bahwa Allah mendudukkan orang-orang shalih sebagai penguasa di bumi dan menetapkan mereka sebagai pemiliknya. Seperti Firman Allah,
﴾ وَعَدَ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنكُمۡ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَيَسۡتَخۡلِفَنَّهُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ كَمَا ٱسۡتَخۡلَفَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ …﴿
"Dan Allah berjanji kepada orang-orang yang beriman di antara kamu dan mengerjakan amal-amal shalih bahwa Dia sungguh akan men-jadikan mereka berkuasa di bumi, sebagaimana Dia telah menjadikan orang-orang yang sebelum mereka…." (An-Nur: 55).
sa Araw na magtutupi Kami sa langit tulad ng pagtupi ng kalatas sa nilalaman nito at kakalap Kami sa nilikha ayon sa anyo nila na nilikha sila ayon doon sa unang pagkakataon. Nangako Kami niyon ayon sa isang pangakong walang pagsira roon. Tunay na Kami ay laging magpapatupad ng anumang ipinangangako Namin.
Yaitu pada hari Kami menggulung langit seperti menggulung lembaran-lembaran kertas beserta apa yang ada padanya dan Kami akan mengumpulkan semua makhluk dalam keadaan seperti mereka diciptakan pertama kali. Kami telah membuat suatu janji akan terjadinya peristiwa itu dengan janji yang tak akan diselisihi karena Kami selalu menepati apa yang Kami janjikan.
104- O gün gökleri, yazılı sayfanın katlanıp dürüldüğü gibi düreceğiz. İlk yaratmaya başladığımız gibi (hepsini) tekrar yaratırız. Bu, üzerimize aldığımız bir vaattir. Şüphesiz biz bunu yapacağız.
105- Andolsun ki biz, Zikir’den sonra Zebûr’da da:“Yeryüzüne salih kullarım mirasçı olacaktır” diye yazdık.
104. Yüce Allah, Kıyamet gününde alabildiğine geniş ve muazzam olmalarına rağmen gökleri, kâtibin yazı yazdığı bir kağıdı katlayıp dürdüğü gibi düreceğini haber vermektedir. O vakit gökteki yıldızlar etrafa saçılıp savrulacak, güneşin ve ayın ışığı söndürülecek, hepsi yerlerinden kopup dağılacaklardır. “İlk yaratmaya başladığımız gibi (hepsini) tekrar yaratırız.” Yani onları ilkin nasıl yarattı isek tekrar öylece yaratacağız. Daha önceden hiçbir şey değilken insanları nasıl yarattıysak, ölümlerinden sonra da onları o şekilde dirilteceğiz. “Bu, üzerimize aldığımız bir vaattir. Şüphesiz biz bunu yapacağız.” Yani vaat ettiğimizi gerçekleştiririz. Çünkü O’nun kudreti kemâl derecesindedir ve hiçbir şey O’na karşı koyamaz.
105. “Andolsun ki Biz Zikir’den sonra Zebûr’da da” Zebûr, yazılmış kitap demektir. Maksat ise Tevrat ve benzeri Allah tarafından indirilmiş bütün kitaplardır. “Zikir” ise Levh-i Mahfuz, yani vücuda gelen bütün takdirlerin kendisine uygun olarak gerçekleştiği ilk kitaptır. Yani biz, bunu ilkin Levh-i Mahfuz’da daha sonra da indirilmiş kitaplarda yazdık. Onlarda yazılı lansa şudur: “Yeryüzüne” yani cennete “salih” emrettiklerimi yerine getiren ve yasaklarımdan sakınan “kullarım mirasçı olacaktır.” İşte Yüce Allah’ın cenneti kendilerine miras vereceği kimseler bunlardır. Nitekim cennetliklerin yapacakları belirtilen şu dua da buna benzemektedir:“Bize olan vaadini yerine getiren, cennetten dilediğimiz yere yerleşmek üzere arzı bize miras veren Allah’a hamd olsun.”(ez-Zümer, 39/74) Bu buyrukla yeryüzündeki hakimiyet de kastedilmiş olabilir. Yani Yüce Allah, yeryüzünde salihleri iktidara getiriri, onları orada yönetici kimseler konumuna yükseltir. Bu anlam da Yüce Allah’ın şu buyruğuna benzemektedir:“Allah, içinizden iman edip salih amel işleyenlere vaat etti ki: Onlardan öncekileri halife yaptığı gibi -andolsun- onları da yeryüzünde halife kılacaktır…”(en-Nûr, 24/55)
Le jour où Nous plierons le Ciel aussi facilement que l’on plie un livre et où Nous rassemblerons les gens sous l’apparence qu’ils avaient lorsque Nous les avons créés la première fois. Nous avons fait cette promesse et Nous la tiendrons certainement.
The Heavens will be rolled up on the Day of Resurrection
Allah says: this will happen on the Day of Resurrection:
يَوْمَ نَطْوِى السَّمَآءَ كَطَىِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ
(And (remember) the Day when We shall roll up the heaven like a Sijill for books.) This is like the Ayah:
وَمَا قَدَرُواْ اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالاٌّرْضُ جَمِيعـاً قَبْضَـتُهُ يَوْمَ الْقِيَـمَةِ وَالسَّمَـوَتُ مَطْوِيَّـتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحَـنَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ
(They made not a just estimate of Allah such as is due to Him. And on the Day of Resurrection the whole of the earth will be grasped by His Hand and the heavens will be rolled up in His Right Hand. Glorified be He, and High be He above all that they associate as partners with Him!) 39:67 Al-Bukhari recorded that Nafi` reported from Ibn `Umar that the Messenger of Allah ﷺ said:
«إِنَّ اللهَ يَقْبِضُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ الْأَرَضِينَ وَتَكُونُ السَّمَوَاتُ بِيَمِينِه»
(On the Day of Resurrection, Allah will seize the earth and the heavens will be in His Right Hand.) This was recorded by Al-Bukhari, may Allah have mercy on him.
كَطَىِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ
(like a Sijill rolled up for books.) What is meant by Sijill is book. As-Suddi said concerning this Ayah: "As-Sijill is an angel who is entrusted with the records; when a person dies, his Book (of deeds) is taken up to As-Sijill, and he rolls it up and puts it away until the Day of Resurrection." But the correct view as narrated from Ibn `Abbas is that As-Sijill refers to the record (of deeds). This was also reported from him by `Ali bin Abi Talhah and Al-`Awfi. This was also stated by Mujahid, Qatadah and others. This was the view favored by Ibn Jarir, because this usage is well-known in the (Arabic) language. Based on the above, the meaning is: the Day when the heaven will be rolled up like a scroll. This is like the Ayah:
فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ
(Then, when they had both submitted themselves (to the will of Allah), and he had laid him prostrate on his forehead.) 37:103 There are many more linguistic examples in this respect. Allah knows best.
كَمَا بَدَأْنَآ أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنَآ إِنَّا كُنَّا فَـعِلِينَ
(As We began the first creation, We shall repeat it. (It is) a promise binding upon Us. Truly, We shall do it.) means, this will inevitably come to pass on the Day when Allah creates His creation anew. As He created them in the first place, He is surely able to re-create them. This must inevitably come to pass because it is one of the things that Allah has promised, and He does not break His promise. He is able to do that. Because He says:
إِنَّا كُنَّا فَـعِلِينَ
(Truly, We shall do it.) Imam Ahmad recorded that Ibn `Abbas said: "The Messenger of Allah ﷺ stood among us exhorting us, and said:
«إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ إِلَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ حُفَاةً عُرَاةً غُرْلًا، كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا، إِنَّا كُنَّا فَاعِلِين»
(You will be gathered before Allah barefoot, naked and uncircumcised. As We began the first creation, We shall repeat it. (It is) a promise binding upon Us. Truly, We shall do it.) And he mentioned the entire Hadith. It was also recorded in the Two Sahihs, and Al-Bukhari mentioned it in his Tafsir of this Ayah.
To će biti onog Dana kad Svemogući Allah smota nebesa kao što se smota list papira za pisanje. Tog Dana Allah će stvoriti ljude onako kako ih je prvi put stvorio, pa će stati pred Njega. To je obećanje Allahovo, a On Svoja obećanja ne krši; niko ne može izbjeći Allahovo određenje niti iko može suzbiti Njegovu volju.
En verdad escribí en los libros que revelé a los mensajeros, después de haberlo escrito en la Tabla Preservada, que la Tierra sería gobernada por los siervos piadosos y obedientes de Al‑lah: la nación de Mujámmad r.
Allah, džellešanuhu, objavio je u knjigama, nakon što je to zapisano u Levhi-mahfuzu, da će Zemlju naslijediti Allahovi dobri robovi, oni koji Njemu istinski robuju i koji su Njemu poslušni, a to su Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem i njegov ummet.
Talaga ngang nagsulat Kami sa mga kasulatang pinababa Namin sa mga sugo noong matapos na naisulat Namin sa Tablerong Pinag-iingatan, na ang lupa ay mamanahin ng mga lingkod ni Allāh na maaayos na nagsasagawa ng pagtalima sa Kanya. Sila ay ang Kalipunan ni Muḥammad – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan.
Nous avons écrit ceci dans les livres que Nous avons révélés aux messagers après l’avoir écrit dans la Table Préservée: La Terre reviendra aux serviteurs vertueux d’Allah qui lui sont obéissants. Il s’agit évidemment de la communauté de Muħammad.
وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ (And We have written in Zabur (Psalms) after the Dhikr (the Torah) that the land will be inherited by My righteous slaves. - 21:105) The word لزَّبُورِ(zabur) is the plural of زُبُرّ (zuburr), which means book. It is also the name of the book which was revealed to Sayyidna Dawud (علیہ السلام) . Opinions differ as to the meaning of the word in the present context. According to a version attributed to Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ the word ذِکر in the verse refers to Torah, and زبور to all other books revealed after Torah i.e. Zabur (Psalms), Injil (Evangel) and Qur'an. (Ibn Jarir) The same explanation is adopted by Dahhak. However, Ibn Zaid has explained that ذِکر refers to لَوحِ مَحفُوظ (the Preserved Tablet) and زبور relates to all the books which were revealed to the prophets. Zajjaj has also adopted this explanation. (Ruh ul-Ma ani)
الْأَرْضَ (the word 'land' in - 21:105) All commentators agree that the word in this verse refers to the land of Paradise. Ibn Jarir has reported this explanation from Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ . The same explanation is also adopted by Mujahid, Ibn Jubair, Ikrimah, Suddi and Ab Al-` Aaliyah. Imam Razi has said that another verse of the Holy Qur'an supports this explanation. The verse is وَأَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاءُ (And has bequeathed upon us the earth for us to make our dwelling wheresoever we will in Paradise - 39:74) The words used in the verse that the pious will inherit the أَرْضَ also lend credence to the view that the word أَرْضَ means land of Paradise, because the land of the earth can be inherited by all, whether believers or non-believers. Also the phrase that the pious will inherit the land (أَرْضَ ) follows the mention of Qiyamah, and it is well known that after the Qiymah there will be no land of the earth but only the land of the Paradise. Another version of Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ says that the word أَرْضَ means just land, and includes both the land of the earth as well as of Paradise. It is quite obvious that the land of the Paradise will be inherited by the pious people. As for the land of the world also it is stated in the Holy Qur'an at several places that there will be a time when the entire land of the world will belong to the pious believers. One of such verse is: إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّـهِ يُورِثُهَا مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ ۖ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ (Surely, the land belongs to Allah. He lets whomsoever He wills, from among His slaves, inherit it. And the end-result is in favour of the God-fearing. - 7:128).
In another verse it is said: وَعَدَ اللَّـهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ (Allah has promised those of you who believe and do good deeds that He will certainly make them (His) vicegerents in the land. - 24:55).
Yet another verse says: إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ (Surely, We shall help Our Messengers and those who have believed in the present life, and upon the day when the witnesses arise. - 40:51).
The history has already witnessed the control of the pious believers over the better part of the world, and it will again come under their control during the time of Sayyidna Mahdi ؓ . (Ruh ul-Ma` ani Ibn Kathir)
I had indeed written in the books I revealed unto the messengers, after I had written it in the Preserved Tablet, that the earth would be ruled by the pious, obedient servants of Allah: they are the nation of Muhammad peace be upon him.
Ant olsun ki Levh-i Mahfuz'da yazdıktan sonra resullere indirdiğimiz kitaplarda: "Ona itaat ile amel eden salih kullar yeryüzünün mirasçılarıdır." diye yazmıştık. Onlar Muhammed- sallallahu aleyhi ve sellem-'in ümmetidir.
E abbiamo scritto nei libri che abbiamo rivelato ai Messaggeri, dopo averlo scritto nella Matrice del Libro اللّوح المحفوظ , che la terra verrà ereditata dai giusti sudditi di Allāh che compiono opere buone, obbedendo ai Suoi ordini, ed essi sono la comunità di Muħammed pace e benedizioni di Allāh sia su di luiﷺ.
Sungguh telah Kami tulis dalam kitab-kitab yang Kami turunkan kepada rasul-rasul setelah Kami menuliskannya dalam Loh Mahfuz bahwasanya bumi ini akan diwarisi oleh hamba-hamba Allah yang saleh dan beramal ketaatan kepada-Nya, mereka itulah umat Muhammad -ṣallallāhu 'alaihi wa sallam-.
Quả thật, TA (Allah) đã ghi trong các Kinh Sách mà TA đã ban xuống cho các vị Thiên Sứ sau khi TA đã ghi trong Quyển Kinh Mẹ (Lawhu Al-Mahfuz - Văn bản lưu trữ) rằng trái đất sẽ được thừa hưởng bởi các bề tôi ngoan đạo của TA, những người mà họ tuân lệnh TA, đó là cộng đồng tín đồ của Muhammad.
The Earth will be inherited by the Righteous
Allah tells us of His decree for His righteous servants who are the blessed in this world and in the Hereafter, those who will inherit the earth in this world and in the Hereafter. As Allah says:
إِنَّ الأَرْضَ للَّهِ يُورِثُهَا مَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَـقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ
(Verily, the earth is Allah's. He gives it as a heritage to whom He wills of His servants; and the (blessed) end is for those who have Taqwa.) 7:128
إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ فِى الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الاٌّشْهَـدُ
(Verily, We will indeed make victorious Our Messengers and those who believe in this world's life and on the Day when the witnesses will stand forth.) 40:51
وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ ءامَنُواْ مِنْكُمْ وَعَمِلُواْ الصَّـلِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِى الاْرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِى ارْتَضَى لَهُمْ
(Allah has promised those among you who believe and do righteous good deeds, that He will certainly grant them succession in the land, as He granted it to those before them, and that He will grant them the authority to practise their religion which He has chosen for them) 24:55. Allah tells us that this is recorded in the Books of Divine Laws and Decrees, and that it will inevitably come to pass. Allah says:
وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ
(And indeed We have written in Az-Zabur after Adh-Dhikr) Al-A`mash said: "I asked Sa`id bin Jubayr about the Ayah:
وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ
(And indeed We have written in Az-Zabur after Adh-Dhikr). He said: `Az-Zabur means the Tawrah, the Injil and the Qur'an."' Mujahid said, "Az-Zabur means the Book." Ibn `Abbas, Ash-Sha`bi, Al-Hasan, Qatadah and others said, "Az-Zabur is that which was revealed to Dawud, and Adh-Dhikr is the Tawrah." Mujahid said: "Az-Zabur means the Books which came after Adh-Dhikr, and Adh-Dhikr is the Mother of the Book (Umm Al-Kitab) which is with Allah." This was also the view of Zayd bin Aslam: "It is the First Book." Ath-Thawri said: "It is Al-Lawh Al-Mahfuz."
أَنَّ الاٌّرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِىَ الصَّـلِحُونَ
(that My righteous servants shall inherit the land.) Mujahid said, narrating from Ibn `Abbas, "This means, the land of Paradise." This was also the view of Abu `Aliyah, Mujahid, Sa`id bin Jubayr, Ash-Sha`bi, Qatadah, As-Suddi, Abu Salih, Ar-Rabi` bin Anas and Ath-Thawri (may Allah have mercy on them).
إِنَّ فِى هَـذَا لَبَلَـغاً لِّقَوْمٍ عَـبِدِينَ
(Verily, in this (the Qur'an) there is a plain Message for people who worship Allah.) means, `in this Qur'an which We have revealed to Our servant Muhammad , there is a plain Message which is beneficial and is sufficient for a people who worship Allah.' This refers to those who worship Allah in the manner which He has prescribed and which He loves and is pleased with, and they would rather obey Allah than follow the Shaytan or their own desires.
Muhammad ﷺ is a Mercy to the Worlds
وَمَآ أَرْسَلْنَـكَ إِلاَّ رَحْمَةً لِّلْعَـلَمِينَ
(And We have sent you not but as a mercy for the `Alamin.) Here Allah tells us that He has made Muhammad ﷺ a mercy to the `Alamin, i.e., He sent him as a mercy for all of them peoples, so whoever accepts this mercy and gives thanks for this blessing, will be happy in this world and in the Hereafter. But whoever rejects it and denies it, will lose out in this world and in the Hereafter, as Allah says:
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُواْ نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْرًا وَأَحَلُّواْ قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ - جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ
(Have you not seen those who have changed the blessings of Allah into disbelief, and caused their people to dwell in the house of destruction Hell, in which they will burn, -- and what an evil place to settle in!) 14:28-29 And Allah says, describing the Qur'an:
قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ هُدًى وَشِفَآءٌ وَالَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ فِى ءَاذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُوْلَـئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ
(Say: "It is for those who believe, a guide and a healing. And as for those who disbelieve, there is heaviness in their ears, and it is blindness for them. They are those who are called from a place far away.") 41:44 Muslim reports in his Sahih: Ibn Abi `Umar told us, Marwan Al-Fazari told us, from Yazid bin Kisan, from Ibn Abi Hazim that Abu Hurayrah said that it was said, "O Messenger of Allah, pray against the idolators." He said:
«إِنِّي لَمْ أُبْعَثْ لَعَّانًا، وَإِنَّمَا بُعِثْتُ رَحْمَة»
(I was not sent as a curse, rather I was sent as a mercy.) This was recorded by Muslim. Imam Ahmad recorded that `Amr bin Abi Qurrah Al-Kindi said: "Hudhayfah was in Al-Mada'in and he was mentioning things that the Messenger of Allah ﷺ had said. Hudhayfah came to Salman and Salman said: `O Hudhayfah, the Messenger of Allah ﷺ would sometimes be angry and would speak accordingly, and would sometimes be pleased and would speak accordingly. I know that the Messenger of Allah ﷺ addressed us and said:
«أَيُّمَا رَجُلٍ مِنْ أُمَّتِي سَبَبْتُهُ (سَبَّةً) فِي غَضَبِي أَوْ لَعَنْتُهُ لَعْنَةً، فَإِنَّمَا أَنَا رَجُلٌ مِنْ وَلَدِ آدَمَ أَغْضَبُ كَمَا تَغْضَبُونَ، إِنَّمَا بَعَثَنِي اللهُ رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ فَاجْعَلْهَا صَلَاةً عَلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَة»
(Any man of my Ummah whom I have insulted or cursed when I was angry -- for I am a man from among the sons of Adam, and I get angry just as you do. But Allah has sent me as a Mercy to the Worlds, so I will make that my anger into blessings for him on the Day of Resurrection.") This was also recorded by Abu Dawud from Ahmad bin Yunus from Za'idah. It may be asked: what kind of mercy do those who disbelieve in him get The answer is what Abu Ja`far bin Jarir recorded from Ibn `Abbas concerning the Ayah:
وَمَآ أَرْسَلْنَـكَ إِلاَّ رَحْمَةً لِّلْعَـلَمِينَ
(And We have sent you not but as a mercy for the `Alamin. ) He said, "Whoever believes in Allah and the Last Day, mercy will be decreed for him in this world and in the Hereafter; whoever does not believe in Allah and His Messenger, will be protected from that which happened to the nations of earthquakes and stoning."
Quả thật trong những gì mà TA đã ban xuống trong Qur'an có lời khuyên răn hữu ích cho nhóm người thực sự thờ phượng Thượng Đế của họ theo những gì mà Ngài đã qui định cho họ, và họ là những người được lợi ích từ nó.
The expanse of the present universe was brought into existence for the purpose of creating a testing ground. Subsequently, when the time comes for creating the world of reaping results (the Hereafter), God will wind up this world, and perhaps with the same material will create another world which will fulfil result-and reward- oriented purposes. The coming into existence of one world (the present world) itself provides sufficient proof of the fact that another world can be brought into existence. In the present world, bad persons attain positions of greatness, but this is only for as long as the period of trial lasts. When the period of trial is over and God’s eternal and perfect world is created, every kind of comfort and honour will be in evidence, but only for those who had proved to be God’s true subjects in this world of trial. This has been set down in detail in the Bible, ‘And do not envy the evil people....Trust in the Lord, and do good; dwell in the land, and feed on His faithfulness. He shall bring forth your righteousness as the light and your justice as the noonday – for evil-doers shall be cut off; but those who wait on the Lord, they shall inherit the earth. The righteous shall inherit the earth and dwell in it forever.’ (Psalms, chapter 37, verses 1, 3, 6, 9 and 27).
En la advertencia que revelé, hay un mensaje para aquellos que adoran a su Señor conforme a lo que Él ha legislado. Son ellos los que realmente se benefician de sus enseñanzas.
Les exhortations que Nous révélons constituent une annonce adressée à des gens qui adorent leur Seigneur, mettent en application les lois qu’Il leur a prescrites. Ce sont en effet eux qui en tirent profit
106- Gerçekten bunda (hakkıyla) kulluk eden bir topluluk için yeterli bir öğüt vardır.
107- Biz, seni ancak âlemlere bir rahmet olarak gönderdik.
108- De ki:“Bana, sizin ilahınız ancak bir tek ilâhtır, diye vahyolunuyor. Artık teslim/müslüman olacak mısınız?”
109- Eğer yüz çevirirlerse de ki:“Ben size eşit olarak bildirdim. Size vaat olunan (azap) yakın mıdır, uzak mıdır, orasını bilemem.”
110- Şüphe yok ki O, sözün açığa vurulanını da bilir, sizin gizlediklerinizi de bilir.
111- “Bilemiyorum, belki de o (azabın ertelenmesi), sizin için bir imtihan ve (dünyadan) bir süreye kadar faydalanmanız içindir.”
112- (Peygamber) dedi ki: “Rabbim (bizimle onlar arasında) hak ile hükmet. Sizin niteleyegeldiklerinize karşı yardımı dilecek olan, Rahman olan Rabbimizdir.”
106. Yüce Allah, Kitab-ı Azîzi Kuran-ı Kerim’i övmekte, onun her hususta tam anlamı ile yeterli olacağını, onsuz yapmanın da imkânsızlığını beyan etmekte ve şöyle buyurmaktadır:“Gerçekten bunda (hakkıyla) kulluk eden bir topluluk için yeterince öğüt vardır.” Rablerine ulaşmak, O’nun lütuf ve ihsan yurduna varmak için bu Kitap, onlara yeterlidir. O, onları en yüce emellerine, en üstün arzularına ulaştıracaktır. İnsanların en şereflileri olan abidlerin onun ötesinde bir gayeleri olamaz. Çünkü bu Kitap; Rablerini, isimlerini, sıfatlarını, fiillerini tanıtmanın teminatıdır. Doğru gaybî haberleri içerdiği gibi iman hakikatlerine, kat’i yakînî belgelere de davet eder. Bütün ilâhî emirleri ve yasakları açıkça bildirir, nefsin kusurlarını, amel yollarını ve dinin büyük küçük bütün hususlarında izlemeleri gereken yolları açıklar. Şeytanın yollarından sakındırır, insana hangi yollardan yaklaştığını beyan eder. Kur’an ile zengin olmayan kimseyi Allah, hiçbir şey ile zengin etmez. Kur’an ile yetinmeyen bir kimseye de hiçbir şey yeterli gelmez.
107. Daha sonra Yüce Allah, bu Kur’an-ı Kerim’i getiren Rasûlünden övgü ile söz ederek şöyle buyurmaktadır:“Biz seni ancak âlemlere bir rahmet olarak gönderdik.” O yüce peygamber, Allah’ın, kullarına hediye olarak gönderdiği bir rahmetidir. Ona iman edenler bu rahmeti kabul edip ona karşı şükürlerini ortaya koymuş ve bu rahmetin gereğini yerine getirmiş olurlar. Onların dışında kalanlar ise bu rahmeti inkar ederler, Allah’ın bu nimetine şükredecek yerde küfür/nankörlük ile karşılık verirler. Allah’ın rahmet ve nimetini istemezler.
108. Ey Muhammed! “De ki: Bana, sizin ilahınız ancak bir tek ilâhtır, diye vahyolunuyor.” O’ndan başka hiçbir kimse ibadete layık değildir. Bundan dolayı “Artık siz teslim/müslüman olacak mısınız?” Yani O’na ibadete yönelecek ve ulûhiyetine teslim olacak mısınız? Eğer bunu gereği gibi yapacak olurlarsa, bütün lütuflardan daha üstün olan bu nimeti onlara ihsan ettiğinden ötürü Rablerine hamd etsinler.
109. “Eğer” Rablerine ibadete yönelmekten “yüz çevirirlerse” başlarına gelecek türlü musibetlerden ve azaplardan onları sakındırarak “de ki: Ben size eşit olarak bildirdim.” Yani gelecek olan cezayı haber verdim. Bu konuda benim bilgim ile sizin bilginiz artık eşittir. O halde azap üzerinize indiği vakit:“Bize bir müjdeleyici ve bir korkutucu gelmedi”(el-Maide, 5/19) demeyin. Aksine şu anda benim bilgim ile sizin bilginiz bu hususta birbirine eşittir. Çünkü ben sizi uyardım, sakındırdım ve küfrün âkıbetini size bildirdim. Sizden hiçbir şey gizlemedim. “Size vaat olunan” o azab “yakın mıdır, uzak mıdır, orasını bilemem.” Çünkü onun bilgisi Allah nezdindedir ve o azabı getirmek, O’nun kudretindedir. Benim bu konuda hiçbir yetkim yoktur.
[110. “Şüphe yok ki O, sözün açığa vurulanını da bilir, sizin gizlediklerinizi de bilir.” Şüphesiz Allah, açığa vurduğunuz sözleri de içinizde gizlediğiniz şeyleri de bilmektedir ve onlardan dolayı sizi hesaba çekecektir.]
111. “Bilemiyorum, belki de o (azabın ertelenmesi), sizin için bir imtihan ve (dünyadan) bir süreye kadar faydalanmanız içindir.” Belki sizin çabucak gelmesini istediğiniz o azabın ertelenmesi, sizin için bir şerdir. Zira bu, dünya hayatında bir süreye kadar faydalandıktan sonra göreceğiniz cezanın daha da büyük olmasına bir sebep olabilir.
112. “Dedi ki: Rabbim” bizim ile kâfirler topluluğu arasında “hak ile hükmet!” Yüce Allah da onun bu duasını kabul etti. Ahiretten önce dünyada aralarında hükmünü verdi. Bu, Yüce Allah’ın Bedir vakasında ve diğerlerinde kâfirleri cezalandırması ile gerçekleşti. “Sizin niteleyegeldiklerinize karşı yardımı dilenecek olan, Rahman olan Rabbimizdir.” Biz Rabbimiz, Rahman olan Allah’tan dileriz. Sizin söylediğiniz sözler olan:“Size galip geleceğiz ve dininiz yok olacaktır”, şeklindeki iddialarınıza karşı O’nun yardımını isteriz. Bu hususta biz kendimizi beğenen kimseler değiliz. Kendi gücümüze ve imkânlarımıza da güvenip dayanmayız. Biz bütün mahlukatın mukadderatını elinde tutan Rahman olan Allah’ın yardımını isteriz. Rahmeti ile kendisinden yardım istediğimiz hususu da kemâle erdireceğini ümit ederiz. Nitekim gerçekten O, böyle yaptı. Allah’a hamd-ü senâlar olsun.
nbiya Sûresi’nin tefsiri burada sona ermektedir.
***
In verità, il monito che abbiamo rivelato è un comunicato rivolto ai sudditi del loro Dio di ciò che è stato loro prescritto: sono loro a trarne vantaggio.
Sungguh pada apa yang Kami turunkan berupa nasihat dan peringatan, benar-benar bermanfaat dan menjadi petunjuk yang sempurna bagi hamba-hamba yang menyembah Tuhan mereka sesuai yang Dia syariatkan karena hanya merekalah yang bisa mendapatkan manfaat dan pelajaran darinya.
Verily, in the admonition I revealed, there is a message for those who worship their Lord according to what He has legislated for them. It is they who truly benefit from it.
U ovim kur’anskim ajetima dovoljna je pouka i korist onima koji obožavaju Allaha onako kako je propisano. Oni će uzeti pouku iz toga.
İndirdiğimiz öğütlerde, Rableri tarafından din olarak belirlenen ibadetlerle O'na kulluk eden kimseler için yeterli ve faydalı bir mesaj vardır. Bundan faydalanacak olanlar onlardır.
"Sesungguhnya (apa yang disebutkan) dalam (surat) ini, benar-benar menjadi peringatan bagi kaum yang menyembah Allah. Dan tidaklah Kami mengutus kamu, melainkan untuk (menjadi) rahmat bagi semesta alam. Katakanlah, 'Sesungguhnya yang di-wahyukan kepadaku adalah, 'Bahwasanya Tuhanmu adalah Tuhan Yang Esa, maka apakah kamu telah berserah diri (kepadaNya).' Jika mereka berpaling maka katakanlah, 'Aku telah menyampai-kan kepada kamu sekalian (ajaran) yang sama (antara kita), dan aku tidak mengetahui apakah yang diancamkan kepadamu itu sudah dekat atau masih jauh.' Sesungguhnya Dia mengetahui perkataan (yang kamu ucapkan) dengan terang-terangan dan Dia mengetahui apa yang kamu rahasiakan. Dan aku tidak mengeta-hui boleh jadi hal itu cobaan dan kesenangan bagi kamu sampai kepada suatu waktu. (Muhammad) berkata, 'Ya Rabbku, berilah keputusan dengan adil. Dan Rabb kami adalah Rabb Yang Maha Pemurah lagi Yang dimohon pertolonganNya terhadap apa yang kamu katakan'." (Al-Anbiya`: 106-112).
(106) Allah تعالى memuji kitabNya yang agung, al-Qur`an dan menjelaskan kapasitasnya yang sempurna untuk memenuhi segala sesuatu, dan bahwa ia tidak dapat disepelekan begitu saja. Allah berfirman, ﴾ إِنَّ فِي هَٰذَا لَبَلَٰغٗا لِّقَوۡمٍ عَٰبِدِينَ 106 ﴿ "Sesungguhnya (apa yang disebutkan) dalam (surat) ini, benar-benar menjadi peringatan bagi kaum yang menyembah Allah," maksudnya mereka menjadikannya tangga untuk sampai kepada Rabb mereka dan menuju tempat kemuliaan milikNya. Al-Qur`an mengantarkan mereka menuju cita-cita dan keinginan yang paling penting. Tidak ada tujuan lain bagi kaum abidin (orang-orang yang mengabdikan diri menyembah kepada Allah) yang merupakan makhluk termulia. Karena al-Qur`an telah berperan menangani hal-hal yang mengenai pengetahuan tentang Allah, nama-nama dan sifat-sifatNya, serta perbuatan-per-buatanNya, (menangani) penjelasan tentang berita-berita ghaib yang benar, (menangani) menyeru kepada hakikat-hakikat keimanan dan bukti-bukti keyakinan yang berfungsi menjelaskan perintah-perintah dan larangan-larangan seluruhnya, yang mengenalkan kekurangan-kekurangan jiwa dan amalan serta cara-cara yang seharusnya ditempuh dalam masalah-masalah agama yang pelik maupun yang sudah jelas, dan memperingatkan dari cara-cara tipu daya setan dan celah-celah untuk menerobos manusia. Barang-siapa yang belum tercukupi oleh al-Qur`an, niscaya Allah tidak akan menjadikannya merasa cukup. Dan barangsiapa yang belum tertangani oleh al-Qur`an, niscaya Allah tidak akan memenuhi kebutuhannya.
(107) Berikutnya, Allah menyanjung RasulNya yang mem-bawa al-Qur`an. Allah berfirman, ﴾ وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ 107 ﴿ "Dan tidaklah Kami mengutus kamu melainkan untuk (menjadi) rahmat bagi semesta alam." Beliau merupakan rahmat Allah yang dianugerah-kan bagi para hambaNya. Kaum Mukminin menerima bingkisan rahmat ini dan mensyukurinya serta menyikapinya dengan baik. Sementara itu, kalangan lainnya, mereka mengingkarinya dan merubah kenikmatan Allah dengan bentuk kekufuran, enggan untuk menerima rahmat dan kenikmatanNya.
(108) ﴾ قُلۡ ﴿ "Katakanlah," wahai Muhammad,﴾ إِنَّمَا يُوحَىٰٓ إِلَيَّ أَنَّمَآ إِلَٰهُكُمۡ إِلَٰهٞ وَٰحِدٞۖ ﴿ "Sesungguhnya yang diwahyukan kepadaku adalah, 'Bahwasanya Tuhanmu adalah Tuhan Yang Esa'," yang tidak ada sesuatu pun yang berhak disembah kecuali Dia. Karena itu, Dia berfirman, ﴾ فَهَلۡ أَنتُم مُّسۡلِمُونَ 108 ﴿ "Maka apakah kamu telah berserah diri (kepadaNya)?" maksudnya tunduk untuk beribadah kepadaNya, berserah diri terhadap ketuhananNya. Jika mereka melakukannya, hendaknya mereka memuji Rabb mereka atas karunia yang mereka raih yang mengalahkan segala kenikmatan yang lain.
(109-110) Dan jika ﴾ تَوَلَّوۡاْ ﴿ "mereka berpaling," dari ketun-dukan untuk mengabdikan diri kepadaNya, maka peringatkanlah mereka dari datangnya bencana-bencana dan turunnya hukuman. ﴾ فَقُلۡ ءَاذَنتُكُمۡ ﴿ "Maka katakanlah, 'Aku telah menyampaikan kepada kamu sekalian'," maksudnya saya telah memberitahukan kedatangan hukuman ﴾ عَلَىٰ سَوَآءٖۖ ﴿ "(ajaran) yang sama (antara kita)," maksudnya pengetahuanku dan pengetahuan kalian tentang itu sama saja; maka jangan sekali-kali mengatakan bila siksaan melanda kalian, "Tidak ada pemberi kabar gembira dan peringatan (seorang rasul) yang datang kepada kami." Akan tetapi, sekarang, ilmuku dan ilmu kalian sama. Karena saya telah memperingatkan dan mewanti-wanti kalian serta memberitahukan kepada kalian tentang akibat buruk dari kekufuran. Saya tidak menyembunyikan apa pun dari kalian. ﴾ وَإِنۡ أَدۡرِيٓ أَقَرِيبٌ أَم بَعِيدٞ مَّا تُوعَدُونَ 109 ﴿ "Dan aku tidak mengetahui apakah yang diancamkan kepadamu itu sudah dekat atau masih jauh," yaitu siksaan. Pasalnya, pengetahuan tentang kapan datangnya siksa, hanya di sisi Allah saja, berada di TanganNya. Saya tidak mempunyai wewenang apa pun.
(111) ﴾ وَإِنۡ أَدۡرِي لَعَلَّهُۥ فِتۡنَةٞ لَّكُمۡ وَمَتَٰعٌ إِلَىٰ حِينٖ 111 ﴿ "Dan aku tidak menge-tahui boleh jadi hal itu cobaan dan kesenangan bagi kamu sampai kepada suatu waktu," mungkin saja penundaan datangnya siksaan yang mana kalian meminta untuk disegerakan adalah (menjadi masalah) buruk bagi kalian, dan (aku tidak mengetahui) jika kalian diberi keleluasaan menikmati kemewahan di dunia sampai batas waktu tertentu, selanjutnya datang siksaan yang lebih berat atas kalian (dengan tiba-tiba).
(112) ﴾ قَٰلَ رَبِّ ٱحۡكُم بِٱلۡحَقِّۗ ﴿ "(Muhammad) berkata, 'Ya Rabbku, berilah keputusan dengan adil'," yaitu antara kita dan kaum kafirin. Lalu Allah mengabulkan permohonan doa ini. Allah menetapkan keputusan hukuman bagi mereka di dunia sebelum di akhirat, dalam bentuk siksaan yang Allah timpakan kepada kaum kafirin, seperti (kekalahan dalam) peperangan Badr dan lainnya. ﴾ وَرَبُّنَا ٱلرَّحۡمَٰنُ ٱلۡمُسۡتَعَانُ عَلَىٰ مَا تَصِفُونَ 112 ﴿ "Dan Rabb kami ialah Rabb Yang Maha Pemurah lagi Yang dimohon pertolonganNya terhadap apa yang kamu katakan," kami memohon ar-Rahman dan memohon pertolongan kepadaNya atas apa yang kalian deskripsikan, seperti ucapan kalian, "Kami akan mengalahkan kalian, agama kalian akan meredup!" Dalam masalah ini, kami tidak silau dengan kekuatan kami, dan tidak akan bergantung kepada daya dan kekuatan pribadi. Kami hanya-lah memohon pertolongan kepada ar-Rahman yang ubun-ubun setiap makhluk berada di TanganNya. Kami berharap kepadaNya agar sudi menyempurnakan suatu pertolongan yang kami mohon-kan kepadaNya dari sebagian rahmatNya. Allah telah mewujud-kannya. Segala puji bagiNya.
Tunay na sa pinababa Namin na pangaral ay talagang may kapakinabangan at kasapatan para sa mga taong tagasamba sa Panginoon nila ayon sa isinabatas Niya para sa kanila sapagkat sila ay ang mga nakikinabang dito.
Kami tidaklah mengutus engkau sebagai rasul -wahai Muhammad- melainkan sebagai rahmat bagi semua makhluk disebabkan mulianya sifatmu berupa sikap komitmen dan antusiasmu untuk memberikan hidayah pada manusia dan menyelamatkan mereka dari azab Allah.
E non ti abbiamo inviato, o Muħammed, come messaggero, se non come Misericordia per tutto il creato, per la tua fermezza nel guidare la gente alla Retta Via e salvarli dalla punizione di Allāh.
O Muhammad! I have not sent you as a messenger, except as a merciful one to the whole of creation. This is because you are distinguished with aspiring for the guidance of all people and their safety from the punishment of Allah.
¡Mujámmad! Te he enviado como mensajero, como misericordia para toda la creación. Fuiste enviado para que todas las personas reciban la guía y se libren del castigo de Al-lah.
-Ey Muhammed!- Seni insanların hidayetinde hırslı olman ve onları Allah'ın azabından kurtarman için bütün mahlukata rahmet olarak gönderdik.
Hindi Kami nagpadala sa iyo, O Muḥammad, bilang sugo kundi bilang awa para sa lahat ng nilikha dahil sa pagtataglay mo ng katangian ng sigasig sa kapatnubayan sa mga tao at sa pagsagip sa kanila mula sa parusa ni Allāh.
Ô Muħammad, Nous ne t’avons envoyé comme Messager que par miséricorde pour toutes les créatures et la miséricorde se manifeste dans ton désir que les gens soient guidés et qu’ils soient sauvés du châtiment d’Allah.
Allah, džellešanuhu, poslao je Resulullaha, sallallahu alejhi ve sellem, kao milost svim stvorenjima, tim prije jer žudi da spasi ljude Allahove kazne i izvede ih na Pravi put.
Này Muhammad, TA (Allah) cử Ngươi đến như một vị Thiên Sứ là chỉ để mang lại hồng phúc cho tất cả vũ trụ và muôn loài bởi vì Ngươi cố gắng hướng dẫn nhân loại và cứu họ khỏi sự trừng phạt của TA.
Commentary
وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ (And We have not. sent you but as mercy for all the worlds. - 21:107) عَالَمِينَ is plural of عَالَم which means 'world' and includes all creatures including humans, animals, plants, Jinns etc. In order to properly understand the meaning of the verse one should also understand that the true essence of the entire universe is the invocation of Allah Ta` ala and His worship. When this essence departs from this world and no one is left to worship Allah, everything in it will perish. In other words that is the day when Qiyamah would occur. When it is understood that the invocation and worship of Allah Ta` ala is the essence of all living things, then the reason for describing the Holy Prophet ﷺ as mercy to the Worlds becomes obvious because it is his teachings and the purity of his personal life alone which keep alive the worship of Allah Ta` ala until Qiyamah. That is why he declared "I am the blessing sent by Allah اَنَا رَحمَۃُ مُھدَاۃُ (Ibn ` Asakir quoting Abu Hurairah). Sayyidna Ibn ` Umar , has reported that the Holy Prophet ﷺ said اَنَا رَحمَۃُ مُھدَاۃُ بِرَفعِ قَومِ وَخفضِ آخرِینَ that is "I am the blessing sent by Allah so that I lift up the people (who obey Allah) and humble the other people (who disobey Allah). (Ibn Kathir)
It, therefore, follows that performing jihad against the unbelievers in order to lessen shirk and kufr (unbelief) and in the hope of reclaiming those who transgress the Divine Commands of Allah Ta` ala is an act of mercy.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad, Ngươi hãy nói: Quả thật, Ta được Thượng Đế của Ta mặc khải cho biết rằng Đấng Thờ Phượng đích thực của các người chỉ có một Đấng Duy Nhất, Ngài không có đối tác ngang vai, Ngài chính là Allah, bởi thế các người hãy tin nơi Ngài và làm theo mệnh lệnh của Ngài.
Mensajero, diles: Mi Señor solo me ha revelado que su verdadero Dios es Único, no tiene copartícipes, Él es Al-lah. Por lo tanto, sométanse a Él, crean en Él y actúen en Su obediencia.
Ô Messager, dis: Ce qui m’est révélé de la part de mon Seigneur est que le Seul Dieu méritant d’être adoré et n'ayant pas d’associé est Allah. Soumettez-vous donc en croyant en Lui et en Lui obéissant.
Katakanlah -wahai Rasul-, "Sungguh, perkara yang Tuhanku wahyukan kepadaku ialah bahwa Tuhan yang berhak kalian sembah hanyalah Tuhan Yang Maha Esa, tiada sekutu bagi-Nya, Dialah Allah, maka berserah dirilah dengan beriman kepada-Nya dan menaati-Nya."
The main Objective of Revelation is that Allah be worshipped
Allah commands His Messenger to say to the idoators:
إِنَّمَآ يُوحَى إِلَىَّ أَنَّمَآ إِلَـهُكُمْ إِلَـهٌ وَحِدٌ فَهَلْ أَنتُمْ مُّسْلِمُونَ
("It is revealed to me that your God is only one God. Will you then be Muslims") meaning, will you then follow that and submit to it
فَإِن تَوَلَّوْاْ
(But if they turn away) means, if they ignore that to which you call them.
فَقُلْ ءَاذَنتُكُمْ عَلَى سَوَآءٍ
(say: "I give you a notice to be known to us all alike...") meaning, `I declare that I am in a state of war with you as you are in a state of war with me. I have nothing to do with you just as you have nothing to do with me.' This is like the Ayah:
وَإِن كَذَّبُوكَ فَقُل لِّى عَمَلِى وَلَكُمْ عَمَلُكُمْ أَنتُمْ بَرِيئُونَ مِمَّآ أَعْمَلُ وَأَنَاْ بَرِىءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ
(And if they belie you, say: "For me are my deeds and for you are your deeds! You are innocent of what I do, and I am innocent of what you do!") 10:41
وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِن قَوْمٍ خِيَانَةً فَانبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَآءٍ
(If you fear treachery from any people, throw back (their covenant) to them (so as to be) on equal terms (that there will be no more covenant between you and them)) 8:58 which means: so that both you and they will know that the treaty is null and void. Similarly, Allah says here:
فَإِن تَوَلَّوْاْ فَقُلْ ءَاذَنتُكُمْ عَلَى سَوَآءٍ
(But if they turn away say: "I give you a notice to be known to us all alike...") meaning, `I have already informed you that I have nothing to do with you and you have nothing to do with me.'
No one knows when the Hour will come
وَإِنْ أَدْرِى أَقَرِيبٌ أَم بَعِيدٌ مَّا تُوعَدُونَ
(And I know not whether that which you are promised (i.e., the Day of Resurrection) is near or far.) meaning: `it will inevitably come to pass, but I have no knowledge of whether it is near or far.'
إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُونَ
(Verily, He (Allah) knows that which is spoken aloud (openly) and He knows that which you conceal.) Allah knows the Unseen in its entirety; He knows what His creatures do openly and what they do secretly. He knows what is visible and what is concealed; He knows what is secret and hidden. He knows what His creatures do openly and in secret, and He will requite them for that, for both minor and major actions.
وَإِنْ أَدْرِى لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ
(And I know not, perhaps it may be a trial for you, and an enjoyment for a while.) meaning, `I do not know, perhaps it is a trial for you, and an enjoyment for a while.' Ibn Jarir said: `perhaps that is being delayed for you as a test for you, and enjoyment for an allotted time.' This was narrated by `Awn from Ibn `Abbas. And Allah knows best.
قَالَ رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ
(He said: "My Lord! Judge You in truth!) means, judge between us and our people who disbelieve in the truth. Qatadah said: "The Prophets (peace be upon them) used to say:
رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَأَنتَ خَيْرُ الْفَـتِحِينَ
("Our Lord! Judge between us and our people in truth, for You are the Best of those who give judgment.") 7:89, and the Messenger of Allah ﷺ was commanded to say this too." It was reported from Malik from Zayd bin Aslam that when the Messenger of Allah ﷺ witnessed any fighting, he would say:
رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ
("My Lord! Judge You in truth!")
وَرَبُّنَا الرَّحْمَـنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ
(Our Lord is the Most Gracious, Whose help is to be sought against that which you attribute!) means, `against the various lies and fabrications that you utter, some of which are worse than others; Allah is the One Whose Help we seek against that.' This is the end of the Tafsir of Surat Al-Anbiya'. To Allah be praise and blessings.
Di', o Messaggero: "In verità, mi è stato inspirato dal Mio Dio che la vostra divinità è Unica, non ha altri pari a lui, ed è Allāh: sottomettetevi alla Sua fede e alla Sua obbedienza".
Reci, Vjerovjesniče: “Allah mi je objavio da je Allah jedini Bog, te da niko drugi ne zaslužuje da ga se obožava, i da On nema saučesnika, pa Mu se povinujte, vjerujte u Njega i činite dobro!”
Say, O Messenger: It is only revealed to me from my Lord that your true deity is only One; He has no partner, and He is Allah. So submit to believing in Him, and acting in His obedience.
Sabihin mo, O Sugo: "Ikinakasi lamang sa akin mula sa Panginoon ko na ang sinasamba ninyo ayon sa karapatan ay nag-iisa: walang katambal sa Kanya. Siya ay si Allāh. Kaya magpaakay kayo para sa pagsampalataya sa Kanya at paggawa ayon sa pagtalima sa Kanya."
-Ey Resul! şöyle de: "Rabbim tarafından bana hak olan ilahınız bir tek ilahtır diye vahyolunuyor. O hiçbir ortağı bulunmayan Yüce Allah'tır. O'na iman ederek boyun eğin ve itaat ederek amel edin."
Ngunit kung umayaw ang mga ito sa inihatid mo sa kanila ay sabihin mo, O Sugo, sa kanila: "Ipinaalam ko sa inyo na ako kasama sa inyo ay nasa isang lagay na magkapantay at sa pagitan ko at ninyo ay pakikipaghiwalay. Hindi ako nakaaalam kung kailan bababa sa inyo ang ipinangako ni Allāh na pagdurusang dulot Niya.
Si ceux-ci dédaignent ce que tu leur apportes, dis-leur ô Messager: Je vous ai informé m’être démarqué de ce que vous pratiquez et je ne sais pas quand s’abattra sur vous le châtiment qu’Allah vous a promis.
Ako nevjernici odbiju da prihvate islam, reci im: “Ja svima vama dostavljam objavu od Gospodara svjetova i uspostavljam dokaz. Vi i ja bit ćemo istovjetno upućeni u to. A ne znam hoće li vas uskoro ili nekad kasnije stići kazna kojom vam se prijeti.”
Jika mereka berpaling dari ajaran yang engkau bawa kepada mereka maka katakanlah kepada mereka -wahai Rasul-, "Aku telah menyampaikan pada kalian bahwa aku dan kalian berada pada keadaan yang sama, tidak ada perbedaan, dan aku tidak tahu kapan azab Allah yang diancamkan pada kalian itu akan diturunkan.
Se sono avversi a ciò che hai loro comunicato, di’ loro, o Messaggero: "Vi ho detto che io e voi siamo sullo stesso piano, e non posso sapere quando la punizione promessa da Allāh vi colpirà”.
Mensajero, si estas personas rechazan el mensaje que les has traído, entonces diles: “Les recuerdo que fueron advertidos con equidad, pero no sé cuándo caerá sobre ustedes el castigo que Al-lah prometió”.
Ey Resul! Eğer onlar kendilerine getirdiğin şeyden yüz çevirirlerse de ki: Ben ve sizler uyardığım konularda eşitiz. Yüce Allah'ın size vadettiği azabın ne zaman ineceğini ben bilmiyorum.
O Messenger! If these people turn away from that which you have brought to them, then say to them, “I am informing you that we are both in agreement that we are different, and I do not know when the punishment Allah promised you with, will descend upon you.”
Nếu những người này quay lưng với những gì Ngươi mang đến - hỡi Thiên Sứ Muhammad - thì Ngươi hãy bảo họ: Ta đã công bố cho các người những gì Ta được lệnh, giữa Ta và các người đều như nhau, và Ta không biết khi nào những hình phạt mà Allah đã hứa với các ngươi được ban xuống.
Quả thật, Allah biết rõ những gì các ngươi công khai bằng lời nói và biết rõ những gì các ngươi che giấu, không có một điều gì có thể giấu giếm được Ngài, và rồi đây Ngài sẽ phạt các ngươi bởi việc làm của các ngươi.
Şüphesiz Allah Teâlâ açığa vurduğunuz sözü ve O'ndan gizlediğinizi de bilir. Bundan hiçbir şey O'na gizli kalmaz. Şüphesiz bunun karşılığını size verecektir.
Samo Allah, džellešanuhu, zna šta vi glasno govorite i šta šapućete, Allahu ništa nije skriveno, On će vas pozvati na odgovornost za ono što ste činili.
Tunay na si Allāh ay nakaaalam sa anumang ipinahayag ninyo na pagkakasabi at nakaaalam sa anumang itinatago ninyo mula roon: walang nakakukubli sa Kanya na anuman doon. Gaganti Siya sa inyo roon.
Indeed, Allah knows of the speech you disclose, and He knows of that which you keep secret. Nothing from either evades Him, and He will requit you for it.
Allah est au fait des paroles que vous prononcez mais aussi de celles que vous taisez. Rien ne Lui échappe et Il vous rétribuera en conséquence.
Ciertamente, Al-lah conoce todo lo que dicen en público y en secreto. Nada se escapa de Él, y Él les retribuirá por sus palabras.
In verità, Allāh è Consapevole delle parole che avete pronunciato e di quelle che celate; nulla Gli è nascosto, e vi giudicherà per questo.
Sesungguhnya Allah mengetahui perkataan yang kalian ucapkan secara terang-terangan dan mengetahui pula ucapan yang kalian sembunyikan, semua itu tidak ada yang tersembunyi dari-Nya sedikit pun dan Dia pasti akan memberikan balasan atas amal kalian tersebut.
Ed io non so se il rinvio della punizione è una prova per voi, o una tentazione, e un godimento prestabilito nella Sapienza di Allāh, in modo che perseveriate nella miscredenza e perdizione.
No sé si aún no son castigados como una prueba, o si es para llevarlos aún más hacia la destrucción, y para darles libertad por un tiempo decretado en el conocimiento de Al-lah, para que persistan en su incredulidad y error.
Aku pun tidak tahu, boleh jadi penundaan azab itu terhadap kalian merupakan cobaan, istidraj, dan pemberian kenikmatan bagi kalian sampai pada waktu yang ditentukan menurut ilmu Allah, agar kalian semakin tenggelam dalam kekafiran dan kesesatan."
Bilmiyorum azap için süre tanıması sizin için bir imtihan, bir istidrâctır. küfrünüzde ve sapıklığınızda devam etmeniz için Allah'ın ilmiyle belirli bir zamana kadar sizi faydalandırmasıdır.
I do not know whether your respite from being punished is a test for you, or whether it is to lure you further into destruction, and to give you freedom until a time decreed in the Knowledge of Allah, so that you persist in your disbelief and error.
Je ne sais pas non plus si le report du châtiment que vous encourrez est un test, une façon de vous attirer graduellement vers votre perte ou a pour finalité que vous jouissiez de la vie pour une période déterminée afin que votre mécréance et votre égarement vous fassent outrepasser les limites.
A ja ne znam, možda vas Allah, džellešanuhu, time dovodi u kušnju, da bi vas postepeno kazni približio i pruža vam uživanje u ovozemaljskim strastima do nekog vremena, da bi u nevjerstvo i u zabludu ogrezli.”
Hindi ako nakaaalam; baka ang pagpapalugit sa inyo sa pagdurusa ay isang pagsusulit para sa inyo, isang pagpapain, at isang pagpapatamasa para sa inyo hanggang sa isang yugtong itinakda sa kaalaman ni Allāh upang magpatuloy kayo sa kawalang-pananampalataya ninyo at pagkaligaw ninyo."
Ta không biết, e rằng việc Allah trì hoãn sự trừng phạt là nhằm thử thách các ngươi hay muốn cho các ngươi hưởng thụ trong một thời gian ngắn ngủi nữa theo sự định đoạt của Ngài để các ngươi lún sâu hơn vào sự vô đức tin và lầm lạc của các ngươi.
Thiên Sứ Muhammad cầu nguyện Thượng Đế của Người: Lạy Thượng Đế của bề tôi, xin Ngài phân xử giữa bầy tôi và đám dân của bầy tôi, những người mà họ đã ngoan cố trên sự vô đức tin, bằng Chân Lý. Và Người nói với đám dân của Người: Chúng tôi cầu xin Thượng Đế của chúng tôi, Đấng Rất Mực Độ Lượng, giúp chúng tôi ứng phó với những điều các người nói từ sự vô đức tin và phủ nhận.
Supplicating to his Lord, the Messenger of Allah peace be upon him said, “O my Lord! Judge well between us and those of our people who have persisted on disbelief. We seek help from our Lord alone, against your statements of disbelief and rejection.”
Le Messager d’Allah invoqua Allah en ces termes: Ô Seigneur, tranche avec justice entre nous et les gens qui s’obstinent à mécroire. Nous recherchons de l’aide auprès de Notre Seigneur le Tout Miséricordieux contre les paroles de mécréance et le démenti que vous proférez.
Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Rabbine dua ederek şöyle dedi: Rabbim! Bizim ile küfründe ısrar eden kavmimiz arasında hak ile hükmet. Söylemiş oldukları küfür ve yalandan ancak Rahman olan Rabbimizden yardım dileriz.
Rasulullah -ṣallallāhu 'alaihi wa sallam- berdoa kapada Tuhannya, "Wahai Tuhanku! Berilah keputusan antara kami dan kaum kami yang terus-menerus berada dalam kekafiran dengan keputusan yang hak dan adil. Hanya kepada Tuhan kami Yang Maha Pengasih kami memohon pertolongan dari semua yang kalian katakan berupa kekafiran dan kedustaan."
Il Messaggero pace e benedizione di Allāh sia su di luiﷺ disse, implorando il suo Dio: "Dio mio, giudica tra noi e il nostro popolo, coloro che hanno perseverato nella miscredenza, con una giusta legge, e al Nostro Dio, il Compassionevole, chiediamo aiuto contro le vostre parole di miscredenza e le vostre accuse di menzogna”.
En súplica a su Señor, el Mensajero de Al-lah r dijo: “¡Mi Señor! Juzga con rectitud entre nosotros y los que de nuestro pueblo han persistido en la incredulidad. Recurrimos solo a nuestro Señor frente a sus declaraciones de incredulidad y rechazo”.
Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, reče, moleći svoga Gospodara: “Allahu, moj Gospodaru, presudi između nas i bezbožnikā po pravdi, pa nagradi vjernika, a kazni poricatelja! Naš Gospodar je Milostivi Allah, od Kojeg tražimo pomoć protiv vašeg nevjerovanja i negiranja."
All the prophets who were sent by God were sent here for one and the same purpose. Through them, God wanted to impart to man that knowledge of reality which would enable him to become an inhabitant of eternal paradise. But every time a prophet came, he was rejected. All prophets were dispensers of God’s grace on earth. But, what distinguished the Prophet Muhammad from the others was that God chose him as a means of sending a special kind of His blessings to His subjects. God decided that a door of guidance, which had hitherto been closed to them, should be opened forever. Accordingly, it was God’s plan that his addressees’ community should somehow be brought on to the right path, so that a strong band of his Companions could be formed, made up of stalwarts who could then bring about a revolution in the world and thus change the course of history. This gracious plan of God was indeed fulfilled, completely and perfectly, through the Prophet Muhammad and his Companions.
Nagsabi ang Sugo ni Allāh – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – habang dumadalangin sa Panginoon niya: "Panginoon ko, magpasya Ka sa pagitan namin at ng mga kababayan namin na nagpumilit sa kawalang-pananampalataya sa paghuhusgang totoo. Sa Panginoon namin, ang Napakamaawain, ay nagpapatulong kami laban sa anumang sinasabi ninyo na kawalang-pananampalataya at pagpapasinungaling."
