"Tha Sin Mim. Ini adalah ayat-ayat Kitab (al-Qur`an) yang nyata (dari Allah). Kami membacakan kepadamu sebagian dari kisah Musa dan Fir'aun dengan benar untuk orang-orang yang ber-iman. Sesungguhnya Fir'aun telah berbuat sewenang-wenang di muka bumi dan menjadikan penduduknya berpecah belah, dengan menindas segolongan dari mereka, menyembelih anak laki-laki mereka dan membiarkan hidup anak-anak perempuan mereka. Se-sungguhnya Fir'aun termasuk orang-orang yang berbuat kerusakan. Dan Kami hendak memberi karunia kepada orang-orang yang ter-tindas di bumi (Mesir) itu dan hendak menjadikan mereka pemim-pin dan menjadikan mereka orang-orang yang mewarisi (bumi), dan akan Kami teguhkan kedudukan mereka di muka bumi dan akan Kami perlihatkan kepada Fir'aun dan Haman beserta tentaranya apa yang selalu mereka khawatirkan dari mereka itu. Dan Kami ilhamkan kepada ibu Musa, 'Susuilah dia, dan apabila kamu kha-watir terhadapnya, maka jatuhkanlah dia ke sungai (Nil). Dan ja-nganlah kamu khawatir dan janganlah (pula) bersedih hati, karena sesungguhnya Kami akan mengembalikannya kepadamu, dan men-jadikannya (salah seorang) dari para rasul.' Maka dipungutlah dia oleh keluarga Fir'aun yang akibatnya dia menjadi musuh dan kesedihan bagi mereka. Sesungguhnya Fir'aun dan Haman beserta tentaranya adalah orang-orang yang bersalah. Dan berkatalah istri Fir'aun, '(Dia) adalah penyejuk mata hati bagiku dan bagimu. Janganlah kamu membunuhnya, mudah-mudahan dia bermanfaat kepada kita atau kita ambil dia menjadi anak,' sedang mereka tiada menyadari. Dan menjadi kosonglah hati ibu Musa. Sesung-guhnya hampir saja dia menyatakan rahasia tentang Musa, se-andainya tidak Kami teguhkan hatinya, supaya dia termasuk orang-orang yang percaya (kepada janji Allah). Dan berkatalah ibu Musa kepada saudara Musa yang perempuan, 'Ikutilah dia.' Maka kelihatanlah olehnya Musa dari jauh, sedang mereka tidak mengetahuinya, dan Kami mencegah Musa dari menyusu kepada perempuan-perempuan yang mau menyusui(nya) sebelum itu; maka berkatalah saudara Musa, 'Maukah aku tunjukkan kepadamu sebuah keluarga yang akan memeliharanya untukmu dan mereka dapat berlaku baik kepadanya?' Maka Kami kembalikan Musa kepada ibunya, supaya senang hatinya dan tidak berduka cita dan supaya dia mengetahui bahwa janji Allah itu adalah benar, tetapi kebanyakan manusia tidak mengetahuinya. Dan setelah Musa cu-kup umur dan sempurna akalnya, Kami berikan kepadanya hikmah (kenabian) dan pengetahuan. Dan demikianlah Kami memberi balasan kepada orang-orang yang berbuat baik. Dan Musa masuk ke kota (Memphis) ketika penduduknya sedang lengah, maka dia mendapati di dalam kota itu dua orang laki-laki yang berkelahi; yang seorang dari golongannya (Bani Israil) dan seorang (lagi) dari musuhnya (kaum Fir'aun). Maka orang yang dari golongannya meminta pertolongan kepadanya, untuk mengalahkan orang yang dari musuhnya lalu Musa meninjunya, dan matilah musuhnya itu. Musa berkata, 'Ini adalah perbuatan setan, sesungguhnya setan itu adalah musuh yang menyesatkan lagi nyata (permusuhannya).' Musa berdoa, 'Ya Tuhanku, sesungguhnya aku telah menganiaya diriku sendiri karena itu ampunilah aku.' Maka Allah mengam-puninya, sesungguhnya Allah Dia-lah Yang Maha Pengampun lagi Maha Penyayang. Musa berkata, 'Ya Tuhanku, demi nikmat yang telah Engkau anugerahkan kepadaku, aku sekali-kali tiada akan menjadi penolong bagi orang-orang yang berdosa.' Karena itu, jadilah Musa di kota itu merasa takut menunggu-nunggu dengan khawatir (akibat perbuatannya), maka tiba-tiba orang yang me-minta pertolongan kemarin berteriak meminta pertolongan kepa-danya. Musa berkata kepadanya, 'Sesungguhnya kamu benar-benar orang sesat yang nyata (kesesatannya).' Maka tatkala Musa hendak memegang dengan keras orang yang menjadi musuh keduanya, musuhnya berkata, 'Hai Musa, apakah kamu bermaksud hendak membunuhku, sebagaimana kamu kemarin telah membunuh se-orang manusia? Kamu tidak bermaksud melainkan hendak menjadi orang yang berbuat sewenang-wenang di negeri (ini), dan tiadalah kamu hendak menjadi salah seorang dari orang-orang yang meng-adakan perdamaian.' Dan datanglah seorang laki-laki dari ujung kota bergegas-gegas seraya berkata, 'Hai Musa, sesungguhnya pembesar negeri sedang berunding tentang kamu untuk membunuh-mu, sebab itu keluarlah (dari kota ini) sesungguhnya aku termasuk orang-orang yang memberi nasihat kepadamu.' Maka keluarlah Musa dari kota itu dengan rasa takut menunggu-nunggu dengan khawatir, dia berdoa, 'Ya Tuhanku, selamatkanlah aku dari orang-orang yang lalim itu.' Dan tatkala dia menghadap ke jurusan negeri Madyan maka dia berdoa (lagi), 'Mudah-mudahan Tuhanku me-mimpinku ke jalan yang benar.' Dan tatkala dia sampai di sumber air negeri Madyan, maka dia menjumpai di sana sekumpulan orang yang sedang meminumkan (ternaknya), dan dia menjumpai di bela-kang orang banyak itu, dua orang wanita yang sedang menghambat (ternaknya). Musa berkata, 'Apakah maksudmu (dengan berbuat begitu)?' Kedua wanita itu menjawab, 'Kami tidak dapat memi-numkan (ternak kami), sehingga penggembala-penggembala itu me-mulangkan (ternaknya), sedang bapak kami adalah orang tua yang telah lanjut umurnya.' Maka Musa memberi minum ternak itu untuk (menolong) keduanya, kemudian dia kembali ke tempat yang teduh lalu berdoa, 'Ya Tuhanku sesungguhnya aku sangat memer-lukan sesuatu kebaikan yang Engkau turunkan kepadaku.' Kemu-dian datanglah kepada Musa salah seorang dari kedua wanita itu berjalan dengan malu-malu, dia berkata, 'Sesungguhnya bapakku memanggil kamu agar dia memberi balasan terhadap (kebaikan)-mu memberi minum (ternak) kami.' Maka tatkala Musa mendatangi bapaknya (Syu'aib) dan menceritakan kepadanya cerita (mengenai dirinya). Syu'aib berkata, 'Janganlah kamu takut. Kamu telah se-lamat dari orang-orang yang lalim itu.' Salah seorang dari kedua wanita itu berkata, 'Wahai bapakku, ambillah ia sebagai orang yang bekerja (pada kita), karena sesungguhnya orang yang paling baik yang kamu ambil untuk bekerja (pada kita) ialah orang yang kuat lagi dapat dipercaya.' Berkatalah dia (Syu'aib), 'Sesungguh-nya aku bermaksud menikahkan kamu dengan salah seorang dari kedua anakku ini, atas dasar bahwa kamu bekerja denganku delapan tahun, dan jika kamu cukupkan sepuluh tahun maka itu adalah (suatu kebaikan) darimu, maka aku tidak hendak membe-ratkanmu. Dan kamu insya Allah akan mendapatiku termasuk orang-orang yang baik.' Dia (Musa) berkata, 'Itulah (perjanjian) antara aku dan kamu. Mana saja dari kedua waktu yang ditentu-kan itu aku sempurnakan, maka tidak ada tuntutan tambahan atas diriku (lagi). Dan Allah adalah saksi atas apa yang kita ucapkan.' Maka tatkala Musa telah menyelesaikan waktu yang ditentukan dan dia berangkat dengan keluarganya, dilihatnyalah api di lereng gunung dia berkata kepada keluarganya, 'Tunggulah (di sini), se-sungguhnya aku melihat api, mudah-mudahan aku dapat mem-bawa suatu berita kepadamu dari (tempat) api itu atau (membawa) sesuluh api, agar kamu dapat menghangatkan badan.' Maka tat-kala Musa sampai ke (tempat) api itu, diserulah dia dari (arah) pinggir lembah yang diberkahi, dari sebatang pohon kayu, yaitu, 'Ya Musa, sesungguhnya Aku adalah Allah, Tuhan semesta alam, dan lemparkanlah tongkatmu.' Maka tatkala (tongkat itu menjadi ular dan) Musa melihatnya bergerak-gerak seolah-olah ia seekor ular yang gesit, larilah dia berbalik ke belakang tanpa menoleh. (Kemudian Musa diseru), 'Hai Musa, datanglah kepadaKu dan ja-nganlah kamu takut. Sesungguhnya kamu termasuk orang-orang yang aman. Masukkanlah tanganmu ke leher bajumu, niscaya ia keluar putih tidak bercacat bukan karena penyakit, dan dekapkan-lah kedua tanganmu (ke dada)mu disebabkan ketakutan, maka yang demikian itu adalah dua mukjizat dari Tuhanmu (yang akan kamu hadapkan kepada Fir'aun dan pembesar-pembesarnya). Se-sungguhnya mereka adalah orang-orang yang fasik.' Musa berkata, 'Ya Tuhanku, sesungguhnya aku telah membunuh seorang manusia dari golongan mereka, maka aku takut mereka akan membunuhku. Dan saudaraku Harun dia lebih fasih lidahnya daripadaku, maka utuslah dia bersamaku sebagai pembantuku untuk membenarkan (perkataan)ku; sesungguhnya aku khawatir mereka akan men-dustakanku.' Allah berfirman, 'Kami akan membantumu dengan saudaramu, dan Kami berikan kepadamu berdua kekuasaan yang besar, maka mereka tidak dapat mencapaimu; (berangkatlah kamu berdua) dengan membawa mukjizat Kami, kamu berdua dan orang yang mengikuti kamulah yang menang.' Maka tatkala Musa da-tang kepada mereka dengan (membawa) mukjizat-mukjizat Kami yang nyata, mereka berkata, 'Ini tidak lain hanyalah sihir yang di-buat-buat dan kami belum pernah mendengar (seruan yang seperti) ini pada nenek moyang kami dahulu.' Musa menjawab, 'Tuhanku lebih mengetahui orang yang (patut) membawa petunjuk dari sisiNya dan siapa yang akan mendapat kesudahan (yang baik) di negeri akhirat. Sesungguhnya tidaklah akan mendapat kemenangan orang-orang yang lalim.' Dan Fir'aun berkata, 'Hai pembesar kaum-ku, aku tidak mengetahui tuhan bagimu selain aku. Maka bakarlah hai Haman untukku tanah liat, kemudian buatkanlah untukku bangunan yang tinggi supaya aku dapat naik melihat Tuhan Musa, dan sesungguhnya aku benar-benar yakin bahwa dia termasuk orang-orang pendusta.' Dan berlaku angkuhlah Fir'aun dan bala tentaranya di bumi (Mesir) tanpa alasan yang benar dan mereka menyangka bahwa mereka tidak akan dikembalikan kepada Kami. Maka Kami hukumlah Fir'aun dan bala tentaranya, lalu Kami lemparkan mereka ke dalam laut. Maka lihatlah bagaimana akibat orang-orang yang lalim. Dan Kami jadikan mereka pemimpin-pe-mimpin yang menyeru (manusia) ke neraka, dan pada Hari Kiamat mereka tidak akan ditolong. Dan Kami ikutkan laknat kepada mereka di dunia ini; dan pada Hari Kiamat mereka termasuk orang-orang yang dijauhkan (dari rahmat Allah). Dan sesungguhnya telah Kami berikan kepada Musa al-Kitab (Taurat) sesudah Kami binasakan generasi-generasi yang terdahulu, untuk menjadi pelita bagi manusia dan petunjuk dan rahmat, agar mereka ingat. Dan tidaklah kamu (Muhammad) berada di sisi yang sebelah barat ketika Kami menyampaikan perintah kepada Musa, dan tiada pula kamu termasuk orang-orang yang menyaksikan. Tetapi Kami telah mengadakan beberapa generasi, dan berlalulah atas mereka masa yang panjang, dan tiadalah kamu tinggal bersama-sama penduduk Madyan dengan membacakan ayat-ayat Kami kepada mereka, tetapi Kami telah mengutus rasul-rasul. Dan tiadalah kamu ber-ada di dekat gunung Thur ketika Kami menyeru (Musa), tetapi (Kami beritahukan itu kepadamu) sebagai rahmat dari Tuhanmu, supaya kamu memberi peringatan kepada kaum (Quraisy) yang sekali-kali belum datang kepada mereka pemberi peringatan sebe-lum kamu agar mereka ingat. Dan agar mereka tidak mengatakan ketika azab menimpa mereka disebabkan apa yang mereka kerja-kan, 'Ya Tuhan kami, mengapa Engkau tidak mengutus seorang rasul kepada kami, lalu kami mengikuti ayat-ayatMu dan jadilah kami termasuk orang-orang Mukmin.' Maka tatkala datang kepada mereka kebenaran dari sisi Kami, mereka berkata, 'Mengapakah tidak diberikan kepadanya (Muhammad) seperti yang telah diberi-kan kepada Musa dahulu?' Dan bukankah mereka itu telah ingkar (juga) kepada apa yang diberikan kepada Musa dahulu? Mereka dahulu telah berkata, 'Musa dan Harun adalah dua ahli sihir yang bantu membantu.' Dan mereka (juga) berkata, 'Sesungguhnya kami tidak mempercayai masing-masing mereka itu.' Katakanlah, 'Kalian datangkanlah sebuah kitab dari sisi Allah yang kitab itu lebih (dapat) memberi petunjuk daripada keduanya (Taurat dan al-Qur`an) niscaya aku mengikutinya, jika kamu sungguh orang-orang yang benar.' Maka jika mereka tidak menjawab (tantang-anmu) maka ketahuilah bahwa mereka hanyalah mengikuti ke-inginan mereka. Dan siapakah yang lebih sesat daripada orang yang mengikuti keinginannya tanpa mendapat petunjuk dari Allah sedikit pun? Sungguh, Allah tidak memberi petunjuk orang-orang yang zhalim. Dan sesungguhnya telah Kami turunkan berturut-turut perkataan ini (al-Qur`an) kepada mereka agar mereka mendapat pelajaran." (Al-Qashash: 1-51).
Makkiyah
(2) ﴾ تِلۡكَ ﴿ "Ini," ayat-ayat yang berhak dimuliakan dan di-agungkan, ﴾ ءَايَٰتُ ٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ ﴿ "adalah ayat-ayat al-Kitab (al-Qur`an) yang menjelaskan," bagi segala perkara yang dibutuhkan oleh manusia, seperti mengenal Rabb mereka, mengenal hak-hakNya, mengenal para waliNya dan musuh-musuhNya, mengenal peristiwa-peris-tiwa dan hari-hariNya, mengenal pahala perbuatan dan balasan orang-orang yang beramal. Jadi, al-Qur`an ini telah menjelaskan semua itu dengan sejelas-jelasnya, menampakkannya kepada ma-nusia serta menerangkannya.
(3) Di antara bagian yang dijelaskan oleh Allah adalah kisah Nabi Musa dan Fir'aun. Al-Qur`an telah memunculkannya dan mengulanginya di dalam beberapa tempat, dan dia menguraikan-nya secara panjang lebar di sini, seraya berfirman, ﴾ نَتۡلُواْ عَلَيۡكَ مِن نَّبَإِ مُوسَىٰ وَفِرۡعَوۡنَ بِٱلۡحَقِّ ﴿ "Kami membacakan kepadamu sebagian dari kisah Musa dan Fir'aun dengan benar," karena sesungguhnya berita kedua tokoh ini sangat aneh, dan informasi (tentang mereka berdua) sangat menarik ﴾ لِقَوۡمٖ يُؤۡمِنُونَ ﴿ "untuk orang-orang yang beriman." Kepada merekalah pembicaraan ini diarahkan, karena mereka memiliki iman yang dengannya mereka bisa berkonsentrasi untuk mengha-yatinya dan menghadapinya dengan menerima dan menjadikan sisi-sisi ibrah (pelajaran)nya sebagai pedoman, dan dengannya mereka bertambah iman, keyakinan dan kebaikan. Adapun orang-orang selain mereka, maka sama sekali tidak mengambil faidah darinya kecuali penegakan hujjah terhadap mereka. Allah meme-liharanya dari mereka dan menjadikan dinding penghalang antara mereka dengannya sehingga membuat mereka tidak dapat mema-haminya.
(4) Awal kisah ini adalah, ﴾ إِنَّ فِرۡعَوۡنَ عَلَا فِي ٱلۡأَرۡضِ ﴿ "Sesungguhnya Fir'aun telah berbuat sewenang-wenang di muka bumi," dalam kera-jaan, kekuasaan, bala tentara dan tiraninya, sehingga dia menjadi orang yang berbuat sewenang-wenang, bukan termasuk orang yang mulia di bumi ini, ﴾ وَجَعَلَ أَهۡلَهَا شِيَعٗا ﴿ "dan menjadikan penduduknya berpecah belah," maksudnya, menjadi kelompok-kelompok yang berpecah belah. Dia bertindak terhadap mereka semaunya, dia menerapkan apa saja dari kekuatan dan kekejamannya terhadap mereka menurut kemauannya, ﴾ يَسۡتَضۡعِفُ طَآئِفَةٗ مِّنۡهُمۡ ﴿ "dengan menindas segolongan dari mereka," golongan yang dimaksud adalah Bani Israil yang telah diutamakan oleh Allah atas sekalian manusia, yang se-harusnya Fir'aun memuliakan dan menghormati mereka. Namun, dia malah menindas mereka setelah dia melihat bahwa mereka sudah tidak memiliki daya (kekuatan) yang dapat melindungi mereka dari apa yang dikehendakinya terhadap mereka. Maka dia pun sama sekali tidak peduli terhadap mereka dan tidak pula mem-perhatikan keadaan (kedudukan) mereka, sampai pada kondisi yang sangat buruk, yaitu ﴾ يُذَبِّحُ أَبۡنَآءَهُمۡ وَيَسۡتَحۡيِۦ نِسَآءَهُمۡۚ ﴿ "menyembelih anak laki-laki mereka dan membiarkan hidup anak-anak perempuan mereka," karena dia khawatir kalau jumlah mereka akan menjadi banyak, lalu mereka mendominasi negerinya kemudian mereka memiliki kekuatan. ﴾ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُفۡسِدِينَ ﴿ "Sesungguhnya Fir'aun termasuk orang-orang yang berbuat kerusakan," yang sama sekali tidak mempunyai tujuan (visi) untuk perbaikan agama maupun kebaikan dunia. Ini salah satu bentuk tindakan merusak yang dilakukannya di bumi ini.
(5) ﴾ وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى ٱلَّذِينَ ٱسۡتُضۡعِفُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ ﴿ "Dan Kami hendak mem-beri karunia kepada orang-orang yang tertindas di bumi," dengan cara Kami menghilangkan dari mereka materi-materi penindasan, dan membinasakan orang yang melawan mereka dan menelantarkan orang yang memerangi mereka, ﴾ وَنَجۡعَلَهُمۡ أَئِمَّةٗ ﴿ "dan hendak menjadi-kan mereka pemimpin," di dalam agama. Hal ini tentu tidak akan bisa diraih kalau mereka masih tertindas. Maka harus ada keteguhan kekuasaan dan power yang sempurna di bumi ini, ﴾ وَنَجۡعَلَهُمُ ٱلۡوَٰرِثِينَ ﴿ "dan menjadikan mereka orang-orang yang mewarisi" bumi ini, yaitu orang-orang yang memiliki kesudahan yang baik (kemenangan) di dunia sebelum di akhirat.
(6) ﴾ وَنُمَكِّنَ لَهُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ ﴿ "Dan akan Kami teguhkan kedudukan mereka di muka bumi." Semua permasalahan ini berkaitan dengan kehendak (iradah) Allah dan sudah menjadi suratan keinginanNya ﴾ وَ﴿ "dan," demikian pula Kami menghendaki agar ﴾ نُرِيَ فِرۡعَوۡنَ وَهَٰمَٰنَ ﴿ "diper-lihatkan kepada Fir'aun dan Haman," menterinya, ﴾ وَجُنُودَهُمَا ﴿ "beserta tentaranya," yang dengannya menyerang, berkeliling, mereka ber-buat semena-mena dan berbuat zhalim ﴾ مِنۡهُم ﴿ "terhadap mereka," maksudnya, terhadap golongan yang tertindas tersebut, ﴾ مَّا كَانُواْ يَحۡذَرُونَ ﴿ "apa yang selalu mereka khawatirkan," berupa kekhawatiran diusir dari kampung halaman mereka. Maka dari itu mereka ber-upaya keras untuk menumpas mereka, mematahkan kekuatan me-reka dan membunuh anak-anak laki-laki mereka yang merupakan wadah dari kekuatan itu. Semua ini telah dikehendaki oleh Allah, dan apabila Dia telah menghendaki maka Dia memudahkan sebab-sebabnya dan membentangkan jalannya. Hal ini pun seperti itu. Allah telah menakdirkan dan telah memberlakukan segala sebab, –yang tidak disadari baik oleh para wali (pembela)Nya ataupun oleh musuh-musuhNya–, yang dapat mengantarkan kepada mak-sud tersebut.
(7) Permulaannya adalah tatkala Allah memunculkan Ra-sulNya, Musa yang Dia jadikan sebagai penyelamat Bangsa Isra`il melalui tangan dan sebabnya. Dan pada waktu rasa takut yang sa-ngat mendalam itu menyelimuti mereka di mana Fir'aun bersama para pengikutnya menyembelih anak-anak lelaki mereka, maka Allah mengilhami ibunda Musa agar menyusuinya dan membiar-kan Musa tinggal bersama dirinya, ﴾ فَإِذَا خِفۡتِ عَلَيۡهِ ﴿ "dan apabila kamu khawatir terhadapnya," karena kamu merasa ada seseorang yang kamu takuti akan mengambil Musa untuk diserahkan kepada mereka, ﴾ فَأَلۡقِيهِ فِي ٱلۡيَمِّ ﴿ "maka jatuhkanlah dia ke sungai." Yaitu, sungai Nil di Mesir, dimuat di dalam peti yang tertutup, ﴾ وَلَا تَخَافِي وَلَا تَحۡزَنِيٓۖ إِنَّا رَآدُّوهُ إِلَيۡكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿ "dan janganlah kamu khawatir dan jangan (pula) ber-sedih hati, karena sesungguhnya Kami akan mengembalikannya kepadamu, dan menjadikannya (salah seorang) dari para rasul." Allah menggem-birakannya bahwa Dia akan mengembalikan Musa ke pangkuannya, dan bahwa Musa akan tumbuh besar dan selamat dari tipu daya mereka dan Dia akan menjadikannya sebagai Rasul. Ini merupakan kabar gembira yang sangat luar biasa. Pengajuan berita gembira ini kepada ibunda Musa ialah agar hatinya merasa tenang dan rasa kekhawatirannya reda.
(8) Sepertinya dia sudah merasa mengkhawatirkan putranya dan harus melakukan apa yang diperintahkan kepadanya, maka dia pun menghanyutkannya di sungai, dan Allah سبحانه وتعالى menggiringnya hingga Musa dipungut oleh ﴾ ءَالُ فِرۡعَوۡنَ ﴿ "keluarga Fir'aun," sehingga Musa menjadi barang temuan mereka, dan merekalah yang lang-sung menemukannya, ﴾ لِيَكُونَ لَهُمۡ عَدُوّٗا وَحَزَنًاۗ ﴿ "agar dia menjadi musuh dan kesedihan bagi mereka." Maksudnya, agar akibat dan akhir dari penemuan ini adalah dia menjadi musuh bagi mereka dan kese-dihan yang menyedihkan mereka, disebabkan sikap hati-hati itu tidak akan berguna bila berhadapan dengan takdir, dan bahwa orang yang mereka takuti dari kaum Bani Israil telah ditetapkan oleh Allah untuk menjadi pemimpin mereka, yang tumbuh besar dalam asuhan mereka dan di bawah pengawasan dan tanggungan mereka.
Bila dicermati dan direnungkan, maka Anda akan menemu-kan di balik itu semua berbagai kemaslahatan bagi Bani Israil dan mencegah banyak permasalahan yang membahayakan mereka serta menolak banyak tindakan melampaui batas sebelum kerasulannya (Musa), di mana beliau menjadi termasuk golongan pembesar ke-rajaan; dan sudah menjadi tabiat bahwa dia melakukan pembelaan terhadap hak-hak bangsanya. Di samping itu, dia adalah seorang yang memiliki kemauan keras dan semangat yang berapi-api. Oleh karenanya, kondisi yang menimpa bangsa yang tertindas, -di mana kehinaan dan penghinaan telah sampai kepada titik klimaks seperti yang dikisahkan oleh Allah سبحانه وتعالى sebagiannya-, telah sampai (pada batas yang) membuat sebagian individunya menentang bangsa yang kejam lagi semena-mena di muka bumi ini, sebagaimana akan di jelaskan nanti.
Ini adalah awal (pengantar) bagi sebuah kemenangan. Sebab, sesungguhnya Allah سبحانه وتعالى telah menetapkan bahwa di antara sunnah-sunnahNya yang berlaku adalah Dia menjadikan segala perma-salahan berjalan secara bertahap, sedikit demi sedikit, tidak datang sekaligus. ﴾ إِنَّ فِرۡعَوۡنَ وَهَٰمَٰنَ وَجُنُودَهُمَا كَانُواْ خَٰطِـِٔينَ ﴿ "Sesungguhnya Fir'aun dan Haman beserta tentaranya adalah orang-orang yang bersalah." Mak-sudnya, lalu Kami ingin menghukum keduanya atas kesalahan mereka berdua, dan Kami membuat tipu daya terhadap mereka atas makar dan tipu daya yang mereka lakukan.
(9) Dan tatkala keluarga Fir'aun telah memungutnya, maka Allah menjadikan permaisuri Fir'aun yang mulia lagi beriman, yaitu Asiyah binti Muzahim jadi sangat menyayanginya, ﴾ وَقَالَتِ ﴿ "dan berkata," anak ini adalah ﴾ قُرَّتُ عَيۡنٖ لِّي وَلَكَۖ لَا تَقۡتُلُوهُ ﴿ "penyejuk mata hati bagiku dan bagimu. Janganlah kamu membunuhnya." Maksudnya, biarkanlah dia hidup untuk kita agar hati kita menjadi sejuk de-ngannya dan kehidupan kita menjadi bahagia karenanya,﴾ عَسَىٰٓ أَن يَنفَعَنَآ أَوۡ نَتَّخِذَهُۥ وَلَدٗا ﴿ "mudah-mudahan dia bermanfaat kepada kita atau kita ambil dia menjadi anak." Maksudnya, tidak terlepas (dari dua pilihan): Bisa jadi dia menjadi selayaknya para pembantu yang selalu bekerja untuk kepentingan kita dan membantu kita, atau kita mengang-katnya satu derajat lebih tinggi dari itu, yaitu kita menjadikannya sebagai anak kita, kita muliakan dan kita banggakan.
Allah سبحانه وتعالى menakdirkan Musa bahwa dia memberikan manfaat bagi istri Fir'aun yang telah mengatakan ungkapan di atas. Sebab, ketika Musa telah menjadi penyejuk hatinya, dan dia pun sangat mencintainya, maka Musa terus menjadi seperti anak kandungnya sendiri sampai dia besar, kemudian Allah mengangkatnya menjadi nabi lalu sebagai seorang rasul, maka istri Fir'aun segera masuk Islam dan beriman kepadanya. Semoga Allah meridhainya dan membuatnya ridha (memeluk Islam).
Allah سبحانه وتعالى [tentang] dialog dan tawar-menawar tentang ma-salah Musa ini berfirman, ﴾ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ ﴿ "Sedangkan mereka tidak menyadari," apa yang telah menjadi goresan qalam dan takdir dari semenjak tibanya hingga kepada apa yang telah dia capai. Ini me-rupakan kelembutan Allah سبحانه وتعالى. Kalau saja mereka menyadari, tentu masalahnya akan menjadi lain.
(10) Setelah ibunda Musa kehilangan anaknya, maka dia benar-benar merasa sangat sedih dan hatinya pun menjadi hampa karena kegusaran yang timbul sebagai reaksi dari kondisi manu-siawinya, padahal Allah سبحانه وتعالى telah melarangnya bersedih dan merasa cemas serta menjanjikan akan mengembalikan Musa kepadanya. ﴾ إِن كَادَتۡ لَتُبۡدِي بِهِۦ ﴿ "Sesungguhnya hampir saja dia menyatakan raha-sianya," maksudnya, rahasia yang tersimpan di dalam hatinya, ﴾ لَوۡلَآ أَن رَّبَطۡنَا عَلَىٰ قَلۡبِهَا ﴿ "seandainya tidak Kami teguhkan hatinya," Kami mene-guhkannya sehingga dia bisa tetap sabar dan tidak menguraikan rahasia itu, ﴾ لِتَكُونَ ﴿ "supaya dia," dengan kesabaran dan keteguhan hati itu, ﴾ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿ "termasuk orang-orang yang beriman." Sebab, seseorang jika ditimpa oleh suatu musibah lalu dia bersabar dan berteguh hati, niscaya imannya bertambah karenanya. Dan hal ini dibuktikan oleh (fakta) bahwa berlanjutnya rasa sedih (berkeluh kesah) pada diri seseorang itu menunjukkan pada kelemahan imannya.
(11) ﴾ وَقَالَتۡ ﴿ "Dan berkatalah" ibu Musa ﴾ لِأُخۡتِهِۦ قُصِّيهِۖ ﴿ "kepada saudara Musa yang perempuan, 'Ikutilah dia'." Maksudnya, Pergilah dan ikutilah dari belakang jejak saudaramu dan carilah kabar ten-tangnya, dan jangan sampai ada seseorang yang mengetahuimu dan menyadari maksudmu.
Maka dia pun pergi untuk mengikutinya dari belakang, ﴾ فَبَصُرَتۡ بِهِۦ عَن جُنُبٖ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ ﴿ "maka kelihatan olehnya Musa dari jauh, sedang mereka tidak mengetahuinya." Maksudnya, dia melihat Musa dengan mengawasinya melalui cara berpura-pura sebagai pelancong yang tidak mempunyai tujuan apa-apa. Ini adalah benar-benar sikap penuh pertimbangan dan ekstra hati-hati. Sebab kalau dia langsung melihat Musa dan langsung datang kepada mereka dengan sengaja, tentu mereka akan menduga bahwa dialah yang telah menghanyut-kannya (di sungai), dan bisa jadi mereka bertekad menyembelih Musa sebagai hukuman terhadap keluarganya.
(12) Di antara bentuk kasih sayang Allah سبحانه وتعالى kepada Musa dan ibunya adalah Allah mencegah Musa untuk menyusui dari perempuan (lain). Maka mereka membawanya ke pasar karena rasa kasihan kepadanya, barangkali di sana ada seseorang yang mencarinya. Maka datanglah saudara perempuannya itu dalam keadaan seperti tadi, ﴾ فَقَالَتۡ هَلۡ أَدُلُّكُمۡ عَلَىٰٓ أَهۡلِ بَيۡتٖ يَكۡفُلُونَهُۥ لَكُمۡ وَهُمۡ لَهُۥ نَٰصِحُونَ ﴿ "dan berkata, 'Maukah aku tunjukkan kepadamu sebuah keluarga yang akan memeliharanya untukmu, dan mereka dapat berlaku baik kepadanya?'" Inilah yang mereka inginkan, sebab mereka sangat mencintainya, sedangkan Allah mencegahnya dari menyusu kepada perempuan manapun, sehingga mereka khawatir kalau Musa meninggal.
(13) Setelah saudara perempuannya itu mengatakan kepada mereka perkataan yang merangsang mereka agar mengasuhkannya kepada keluarga itu dengan jaminan akan dipelihara, diasuh dan diperlakukan baik, maka mereka segera memenuhi anjurannya. Lalu dia memberitahu kepada mereka dan menunjukkan di mana keluarga tersebut.
﴾ فَرَدَدۡنَٰهُ إِلَىٰٓ أُمِّهِۦ ﴿ "Maka Kami kembalikan Musa kepada ibunya," sebagaimana Kami telah menjanjikannya, ﴾ كَيۡ تَقَرَّ عَيۡنُهَا وَلَا تَحۡزَنَ ﴿ "su-paya senang hatinya dan tidak berduka cita," sehingga Musa terdidik di sisinya dengan sebaik mungkin yang mana sang ibu merasa aman, tenang dan bahagia dengannya serta mendapat upah yang sangat besar atas pengasuhan itu. ﴾ وَلِتَعۡلَمَ أَنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقّٞ ﴿ "Dan supaya ia mengetahui bahwa janji Allah itu adalah benar." Maka Kami per-lihatkan kepadanya dengan mata kepalanya sendiri sebagian apa yang telah Kami janjikan kepadanya agar dengan cara seperti itu hatinya menjadi tentram dan imannya makin bertambah, dan agar dia mengetahui bahwasanya janji Allah akan terpenuhi dalam me-lindungi Musa dan mengutusnya sebagai Rasul.
﴾ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ ﴿ "Tetapi kebanyakan manusia tidak menge-tahuinya." Apabila mereka melihat sebab kausalitas dalam keadaan rancu, maka hal itu akan mengacaukan keyakinan mereka karena mereka tidak memiliki ilmu (pengetahuan) yang cukup bahwasa-nya Allah سبحانه وتعالى menjadikan berbagai ujian dan cobaan yang sangat berat di balik perkara-perkara yang mulia dan utama yang sudah ada di depan mata.
Musa عليه السلام pun terus berada di lingkungan keluarga Fir'aun dan diasuh di dalam kekuasaan mereka, dia bisa mengendarai berbagai jenis kendaraan dan mengenakan berbagai macam pakaian milik mereka, sedangkan ibunya dalam hal ini tetap merasa tentram. Dan oleh karena persepsi (umum) sudah melekat kuat bahwa ibu-nya itu adalah ibu dalam persusuan, maka tidak aneh kalau Musa sangat dekat kepadanya dan [sang ibu pun sangat menyayangi-nya].[42] Cobalah Anda renungkan sejenak kasih sayang dan perlin-dungan (Allah) kepada nabiNya, Musa dari perangai dusta dalam tutur katanya, dan kemudahan segala perkara yang dengannya rasa saling menyayangi antara dia dengan ibunya menjadi kental, yang (persepsinya) tampak bagi orang lain bahwa dia adalah per-susuan yang karenanya ia (sang ibu) disebut ibu, sehingga perka-taan yang banyak keluar darinya dan dari orang-orang lain dalam masalah ini semuanya adalah kejujuran dan kebenaran.
(14) ﴾ وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ ﴿ "Dan setelah Musa cukup umur," dia memiliki kekuatan, akal, dan kedewasaan. Dan hal ini biasanya terjadi kira-kira pada usia 40 (empat puluh) tahun, ﴾ وَٱسۡتَوَىٰٓ ﴿ "dan sempurna," maksudnya, semua permasalahan sudah menjadi sempurna, ﴾ ءَاتَيۡنَٰهُ حُكۡمٗا وَعِلۡمٗاۚ ﴿ "Kami berikan kepadanya hikmah dan pengetahuan." Maksud-nya, hukum-hukum yang bisa dia gunakan untuk dapat mengeta-hui hukum-hukum syariat dan dapat memberikan keputusan di antara manusia, dan ilmu yang cukup banyak. ﴾ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿ "Dan demikianlah Kami memberi balasan kepada orang-orang yang ber-buat baik," di dalam beribadah kepada Allah, berbuat baik kepada makhluk Allah. Allah memberi mereka ilmu dan hikmah menurut ihsan yang mereka miliki. Ini membuktikan kesempurnaan sifat ihsannya Nabi Musa عليه السلام.
(15-17) ﴾ وَدَخَلَ ٱلۡمَدِينَةَ عَلَىٰ حِينِ غَفۡلَةٖ مِّنۡ أَهۡلِهَا ﴿ "Dan Musa masuk ke kota (Memphis) ketika penduduknya sedang lengah," bisa jadi pada saat tidur siang atau waktu-waktu lainnya yang saat itu mereka beristi-rahat tidak berkeliaran, ﴾ فَوَجَدَ فِيهَا رَجُلَيۡنِ يَقۡتَتِلَانِ ﴿ "maka dia mendapati di dalam kota itu dua orang laki-laki yang berkelahi." Maksudnya, berteng-kar dan saling memukul. ﴾ هَٰذَا مِن شِيعَتِهِۦ ﴿ "Yang seorang dari golongan-nya," maksudnya berasal dari Bani Israil, ﴾ وَهَٰذَا مِنۡ عَدُوِّهِۦۖ ﴿ "dan seorang (lagi) dari musuhnya," bangsa Qibthi. ﴾ فَٱسۡتَغَٰثَهُ ٱلَّذِي مِن شِيعَتِهِۦ عَلَى ٱلَّذِي مِنۡ عَدُوِّهِۦ ﴿ "Maka orang yang dari golongannya meminta pertolongan kepadanya, untuk mengalahkan orang yang dari musuhnya," sebab dia telah ter-kenal dan diketahui oleh banyak orang bahwa dia (Musa) berasal dari Bani Israil. Dan permintaan pertolongannya kepada Musa adalah suatu bukti yang menunjukkan bahwa Musa عليه السلام sudah mencapai usia yang cukup ditakuti dan dijadikan andalan dari istana kerajaan dan kesultanan.
﴾ فَوَكَزَهُۥ مُوسَىٰ ﴿ "Lalu Musa meninjunya." Maksudnya, dia meninju orang yang berasal dari musuhnya untuk memenuhi permintaan tolong orang yang berdarah Bani Israil itu, ﴾ فَقَضَىٰ عَلَيۡهِۖ ﴿ "dan matilah musuhnya itu." Musa telah menewaskannya dengan tinjuan itu karena kerasnya dan kekuatan Musa. Lalu Musa عليه السلام menyesali perbuatannya itu, dan ﴾ قَالَ هَٰذَا مِنۡ عَمَلِ ٱلشَّيۡطَٰنِۖ ﴿ "berkata, 'Ini adalah per-buatan setan'," yakni: Rayuan dan bisikannya. ﴾ إِنَّهُۥ عَدُوّٞ مُّضِلّٞ مُّبِينٞ ﴿ "Se-sungguhnya setan itu musuh yang menyesatkan lagi nyata," maka dari itu aku melakukan apa yang telah terlanjur aku lakukan disebab-kan permusuhannya yang sangat nyata dan upaya kerasnya untuk menyesatkan. Lalu dia meminta ampun seraya ﴾ قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي فَغَفَرَ لَهُۥٓۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ ﴿ "berkata, 'Ya Rabbku, sesungguhnya aku telah menganiaya diriku sendiri, karena itu ampunilah aku.' Maka Allah mengampuninya. Sesungguhnya Allah, Dia-lah Yang Maha Pengampun lagi Maha Penyayang," terutama kepada orang-orang yang tunduk kembali kepadaNya, yaitu orang-orang yang segera kembali dan bertaubat, seperti yang telah dilakukan oleh Musa عليه السلام.
Maka Musa ﴾ قَالَ رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ ﴿ "berkata, 'Ya Rabbku, demi nikmat yang telah Engkau anugerahkan kepadaku'," yaitu berupa taubat, am-punan dan berbagai nikmat yang sangat banyak, ﴾ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا ﴿ "aku sekali-kali tiada akan menjadi penolong," maksudnya, pembela dan pembantu ﴾ لِّلۡمُجۡرِمِينَ ﴿ "bagi orang-orang yang berdosa." Maksudnya, aku tidak akan menolong seorang pun untuk kemaksiatan. Ini adalah janji dari Musa عليه السلام, disebabkan karena karunia Allah atas dirinya, yaitu tidak akan menolong seorang yang berbuat dosa sebagaimana telah dia lakukan dalam pembunuhan terhadap orang yang berda-rah Qibthi tersebut. Ini mengartikan bahwa berbagai kenikmatan itu menuntut dari seorang hamba untuk melakukan kebaikan dan meninggalkan keburukan.
(18-19) Setelah terjadi pembunuhan yang dilakukannya terhadap orang yang berasal dari musuhnya, maka dia menjadi ﴾ فِي ٱلۡمَدِينَةِ خَآئِفٗا يَتَرَقَّبُ ﴿ "merasa takut menunggu-nunggu di kota itu," apa-kah diketahui oleh keluarga Fir'aun ataukah tidak? Sebenarnya dia merasa takut, karena dia tahu bahwa tidak akan ada seorang pun yang berani melakukan perbuatan seperti ini kecuali Musa dari Bani Israil. Ketika dia dalam keadaan seperti itu, ﴾ فَإِذَا ٱلَّذِي ٱسۡتَنصَرَهُۥ بِٱلۡأَمۡسِ ﴿ "maka tiba-tiba orang yang meminta pertolongan kemarin," untuk melawan musuhnya, ﴾ يَسۡتَصۡرِخُهُۥۚ ﴿ "berteriak meminta pertolongan ke-padanya," untuk melawan seorang Qibthi lain. ﴾ قَالَ لَهُۥ مُوسَىٰٓ ﴿ "Musa berkata kepadanya," seraya mencela sikap orang itu, ﴾ إِنَّكَ لَغَوِيّٞ مُّبِينٞ ﴿ "Sesungguhnya kamu benar-benar orang sesat yang nyata," maksudnya nyata kesesatannya dan menampakkan kelancangan.﴾ فَلَمَّآ أَنۡ أَرَادَ أَن يَبۡطِشَ ﴿ "Maka tatkala dia hendak memegang dengan keras," maksudnya, Musa hendak mencengkeram dengan keras ﴾ بِٱلَّذِي هُوَ عَدُوّٞ لَّهُمَا ﴿ "orang yang menjadi musuh keduanya," musuhnya dan musuh orang yang meminta pertolongan kepada Musa. Maksudnya, pada saat per-kelahian sedang berlangsung antara orang dari bangsa Qibthi dan seorang berkebangsaan Isra`il, maka yang dari bangsa Isra`il ini meminta pertolongan kepada Musa, lalu jiwa kesukuan pun bangkit hingga membuat Musa bermaksud menampar orang Qibthi itu, maka ﴾ قَالَ ﴿ "musuhnya berkata," maksudnya orang yang dari bangsa Qibthi itu berkata kepada Musa untuk mencela tindakannya mem-bunuh orang lain, ﴾ أَتُرِيدُ أَن تَقۡتُلَنِي كَمَا قَتَلۡتَ نَفۡسَۢا بِٱلۡأَمۡسِۖ إِن تُرِيدُ إِلَّآ أَن تَكُونَ جَبَّارٗا فِي ٱلۡأَرۡضِ ﴿ "apakah kamu bermaksud hendak membunuhku, sebagaimana kamu ke-marin telah membunuh seorang manusia? Kamu tidak bermaksud melain-kan hendak menjadi orang yang berbuat sewenang-wenang di bumi ini," karena di antara jejak terbesar dari tindakan orang yang semena-mena di bumi ini adalah membunuh jiwa manusia dengan alasan tidak benar, ﴾ وَمَا تُرِيدُ أَن تَكُونَ مِنَ ٱلۡمُصۡلِحِينَ ﴿ "dan tiadalah kamu hendak menjadi salah seorang dari orang-orang yang mengadakan perdamaian." Kalau tidak, dan kalau seandainya kamu menghendaki perdamaian, nis-caya kamu telah melerai antara aku dengannya tanpa harus mem-bunuh salah satu (di antara kami). Maka Musa menahan diri dari membunuhnya dan sadar karena nasihat dan tegurannya.
(20) Berita tentang tindakan Musa dalam dua kasus tersebut menyebar luas hingga para pembesar Fir'aun dan Fir'aun sendiri merencanakan untuk menghabisi Musa, dan mereka mengadakan musyawarah dalam hal ini. Namun Allah سبحانه وتعالى telah menggerakkan hati lelaki yang tulus menasihati (lelaki yang tidak jadi dibunuh oleh Musa. Pent.) itu lalu dia pun segera menginformasikan kepada Musa tentang apa yang diperbincangkan oleh para pembesar me-reka mengenai Musa. Allah berfirman, ﴾ وَجَآءَ رَجُلٞ مِّنۡ أَقۡصَا ٱلۡمَدِينَةِ يَسۡعَىٰ ﴿ "Dan datanglah seorang laki-laki dari ujung kota bergegas-gegas," maksudnya, dia berlari cepat dengan kedua kakinya karena ketulusannya ke-pada Musa dan khawatir kalau mereka berhasil membunuhnya sebelum Musa mengetahui ﴾ قَالَ يَٰمُوسَىٰٓ إِنَّ ٱلۡمَلَأَ يَأۡتَمِرُونَ ﴿ "seraya berkata, 'Hai Musa, sesungguhnya pembesar negeri sedang berunding'," mak-sudnya, bermusyawarah membicarakanmu, ﴾ لِيَقۡتُلُوكَ فَٱخۡرُجۡ ﴿ "untuk membunuhmu, sebab itu keluarlah" dari kota ini, ﴾ إِنِّي لَكَ مِنَ ٱلنَّٰصِحِينَ ﴿ "sesungguhnya aku termasuk orang-orang yang memberi nasihat kepada-mu," maka patuhilah nasihatku.
(21) ﴾ فَخَرَجَ مِنۡهَا خَآئِفٗا يَتَرَقَّبُۖ ﴿ "Maka keluarlah Musa dari kota itu dengan rasa takut menunggu-nunggu dengan khawatir" jangan-jangan dirinya dibunuh, dan dia berdoa kepada Allah seraya ﴾ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّٰلِمِينَ ﴿ "mengucapkan, 'Ya Rabbku, selamatkanlah aku dari orang-orang yang zhalim itu'," karena sesungguhnya Musa telah bertaubat dari dosa-nya, dan dia melakukan perbuatan tersebut karena emosi dan tidak bermaksud membunuh, maka ancaman mereka terhadap Musa adalah kezhaliman dan kelancangan.
(22) ﴾ وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلۡقَآءَ مَدۡيَنَ ﴿ "Dan tatkala dia menghadap ke jurusan negeri Madyan." Maksudnya, pergi menuju negeri Madyan, yaitu yang terletak di selatan Palestina, di mana di sana Fir'aun tidak mempunyai kekuasaan, ﴾ قَالَ عَسَىٰ رَبِّيٓ أَن يَهۡدِيَنِي سَوَآءَ ٱلسَّبِيلِ ﴿ "ia berdoa (lagi), 'Mudah-mudahan Rabbku memimpinku ke jalan yang benar'," maksud-nya, ke tengah jalan yang singkat yang dapat mengantarku kepada-nya dengan mudah dan nyaman. Maka Allah pun membimbingnya kepada jalan yang lurus hingga akhirnya dia sampai di Madyan.
(23) ﴾ وَلَمَّا وَرَدَ مَآءَ مَدۡيَنَ وَجَدَ عَلَيۡهِ أُمَّةٗ مِّنَ ٱلنَّاسِ يَسۡقُونَ ﴿ "Dan tatkala ia sampai di sumber air negeri Madyan, dia menjumpai di sana sekumpulan orang yang sedang meminumkan" ternaknya. Penduduk Madyan ini adalah masyarakat peternak hewan yang sangat banyak, ﴾ وَوَجَدَ مِن دُونِهِمُ ﴿ "dan dia menjumpai di belakang orang banyak itu," di belakang sekumpulan orang itu, ﴾ ٱمۡرَأَتَيۡنِ تَذُودَانِۖ ﴿ "dua orang wanita yang sedang menghambat," domba-dombanya agar tidak mendekat kepada keru-munan orang banyak itu, karena keduanya merasa tidak mampu untuk berdesakan dengan kaum lelaki, dan karena kaum lelaki itu bakhil dan tidak mempunyai kepribadian baik (jiwa sosialnya) untuk membiarkan keduanya memberi minum hewan ternaknya. ﴾ قَالَ ﴿ "Musa berkata" kepada kedua gadis itu, ﴾ مَا خَطۡبُكُمَاۖ ﴿ "Apakah maksudmu berdua?" Maksudnya, bagaimana kalian dengan kondisi seperti ini? ﴾ قَالَتَا لَا نَسۡقِي حَتَّىٰ يُصۡدِرَ ٱلرِّعَآءُۖ ﴿ "Kedua wanita menjawab, 'Kami tidak dapat meminumkan (ternak kami), sehingga penggembala-peng-gembala itu memulangkan (ternaknya)'." Maksudnya, sudah menjadi kebiasaan bahwa kami tidak mungkin dapat meminumkan ternak sehingga para penggembala memulangkan ternak-ternaknya, lalu apabila keadaan sudah lengang, barulah kami meminumkan, ﴾ وَأَبُونَا شَيۡخٞ كَبِيرٞ ﴿ "sedang bapak kami adalah orang tua yang telah lanjut umur-nya," maksudnya, sudah tidak mempunyai kekuatan untuk memi-numkan ternaknya, dan kami pun tidak mempunyai daya untuk melakukannya dan kami juga tidak mempunyai orang laki-laki yang bisa berdesakan dengan para penggembala.
(24) Maka Musa عليه السلام merasa iba dan kasihan kepada me-reka berdua, ﴾ فَسَقَىٰ لَهُمَا ﴿ "maka Musa memberi minum ternak itu untuk (menolong) keduanya," tanpa minta imbalan upah kepada keduanya dan tidak juga mempunyai niat lain selain keridhaan Allah سبحانه وتعالى. Se-telah dia berhasil meminumkan ternak milik kedua gadis itu, yang mana pada saat itu cuaca sangat panas sekali di tengah siang hari, hal ini terbukti dengan FirmanNya, ﴾ ثُمَّ تَوَلَّىٰٓ إِلَى ٱلظِّلِّ ﴿ "Kemudian dia kembali ke tempat yang teduh" untuk beristirahat di tempat teduh itu setelah kelelahan, ﴾ فَقَالَ ﴿ "lalu berkata" pada kondisi seperti itu se-raya memohon karunia kepada Rabbnya, ﴾ رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ ﴿ "Ya Rabbku, sesungguhnya aku sangat memerlukan sesuatu kebaikan yang Engkau turunkan kepadaku," maksudnya, sesungguhnya aku sangat membutuhkan kebaikan yang Engkau bawakan kepadaku dan Engkau memudahkannya untukku. Ini adalah permohonan Musa melalui ungkapan kondisinya. Dan memohon kepada Allah dengan (bertawasul) dengan kondisi itu lebih mantap daripada memohon dengan ungkapan lisan.
(25) Dan Musa terus dalam kondisi seperti itu, memohon kepada Allah sambil berbolak-balik, sedangkan kedua perempuan tadi pulang menuju ayahnya dan memberitakan apa yang telah terjadi. Kemudian sang ayah menyuruh salah satu dari dua gadis itu untuk mendatangi Musa, lalu dia pun mendatanginya ﴾ تَمۡشِي عَلَى ٱسۡتِحۡيَآءٖ ﴿ "berjalan dengan malu-malu." Ini menunjukkan keluhuran jiwanya dan akhlaknya yang mulia, sebab rasa malu itu termasuk akhlak yang terpuji, terutama bagi kaum wanita. Hal ini juga mem-buktikan bahwa apa yang dilakukan oleh Musa عليه السلام, yaitu membe-rikan minum ternak kedua gadis itu bukan berkedudukan sebagai kuli atau pembantu yang biasanya tidak dimalui, malah sebaliknya, Musa berbesar jiwa, si perempuan itu, karena keluhuran akhlak Musa dan kemuliaan budi pekertinya, melihat sesuatu yang mem-buatnya sangat merasa malu kepada Musa, ﴾ قَالَتۡ ﴿ "dia berkata" kepada Musa, ﴾ إِنَّ أَبِي يَدۡعُوكَ لِيَجۡزِيَكَ أَجۡرَ مَا سَقَيۡتَ لَنَاۚ ﴿ "Sesungguhnya ba-pakku memanggil kamu agar dia memberi balasan terhadap (kebaikan)mu memberi minum (ternak) kami." Maksudnya, bukan untuk mengung-kit-ungkit kebaikanmu, melainkan engkaulah yang terlebih dahulu melakukan kebaikan kepada kami. Sesungguhnya maksud ayahku hanya memberimu imbalan atas kebaikanmu. Musa kemudian memenuhi panggilan itu. ﴾ فَلَمَّا جَآءَهُۥ وَقَصَّ عَلَيۡهِ ٱلۡقَصَصَ ﴿ "Maka tatkala Musa mendatangi bapaknya (Syu'aib) dan menceritakan kepadanya cerita (me-ngenai dirinya)," dari permulaan sebab yang telah mengharuskannya melarikan diri hingga sampai kepadanya, Syu'aib ﴾ قَالَ ﴿ "berkata" dengan maksud menenangkan rasa takutnya dan mengobati hati-nya, ﴾ لَا تَخَفۡۖ نَجَوۡتَ مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّٰلِمِينَ ﴿ "Janganlah kamu takut. Kamu telah selamat dari orang-orang yang zhalim itu." Maksudnya, biarkan rasa takut dan rasa cemasmu pergi, karena sesungguhnya Allah telah menyelamatkanmu dari mereka, karena engkau telah sampai di tempat ini, tempat yang mereka tidak mempunyai kekuasaan atasnya.
(26) ﴾ قَالَتۡ إِحۡدَىٰهُمَا ﴿ "Salah seorang dari kedua wanita itu berkata." Maksudnya, salah satu putrinya, ﴾ يَٰٓأَبَتِ ٱسۡتَـٔۡجِرۡهُۖ ﴿ "Wahai ayahku, ambil-lah ia sebagai orang yang bekerja," maksudnya jadikanlah dia sebagai karyawanmu untuk menggembala domba dan memberinya minum, ﴾ إِنَّ خَيۡرَ مَنِ ٱسۡتَـٔۡجَرۡتَ ٱلۡقَوِيُّ ٱلۡأَمِينُ ﴿ "karena sesungguhnya orang yang paling baik yang kamu ambil untuk bekerja (pada kita) ialah orang yang kuat lagi dapat dipercaya," maksudnya, sesungguhnya Musa adalah orang yang paling pantas untuk dijadikan sebagai pekerja, karena dia mempunyai dua sifat, yaitu kuat dan terpercaya, dan sebaik-baik pekerja adalah orang yang memiliki dua sifat itu. Yaitu kekuatan dan kemampuan untuk melakukan apa yang dibebankan kepada-nya, dan amanah di dalam pekerjaannya diwujudkan dengan cara tidak berkhianat. Dua sifat ini pantas untuk dijadikan pertimbangan bagi setiap orang yang akan menyerahkan suatu pekerjaan untuk orang lain dengan upah atau lainnya. Sebab, kesalahan tidak akan terjadi kecuali karena ketiadaan dua sifat ini atau ketiadaan salah satunya. Adapun kalau keduanya ada, maka pekerjaan pasti akan sempurna dan terlaksana. Sebenarnya dia mengatakan hal itu ka-rena dia telah menyaksikan sendiri kekuatan Musa pada saat me-minumkan ternak keduanya dan kegigihannya yang dengannya dia dapat mengetahui kekuatan Musa. Dan dia pun menyaksikan keamanahan dan kereligiannya dan (dia merasakan pula) bahwa Musa merasa kasihan kepada mereka berdua tanpa mengharapkan imbalan dari mereka berdua, dan tujuan Musa hanyalah memper-oleh Wajah Allah semata.
(27) Lalu ﴾ قَالَ ﴿ "dia berkata." Maksudnya, penguasa negeri Madyan itu kepada Musa, ﴾ إِنِّيٓ أُرِيدُ أَنۡ أُنكِحَكَ إِحۡدَى ٱبۡنَتَيَّ هَٰتَيۡنِ عَلَىٰٓ أَن تَأۡجُرَنِي ﴿ "Sesungguhnya aku bermaksud menikahkan kamu dengan salah seorang dari kedua anakku ini, atas dasar bahwa kamu bekerja kepadaku," mak-sudnya, kamu menjadi pekerjaku dengan upah ﴾ ثَمَٰنِيَ حِجَجٖۖ ﴿ "selama delapan (musim) haji," maksudnya, delapan tahun. ﴾ فَإِنۡ أَتۡمَمۡتَ عَشۡرٗا فَمِنۡ عِندِكَۖ ﴿ "Dan jika kamu cukupkan sepuluh tahun maka itu adalah (suatu kebaikan) darimu," adalah sumbangan darimu, tidak ada sesuatu yang wajib atasmu, ﴾ وَمَآ أُرِيدُ أَنۡ أَشُقَّ عَلَيۡكَۚ ﴿ "aku tidak hendak memberat-kanmu," lalu aku mewajibkan sampai sepuluh tahun kepadamu; atau aku tidak ingin mempekerjakanmu supaya membebanimu dengan pekerjaan-pekerjaan yang sangat berat. Aku hanya akan mempekerjakanmu dengan pekerjaan yang ringan lagi mudah, tidak memberatkan, ﴾ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ﴿ "dan kamu insya Allah akan mendapatiku termasuk orang-orang yang baik." Lalu Syu'aib membuatnya menyukai (untuk diangkat sebagai karyawan) dengan cara (membebankan) pekerjaan yang ringan dan perlakuan yang baik. Ini membuktikan bahwa lelaki yang shalih harus memperbai-ki akhlaknya sebisa mungkin, dan bahwa faktor (jenis pekerjaan) yang dituntut darinya adalah lebih penting daripada faktor lainnya.
(28) Maka ﴾ قَالَ ﴿ "berkata" Musa عليه السلام menjawab permintaan orang itu, ﴾ ذَٰلِكَ بَيۡنِي وَبَيۡنَكَۖ ﴿ "Itulah (perjanjian) antara aku dan kamu," maksudnya, persyaratan yang engkau sebutkan tadi, maka aku rela (menerimanya), dan sudah sempurna akad antara aku dengan-mu, ﴾ أَيَّمَا ٱلۡأَجَلَيۡنِ قَضَيۡتُ فَلَا عُدۡوَٰنَ عَلَيَّۖ ﴿ "Mana saja dari kedua waktu yang ditentukan itu aku sempurnakan, maka tidak ada tuntutan tambahan atas diriku," sama saja bagiku, apakah yang aku tunaikan itu yang delapan tahun atau aku dengan suka rela melebihinya, ﴾ وَٱللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِيلٞ ﴿ "dan Allah adalah saksi atas apa yang kita ucapkan," menjadi penjaga yang selalu mengawasi kita dan mengetahui apa yang kita sepakati.
Lelaki, si ayah kedua gadis ini adalah penguasa negeri Madyan, dia bukan Syu'aib, sang nabi yang terkenal itu, sebagaimana dikenal di kalangan banyak orang. Sesungguhnya pendapat yang demikian itu sama sekali tidak mempunyai dalil.[43] Yang ada adalah bahwa negeri Syu'aib عليه السلام adalah Madyan, dan peristiwa (yang sedang dibicarakan) ini terjadi di Madyan. Lalu di mana keterkaitan antara kedua perkara ini? Dan juga, tidak diketahui adanya informasi bahwa Musa mengalami masa hidupnya Syu'aib, apa lagi dengan pribadinya? Kalau sekiranya lelaki itu adalah Syu'aib, tentu Allah سبحانه وتعالى menyebutnya dan tentu kedua gadis tersebut menyebut namanya.
Dan pula, sesungguhnya kaumnya Syu'aib telah dimusnah-kan oleh Allah سبحانه وتعالى karena mereka telah mendustakannya, tidak ada yang tersisa kecuali orang-orang yang beriman kepadanya. Dan Allah sudah pasti melindungi kaum Mukminin dari sikap rela mereka terhadap perbuatan menghalang-halangi dua putri nabi mereka untuk meminumkan ternaknya, sehingga harus datang seorang lelaki asing lalu berbaik hati kepada mereka berdua dan membantu meminumkan hewan ternaknya. Dan tentu Syu'aib tidak rela kalau Musa bekerja sebagai penggembala untuknya dan menjadi pembantunya, padahal Musa lebih utama dan lebih tinggi derajatnya daripadanya, kecuali kalau dikatakan bahwa hal ini ter-jadi sebelum kenabian Musa, maka tidak terjadi kontradiksi. Yang jelas, ia tidak bisa dijadikan sandaran klaim bahwa lelaki itu adalah Nabi Syu'aib tanpa dasar hadits shahih dari Nabi a. Wallahu a'lam.
(29) ﴾ فَلَمَّا قَضَىٰ مُوسَى ٱلۡأَجَلَ ﴿ "Maka tatkala Musa telah menyelesaikan waktu yang ditentukan." Bisa jadi Musa telah menyelesaikan waktu yang wajib yang telah ditentukan atau sudah melebihinya, sebagai-mana bisa diduga pada Musa dan penunaiannya, kemudian dia merasa rindu untuk berjumpa dengan keluarga, ibunda, kerabat dekat dan tanah airnya. Dan diduga pula, karena sudah lamanya masa, bahwa mereka telah melupakan apa yang telah diperbuatnya. ﴾ وَسَارَ بِأَهۡلِهِۦٓ ﴿ "Dan dia berangkat dengan keluarganya," menuju Mesir, lalu ﴾ ءَانَسَ مِن جَانِبِ ٱلطُّورِ نَارٗاۖ ﴿ "dia melihat api di lereng gunung Thur." Maka ﴾ قَالَ لِأَهۡلِهِ ٱمۡكُثُوٓاْ إِنِّيٓ ءَانَسۡتُ نَارٗا لَّعَلِّيٓ ءَاتِيكُم مِّنۡهَا بِخَبَرٍ ﴿ "dia berkata kepada ke-luarganya, 'Tunggulah (di sini), sesungguhnya aku melihat api, mudah-mudahan aku dapat membawa suatu berita kepadamu dari (tempat) api itu'," atau aku membawakan cahaya api obor kepadamu,﴾ أَوۡ جَذۡوَةٖ مِّنَ ٱلنَّارِ لَعَلَّكُمۡ تَصۡطَلُونَ ﴿ " atau (membawa) sesuluh api, agar kamu dapat menghangatkan badan." Pada saat itu dia sudah kedinginan dan tersesat jalan.
(30) Maka tatkala Musa sampai ke tempat api itu, diserulah dia, ﴾ يَٰمُوسَىٰٓ إِنِّيٓ أَنَا ٱللَّهُ رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ﴿ "Ya Musa, sesungguhnya Aku adalah Allah, Rabb semesta alam." Allah mengabarkan kepadanya uluhiyah dan rububiyahNya, dan dari hal itu memastikan memerintahnya agar beribadah dan mengabdi kepadaNya, sebagaimana ditegaskan di dalam ayat yang lain,
﴾ فَٱعۡبُدۡنِي وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكۡرِيٓ 14 ﴿
"Maka sembahlah Aku, dan tegakkanlah shalat untuk mengingat-Ku." (Thaha: 14).
(31) ﴾ وَأَنۡ أَلۡقِ عَصَاكَۚ ﴿ "Dan lemparkanlah tongkatmu," lalu Musa melemparkannya. ﴾ فَلَمَّا رَءَاهَا تَهۡتَزُّ ﴿ "Maka tatkala dia melihatnya bergerak-gerak" berusaha keras bergerak. Dan ia memiliki bentuk yang me-nakutkan ﴾ كَأَنَّهَا جَآنّٞ ﴿ "seolah-olah dia seekor ular," yang sangat besar, ﴾ وَلَّىٰ مُدۡبِرٗا وَلَمۡ يُعَقِّبۡۚ ﴿ "larilah dia berbalik ke belakang tanpa menoleh." Mak-sudnya, Musa lari karena hatinya dikuasai rasa takut. Lalu Allah berkata kepadanya, ﴾ يَٰمُوسَىٰٓ أَقۡبِلۡ وَلَا تَخَفۡۖ إِنَّكَ مِنَ ٱلۡأٓمِنِينَ ﴿ "Hai Musa, datang-lah kepadaKu dan janganlah kamu takut. Sesungguhnya kamu termasuk orang-orang yang aman." Ini adalah cara pengembalian rasa aman yang paling baik dan menghilangkan rasa takut. Sebab FirmanNya, ﴾ أَقۡبِلۡ ﴿ "Datanglah," menunjukkan perintah mengharuskan ia datang dan mewajibkan dia taat. Akan tetapi, karena bisa jadi kedatangan-nya masih diselimuti rasa takut, maka dikatakan kepadanya,﴾ وَلَا تَخَفۡۖ ﴿ "dan jangan kamu takut," suatu perintah kepadanya akan dua hal, yaitu datang, dan hendaknya dalam hatinya tidak ada rasa takut. Akan tetapi ada kemungkinan lain, yaitu bisa jadi dia datang dalam keadaan tidak ada rasa takut, akan tetapi dia tidak memper-oleh penjagaan dan rasa aman dari hal yang tidak diinginkan, maka dari itu dikatakan, ﴾ إِنَّكَ مِنَ ٱلۡأٓمِنِينَ ﴿ "Sesungguhnya kamu termasuk orang-orang yang aman." Maka semenjak itu hilanglah yang dikha-watirkan dari segala sisi. Maka Musa عليه السلام datang tanpa ada rasa takut dan tidak pula tertakut-takuti, melainkan dia tenang dan merasa yakin dengan berita dari Rabbnya. Imannya telah bertam-bah dan keyakinannya menjadi sempurna. Ini adalah satu ayat (mukjizat) yang diperlihatkan oleh Allah kepadanya sebelum dia pergi kepada Fir'aun, agar benar-benar berada dalam keyakinan yang prima, supaya dia lebih berani menghadapinya, lebih kuat dan lebih teguh.
(32) Kemudian Dia memperlihatkan kepadanya mukjizat yang lain, seraya berfirman, ﴾ ٱسۡلُكۡ يَدَكَ ﴿ "Susupkanlah tanganmu." Maksudnya, masukkanlah tanganmu, ﴾ فِي جَيۡبِكَ تَخۡرُجۡ بَيۡضَآءَ مِنۡ غَيۡرِ سُوٓءٖ ﴿ "ke leher bajumu, niscaya ia keluar putih tidak bercacat, bukan karena penya-kit," maka dia pun memasukkannya lalu mengeluarkannya seba-gaimana disebutkan oleh Allah سبحانه وتعالى, ﴾ وَٱضۡمُمۡ إِلَيۡكَ جَنَاحَكَ مِنَ ٱلرَّهۡبِۖ ﴿ "dan dekapkanlah kedua tanganmu (ke dada)mu disebabkan ketakutan." Mak-sudnya, dekapkanlah lengan tanganmu ke dada agar hilang darimu rasa takut dan khawatir, ﴾ فَذَٰنِكَ ﴿ "maka yang demikian itu," yakni berubahnya tongkat menjadi ular dan keluarnya tangan menjadi putih bersinar bukan karena penyakit, ﴾ بُرۡهَٰنَانِ مِن رَّبِّكَ ﴿ "adalah dua mukjizat dari Rabbmu" maksudnya, dua hujjah yang pasti dari Allah, ﴾ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ وَمَلَإِيْهِۦٓۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمٗا فَٰسِقِينَ ﴿ "kepada Fir'aun dan pembesar-pembesarnya. Sesungguhnya mereka adalah orang-orang yang fasik." Jadi tidak cukup bagi mereka hanya sekedar pemberian peringatan dan perintah Rasul kepada mereka, melainkan harus ada mukjizat-mukjizat yang luar biasa jika bermanfaat.
(33-34) Maka ﴾ قَالَ ﴿ "berkata" Musa عليه السلام untuk mengemuka-kan alasan kepada Rabbnya dan memohon pertolongan atas apa yang dibebankan kepadanya serta mengingat akan adanya segala rintangan-rintangan yang dihadapinya agar Dia menghapus semua yang dia cemaskan, ﴾ رَبِّ إِنِّي قَتَلۡتُ مِنۡهُمۡ نَفۡسٗا ﴿ "Ya Rabbku, sesungguhnya aku telah membunuh seorang manusia dari golongan mereka," maksud-nya[44], ﴾ فَأَخَافُ أَن يَقۡتُلُونِ 33 وَأَخِي هَٰرُونُ هُوَ أَفۡصَحُ مِنِّي لِسَانٗا فَأَرۡسِلۡهُ مَعِيَ رِدۡءٗا ﴿ "maka aku takut mereka akan membunuhku. Dan saudaraku Harun, dia lebih fasih lidahnya daripadaku, maka utuslah dia bersamaku sebagai pembantuku untuk membenarkanku," yakni sebagai penolong dan pendukungku yang membenarkan, karena sesungguhnya kebenaran itu akan menjadi lebih kuat bila disertai dengan banyaknya informasi.
(35) Lalu Allah mengabulkan permohonannya, seraya ber-firman, ﴾ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِأَخِيكَ ﴿ "Kami akan memperkuatmu dengan sauda-ramu," maksudnya, Kami akan menolongmu dan memperkuatmu dengannya. Kemudian Allah menghapuskan darinya rasa takut dibunuh, seraya berfirman, ﴾ وَنَجۡعَلُ لَكُمَا سُلۡطَٰنٗا ﴿ "dan Kami berikan ke-padamu berdua kekuasaan yang besar," yakni: Kekuasaan dan kemam-puan berdakwah dengan hujjah (argumen) dan wibawa ilahiyah terhadap musuh mereka berdua, ﴾ فَلَا يَصِلُونَ إِلَيۡكُمَا ﴿ "maka mereka tidak dapat mencapaimu," hal ini disebabkan mukjizat-mukjizat Kami dan kebenaran yang dibuktikannya serta rasa takut yang ditimbulkan-nya terhadap orang yang langsung melihatnya. Dengannyalah kalian berdua akan memperoleh kekuasaan, dan dengannya pula tipu daya musuh kalian akan tertolak, dan mukjizat itu bagi kalian menjadi lebih kuat daripada bala tentara yang berjumlah besar dan berperlengkapan lengkap, ﴾ أَنتُمَا وَمَنِ ٱتَّبَعَكُمَا ٱلۡغَٰلِبُونَ ﴿ "kamu berdua dan orang yang mengikuti kamulah yang menang." Ini adalah janji kepada Musa pada saat itu, sedangkan dia saat itu sendirian.
Ia pun benar-benar kembali ke negerinya setelah sekian lama buron. Keadaan pun terus berkembang dan permasalahan-perma-salahan terus silih berganti hingga apa yang dijanjikan kepadanya benar-benar dilaksanakan. Dan Allah memberikan kepadanya kekuasaan terhadap manusia dan negeri, ia dan para pengikutnya, akhirnya meraih kemenangan dan kesuksesan.
(36) Lalu Musa pergi dengan membawa risalah Tuhannya. ﴾ فَلَمَّا جَآءَهُم مُّوسَىٰ بِـَٔايَٰتِنَا بَيِّنَٰتٖ ﴿ "Maka tatkala Musa datang kepada mereka dengan (membawa) mukjizat-mukjizat Kami yang nyata" yang sangat jelas pembuktiannya terhadap kebenaran apa yang ia katakan kepada mereka, tidak ada kekurangan dan ketidakjelasan di dalam-nya, ﴾ قَالُواْ ﴿ "mereka berkata" secara zhalim, sombong dan keras kepala, ﴾ مَا هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ مُّفۡتَرٗى ﴿ "Ini tidak lain hanyalah sihir yang dibuat-buat," se-bagaimana dikatakan oleh Fir'aun dalam kondisi yang mana pada saat itu kebenaran menjadi jelas, mengalahkan kebatilan, kebatilan sirna dan para petinggi yang mengetahui hakikat permasalahan pun tunduk kepadanya:
﴾ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِي عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحۡرَۖ ﴿
"Sesungguhnya ia benar-benar pembesar kalian yang telah menga-jarkan sihir kepada kalian." (Thaha: 71).
Demikianlah. Dan Fir'aun adalah seorang yang cerdik yang tidak bermoral, yang telah berbuat makar dan tipu muslihat yang telah mencapai pada tingkat sebagaimana telah dikisahkan oleh Allah kepada kita. Ia sebenarnya telah mengetahui bahwa tidak ada yang bisa menurunkan mukjizat-mukjizat itu selain Rabb Pencipta langit dan bumi, hanya saja kebinasaan telah mengalahkannya. ﴾ وَمَا سَمِعۡنَا بِهَٰذَا فِيٓ ءَابَآئِنَا ٱلۡأَوَّلِينَ ﴿ "Dan kami belum pernah mendengar ini pada nenek moyang kami dahulu." Mereka benar-benar telah berdusta dalam hal ini. Sebab Allah سبحانه وتعالى telah mengangkat Yusuf sebagai rasul sebelum Musa, seperti yang difirmankan Allah سبحانه وتعالى,
﴾ وَلَقَدۡ جَآءَكُمۡ يُوسُفُ مِن قَبۡلُ بِٱلۡبَيِّنَٰتِ فَمَا زِلۡتُمۡ فِي شَكّٖ مِّمَّا جَآءَكُم بِهِۦۖ حَتَّىٰٓ إِذَا هَلَكَ قُلۡتُمۡ لَن يَبۡعَثَ ٱللَّهُ مِنۢ بَعۡدِهِۦ رَسُولٗاۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَنۡ هُوَ مُسۡرِفٞ مُّرۡتَابٌ 34 ﴿
"Dan sesungguhnya telah datang Yusuf kepadamu dengan mem-bawa keterangan-keterangan, tetapi kamu senantiasa dalam keraguan tentang apa yang dibawanya kepadamu, sehingga ketika dia meninggal, kamu berkata, 'Allah tidak akan mengirim seorang (rasul pun) sesudah-nya.' Demikianlah Allah menyesatkan orang-orang yang melampaui batas dan ragu-ragu." (Ghafir: 34).
(37) ﴾ وَقَالَ مُوسَىٰ ﴿ "Musa menjawab" ketika mereka beranggap-an bahwa apa yang dibawanya itu adalah sihir dan kesesatan, dan bahwa apa yang mereka anut itu yang benar,﴾ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَن جَآءَ بِٱلۡهُدَىٰ مِنۡ عِندِهِۦ وَمَن تَكُونُ لَهُۥ عَٰقِبَةُ ٱلدَّارِۚ ﴿ "Rabbku lebih mengetahui orang yang (patut) membawa petunjuk dari sisiNya dan siapa yang akan mendapat kesudahan (yang baik) di akhirat," maksudnya, apabila pertemuan dengan kalian ini tidak berguna dan begitu pula penampakan ayat-ayat (mukjizat) yang sangat jelas ini, dan kalian bersikap enggan kecuali semakin tenggelam di dalam kesesatan kalian dan bersikukuh pada keka-firan kalian, maka Allah-lah yang mengetahui orang yang men-dapat petunjuk dan yang lainnya, serta mengetahui siapa yang mendapat kesudahan terbaik di akhirat: kami atau kalian. ﴾ إِنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلظَّٰلِمُونَ ﴿ "Sesungguhnya orang-orang yang zhalim tidaklah akan men-dapat kemenangan." Maka kesudahan yang baik, kemenangan dan kesuksesan akhirnya diperoleh oleh Musa dan para pengikutnya, sedangkan bagi mereka (Fir'aun dan kaumnya. Pent.) adalah ke-rugian dan kesudahan yang sangat buruk.
(38) ﴾ وَقَالَ فِرۡعَوۡنُ ﴿ "Dan Fir'aun berkata" dengan lancang kepada Allah untuk mengelabui kaumnya yang bodoh lagi kurang berakal, ﴾ يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡمَلَأُ مَا عَلِمۡتُ لَكُم مِّنۡ إِلَٰهٍ غَيۡرِي ﴿ "Hai pembesar kaumku, aku tidak mengetahui sembahan bagimu selain aku." Maksudnya, akulah semata tuhan dan sembahan kalian. Dan sekiranya di sana ada sembahan selain aku, tentu aku mengetahuinya!
Lihatlah kesombongan besar Fir'aun. Ia tidak mengatakan, "Tidak ada bagi kalian sembahan selain aku!" Malah dengan som-bongnya dia mengatakan, "Aku tidak mengetahui sembahan bagi kalian selain aku!" Yang demikian ini dikarenakan Fir'aun dalam pandangan mereka adalah orang yang alim lagi mulia, yang mana apa pun yang diucapkannya, maka itulah yang haq; dan apa pun yang ia perintahkan, maka mereka menaatinya.
Setelah dia mengatakan perkataan yang mengandung arti bahwa di sana ada sembahan selain dia ini, dia ingin membuktikan penafian yang di dalamnya ada makna kemungkinan. Maka dari itu ia berkata kepada Haman, ﴾ فَأَوۡقِدۡ لِي يَٰهَٰمَٰنُ عَلَى ٱلطِّينِ ﴿ "Hai Haman, bakarlah untukku tanah liat," supaya Haman membuatkan untuknya batu bata dari tanah liat, ﴾ فَٱجۡعَل لِّي صَرۡحٗا ﴿ "kemudian buatlah untukku bangunan yang tinggi," bangunan pencakar langit, ﴾ لَّعَلِّيٓ أَطَّلِعُ إِلَىٰٓ إِلَٰهِ مُوسَىٰ وَإِنِّي لَأَظُنُّهُۥ ﴿ "supaya aku dapat naik melihat sembahan Musa, dan sesung-guhnya aku benar-benar yakin bahwa dia," seorang pendusta, akan tetapi kami akan membuktikan keyakinan ini dan akan kami per-lihatkan kepada kalian kedustaan Musa.
Perhatikanlah kelancangan ini terhadap Allah سبحانه وتعالى, yang belum pernah dilakukan oleh seorang manusia pun (sebelumnya)! Ia mendustakan Musa dan mengklaim dirinya adalah Allah, dan dia menafikan kalau dirinya memiliki pengetahuan tentang sembahan yang haq, dan ia telah melakukan sarana-sarana untuk bisa melihat sembahannya Musa. Semua ini adalah propaganda belaka. Akan tetapi anehnya, para pembesar yang mengklaim bahwa mereka adalah orang-orang elit kerajaan yang mengatur seluruh perma-salahan kerajaan, bagaimana bisa akal mereka dipermainkan oleh si lelaki (durjana) ini dan direndahkan pikiran mereka! Ini semua terjadi karena kefasikan mereka yang telah menjadi karakter yang mengakar pada jiwa mereka dan karena kacau-balaunya agama mereka, yang kemudian diikuti oleh kerusakan akal pikiran mereka.
Kami memohon kepada Allah keteguhan hati dalam beriman, dan agar Engkau tidak menyimpangkan hati kami setelah Engkau memberinya petunjuk, dan Engkau anugerahkan kepada kami dari sisiMu rahmat (kasih sayang). Sesungguhnya Engkau-lah yang Maha Pemberi karunia.
(39) Allah سبحانه وتعالى berfirman, ﴾ وَٱسۡتَكۡبَرَ هُوَ وَجُنُودُهُۥ فِي ٱلۡأَرۡضِ بِغَيۡرِ ٱلۡحَقِّ ﴿ "Dan berlaku angkuhlah Fir'aun dan bala tentaranya di bumi (Mesir) tanpa alasan yang benar," mereka bertindak sewenang-wenang terha-dap hamba-hamba Allah dan menimpakan azab terhadap mereka, dan mereka menyombongkan diri terhadap para utusan Allah dan ayat-ayat (bukti-bukti) yang mereka bawa. Mereka mendustakan-nya dan beranggapan bahwa apa yang mereka anut itu lebih tinggi dan lebih utama daripadanya, ﴾ وَظَنُّوٓاْ أَنَّهُمۡ إِلَيۡنَا لَا يُرۡجَعُونَ ﴿ "dan mereka menyangka bahwa mereka tidak akan dikembalikan kepada Kami," maka dari itulah mereka lancang. Sebab, kalau tidak, maka kalau saja mereka mengetahui atau menduga bahwa mereka akan dikemba-likan kepada Allah, niscaya mereka tidak melakukan tindakan yang telah mereka lakukan itu.
(40) ﴾ فَأَخَذۡنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ ﴿ "Maka Kami hukumlah Fir'aun dan bala tentaranya" di saat sikap keras kepala dan kecongkakan mereka berlanjut, ﴾ فَنَبَذۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡيَمِّۖ فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلظَّٰلِمِينَ ﴿ "lalu Kami lemparkan mereka ke dalam laut. Maka lihatlah bagaimana akibat orang-orang yang zhalim," akibatnya adalah hukuman yang paling buruk dan paling merugikan yaitu siksaan dunia yang berkelanjutan dan berhubungan dengan siksaan akhirat.
(41) ﴾ وَجَعَلۡنَٰهُمۡ أَئِمَّةٗ يَدۡعُونَ إِلَى ٱلنَّارِۖ ﴿ "Dan Kami jadikan mereka pemimpin-pemimpin yang menyeru ke neraka," maksudnya, Kami menjadikan Fir'aun dan para pembesarnya sebagai para pemimpin yang dijadikan panutan dan diikuti dari belakang menuju negeri kenistaan dan kesengsaraan. ﴾ وَيَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ لَا يُنصَرُونَ ﴿ "Dan pada Hari Kiamat mereka tidak akan ditolong," dari azab Allah. Mereka sangat-lah lemah untuk menolaknya dari diri mereka, dan mereka sama sekali tidak mempunyai seorang pembela ataupun penolong dari selain Allah.
(42) ﴾ وَأَتۡبَعۡنَٰهُمۡ فِي هَٰذِهِ ٱلدُّنۡيَا لَعۡنَةٗۖ ﴿ "Dan Kami ikutkan laknat kepada mereka di dunia ini." Maksudnya, dan Kami ikutkan kepada mereka sebagai tambahan hukuman dan kehinaan mereka di dunia ini kutukan, mereka dikutuk. Dan mereka mendapatkan dari manusia sebutan buruk, kebencian dan celaan. Ini sudah menjadi masalah yang bisa disaksikan. Jadi, mereka adalah para pemimpin yang di-kutuk di dunia, dan mereka adalah yang terdepan, ﴾ وَيَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ هُم مِّنَ ٱلۡمَقۡبُوحِينَ ﴿ "dan pada Hari Kiamat mereka termasuk orang-orang yang dijauhkan," diusir, perbuatan mereka dinyatakan menjijikkan. Me-reka adalah orang-orang yang mendapat kebencian Allah, kebencian manusia, dan kebencian diri mereka sendiri.
(43) ﴾ وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَٰبَ ﴿ "Dan sungguh telah Kami berikan kepada Musa al-Kitab," yaitu Taurat, ﴾ مِنۢ بَعۡدِ مَآ أَهۡلَكۡنَا ٱلۡقُرُونَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿ "sesudah Kami binasakan generasi-generasi yang terdahulu," yaitu orang-orang yang mana akhir kehidupan mereka adalah pembinasaan umum terhadap Fir'aun dan bala tentaranya. Ini adalah satu dalil yang membuktikan bahwa setelah turunnya Taurat itu pembinasaan umum selesai, dan dimulailah jihad melawan orang-orang kafir dengan pedang.
﴾ بَصَآئِرَ لِلنَّاسِ ﴿ "Untuk menjadi pelita bagi manusia," maksudnya, di dalam Kitab Taurat yang diturunkan kepada Musa, terdapat pelita-pelita bagi manusia, yaitu perkara-perkara yang dengannya mereka dapat melihat apa yang bermanfaat dan apa yang memba-hayakan mereka. Sehingga hujjah tegak terhadap orang yang dur-haka, dan dimanfaatkan oleh orang yang beriman, sehingga hujjah itu menjadi rahmat baginya dan petunjuk menuju jalan yang lurus. Maka dari itu Allah berfirman, ﴾ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٗ لَّعَلَّهُمۡ يَتَذَكَّرُونَ ﴿ "Dan petunjuk dan rahmat, agar mereka ingat."
(44) Setelah Allah menceritakan kepada RasulNya apa yang telah dikisahkanNya, berupa kabar-kabar ghaib di atas, maka Dia mengingatkan hamba-hambaNya bahwa ini semua adalah kabar ilahi murni; Rasulullah sama sekali tidak punya jalan untuk me-ngetahui selain dari jalur wahyu. Maka dari itu, Dia berfirman, ﴾ وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ ٱلۡغَرۡبِيِّ ﴿ "Dan tidaklah kamu (Muhammad) berada di sisi yang sebelah barat," maksudnya di sebelah barat bukit Thur pada waktu Kami memberikan keputusan kepada Musa, ﴾ وَمَا كُنتَ مِنَ ٱلشَّٰهِدِينَ ﴿ "dan tiada pula kamu termasuk orang-orang yang menyaksikan" semua itu, sehingga dikatakan "bahwa sesungguhnya berita itu sampai kepa-damu dari jalur ini."
(45) ﴾ وَلَٰكِنَّآ أَنشَأۡنَا قُرُونٗا فَتَطَاوَلَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡعُمُرُۚ ﴿ "Tetapi Kami telah menga-dakan beberapa generasi, lalu berlalulah atas mereka masa yang panjang" sehingga ilmu menjadi punah dan ayat-ayatNya dilupakan, lalu Kami mengutusmu pada waktu yang mana kebutuhan kepadamu sangat penting dan kepada syariat yang Kami ajarkan dan Kami wahyukan kepadamu juga sangat dibutuhkan, ﴾ وَمَا كُنتَ ثَاوِيٗا ﴿ "dan tiadalah kamu tinggal," bermukim ﴾ فِيٓ أَهۡلِ مَدۡيَنَ تَتۡلُواْ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتِنَا ﴿ "bersama-sama penduduk Madyan dengan membacakan ayat-ayat Kami kepada mereka." Maksudnya, kamu ajarkan kepada mereka dan kamu be-lajar kepada mereka sehingga kamu dapat memberitakan sesuatu yang telah kamu beritakan tentang perihal Musa di Madyan, ﴾ وَلَٰكِنَّا كُنَّا مُرۡسِلِينَ ﴿ "tetapi Kami telah mengutus rasul-rasul." Maksudnya, akan tetapi kabar (berita) yang kamu bawa tentang Musa ini adalah merupakan satu imbas dari imbas-imbas pengutusan dari Kami untukmu dan wahyu yang kamu sama sekali tidak bisa mengeta-huinya tanpa pengutusan risalah dari Kami.
(46) ﴾ وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ ٱلطُّورِ إِذۡ نَادَيۡنَا ﴿ "Dan tiadalah kamu berada di dekat gunung Thur ketika Kami menyeru" Musa dan ketika Kami meme-rintahnya pergi mendatangi kaum yang zhalim dan menyampaikan risalah Kami kepada mereka serta memperlihatkan kepada mereka mukjizat-mukjizat dan keajaiban-keajaiban Kami yang telah Kami ceritakan kepadamu itu.
Yang dimaksud adalah bahwa peristiwa-peristiwa yang telah terjadi pada Nabi Musa عليه السلام di beberapa tempat tersebut, lalu kamu menceritakannya sebagaimana adanya tanpa menambah atau menguranginya adalah tidak lepas dari dua hal. Yang pertama: Kamu telah menghadirinya dan menyaksikannya, atau kamu telah pergi ke tempatnya lalu kamu mempelajarinya dari penduduk negeri itu, maka pada saat itu bisa jadi (kabar peristiwa itu) tidak menunjukkan padamu bahwa kamu adalah utusan Allah. Sebab perkara-perkara yang diberitakan berdasarkan kesaksian dan pe-nelitian termasuk perkara-perkara umum yang tidak khusus bagi para nabi saja. Akan tetapi itu semua sudah diketahui dan sudah diyakini bahwasanya ia tidak pernah ada dan tidak pernah terjadi. Jadi, para pendukungmu dan para musuhmu mengetahui ketiada-annya. Maka sudah pasti yang kedua ini, yaitu bahwa berita ini datang kepadamu dari Allah, wahyuNya serta pengangkatan rasul. Maka dapat dibuktikan dengan dalil yang pasti akan kebenaran kerasulanmu dan rahmat Allah kepada manusia melaluimu. Maka dari itu Dia berfirman, ﴾ وَلَٰكِن رَّحۡمَةٗ مِّن رَّبِّكَ لِتُنذِرَ قَوۡمٗا مَّآ أَتَىٰهُم مِّن نَّذِيرٖ مِّن قَبۡلِكَ ﴿ "Tetapi (Kami beritahukan itu kepadamu) sebagai rahmat dari Rabbmu, supaya kamu memberi peringatan kepada kaum yang sekali-kali belum datang kepada mereka pemberi peringatan sebelum kamu." Maksudnya, kaum Arab dan suku Quraisy. Sebab kerasulan itu tidak diketahui oleh mereka pada saat diutusnya seorang Rasul dan jauh berabad-abad sebelumnya, ﴾ لَّعَلَّهُمۡ يَتَذَكَّرُونَ ﴿ "agar mereka mempelajari" rincian kebaikan kemudian mengerjakannya, dan keburukan lalu mereka meninggalkannya. Apabila kedudukanmu seperti ini, maka kewa-jiban mereka adalah segera beriman kepadamu dan mensyukuri nikmat yang tidak ternilai harganya ini dan tidak akan terpenuhi kesyukurannya.
Penyampaian peringatan Muhammad kepada orang-orang Arab itu sama sekali tidak menafikan keberadaannya sebagai utusan kepada selain mereka. Karena sesungguhnya dia adalah orang Arab dan al-Qur`an yang diturunkan kepadanya pun ber-bahasa Arab, dan orang pertama yang langsung beliau dakwahi adalah orang-orang Arab, sehingga kerasulan beliau pada asalnya untuk mereka dan untuk selain mereka selanjutnya, sebagaimana ditegaskan oleh Allah سبحانه وتعالى,
﴾ أَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا أَنۡ أَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ رَجُلٖ مِّنۡهُمۡ أَنۡ أَنذِرِ ٱلنَّاسَ ﴿
"Patutkah menjadi keheranan bagi manusia bahwa Kami mewah-yukan kepada seorang laki-laki dari mereka, 'Berilah peringatan kepada manusia'." (Yunus: 2). Dan,
﴾ قُلۡ يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِنِّي رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيۡكُمۡ جَمِيعًا ﴿
"Katakanlah, 'Hai manusia, sesungguhnya aku adalah utusan Allah kepadamu semua'." (Al-A'raf: 158).
(47) ﴾ وَلَوۡلَآ أَن تُصِيبَهُم مُّصِيبَةُۢ بِمَا قَدَّمَتۡ أَيۡدِيهِمۡ ﴿ "Kalau saja mereka tidak ditimpa azab disebabkan apa yang mereka kerjakan," yaitu kekafiran dan berbagai maksiat, tentu mereka mengatakan, ﴾ رَبَّنَا لَوۡلَآ أَرۡسَلۡتَ إِلَيۡنَا رَسُولٗا فَنَتَّبِعَ ءَايَٰتِكَ وَنَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿ "Ya Rabb kami, mengapa Engkau tidak mengutus seorang rasul kapada kami, lalu kami mengikuti ayat-ayatMu dan jadilah kami termasuk orang-orang Mukmin," maka dari itu Kami mengutusmu wahai Muhammad, untuk menolak alasan mereka dan memotong perkataan mereka.
(48) ﴾ فَلَمَّا جَآءَهُمُ ٱلۡحَقُّ ﴿ "Maka tatkala datang kepada mereka ke-benaran" yang tidak ada keraguan di dalamnya ﴾ مِنۡ عِندِنَا ﴿ "dari sisi Kami" yaitu al-Qur`an yang telah Kami wahyukan kepadamu, ﴾ قَالُواْ ﴿ "mereka berkata" seraya mendustakannya dan menolak dengan suatu yang tidak bisa dijadikan sebagai paham penolakan, ﴾ لَوۡلَآ أُوتِيَ مِثۡلَ مَآ أُوتِيَ مُوسَىٰٓۚ ﴿ "Mengapakah tidak diberikan kepadanya (Muhammad) seperti yang telah diberikan kepada Musa dahulu." Maksudnya, diturunkan kepadanya sebuah kitab dari langit sekaligus. Artinya: Selagi ia di-turunkan secara berserakan (terpisah-pisah, bertahap. Pent) maka itu berarti bukan dari Allah. Dalil apa dalam hal ini? Syubhat apa yang membuktikan bahwa ia bukan dari Allah ketika diturunkan secara terpisah-pisah? Bahkan di antara kesempurnaan al-Qur`an ini dan perhatian Allah kepada orang yang al-Qur`an itu diturun-kan kepadanya adalah penurunan al-Qur`an secara terpisah-pisah (bertujuan) untuk meneguhkan hati RasulNya dengan cara itu, dan untuk terjadinya penambahan iman bagi orang-orang yang beriman,
﴾ وَلَا يَأۡتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلَّا جِئۡنَٰكَ بِٱلۡحَقِّ وَأَحۡسَنَ تَفۡسِيرًا 33 ﴿
"Tidaklah orang-orang kafir itu datang kepadamu (membawa) se-suatu perumpamaan, melainkan Kami datangkan kepadamu sesuatu yang benar dan yang paling baik penjelasannya." (Al-Furqan: 33).
Dan juga, sesungguhnya analogi mereka kepada Kitab Nabi Musa adalah analogi yang sudah mereka rusak sendiri. Lalu bagai-mana bisa mereka menganalogikannya kepada kitab yang telah mereka ingkari dan tidak mereka yakini? Maka dari itu Allah berfirman, ﴾ أَوَلَمۡ يَكۡفُرُواْ بِمَآ أُوتِيَ مُوسَىٰ مِن قَبۡلُۖ قَالُواْ سِحۡرَانِ تَظَٰهَرَا ﴿ "Dan bukankah mereka itu telah ingkar (juga) kepada Kitab yang diberikan kepada Musa dahulu; mereka dahulu telah berkata, 'Dua ahli sihir yang bantu mem-bantu'." Maksudnya, al-Qur`an dan Taurat saling bantu-membantu di dalam sihirnya dan di dalam menyesatkan manusia.﴾ وَقَالُوٓاْ إِنَّا بِكُلّٖ كَٰفِرُونَ ﴿ "Dan mereka (juga) berkata, 'Sesungguhnya kami tidak memperca-yai masing-masing mereka itu'." Dengan demikian terbuktilah bahwa mereka hendak membatalkan kebenaran dengan sesuatu yang tidak bisa dijadikan argumen, dan hendak merusaknya dengan sesuatu yang tidak bisa dirusak, mereka mengucapkan perkataan-perka-taan yang kontradiksi. Itulah kebiasaan setiap orang kafir. Maka dari itu Allah menegaskan bahwa mereka kafir kepada dua kitab dan dua rasul tersebut.
(49) Akan tetapi, apakah kekafiran mereka kepada kedua-nya sebagai upaya untuk mencari kebenaran dan mengikuti pe-rintah yang ada pada mereka itu lebih baik daripada keduanya, ataukah hanya sekedar hawa nafsu? Allah سبحانه وتعالى berfirman seraya mengharuskan mereka dengan hal itu, ﴾ قُلۡ فَأۡتُواْ بِكِتَٰبٖ مِّنۡ عِندِ ٱللَّهِ هُوَ أَهۡدَىٰ مِنۡهُمَآ ﴿ "Katakanlah, 'Datangkanlah olehmu sebuah kitab dari sisi Allah yang kitab itu lebih (dapat) memberi petunjuk daripada keduanya'," maksud-nya, daripada Taurat dan al-Qur`an ﴾ أَتَّبِعۡهُ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ ﴿ "niscaya aku mengikutinya, jika kamu sungguh orang-orang yang benar," tidak ada jalan bagi mereka dan bagi selain mereka untuk menghadirkan seperti keduanya, karena sesungguhnya dunia ini semenjak dicip-takan oleh Allah belum pernah menyaksikan seperti dua kitab ini sebagai ilmu, petunjuk, penjelasan, dan rahmat untuk manusia.
Ini merupakan puncak keadilan dari seorang da'i kalau ia mengatakan, "Tujuanku adalah kebenaran, petunjuk dan jalan yang lurus, dan sesungguhnya aku datang kepada kalian dengan membawa kitab yang mencakup hal-hal itu semua yang sejalan dengan kitab Nabi Musa; maka kita semua wajib mematuhi dan mengikuti keduanya, karena keduanya sebagai petunjuk dan ke-benaran. Jika kalian bisa datang kepadaku dengan satu kitab dari sisi Allah yang lebih baik daripada keduanya, niscaya aku meng-ikutinya, namun jika tidak, maka aku sama sekali tidak akan me-ninggalkan petunjuk dan kebenaran yang telah aku ketahui dise-babkan sesuatu yang bukan petunjuk dan kebenaran.
(50) ﴾ فَإِن لَّمۡ يَسۡتَجِيبُواْ لَكَ ﴿ "Maka jika mereka tidak menjawab (tan-tangan)mu," kemudian mereka tidak mampu mendatangkan satu kitab yang lebih lurus (utama) daripada Taurat dan al-Qur`an, ﴾ فَٱعۡلَمۡ أَنَّمَا يَتَّبِعُونَ أَهۡوَآءَهُمۡۚ ﴿ "maka ketahuilah bahwa mereka hanyalah meng-ikuti hawa nafsu mereka belaka," maksudnya, maka ketahuilah bahwa sesungguhnya mereka tidak mau mengikutimu bukan berarti mereka pergi kepada suatu kebenaran yang mereka ketahui atau kepada suatu petunjuk, karena sesungguhnya hal itu hanyalah menuruti hawa nafsu mereka.
﴾ وَمَنۡ أَضَلُّ مِمَّنِ ٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ بِغَيۡرِ هُدٗى مِّنَ ٱللَّهِۚ ﴿ "Dan siapakah yang lebih sesat daripada orang yang mengikuti hawa nafsunya dengan tidak mendapat petunjuk dari Allah sedikit pun." Jadi, dia adalah orang yang paling sesat, karena ketika ditawarkan kepadanya petunjuk dan jalan yang lurus yang dapat mengantarkan kepada Allah dan kepada negeri kemuliaanNya (surga), dia tidak menghiraukannya dan tidak pula mendatanginya, sedangkan ketika dibujuk oleh hawa nafsunya untuk menelusuri jalan-jalan yang dapat menjerumuskan kepada kebinasaan dan kesengsaraan, maka dia pun mengikutinya dan meninggalkan petunjuk. Maka apakah ada seseorang yang lebih sesat daripada orang yang seperti itu karakternya? Akan tetapi, sesungguhnya kezhalimannya, sikap melampaui batas dan tidak ada kecintaan kepada kebenaran itulah yang sebenarnya telah membuatnya tetap berada pada kesesatannya dan tidak diberi pe-tunjuk oleh Allah.
Maka dari itu Dia berfirman, ﴾ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّٰلِمِينَ ﴿ "Sesung-guhnya Allah tidak memberi petunjuk kepada orang-orang yang zhalim." Yaitu orang-orang yang kezhaliman telah menjadi karakternya, sikap keras kepala telah menjadi sifatnya. Petunjuk telah datang kepada mereka namun mereka menolaknya. Hawa nafsu mena-warkan diri kepada mereka lalu mereka mengikutinya. Mereka telah menutup rapat pintu-pintu dan jalan-jalan hidayah terhadap diri mereka, dan mereka membuka pintu-pintu dan jalan-jalan ke-sesatan untuk mereka. Maka mereka terombang-ambing di dalam kesesatan dan kezhaliman, dan mereka terseret-seret dalam keseng-saraan dan kebinasaan.
Dan pada FirmanNya, ﴾ فَإِن لَّمۡ يَسۡتَجِيبُواْ لَكَ فَٱعۡلَمۡ أَنَّمَا يَتَّبِعُونَ أَهۡوَآءَهُمۡۚ ﴿ "Maka jika mereka tidak menjawab (tantanganmu) ketahuilah bahwa sesung-guhnya mereka hanyalah mengikuti hawa nafsu," ini sebuah dalil yang menunjukkan kepada (bukti) bahwa setiap orang yang tidak me-menuhi seruan rasul dan beralih kepada ajaran yang bertentangan dengan ajaran Rasul itu, maka sesungguhnya dia tidak beralih kepada petunjuk, melainkan beralih kepada hawa nafsu.
(51) ﴾ وَلَقَدۡ وَصَّلۡنَا لَهُمُ ٱلۡقَوۡلَ ﴿ "Dan sesungguhnya telah Kami turunkan berturut-turut perkataan ini kepada mereka." Maksudnya, Kami telah mengangsurnya, meneruskannya dan menurunkannya sedikit demi sedikit sebagai rahmat (kasih sayang) dan anugerah kepada mereka ﴾ لَّعَلَّهُمۡ يَتَذَكَّرُونَ ﴿ "agar mereka mendapat pelajaran," ketika ayat-ayatNya berulang-ulang (datang) kepada mereka, penjelasan-pen-jelasannya diturunkan kepada mereka saat dibutuhkan. Sehingga turunnya secara berangur-angsur itu menjadi rahmat bagi mereka, lalu kenapa mereka menolak apa yang sebenarnya menjadi masla-hat mereka sendiri?
PASAL
Tentang beberapa faidah dan pelajaran yang ada di dalam kisah yang sangat berkesan ini:
1. Sesungguhnya ayat-ayat Allah سبحانه وتعالى, pelajaran-pelajaran dan hari-harinya pada umat-umat terdahulu hanyalah dapat dijadikan sebagai pelajaran dan pedoman (penerang) oleh orang-orang yang beriman. Pelajarannya sangat tergantung kepada kadar keimanan seseorang, dan bahwa Allah سبحانه وتعالى menurunkan kisah-kisah tersebut adalah untuk mereka; sedangkan selain mereka, maka sama sekali tidak dipedulikan oleh Allah, dan mereka sama sekali tidak memi-liki cahaya dan petunjuk darinya.
2. Sesungguhnya Allah سبحانه وتعالى apabila menghendaki suatu perkara, maka Dia mempersiapkan segala sebab-sebabnya dan dihadirkan-nya sedikit-demi sedikit secara bertahap, tidak sekaligus.
3. Sesungguhnya umat yang tertindas, sekalipun sudah men-capai puncak penindasan, maka tidak sepantasnya mereka dikuasai oleh sifat malas untuk menuntut haknya, dan tidak pula berputus asa untuk bangkit kepada kehidupan yang bermartabat, terutama jika mereka adalah orang-orang yang teraniaya; sebagaimana Allah telah menyelamatkan bangsa Bani Israil, umat yang tertindas dari tawanan Fir'aun dan para pembesarnya, kemudian memberikan kekuasaan kepada mereka di bumi dan menguasai negeri mereka.
4. Sesungguhnya umat, selagi masih hina dan tertindas, maka tidak akan dapat mengambil haknya, tidak akan bisa membicara-kannya, dan permasalahan agama dan dunianya tidak akan tegak, dan mereka tidak akan memiliki kepemimpinan di dalamnya.
5. Kelembutan Allah kepada ibunda Musa. Allah meringan-kan musibah atasnya dengan diberi kabar gembira, yaitu: Allah سبحانه وتعالى akan mengembalikan putranya ke pangkuannya dan akan menja-dikannya termasuk dalam golongan para rasul.
6. Sesungguhnya Allah kadang menakdirkan bagi hambaNya beberapa penderitaan untuk dianugerahi suatu kebahagiaan yang lebih besar daripada penderitaan itu, atau untuk melepaskannya dari suatu keburukan yang lebih besar daripada itu. Sebagaimana Dia telah menakdirkan kepada ibunda Musa kepiluan yang sangat dan kesedihan yang sangat berat yang akhirnya ia menjadi wasilah (sarana, jalan) bagi putranya untuk bisa sampai kepadanya dalam suasana jiwa sang ibu tenang, dadanya merasa lega dan makin bertambah bahagia dan senang karenanya.
7. Sesungguhnya rasa takut alami yang ada pada manusia tidak menafikan iman dan tidak pula menghilangkannya, sebagai-mana yang terjadi pada ibunda Musa dan juga pada Musa terhadap hal-hal yang menakutkan itu.
8. Sesungguhnya iman itu dapat bertambah dan berkurang; dan di antara hal yang paling menambah iman dan menyempurna-kan keyakinan adalah sabar di saat ditimpa hal-hal yang menakut-kan dan memohon keteguhan hati kepada Allah di saat menghadapi berbagai hal yang menggelisahkan, sebagaimana difirmankan oleh Allah سبحانه وتعالى,
﴾ لَوۡلَآ أَن رَّبَطۡنَا عَلَىٰ قَلۡبِهَا لِتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ 10 ﴿
"Seandainya tidak Kami teguhkan hatinya, supaya dia termasuk orang-orang yang percaya (kepada janji Allah)." (Al-Qashash: 10). Maksudnya, supaya imannya bertambah dengannya dan hatinya menjadi tenang.
9. Sesungguhnya di antara nikmat Allah yang paling besar kepada hambaNya dan pertolongan terbesar bagi seorang hamba atas segala permasalahannya adalah diberi keteguhan hati oleh Allah dan ditenangkannya jiwa dalam menghadapi hal-hal yang menakutkan dan perkara-perkara yang sangat mengerikan. Karena dengannya dia dapat mengatakan yang benar dan melakukan yang tepat. Berbeda dengan orang yang terus-menerus bersedih, takut, dan gelisah, maka dia akan kehilangan kejernihan pikiran, akalnya tidak akan menentu sehingga ia tidak bisa mengambil pelajaran dengan dirinya sendiri dalam kondisi seperti itu.
10. Sesungguhnya kalau saja seorang hamba mengetahui bahwa Qadha` dan Qadar serta janji Allah itu pasti terjadi, maka ia tidak akan meremehkan segala sebab kausalitas yang diperintah-kan, dan hal itu sama sekali tidak menafikan keimanannya kepada wahyu Allah. Sebab, Allah telah berjanji kepada ibu Musa akan mengembalikan putranya ke pangkuannya, namun beserta semua itu dia tetap berupaya keras dalam upaya pengembalian anaknya, dan dia menyuruh putrinya untuk membuntuti Musa dari kejauhan dan mencarinya.
11. Seorang perempuan boleh pergi untuk memenuhi kebu-tuhan-kebutuhannya dan berkomunikasi dengan kaum lelaki de-ngan tidak melakukan hal-hal yang dilarang, sebagaimana yang telah dilakukan oleh saudara perempuan Musa dan kedua putri penguasa negeri Madyan.
12. Boleh mengambil upah (imbalan) atas pengasuhan dan penyusuan anak, serta menunjukkan orang yang bisa melakukan-nya.
13. Sesungguhnya di antara rahmat Allah kepada hambaNya yang lemah yang hendak Dia muliakan adalah Allah memperlihat-kan kepadanya sebagian dari mukjizatNya (tanda-tanda kebenar-anNya) dan mempersaksikan kepadanya sebagian dari bukti-bukti keagunganNya yang akan makin menambah keimanannya, seba-gaimana Allah telah mengembalikan Musa kepada ibunya agar dia tahu bahwa janji Allah itu benar.
14. Sesungguhnya membunuh seorang kafir yang terikat dengan perjanjian (damai) atau perjanjian menurut adat kebiasaan adalah tidak boleh; sebab Musa عليه السلام telah menganggap pembunuh-an yang dilakukannya terhadap seorang Qibthi yang kafir sebagai dosa, dan dia meminta ampun kepada Allah karena pembunuhan itu.
15. Sesungguhnya orang-orang yang membunuh manusia tanpa alasan yang haq dianggap tergolong orang-orang yang se-mena-mena yang berbuat kerusakan di muka bumi.
16. Sesungguhnya siapa saja yang membunuh jiwa manusia tanpa alasan yang haq dan dia mengklaim bahwa dirinya meng-inginkan perbaikan di muka bumi ini dan ingin membuat para pelaku maksiat merasa takut, maka dia adalah pendusta di dalam hal itu, dia adalah manusia pembuat kerusakan, sebagaimana Allah menuturkan tentang perkataan orang Qibthi,
﴾ إِن تُرِيدُ إِلَّآ أَن تَكُونَ جَبَّارٗا فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا تُرِيدُ أَن تَكُونَ مِنَ ٱلۡمُصۡلِحِينَ 19 ﴿
"Kamu tidak bermaksud melainkan hendak menjadi orang yang ber-buat sewenang-wenang di negeri (ini), dan tiadalah kamu hendak menjadi salah seorang dari orang-orang yang mengadakan perdamaian," dengan nada menyetujui pendapatnya, bukan mengingkarinya.
17. Sesungguhnya pemberitaan seseorang tentang seseorang lainnya karena kejahatan yang dilakukannya sebagai bentuk (sikap) peringatan waspada bukan merupakan tindakan namîmah (adu domba, memfitnah), bahkan adakalanya menjadi wajib, sebagai-mana seorang lelaki yang telah menginformasikan kepada Musa dengan maksud menasihati dan mengingatkannya (dari rencana Fir'aun terhadap dirinya).
18. Apabila seseorang merasa khawatir akan dibunuh atau binasa kalau tinggal (di negerinya), maka dia tidak boleh menjeru-muskan dirinya dalam kebinasaan dan tidak boleh menyerah untuk itu, akan tetapi hendaklah dia pergi menjauhinya, seperti yang di-lakukan oleh Musa.
19. Sesungguhnya dalam kondisi dua bahaya berbenturan, apabila harus melakukan salah satunya, maka yang dilakukan adalah yang lebih kecil bahayanya dan yang lebih selamat, sebagai-mana ketika Musa menghadapi (dua pilihan) antara menetap di Mesir akan tetapi dia akan dibunuh, atau pergi ke suatu negeri yang jauh yang belum diketahui jalannya, sementara dia tidak mempunyai penunjuk jalan yang menunjukkannya selain Allah. Namun pilihan yang kedua ini lebih bisa diharapkan untuk (men-jamin) keselamatan daripada yang pertama. Maka Musa memilih yang kedua ini.
20. Sesungguhnya orang yang mengkaji suatu ilmu pada saat perlu dibahas, ketika dia belum menemukan kepastian pendapat yang lebih kuat dari dua pendapat yang ada, maka hendaknya dia meminta petunjuk kepada Rabb (Allah سبحانه وتعالى) dan memohon kepada-Nya agar berkenan membimbingnya kepada yang benar dari dua pendapat setelah dia berniat dalam hatinya dengan tulus mencari kebenaran. Sebab, Allah سبحانه وتعالى tidak akan menyia-nyiakan orang yang seperti ini kondisinya. Seperti ketika Musa pergi menuju arah negeri Madyan, dia berdoa:
﴾ عَسَىٰ رَبِّيٓ أَن يَهۡدِيَنِي سَوَآءَ ٱلسَّبِيلِ 22 ﴿
"Mudah-mudahan Rabbku memimpinku ke jalan yang benar." (Al-Qashash: 22).
21. Sesungguhnya kasih sayang kepada manusia dan berbuat baik kepada orang yang dikenal dan orang yang belum dikenal adalah ter
Which was revealed in Makkah
Imam Ahmad bin Hanbal, may Allah have mercy on him, recorded that Ma`diykarib said: "We came to `Abdullah and asked him to recite to us:
طسم
(Ta Sin Mim.) the two hundred. He said, `I do not know it; you should go to someone who learned it from the Messenger of Allah ﷺ Khabbab bin Al-Aratt.' So we went to Khabbab bin Al-Aratt and he recited it to us, may Allah be pleased with him."
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ
In the Name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful.
The Story of Musa and Fir`awn, and what Allah intended for Their People
We have already discussed the significance of the separate letters.
تِلْكَ ءَايَـتُ الْكِتَـبِ الْمُبِينِ
(These are the Ayat of the manifest Book.) means the Book which is clear and makes plain the true reality of things, and tells us about what happened and what will happen.
نَتْلُواْ عَلَيْكَ مِن نَّبَإِ مُوسَى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ
(We recite to you some of the news of Musa and Fir`awn in truth,) This is like the Ayah,
نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ
(We relate unto you the best of stories) (12:3). which means, `We tell you about things as they really were, as if you are there and are seeing them yourself.' Then Allah says:
إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلاَ فِى الاٌّرْضِ
(Verily, Fir`awn exalted himself in the land) means, he was an arrogant oppressor and tyrant.
وَجَعَلَ أَهْلَهَا شِيَعاً
(and made its people Shiya`) means, he made them into different classes, each of which he used to do whatever he wanted of the affairs of his state.
يَسْتَضْعِفُ طَآئِفَةً مِّنْهُمْ
(weakening a group among them. ) This refers to the Children of Israel, who at that time were the best of people, even though this tyrant king overpowered them, using them to do the most menial work and forcing them to hard labor night and day for him and his people. At the same time, he was killing their sons and letting their daughters live, to humiliate them and because he feared that there might appear among them the boy who would be the cause of his destruction and the downfall of his kingdom. So Fir`awn took precautions against that happening, by ordering that all boys born to the Children of Israel should be killed, but this precaution did not protect him against the divine decree, because when the term of Allah comes, it cannot be delayed, and for each and every matter there is a decree from Allah. Allah says:
وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُواْ فِى الاٌّرْضِ
(And We wished to do a favor to those who were weak in the land,) until His saying;
يَحْذَرُونَ
(which they feared.) And Allah did indeed do this to them, as He says:
وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كَانُواْ يُسْتَضْعَفُونَ
(And We made the people who were considered weak) until His saying;
يَعْرِشُونَ
(they erected) (7:137). And Allah said:
كَذَلِكَ وَأَوْرَثْنَـهَا بَنِى إِسْرَءِيلَ
(Thus and We caused the Children of Israel to inherit them) (26: 59). Fir`awn hoped that by his strength and power he would be saved from Musa, but that did not help him in the slightest. Despite his great power as a king he could not oppose the decree of Allah, which can never be overcome. On the contrary, Allah's ruling was carried out, for it had been written and decreed from past eternity that Fir`awn would meet his doom at the hands of Musa.
Ṭâ`, Sîn, Mîm: Il a déjà été question de telles lettres séparées au début de Sourate Al-Baqarah.
Ṭā Sīn Mīm The discussion on similar letters has already passed in Sūrah Al-Baqarah.
1- Tâ, Sîn, Mîm.
2- Bunlar, apaçık/açıklayıcı Kitabın âyetleridir.
3- İman eden bir toplum için Biz, sana Mûsâ ve Firavun’un kıssasından bir bölümü gerçek şekliyle okuyacağız.
4- Firavun ülkede üstünlük sağlayıp zorbalık yaptı ve oranın ahalisini farklı gruplara ayırdı. Onlardan bir kesimi eziyor, oğullarını boğazlıyor ve kadınlarını da hayatta bırakıyordu. Gerçekten o, bozgunculardan idi.
5- Biz ise o ülkede ezilenlere lütufta bulunmak, onları önderler yapmak ve onları (mukaddes topraklara) varis kılmak istiyorduk.
6- Yine onlara o ülkede güç ve imkân verelim; Firavun’a, Haman’a ve ordularına da onlardan yana çekindikleri o (kötü sonu) gösterelim (istiyorduk).
7- Mûsâ’nın anasına şöyle ilham ettik:“Onu emzir. Onun hakkında bir endişeye kapılırsan onu nehre bırak. Korkma ve üzülme! Çünkü Biz, seni ona kavuşturacağız ve onu peygamberlerden kılacağız.”
8- Böylece Firavun hanedanı onu (Nil’de) bulup sonunda kendilerine düşman ve keder olacağından (habersiz bir şekilde) yanlarına aldılar. Gerçekten Firavun, Hâmân ve o ikisinin orduları günahkar kimselerdi.
9- Firavun’un hanımı dedi ki:“(Bu bebek) benim için de senin için de bir sevinç kaynağıdır. Onu öldürmeyin; belki bize faydalı olur yahut da onu evlat ediniriz.” Onlar (işin) farkında değillerdi.
10- Mûsâ’nın (tasası) anasının yüreğini (öyle bir kapladı ki orada onun dışında hiçbir şeye) yer kalmadı. Şâyet (Allah'ın vaadine) inananlardan olsun diye kalbini pekiştirmeseydik az kalsın bu durumu açıklayıverecekti.
11- Anası, (Musa’nın) kızkardeşine: “Onu takip et!” dedi. O da onlar farkında olmadan onu uzaktan gözetledi.
12- Bundan önce biz, onun sütanneleri emmesini engellemiştik. Bunun üzerine (kızkardeşi): “Sizin için onun bakımını üstlenecek hem de ona iyi bakacak bir aile göstereyim mi?” dedi.
13- Böylece anasını ona kavuşturduk ki gözü aydın olsun da üzülmesin ve Allah’ın vaadinin hak olduğunu bilsin. Fakat onların çoğu bilmezler.
14- Ergenlik çağına varıp olgunlaşınca ona hüküm/hikmet ve ilim verdik. İşte ihsan sahiplerini biz, böyle mükâfatlandırırız.
15- (Bir defasında Musa) şehre ahalisinin haberi olmadığı bir vakitte girdi ve orada birbiri ile dövüşen iki adam gördü. Biri kendi kavminden, diğeri ise düşmanlarından idi. Kavminden olan, düşmanından olana karşı kendisinden yardım istedi. Bunun üzerine Mûsâ ona bir yumruk attı ve (istemeden) onu öldürdü. “Bu, şeytanın işidir. Şüphesiz ki o, apaçık saptırıcı bir düşmandır” dedi.
16- “Rabbim, gerçekten ben nefsime zulmettim. Onun için beni bağışla” dedi. Allah da onu bağışladı. Zira O, Ğafûrdur, Rahîmdir.
17- Dedi ki:“Rabbim, bana verdiğin nimetlere karşılık artık asla günahkârlara arka çıkmayacağım.”
18- Böylece şehirde korku içinde (etrafı) gözetleyerek sabahı etti ve bir de baktı ki dün kendisinden yardım isteyen kişi, yine ondan imdat diliyor! Mûsâ ona:“Gerçekten sen besbelli azgın bir kimsesin” dedi.
19- Musa, ikisinin de düşmanı olan kişiyi yakalamak isteyince o kişi dedi ki:“Ey Mûsâ! Dün bir kişiyi öldürdüğün gibi beni de mi öldürmek istiyorsun? (Anlaşılan) sen bu ülkede ancak bir zorba olmak istiyorsun. Islâha çalışanlardan olmak istemiyorsun.”
20- Derken şehrin uzak köşesinden bir adam koşarak geldi. Dedi ki:“Ey Mûsâ! İleri gelenler seni öldürmek için hakkında görüşüyorlar. Derhal (şehirden) ayrıl! Gerçekten ben senin iyiliğin için öğüt veriyorum.”
21- Bunun üzerine Musa korku içinde (etrafı) gözetleyerek şehirden ayrıldı. “Rabbim, beni zalimler topluluğundan kurtar” dedi.
22- Medyen’e doğru yönelince:“Umarım Rabbim bana doğru yolu gösterir” dedi.
23- Medyen suyuna varınca onun başında (hayvanlarını) sulayan bir grup insan gördü. Onların berisinde de (hayvanlarını suya gitmekten) alıkoyan iki hanım gördü. “Neyiniz var (niye hayvanları sulamıyorsunuz)?” dedi. Onlar da:“Çobanlar (hayvanlarını) sulayıp gitmedikçe biz (aralarına sokulup hayvanlarımızı) sulamayız. Babamız da çok yaşlı bir ihtiyardır” dediler.
24- Bunun üzerine Musa, onların yerine (hayvanlarını) suladı. Sonra da bir gölgeye çekilip:“Rabbim, doğrusu bana göndereceğin her tür hayra muhtacım” dedi.
25- Derken o iki hanımdan biri, haya içerisinde yürüyerek ona gelip:“Babam, bizim yerimize sulamanın ücretini sana vermek için seni çağırıyor” dedi. Musa da onun yanına gidip (başından geçen) olayı ona anlatınca o: “Korkma! O zalim toplumdan kurtuldun” dedi.
26- O iki hanımdan biri dedi ki:“Babacığım, onu ücretle tut. Çünkü senin ücretle tutacağın en iyi kişi, güçlü ve güvenilir olandır (ki bu da öyledir).”
27- Dedi ki:“Sekiz yıl bana ücretle çalışmana karşılık bu iki kızımdan birini sana nikâhlamak istiyorum. Eğer (bu süreyi) on yıla tamamlarsan bu, senin bir iyiliğin olur. Bununla beraber sana zorluk çıkarmak istemem. İnşaallah benim iyi biri olduğumu göreceksin.”
28- Dedi ki:“Bu, seninle benim aramda (bir sözleşmedir). İki süreden hangisini doldurursam doldurayım (sözümü tutmuş olurum ve) bana bir haksızlık yapılamaz. Allah da söylediklerimize şahittir.”
29- Mûsâ, süreyi doldurup ailesi ile yola çıkınca Tûr’un yan tarafında bir ateş fark etti. Ailesine:“Siz (burada) durun. Benim gözüme bir ateş ilişti. (Gideyim de) belki size oradan bir haber veya ısınmanız için bir parça ateş getiririm” dedi.
30- Oraya varınca o mübarek bölgedeki vadinin sağ yanında bulunan o ağaçtan ona şöyle nida edildi:“Ey Mûsâ! Şüphesiz ben, alemlerin Rabbi Allah’ım!”
31- Asanı (yere) at.” (Atıp da) onun çevik bir yılan gibi hareket ettiğini görünce arkasına bile bakmadan dönüp kaçmaya başladı. “Ey Mûsâ! Geri gel ve korkma! Çünkü sen güven içinde olanlardansın.”
32- “Elini yakandan içeri sok da hiçbir kusur ve hastalık olmadan bembeyaz çıksın. Korkudan dolayı (açılan) kolunu kendine çek. İşte bunlar, Firavun’a ve ileri gelenlerine karşı Rabbinden iki delildir. Şüphesiz onlar fasık bir toplumdur.”
33- Dedi ki:“Rabbim! Ben onlardan bir kişi öldürmüştüm. O nedenle beni öldürmelerinden korkuyorum.”
34- “Kardeşim Hârûn’un dili de benden daha akıcıdır. O nedenle onu da beni tasdik edecek bir yardımcı olarak benimle birlikte gönder. Çünkü ben, onların beni yalanlamalarından korkuyorum.”
35- Buyurdu ki:“Gücünü kardeşinle pekiştireceğiz ve ikinize öyle bir güç vereceğiz ki onlar size ilişemeyecekler. Âyetlerimiz/mucizelerimiz sayesinde siz ve size uyanlar, galip geleceksiniz.”
36- Mûsâ, onlara apaçık âyetlerimizi/mucizelerimizi getirince dediler ki:“Bu, ancak düzmece bir sihirdir. Ayrıca biz, önceki atalarımız arasında da böyle bir şey işitmedik.”
37- Mûsâ dedi ki:“Rabbim, kendi katından olan hidâyeti kimin getirdiğini de dünya yurdunun (güzel) âkıbetinin kimin olacağını da çok iyi bilir. Doğrusu zalimler iflah olmazlar.”
38- Firavun dedi ki:“Ey ileri gelenler! Sizin benden başka bir ilâhınız olduğunu bilmiyorum. O halde ey Hâmân, benim için çamura (tuğla yapmak için) ateş yak da bana yüksek bir kule yap. Belki (ona çıkıp) Mûsâ’nın ilâhını görürüm. Zira ben, onun kesinlikle yalancılardan olduğunu düşünüyorum.”
39- O da orduları da o ülkede haksız yere büyüklendiler ve bize döndürülmeyeceklerini sandılar.
40- Bunun üzerine biz de onu ve ordularını yakalayıp denize attık. Zalimlerin âkıbetlerinin nasıl olduğuna bir bak!
41- Biz, onları ateşe çağıran önderler kıldık. Kıyamet gününde onlara yardım da edilmez.
42- Bu dünyada peşlerine bir lânet taktık. Kıyamet gününde ise onlar, iğrenilen kimselerden olacaklardır.
43- Andolsun ilk nesilleri helâk ettikten sonra Mûsâ’ya, insanlar için basiret, hidâyet ve rahmet olmak üzere Kitabı verdik ki düşünüp öğüt alsınlar.
44- Biz, Mûsâ’ya o (peygamberlik) görevini verdiğimizde sen, (o dağın) batı tarafında değildin. Sen (bu olaya) tanık olanlardan da değildin.
45- Fakat Biz (Musa’dan sonra) nice nesiller yarattık da onlar (rahat içinde) uzun ömürler sürdüler (ve hep böyle gidecek sandılar). Yine sen Meyden halkı arasında yaşamış ve âyetlerimizi onlara okuyup da (bu kıssayı onlardan öğrenmiş) biri de değilsin. Fakat (bunları vahiy yoluyla sana) gönderen Biziz.
46- Biz (Musa’ya) seslendiğimizde sen, Tûr’un yanında da değildin. Fakat Rabbinden bir rahmet olmak üzere senden önce kendilerine hiçbir uyarıcı gelmemiş olan bir kavmi uyarasın diye (biz seni peygamber olarak gönderdik) ki düşünüp öğüt alsınlar.
47- Eğer kendi işledikleri sebebiyle başlarına bir musibet/azap geldiğinde:“Rabbimiz! Bize (de) bir peygamber gönderseydin de senin âyetlerine uysaydık ve mü’minlerden olsaydık” diyecek olmasalardı (seni göndermezdik).
48- Ama onlara katımızdan hak gelince:“Mûsâ’ya verilenlerin benzeri ona da verilmeli değil miydi?” dediler. Acaba daha önce Mûsâ’ya verilenleri inkâr etmemişler miydi? Nitekim “Birbirini destekleyen iki sihir” demişlerdi. Yine “Biz hepsini inkâr ediyoruz.” da demişlerdi.
49- De ki:“Eğer doğru söylüyorsanız o halde Allah katından o ikisinden daha doğru bir kitap getirin de ben de ona uyayım.”
50- Eğer sana (bu isteğini yerine getirerek) karşılık vermezlerse bil ki onlar, sadece hevâlarına uymaktadırlar. Allah’tan bir hidâyet olmaksızın hevâsına uyandan daha sapık kim olabilir ki? Şüphesiz Allah, zalimler topluluğunu doğruya iletmez.
51- Andolsun ki Biz düşünüp öğüt alırlar diye onlara sözü (Kur'ân ayetlerini) birbiri ardınca ulaştırdık.
(Mekke’de inmiştir. 88 âyettir)
1-2. Tazim edilmeye, saygı ve hürmete layık olan bu ayetler, kulların gerek duyacakları her bir hususu “açıklayıcı Kitabın âyetleridir.” Bu kitap, kulların gerek duydukları; Rablerini bilip tanımak, haklarını öğrenmek, O’nun dost ve düşmanlarını bilmek, geçmiş kavimlerin başına getirdiği önemli vakaları, O’nun ibret alınması gereken günlerini, amellerin mükâfat ve cezası vb. gibi hususları açıklar.
u Kur’ân-ı Kerîm, bütün bunları en ileri derecede açıklamış, kullara bütün bu hususları açık seçik göstermiş, izah etmiştir. Bu yüce Kitabın açıkladığı hususlar arasında Mûsâ ve Firavun kıssası da vardır. Bu kıssayı bir kaç yerde tekrarlamış ve söz konusu etmiştir ki burada da bu kıssayı genişçe ele alarak şöyle buyurmaktadır:
3. “İman eden bir toplum için...”Hitap onlaradır. Bu sözler, onlara söylenmiştir. Çünkü onlar, sahip oldukları iman sayesinde bu hususlar üzerinde dikkatle düşünmeye yönelirler, onu kabul ile karşılar ve ibret alınacak taraflarından da ibret alarak yollarını belirlerler. Bu sayede iman ve yakinleri daha bir artar, sahip oldukları hayırlara hayır katarlar.
nların dışında kalanlara gelince onlar, bu buyruklardan gereği gibi istifade etmezler. Bu buyruklar ile sadece onlara karşı mazeret kapısını kapatan deliller ortaya konmuş olur.
anı Yüce Allah, -inkarları sebebiyle- bu Kitabını onlara karşı korumuş ve onunla onlar arasına onu gereği gibi anlamalarını önleyecek bir perde koymuştur.“Biz sana Mûsâ ve Firavun’un kıssasından bir bölümü gerçek şekliyle okuyacağız.” Çünkü onların haberleri oldukça ilginç ve hayret edilecek hususları ihtiva etmektedir. İşte bu kıssa şöyle başlamaktadır:
4. “Firavun ülkede üstünlük sağlayıp” Mülkünde, saltanatında, askerleri arasında ve yönetiminde “zorbalık yaptı.”O bakımdan o, orada üstün ve yüce olanlardan değil, zorbalık edeblerden olmuştu.“Oranın ahalisini” darmadağınık ve birbirinden ayrı “farklı gruplara ayırdı.”Onlar hakkında keyfine göre tasarrufta bulunarak dilediği şekilde onlara baskı ve zulüm uyguluyordu.“Onlardan bir kesimi eziyor…” Bu kesim, Yüce Allah’ın kendilerini çağdaşları olan insanlara üstün kıldığı ve aslında Firavun’un kendilerine ikramda kusur etmemesi ve onlara gereken şekilde saygı göstermesi gereken İsrailoğullarıydı. Halbuki Firavun, onları eziyordu. Çünkü onların, kendisinin uygulamalarına karşı koruyabilecek bir güçlerinin olmadığını görmüştü. O bakımdan onlara hiçbir şekilde önemsemiyordu.
nlara yaptığı uygulamalarla “oğullarını boğazlıyor ve kadınlarını da hayatta bırakıyordu.”Durum bu hale kadar ulaşmıştı. Bunu da onların çoğalıp kendi topraklarında kendilerini geriletmelerinden ve yönetimi ellerine geçirmelerinden korktuğu için yapmıştı.“Gerçekten o” dini ıslah etmek, dünya işlerini de düzene koyma maksadı gütmeyen “bozgunculardan idi.” Bu onun yeryüzündeki fesatlarının bir parçası idi.
5. “Biz ise o ülkede ezilenlere” onların ezilmesine sebep teşkil eden hususları ortadan kaldırmak, onlara karşı direnenleri helâk etmek, onlara karşı çıkanları yardımsız ve güçsüz kılmak sureti ile “lütufta bulunmak, onları” dinde “önderler yapmak ve onları” yeryüzünde, âhiretten önce dünyada güzel âkıbete sahip olmak sureti ile “varis kılmak istiyorduk.” Önder olmak ise zayıflık hali ile birlikte gerçekleşmez. O bakımdan bu, yeryüzünde tam bir güç, iktidar ve imkan sahibi kılınmayı kılınmayı gerektiriyordu.
6. “Yine onlara o ülkede güç ve imkân verelim…” İşte şanı Yüce Allah, bütün bunları gerçekleştirmeyi murad etmişti ve iradesi ile de bunları yerine getirdi.
ynı şekilde “Firavun’a”, onun veziri “Hâmân’a ve” kendileri vasıtası ile güç ve kudret sahibi oldukları, onlarla bölgeleri ele geçirip üstünlük sağlayarak azdıkları “ordularına da, onlardan” yani ezdikleri o kesimden “yana çekindikleri” yurtlarından çıkarılmak vb. gibi “o (kötü sonu) gösterelim” istiyorduk. Nitekim Firavun ve kavminin, İsrailoğullarını toptan imha etmeyip de sadece güçlerini kırmalarının ve kuvvet kaynağı olan evlatlarını öldürmelerinin sebebi de bu korku idi.
üce Allah işte bütün bunları gerçekleştirmeyi murad etmişti. O, bir işi gerçekleştirmeyi diledi mi sebeplerini kolaylaştırır, yollarını açar. Bu iş de böyle idi. O, bu ilâhî maksada ulaştıracak sebepleri dostlarının da düşmanlarının da aklına gelmeyecek bir şekilde takdir etti ve uygulamaya koydu ki bunların ilki, şanı Yüce Allah'ın İsrailoğullarının kurtarıcısı olarak takdir etmiş olduğu rasûlü Mûsâ’yı yaratmasıdır.
7. Mûsâ aleyhisselam’ın dünyaya gelişi oldukça korkunç bir dönem olan oğulların boğazlandığı döneme rastgelmişti. Yüce Allah da annesine onu emzirmesini ve bir süre yanında tutmasını ilham etmişti. “Onun hakkında bir endişeye kapılırsan” yani herhangi bir kimsenin Mûsâ’nın doğum haberini onlara ulaştıracağını sezecek olursan kapalı bir sandık içinde “onu nehre” Mısır’daki Nil nehrine “bırak. Korkma ve üzülme! Çünkü Biz, seni ona kavuşturacağız ve onu peygamberlerden kılacağız.”
üce Allah, ona oğlunu geri döndüreceğini, büyüyüp onların tuzaklarından kurtulacağını ve Allah’ın onu bir peygamber kılacağını müjdelemişti. Bu ise en üstün ve en değerli müjdelerdendir.
ûsâ’nın annesine bu müjdenin verilmesi, kalbinin rahat bulması, endişe ve tedirginliğinin gitmesi içindi.
8. Anlaşılan o ki annesi Musa’ya bir zarar verileceğinden korkmuştu. O bakımdan emrolunduğu şeyi yaptı ve Mûsâ’yı suya bıraktı. Şanı Yüce Allah da Mûsâ’yı su vasıtası ile götürdü ta ki “Firavun hanedanı onu bulup… yanlarına aldılar.” Böylece Mûsâ onlar tarafından bulunmuş oldu. “sonunda kendilerine düşman ve keder olacağından (habersiz bir şekilde)”Yani onu almalarının bir sonucu ve bir âkıbeti olacaktı ki o da şu idi: Mûsâ aleyhisselam onlara bir düşman ve onları üzüntüye gark edecek bir keder olacaktı. Çünkü tedbirin kadere karşı bir faydası yoktur. İlâhî takdir, İsrailoğullarından yana korkup çekindikleri tehlikenin, Firavun ve hanedanının elleri altında, gözleri önünde ve onların himayesi altında büyümesini sağladı.
yice düşünülüp tetkik edilecek olursa bu ilâhî takdirin kapsamı içerisinde İsrailoğulları lehine pek çok maslahatların gerçekleştiğini, başından pek büyük belâ ve sıkıntıların giderildiğini ve Mûsâ’nın risâletinden önce onlara yapılabilecek pek çok saldırı ve haksızlığın önlendiğini görürüz. Çünkü Mûsâ, Firavun krallığının liderlerinden birisi olmuştu. Tabii olarak o, kavminin haklarını savunacaktı. Çünkü kişilik olarak o, üstün gayretli ve son derece hamiyetli bir kimse idi. İşte bunun bir sonucu olarak şanı Yüce Allah’ın bize bir kısmını nakletmiş olduğu zilletleri ve aşağılanmaları ileri dereceye ulaşmış olan bu ezilmiş halkın bazı fertleri, -ileride açıklaması geleceği üzere- o ülkede üstünlük sağlamış, o zorba kavimle çekişip onlara karşı koyacak noktaya kadar ulaşmıştı. İşte bu, galibiyetin başlangıcı idi. İşlerin yavaş yavaş ve tedrici olarak ilerlemesi ve bir defada gerçekleşmemesi, şanı Yüce Allah’ın cereyan edegelen sünnetinin/kanunun bir parçasıdır.“Gerçekten Firavun, Hâmân ve o ikisinin orduları günahkar kimselerdi” Onlar günahkâr kimseler oldukları için Biz de bu günahkârlıkları sebebi ile onları cezalandırmak, onlara karşı hile ve tuzaklarının cezası olmak üzere karşı tuzaklar hazırlamak istedik.
9. Firavun hanedanı Mûsâ’yı sudan aldıktan sonra Yüce Allah, Firavun’un faziletli, üstün, değerli ve mü’mine hanımı Muzahim kızı Âsiye’nin kalbini ona ısındırdı. “Dedi ki:” Bu çocuk “benim için de senin için de bir sevinç kaynağıdır. Onu öldürmeyin.”Yani onunla gözlerimiz aydın olsun, hayatımız boyunca onun sebebi ile sevinelim. O yüzden onu öldürme, hayatta kalsın.“Belki bize faydalı olur yahut da onu evlât ediniriz.” Yani bu çocuk ya bizim faydamız ve hizmetimiz için çalışıp çabalayacak bir hizmetçi olur ya da onu bundan daha yüksek bir mertebeye çıkartıp onu evlat edinir, ona ikramda bulunur, yüksek bir kadir ve kıymet sahibi yaparız.
anı Yüce Allah, Musa’nın bu sözleri söyleyen Firavun’un hanımına faydalı olmasını takdir etti. Mûsâ, onun gözbebeği durumunda oldu. Onu ileri derecede sevdi ve kendi öz evladı gibi bağrına bastı. Nihâyet büyüdü, Yüce Allah ona peygamberlik verdi. O da hiç beklemeden ona iman edip müslüman oldu. Allah o yüce hanımdan razı olsun ve onu razı etsin.
anı Yüce Allah, Mûsâ hakkında bize bu sözleri ve konuşmaları nakletmekle birlikte onların durumunu “onlar (işin) farkında değillerdi” diye anlatmaktadır. Yani onlar, kudret kaleminin neler yazdığını, ilâhî takdirin ne olduğunu ve bu işin sonunun ne olacağını bilmiyorlardı, hiçbir şeyin farkında değillerdi. İşte bu, Yüce Allah’ın bir lütfudur. Çünkü onlar, bunu fark etmiş olsalardı, elbette ona karşı farklı davranırlardı.
10. Mûsâ aleyhisselam’ın annesi, oğlunun yokluğu dolayısı ile ileri derecede üzüldü. Şanı Yüce Allah ona üzülmemesini ve korkmamasını emredip onu kendisine geri döndüreceğini vaat etmiş olmasına rağmen, beşeriyetinin bir gereği olarak kendisini tedirgin eden huzursuzluktan ötürü kalbi başka şeylerden yana bomboş oldu. “Şâyet (Allah'ın vaadine) inananlardan olsun diye kalbini pekiştirmeseydik” ona sebat, sabır ve metanet vererek durumu açıklamasını önlemese idik “az kalsın bu durumu açıklayıverecekti.” Kalbinde bulunan duyguları açığa çıkartacaktı.
üphesiz kula bir musibet gelip çatacak olur da buna karşı sabır ve sebat gösterecek olursa elbette bundan dolayı imanı artar.
u buyruk, kulun sabır ve metanet göstermeyişinin, imanının zayıflığına delil olduğunu göstermektedir.
11. Mûsâ’nın annesi, Mûsâ’nın “kızkardeşine: Onu takip et, dedi.” Git, kardeşinin izini takip et. Kimse seni farketmeksizin veya senin maksadının ne olduğunu anlatmaksızın onun durumunu araştır.
unun üzerine kızkardeşi de onun takip ederek gitti. “Onlar farkında olmadan onu uzaktan gözetledi.” Kızkardeşi öyle bir maksadı olmaksızın rastgele geçiyormuşçasına hareket ederek onu gözetledi. Bu ise son derece tedbirli olmanın ve dikkatli davranmanın bir sonucudur. Çünkü kardeşini görüp de onun için gelmiş olduğunu hissettirmiş olsa idi onu nehre bırakanın kendisi olduğunu zannedecekler, belki de onun aile halkına ceza olsun diye onu boğazlamayı kararlaştıracaklardı.
12. Yüce Allah’ın Mûsâ aleyhisselam’a ve annesine olan lütfunun bir tecellisi olarak o, hiçbir kadının memesini kabul etmedi. Ona şefkatlerinden dolayı ve belki birisi onu emzirmek için ister ümidi ile çarşıya çıkardılar. Bu halde iken kızkardeşi yanlarına geldi ve “Sizin için onun bakımını üstlenecek hem de ona iyi bakacak bir aile göstereyim mi?” dedi” Onların bütün maksatları da bu idi. Zira onu çok sevmişlerdi. Yüce Allah da onun başka annelerin memelerini almasını engellemişti. Öleceğinden korkmuşlardı. Kızkardeşi de onlara onu gereği gibi koruyup himaye edecek ve ona iyilikte bulunacak bir aile halkını gösterip onlara vermeye teşviki ifade eden bu sözleri söyleyince, hemen onun teklifini kabul ettiler. Kızkardeşi de onlara bu aile halkının kimler olduğunu bildirdi ve onlara yol gösterdi.
13. “Böylece” daha önceden kendisine vaat ettiğimiz şekilde “anasını ona kavuşturduk ki gözü aydın olsun da üzülmesin”Çünkü oğlundan yana güven ve huzur içinde, son derece mutlu idi. Ayrıca çokça ücret alarak onu kendi yanında büyütecekti.“Ve Allah’ın vaadinin hak olduğunu bilsin.”İşte Biz, ona vaat ettiklerimizin bir bölümünü gözle görülecek şekilde gösterdik. Bununla kalbi huzur bulsun, imanı artsın ve Allah’ın, onun korunması ve ona risalet verilmesi hususundaki vaadinin pek yakında gerçekleşeceğini bilsin diye böyle yaptık.“Fakat onların çoğu bilmezler.” Onlar sebebi elverişli görmeyecek olurlarsa bu, imanlarını sarsar, tereddüde düşerler. Çünkü Yüce Allah’ın üstün işler ve oldukça değerli maksatlardan önce zorlu engelleri ve imtihanları takdir ettiğini bilmezler.
ûsâ aleyhisselam, böylece Firavun hanedanı yanında, onların saltanatları dahilinde yaşadı. Onların bineklerine biniyor, onların giysilerini giyiyordu. Annesi de bundan dolayı huzur içerisinde idi. Böylelikle onun süt annesi olduğu da artık kabul edilmişti. O bakımdan annesinin yanından ayrılmayışını ve onun da ona şefkat duymasını kimse tepki ile karşılamıyordu.
üce Allah’ın bu lütfunu, peygamberi Mûsâ’yı yalan söylemekten koruyuşunu ve annesi ile kendisi arasında bütün insanlarca görülen bu derece bağlılığı kolaylaştırışı düşünmeye değer. Zira bu bağlılık, insanların gözünde süt emzirmesi dolayısıyla idi ve onlara göre Musa, süt annesi olduğu için ona anne diyordu. O bakımdan gerek onun, gerekse başkalarının bütün bu hususlarda söyledikleri sözlerin çoğu, bu yönden doğru ve gerçek idi.
14. Mûsâ aleyhisselam “ergenlik çağına varıp olgunlaşınca” kuvvet, akıl ve tedbir açısından çoğunlukla kırk yaşları dolaylarında erişilen çağa ulaşıp da bu hususlar onda kemale erince “ona hüküm/hikmet ve ilim verdik.”Yani kendisi vasıtası ile şer’î hükümleri bileceği, insanlar arasında da hüküm vermesini sağlayacak bir hikmet ve pek çok ilim verdik.“İşte ihsan sahiplerini biz, böyle mükâfatlandırırız.” Allah’a ibadetlerini ihsan ile yapan, Allah’ın kullarına ihsanda/iyilikte bulunan kimselere Allah, ihsanlarına uygun olarak kendilerine ilim ve hikmet verir.
u da Mûsâ aleyhisselam’ın ihsanın kemâl derecesinde olduğunu göstermektedir.
15. “(Bir defasında Musa) şehre ahalisinin haberi olmadığı bir vakitte girdi.” Bu ya öğle uykusuna yatıldığı vakit yahut da insanların etrafta bulunmadığı, çevrelerinden habersiz kaldıkları başka herhangi bir vakitte olmuştu. “Orada birbiri ile dövüşen iki adam gördü.” Birbirleri ile kavga ediyor, biri diğerine vuruyordu. “Biri kendi kavminden” yani İsrailoğullarından “dieri ise düşmanlarından idi.”Kıptilerden idi.“Kavminden olan düşmanından olana karşı kendisinden yardım istedi.”Zira o, meşhur olmuş ve onun artık İsrailoğullarından birisi olduğunu insanlar öğrenmişti. Onun kavminden olan kimsenin Mûsâ aleyhisselam’dan yardım istemesi, Mûsâ aleyhisselam’ın hükümdarlık ve saltanat hanedanı arasında kendisinden korkulacak birisi olduğunun ve ondan bir şeyler umulacak bir seviyeye gelmiş olduğunun da delilidir.“Mûsâ ona” yani İsrailoğullarına mensup kimsenin yardım isteğini kabul ederek düşmanına “bir yumruk attı” bu yumruğu güçlü bir darbe olduğundan ve Mûsâ aleyhisselam’ın kuvvetinden dolayı “(istemeden) onu öldürdü” Bu işten dolayı pişman oldu ve: “Bu şeytanın işidir.” Onun süslü gösterdiği ve vesvesesinin yol açtığı şeylerdendir. “Şüphesiz ki o apaçık saptırıcı bir düşmandır.” Onun apaçık düşmanlığı ve insanları saptırmaya aşırı tutkunluğu dolayısı ile benim elimden bu iş çıktı, “dedi.”
16. Böylece Mûsâ, Rabbinden bağışlanma diledi. “Zira O, Ğafûrdur, Rahîmdir” Özellikle de Mûsâ aleyhisselam’ın yaptığı gibi kendisine tevazu ile yalvarıp yakaranlara, tevbe etmekte ve O’na yönelmekte ellerini çabuk dönenlere karşı böyledir.
17. Mûsâ aleyhisselam “dedi ki: Rabbim, bana verdiğin nimete” tevbe, mağfiret ve pek çok nimetlere “karşılık artık günahkârlara arka çıkmayacağım.” Onlara hiçbir şekilde yardımcı olmayacağım. Masiyet üzere hiçbir kimseye yardım etmeyeceğim.
u, onun Yüce Allah’ın kendisine olan lütfu sebebiyle Kıptiyi öldürmek sureti ile işlediği fiilde olduğu gibi hiçbir günahkâra yardımcı olmayacağına dair verdiği bir sözdü. Bu da kulun, üzerindeki nimetler dolayısı ile iyilik yapmasının ve kötülükleri terk etmesinin gerektiğini ifade etmektedir.
18. Mûsâ aleyhisselam düşmanlarından olan kişiyi öldürdükten sonra “şehirde korku içinde (etrafı) gözetleyerek sabahı etti.” Firavun hanedanı kendisinin farkına varacak mıydı, varmayacak mıydı? O, İsrailoğullarından Mûsâ’nın dışında böyle bir işe hiç kimsenin cesaret edemeyeceğinin anlaşılacağını bildiğinden dolayı korkmuştu.
ûsâ aleyhisselam bu halde iken “bir de baktı ki dün kendisinden” düşmanına karşı “yardım isteyen kişi yine” bir başka Kıptiye karşı “ondan imdat diliyor!”“Mûsâ ona” bu hali dolayısı ile onu azarlayarak “Gerçekten sen besbelli azgın” azgınlığı ve suça cüretkârlığı açıkça ortada olan “bir kimsesin, dedi”
19. Mûsâ “ikisinin de” yani hem kendisinin hem de kendisinden yardım isteyen, İsrailoğullarına mensup kişinin “düşmanı olan kişiyi yakalamak isteyince...” Yani Kıptilerden olan kişi ile İsrailoğullarından olan kişi arasındaki çekişme sürüp gitti. İsrailoğullarından olan kişi de Mûsâ aleyhisselam’dan yardım isteyip durdu. Nihâyet Mûsâ hamiyete geldi ve Kıptiyi yakalamak istedi. Kıpti de kendisini öldürme isteğine karşı onu azarlamak üzere “dedi ki: Ey Mûsâ! Dün bir kişiyi öldürdüğün gibi beni de mi öldürmek istiyorsun? (Anlaşılan) sen bu ülkede ancak bir zorba olmak istiyorsun.”Çünkü yeryüzünde zorbalık yapanın en büyük işlerinden birisi, haksız yere insanları öldürmektir.“Islâha çalışanlardan olmak istemiyorsun.” Çünkü sen, ıslah edicilerden olmayı isteseydin herhangi bir kimseyi öldürmeksizin benimle onun arasına girerdin, bizi ayırırdın. Bunun üzerine Mûsâ onu öldürmekten vazgeçti. Onun verdiği öğüdü dinledi ve yaptığı azardan etkilendi.
20. Bu iki olaya ve Mûsâ aleyhisselam’ın yaptıklarına dair haberler etrafa yayıldı. Nihâyet Firavun çevresinin ileri gelenleri ve Firavun, onu öldürmenin planlarını yapmaya koyuldular ve bu hususta görüş alışverişi yaptılar. Yüce Allah da takdiriyle öğüt veren o adamı yönlendirdi ve bu adam, Mûsâ aleyhisselam’a ileri gelenlerin almış olduğu kararı çabucak ulaştırdı. “Derken şehrin uzak köşesinden bir adam koşarak geldi.” Yani Mûsâ aleyhisselam’ın iyiliğini istediğinden ve o habersiz iken ona bir zarar vereceklerinden korktuğundan dolayı koşa koşa ona geldi ve “dedi ki: Ey Mûsâ! İleri gelenler seni öldürmek için hakkında görüşüyorlar.” Hemen şehirden “ayrıl! Gerçekten ben senin iyiliğin için öğüt veriyorum.” Mûsâ aleyhisselam da onun öğüdünü tuttu.
21. “Bunun üzerine” öldürüleceğinden endişe ettiği için “korku içinde (etrafı) gözetleyerek şehirden ayrıldı” ve dua ederek “Rabbim, beni zalimler topluluğundan kurtar, dedi.” Çünkü o, işlediği günahtan, öldürme kastı gütmeksizin sırf kızgınlıktan yaptığı o işten tevbe etmişti. O bakımdan onların kendisi hakkındakı bu tavırları onların bir zulmü ve cüretkârlıkları idi.
22. “Medyen’e doğru” yani Filistin topraklarının güney tarafında bulunan ve Firavun’un hakimiyet alanı içerisinde olmayan Medyen’e doğru gitmek üzere o tarafa yüzünü çevirince “Umarım Rabbim bana doğru yolu gösterir, dedi.” Beni oraya kolaylıkla, rahatlıkla ulaştıracak, en kısa yola iletir, diye temennide bulundu. Yüce Allah da ona doğru yolu gösterdi ve böylece o da Medyen’e ulaştı.
23. “Medyen suyuna varınca onun başında” davarlarını “sulayan bir grup insan buldu.”Çünkü oranın ahalisi, davarları çok kimselerdi.“Onların berisinde de” yani bu insanların berisinde duran ve koyunlarını diğerlerinin suladığı yerden uzak tutmak için “alıkoyan iki hanım gördü.” Çünkü bu iki hanım, erkeklerin arasında sıkışmak istemiyorlardı. Erkekler ise bu konuda bencillik ediyor, onların davarlarını sulama erdemini göstermiyorlardı. Mûsâ aleyhisselam onlara:“Neyiniz var?” Sizin bu durumunuzun sebebi ne? “dedi.”
“Onlar da: “Çobanlar (hayvanlarını) sulayıp gitmedikçe biz (aralarına sokulup hayvanlarımızı) sulamayız.”Yani öteden beri durum şöyledir: Çobanlar davarlarını sulayıp gitmedikçe biz sulama imkânını bulamıyoruz. Onlar gidip suyun etrafı tenhalaştığında biz de davarlarımızı suluyoruz.“Babamız da çok yaşlı bir ihtiyardır, dediler.” Yani o, davarları sulayacak güçte değildir. Bizim de buna gücümüz yok, ayrıca bu çobanlarla birlikte sulayabilecek güce sahip erkeklerimiz de yok.
24. Mûsâ aleyhisselam onların bu hallerine acıdı ve “Onların yerine (hayvanlarını) suladı.” onlardan herhangi bir ücret istemeksizin ve Yüce Allah’ın rızasından başka hiçbir maksat gözetmeksizin davarlarını onlara suladı. Davarlarını suladığı vakit oldukça sıcak bir gün ortası idi. Zira Allah’ın:“Sonra bir gölgeye çekilip” buyruğu buna delildir. Yani yorulduktan sonra dinlenmek üzere o gölgeye çekildiğinde Rabbinden rızık isteyerek:“Rabbim, gerçekten bana göndereceğin her tür hayra muhtacım, dedi.”
enim, Senin bana doğru yönlendireceğin ve bana elde etmeyi kolaylaştıracağın her hayra ihtiyacım var. Bu, Mûsâ’nın hali ile bir dileğini ifade etmesidir. Hal ile yapılan dilek ise şüphesiz dil ile yapılan dilekten daha ileridir.
25. O, bu hal ile Rabbine dil dökerek dua ve niyazlarını sürdürdüğü sırada o iki hanım, babalarının yanına gitmiş ve başlarından geçeni ona bildirmişlerdi. Babaları onlardan birisini Mûsâ aleyhisselam’a gönderdi. “Derken o iki hanımdan biri, haya içerisinde yürüyerek” geldi. Bu, onun oldukça şerefli, haysiyetli ve güzel ahlaklı biri olduğunun delilidir. Çünkü haya, üstün ahlâkî değerlerdendir. Özellikle de kadınlarda böyledir.
yrıca bu, Mûsâ’nın yapmış olduğu bu sulama işinde normalde kendisinden çekinilmeyen bir ücretli işçi veya hizmetkâr durumunda olmadığını, aksine izzet-i nefis sahibi bir kişi olduğunu göstermektedir. O nedenle bu kadın, Mûsâ’nın güzel ve üstün ahlâka sahip oluşunu gördüğü için ondan utanma gereğini hissetmişti.
na dedi ki:“Babam, bizim yerimize sulamanın ücretini sana vermek için seni çağırıyor.” Yani sana lütuf ve ihsanda bulunmak için çağırmıyor, aksine öncelikle bize iyilikte bulunan sen oldun. Babamın seni çağırmaktan maksadı yapmış olduğun bu iyiliğinin mükâfatını vermektir.
ûsâ da onun isteğini kabul etti. “Onun yanına gidip (başından geçen) olayı ona anlatınca” yani kaçmasını gerektiren sebepten başlayarak buraya kadar başından geçen olayları anlatınca o, korkusunu teskin etmek ve gönlünü hoş tutmak maksadı ile ona:“Korkma! O zalim toplumdan kurtuldun, dedi” Yani korkun artık son bulsun. Çünkü Allah, seni onlardan kurtarmış bulunuyor. Sen onların egemenlikleri altında olmayan bu yere ulaşmakla kurtulmuş bulunuyorsun.
26. “O iki hanımdan biri” iki kızından “biri dedi ki: Babacığım onu ücretle tut.”Koyunları otlatıp sulamak üzere ücretle çalışan bir kişi olarak onu yanında tut.“Çünkü senin ücretle tutacağın en iyi kişi, güçlü ve güvenilir olandır (ki bu da öyledir).” Yani Mûsâ ücretle tutulacakların en iyisidir. Çünkü o, hem güçlü, hem de güvenilir bir kimsedir. Güç ve kudreti kendisinde bulunduran, diğer taraftan güvenilir olup hainlik etmeyen kimse, ücretle çalıştırılmak için en iyi ve en uygun kimsedir. Ücretle olsun veya olmasın herhangi bir işte bu iki niteliğin, görevlendirilecek kimsede göz önünde bulundurulması gerekir. Çünkü dengesizlikler, ancak bunların her ikisinin veya birisinin yokluğu ile ortaya çıkar. Bu iki niteliğin bir arada bulunması halinde ise yapılan iş tam olur ve eksiksiz yapılır.
u kızın bu sözleri söylemesine sebep ise koyunları suladığı vakit Mûsâ’nın güç ve gayretini görmesi, buna tanık olması, onun ne kadar güvenilir ve ne kadar dinine bağlı bir kişi olduğunu müşahade etmesidir. Herhangi bir şekilde kendisine faydalı olmalarını ummadığı halde onlara merhamet edip acıdı. Onun bundan maksadı da sadece Allah’ın rızası idi.
27. Medyenli olan o zat Mûsâ aleyhisselam’a “dedi ki: Sekiz yıl bana ücretle çalışmana karşılık” benim yanımda ücretle çalışman şartı ile “bu iki kızımdan birini sana nikâhlamak istiyorum. Eğer (bu süreyi) on yıla tamamlarsan bu, senin bir iyiliğin olur.”Bu, senin kendiliğinden yapacağın bir bağış olur. Senin bir görevin değildir.“Bununla beraber sana zorluk çıkarmak istemem”yani on yıl ücretli çalışmanı kesinleştirmek sureti ile seni zora sokmak istemem. Ya da ben, çok ağır işlerle seni yükümlü tutayım diye seni ücretle tutmak istemiyorum. Aksine hiçbir zorluğu bulunmayan, gâyet kolay bir iş için seni tutmak istiyorum.“İnşaallah benim iyi biri olduğumu göreceksin.” Bu sözleri ile işin kolaylığını ve ona güzel davranacağını belirterek bu işi kabul etmeye onu teşvik etti. Bu da salih insanın huyunu mümkün olduğunca güzelleştirmesi gerektiğine ve bu konuda ondan beklenenin, salih olmayan kimseden beklenenden daha ileri olduğuna delildir.
28. Mûsâ aleyhisselam, onun kendisinden istediklerini kabul ederek “dedi ki: Bu seninle benim aramdadır.”Yani senin söz konusu ettiğin bu şartı ben kabul ediyorum ve böylelikle benim ile senin aranda koşulan bu şartlar tamamen kabul edilmiş olmaktadır.“İki süreden hangisini doldurursam doldurayım” Yani ister yerine getirmekle yükümlü bulunduğum sekiz yıl süre ile çalışayım, isterse de ondan fazlası olan süreyi tamamlayayım “(sözümü tutmuş olurum ve) bana bir haksızlık yapılamaz.”“Allah da söylediklerimize şahittir.” Bizi görüp gözetmekte ve bu sözleşmemizi bilmektedir.
u iki hanımın babası olan Medyenli bu zat, çoğu kimsenin zannettiği gibi peygamber olan Şuayb aleyhisselam değildir. Çünkü buna dair herhangi bir delil yoktur. Burada en fazla şu ifade edilebilir. Şuayb aleyhisselam da Medyenli idi. Bu olay da Medyen’de cereyan etmiştir. Ama bu iki olayın bağlantılı olmasını gerektiren nedir? Diğer taraftan Mûsâ aleyhisselam’ın Şuayb aleyhisselam’ın dönemine yetiştiği bilinmemektedir. Kaldı ki onunla bizzat görüştüğü nasıl bilinsin?
âyet o kişi Şuayb aleyhisselam olsa idi şüphesiz Yüce Allah, bundan söz eder ve o iki hanım da onu ismen zikrederlerdi. Diğer taraftan Yüce Allah Şuayb aleyhisselam’ın kavmini kendisini yalanladıkları için helâk etmiştir. Geriye sadece ona iman edenler kalmıştır. Şanı Yüce Allah da ona iman eden kimseleri, peygamberlerinin kızlarının davarlarını sulamasına engel olmaktan, bu nedenle de yabancı bir kimsenin gelip onlara iyilik yaparak onların davarlarını sulayacak kadar ihmalkâr olmaktan korumuş olmalıdır.
uayb aleyhisselam’ın kendisi de Mûsâ aleyhisselam’ın kendisinin yanında çobanlık etmesine ve kendisine işçi olmasına razı olmazdı. Çünkü Mûsâ aleyhisselam ondan daha faziletli ve derece itibari ile ondan daha üstün idi. Ancak “Bu durum Mûsâ aleyhisselam’ın peygamberliğinden önce olmuştu”, denilebilir ki bu takdirde bir problem kalmaz. Durum ne olursa olsun, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’den gelmiş sahih bir nakil olmaksızın o zatın, peygamber Şuayb olduğu görüşü, güvenilir bir görüş değildir. Doğrusunu en iyi bilen Allah’tır.
29. “Mûsâ süreyi doldurup...” bunun bitirmesi gerekli olan süre yahut da Mûsâ’dan beklendiği ve vefakârlığından umulduğu üzere fazla olan süre olma ihtimali vardır. Süreyi tamamlayınca kendi ailesini, annesini, aşiretini ve vatanını özledi. Aradan geçen uzun süre sebebi ile kendisinden sadır olan işleri unuttuklarını düşündü. “Ailesi ile” Mısır’a doğru “yola çıkınca Tûr’un yan tarafında bir ateş fark etti. Ailesine: Siz (burada) durun. Benim gözüme bir ateş ilişti. (Gideyim de) belki size oradan bir haber veya ısınmanız için bir parça ateş getiririm, dedi” Çünkü ailesi soğuktan oldukça etkilenmişti ve yolu da kaybetmişlerdi.
30. “Oraya varınca o mübarek bölgedeki vadinin sağ yanında bulunan o ağaçtan ona şöyle nida edildi: Ey Mûsâ, şüphesiz Ben âlemlerin Rabbi Allah’ım.” Bu buyrukla Yüce Allah ona, ulûhiyet ve rubûbiyetini haber verdi. Bu, kendisine ibadet etmesini ve kendisini ilâh bilerek buyruklarına bağlı kalmasını emretmesi anlamına da gelir. Nitekim bir başka âyet-i kerimede bu husus açıkça dile getirilmektedir:“Öyleyse Bana ibadet et ve Beni zikretmek için namazı dosdoğru kıl!”(Tâhâ, 20/14)
31. “Asanı (yere) at.” Emir üzere asasını yere bıraktı. “Onun çevik” ve dehşet verici büyüklükte bir erkek “yılan gibi” hızlıca ve dehşetli bir görünüm içinde “hareket ettiğini görünce arkasına bile bakmadan dönüp kaçmaya başladı.” Çünkü korku ve dehşet, kalbini büsbütün kaplamıştı.
üce Allah ona:“Ey Mûsâ! Geri gel ve korkma! Çünkü sen güven içinde olanlardansın.” dedi. Bu, teminat ve güvenlik ifade eden ve korkmamak gerektiğini ortaya koyan çok açık bir ifadedir. Çünkü Yüce Allah’ın:“Geri gel” buyruğu, geri gelmesini gerektirdiği gibi bu emre uymasını da gerektirmekteydi. Fakat onun geri dönmekle birlikte yine korkmasına sebep teşkil eden durum devam ediyor olabilirdi. O bakımdan “ve korkma” diye buyurdu. Böylelikle ona iki emir verilmiş oluyordu: Geri dönmesi ve kalbinde korku kalmaması. Fakat geriye bir ihtimal daha kalmaktadır. O da korkmaksızın geri dönmekle birlikte hoşlanmadığı bu hale karşı güvenlik altında bulunmayabilir ve korunması söz konusu olmayabilirdi. O bakımdan Yüce Allah ona:“Çünkü sen güven içinde olanlardansın” buyurdu.
şte o vakit, o sakınılan durum bütün yönleri ile bertaraf edilmiş oldu. Mûsâ aleyhisselam korkmaksızın ve dehşete kapılmaksızın tam bir güven içinde ve Rabbinin kendisine hayırlı şeyler göstereceğinden ümitle geri döndü. İmanı artmış ve yakînî tamamlanmış bulunuyordu. Bu, Yüce Allah’ın Firavun’a gitmeden önce kendisine göstermiş olduğu bir mucize idi. Bununla tam bir yakîne sahip olması ve böylelikle Firavun’a karşı daha cesur, daha güçlü ve daha dirençli olması sağlanmıştı.
32. Daha sonra Yüce Allah ona bir diğer mucizeyi göstermek üzere dedi ki:“Elini yakandan içeri sok da hiçbir kusur ve hastalık olmadan bembeyaz çıksın.” Yüce Allah’ın belirttiği üzere elini yakasından içeri sokup çıkardı. “Korkudan dolayı (açılan) kolunu kendine çek.”Yani korku ve dehşetinin yok olması için elini yan tarafına bitiştir.“İşte bunlar” yani asanın yılana dönüşmesi ile elinin parlak olarak koynundan çıkması, “Firavun’a ve ileri gelenlerine karşı Rabbinden” gelmiş oldukça kesin ve tartışılmaz “iki delildir. Şüphesiz onlar, fasık bir toplumdur.” Tek başına uyarıp korkutmak ve peygamberin onlara emirler vermesi, onlar için yeterli gelmez. O bakımdan göz kamaştırıcı mucizelerin de bulunması kaçınılmazdır. Tabi fayda sağlayacaksa.
33-34. Bunun üzerine Mûsâ aleyhisselam Rabbine karşı özür beyan ederek, kendisine verilen bu yüke karşı yardım dileyerek ve Rabbinden, çekindiği hususları izale etmesi maksadı ile karşılacağı engelleri dile getirerek “dedi ki: Rabbim! Ben onlardan bir kişi öldürmüştüm. O nedenle beni öldürmelerinden korkuyorum. Kardeşim Hârûn’un dili de benden daha akıcıdır. O nedenle onu da beni tasdik edecek bir yardımcı olarak benimle birlikte gönder.” Zira birbirini destekleyen haberler ile hakkın gücü artar. “Çünkü ben, onların beni yalanlamalarından korkuyorum.” Yüce Allah da onun isteğini kabul etti.
35. “Buyurdu ki: Gücünü kardeşinle pekiştireceğiz.” Onunla sana yardımcı olacak ve gücüne güç katacağız. Daha sonra Yüce Allah, onlardan birisini öldürmüş olmasından dolayı duyduğu çekinceyi izale ederek şöyle buyurmaktadır:“Ve ikinize öyle bir güç vereceğiz ki” sahip olduğunuz deliller ve ilâhî heybetle düşmanlarınıza karşı size öyle bir güç ve imkân vereceğiz ki “onlar size ilişemeyecekler. Âyetlerimiz/mucizelerimiz sayesinde…”Âyet ve mucizelerimizin hakka delil teşkil etmeleri ve onları görenlerin dehşete düşmeleri sayesinde size ilişemeyeceklerdir. Bunlar sayesinde siz böyle bir güce ulaşacaksınız. Bunlar sayesinde düşmanlarınızın size karşı girişecekleri tuzakların etkisi ortadan kalkacak ve bu âyetler, sizin için sayıca kalabalık araç ve gereçleri bulunan ordulardan daha büyük bir güç kaynağı olacaktır.“Siz ve size uyanlar, galip geleceksiniz.” Bu, o zamanın şartları içerisinde Mûsâ daha tek başına iken, ülkesinden kaçmış bir kimse olarak ülkesine geri dönerken ona verilmiş bir söz idi. Nihâyet işler ilerledi, gelişme gösterdi, halden hale intikal etti. Sonunda Allah, ona verdiği sözü gerçekleştirdi. Kulların ve ülkelerin başına onu getirdi. Mûsâ ve ona tâbi olanlar, üstün gelenler oldular.
36. Mûsâ aleyhisselam Rabbinin kendisine vermiş olduğu risalet görevi ile gitti. “Mûsâ onlara apaçık” söylediklerine açıkça delâlet eden, kusursuz ve hiçbir kapalılığı bulunmayan “âyetlerimizi/mucizelerimizi getirince” zulme saparak büyüklük taslayarak ve inat göstererek “dediler ki: Bu, ancak düzmece bir sihirdir.” Nitekim Firavun, hakkın açıkça ortaya çıkıp batıla üstünlük sağladığı, batılın da yok olup gittiği ve işlerin gerçek mahiyetini bilen sihir işinin ileri gelenlerinin Mûsâ’ya boyun eğdiği o vakit de şu sözleri söylemişti:“Şüphesiz o, size büyüyü öğreten büyüğünüzdür.”(Tâ-Hâ, 20/71)
İşte bu, zeki ama temiz ve iyi niyetli olmayan bu kişinin yaptığı hile ve tuzaklardandır ki Yüce Allah, bize bunları anlatmaktadır. Halbuki O “bütün bunları göklerin ve yerin Rabbinden başkasının indirmediğini”(el-İsra, 17/102)pek iyi biliyordu. Fakat onun bedbahtlığı ona baskın gelmişti.“Ayrıca biz, önceki atalarımız arasında da böyle bir şey işitmedik.” Bu hususta yalan söylüyorlardı. Çünkü Yüce Allah, şu buyruğunda da dile getirdiği gibi Mûsâ’dan önce Yusuf’u -ikisine de selâm olsun- onlara peygamber olarak göndermişti:“Andolsun önceden Yusuf da size apaçık belgeler ile gelmiş idi. O zamanlar da size getirdiğinden şüphe edip durmuştunuz. Nihâyet o, vefat ettiğinde de: Allah ondan sonra artık asla bir daha peygamber göndermez, dediniz. Allah, haddi aşan şüpheci kimseleri işte böyle saptırır.”(el-Mümin, 40/34)
37. “Mûsâ” kendilerine getirdiğinin bir sihir ve sapıklık olduğunu, kendilerinin izlemekte olduğu yolun da doğru olduğunu ileri sürmeleri üzerine “dedi ki: Rabbim, kendi katından olan hidâyeti kimin getirdiğini de dünya yurdunun (güzel) âkıbetinin kimin olacağını da çok iyi bilir.” Yani size karşılık vermek, apaçık âyetleri açıklamak bir fayda sağlamadığına göre ve sizler kendi sapıklığınızda devam edip küfrünüz üzere diretmekten başkasını kabul etmediğinize göre şunu bilin ki Allah, kimin hidâyet üzere olduğunu, kimin olmadığını bildiği gibi güzel âkibetin bizim mi yoksa sizlerin mi olacağını da bilir. “Doğrusu zalimler iflah olmazlar.” Böylelikle güzel âkibet, kurtuluş ve umduklarını elde etmek, Mûsâ’ya ve ona uyanlara nasip oldu. Dğerleri ise hüsrana uğradılar, kötü âkıbetle karşı karşıya kaldılar ve helâk olup gittiler.
38. “Firavun” Rabbine karşı küstahlık ederek, kıt akıllı kavmine karşı da gerçekleri tersyüz edip sulandırarak dedi ki: “Ey ileri gelenler! Sizin benden başka bir ilâhınız olduğunu bilmiyorum.” Sizin ilâhınız ve mabudunuz sadece benim. Eğer benden başka bir ilâh bulunsaydı elbette ben onu bilirdim. Firavun’un “Sizin benden başka hiçbir ilâhınız yoktur” demeyip de “Sizin benden başka bir ilâhınız olduğunu bilmiyorum” diyerek sözünü ne kadar dikkatle kullandığına dikkat edilim. Çünkü onlara göre Firavun üstün bir bilgindir. Ne derse doğru söyler, ne emrederse ona itaat ederlerdi.
endisinden başka ilâh olduğu ihtimalini içeren bu sözü söyleyince bu ihtimali ihtiva eden fakat böyle bir ilâhın bulunmadığını ortaya koyan bu olumsuzlayıcı ifadenin gerçekliğini ortaya koymak üzere Hâmân’a şunları söyledi:“Benim için çamura ateş yak.” Böylelikle ona pişmiş çamurdan tuğla yapacaktı. “Bana yüksek bir kule yap” yüksekçe bir bina yap “Belki (ona çıkıp) Mûsâ’nın ilâhını görürüm. Zira ben, onun kesinlikle yalancılardan olduğunu düşünüyorum.” Fakat biz, bu düşüncemizin bir hakikat olduğunu ve Mûsâ’nın yalan söylediğini size göstereceğiz.
üce Allah’a karşı hiçbir insanın cesaret edemediğ şu küstahlığa dikkatle bakalım: Mûsâ’yı yalanladı, kendisinin ilâh olduğunu iddia etti, başka bir hak ilâhın olduğunu bilmediğini söyledi. Mûsâ’nın ilâhına ulaşmak için de gerekli yolları denedi, hazırlıkları yaptı. Bütün bunlar ise boş bir propagandadan ibaretti. Ancak ülkenin büyükleri, önderleri, ülkenin işlerini çekip çevirenler olduklarını iddia eden şu ileri gelenlere hayret etmek gerekir. Bu adam, nasıl onların akılları ile oynadı ve onları hafife aldı? Bunun sebebi, onların değişmez nitelikleri olan fâsıklıklarıdır. Bu fasıklık, onların dinlerini ifsâd etti. Buna bağlı olarak akılları da fesâda uğradı. Allah’ım! İman üzere sebat dileriz Senden. Bize hidâyet verdikten sonra kalplerimizi saptırma! Sen bize kendi katından bir rahmet bağışla! Şüphesiz sen çok bağışlayıcısın.
39. “O da orduları da o ülkede haksız yere büyüklendiler.”Allah’ın kullarına karşı büyüklük tasladılar, onları en kötü ve ağır şekilde işkencelere uğrattılar. Allah’ın peygamberlerine, onların getirdikleri âyet ve mucizelere karşı büyüklenip onları yalanladılar. İzlemekte oldukları yolun onlarınkinden daha üstün ve değerli olduğunu iddia ettiler.“Ve bize döndürülmeyeceklerini sandılar.” Bundan dolayı bu küstahlığı gösterdiler. Yoksa Allah’a döneceklerini bilip buna inanmış olsalardı böyle yapmazlardı.
40. İnatları ve azgınlıkları devam edince “biz de onu ve ordularını yakalayıp denize attık. Zalimlerin âkıbetlerinin nasıl olduğuna bir bak!” O âkıbet, en kötü ve en hüsranlı bir âkibettir. Bu dünyevî âkibetin hemen arkasından sürekli ve kesintisiz bir ceza olan uhrevî âkibet de vardır.
41. “Biz onları ateşe çağıran önderler kıldık.”Yani Firavun’u ve onun ileri gelenlerini, arkalarından gidenleri ve kendilerine uyanları hüsranlık ve bedbahtlık yurduna götüren önderlerden kıldık.“Kıyamet gününde onlara” Allah’ın gazabına karşı “yardım da edilmez.” O azabı kendilerinden uzaklaştıramayacak kadar güçsüz olacaklardır. Allah’ın dışında onların dostları ve yardımcıları olmayacaktır.
42. “Bu dünyada” dünyevi ceza ve rüsvaylıklarını daha da artırmak üzere “peşlerine bir lânet taktık.”Onlara lanet olunur. İnsanlar onlardan kötülükle söz ederler. Onları yererek ve nefretle onlardan söz ederler. Bu, görülen bir durumdur. Onlar, dünyada lanete uğramışların önderleri ve önde gelenleridirler.“Kıyamet gününde de onlar iğrenilen kimselerden olacaklardır.” Rahmetten uzaklaştırılmış, fiilleri tiksinti veren, hem Allah’ın, hem de yaratılmışların gazabına hatta bizzat kendilerinin gazabına uğramış kimselerdirler.
43. “Andolsun” toplu helâk edilişin son örneği olan Firavun ve askerleri olan “ilk nesilleri helâk ettikten sonra Mûsâ’ya, insanlar için basiret, hidâyet ve rahmet olmak üzere kitabı” yani Tevrat’ı “verdik.” Bu buyruk, Tevrat’ın indirilişinden sonra toplu helâkin sona erdiğine ve artık kâfirlere karşı kılıçla cihadın meşrû kılındığına delildir.
u kitap “insanlar için basiret” olmak üzere verilmiştir. Yani Yüce Allah’ın Mûsâ aleyhisselam’a indirdiği Kitapta insanlar için basiretler vardır. Bunlar vasıtası ile onlar, kendilerine neyin fayda sağlayacağını ve neyin zarar vereceğini görüyorlardı. Böylelikle isyankâra karşı gerekli delil ortaya konulmuş ve bunlardan da mü’minler gerektiği şekilde yararlanmış oluyorlardı. Bu basiretler, mü’min hakkında böylelikle rahmet ve dosdoğru yola ileten bir hidâyet olmaktadır. Bundan dolayı da Yüce Allah:“...hidâyet ve rahmet olmak üzere Kitabı verdik ki düşünüp öğüt alsınlar” buyurmaktadır.
44. Yüce Allah, Rasûlü’ne gayba dair bu haberleri anlattıktan sonra kulların dikkatlerini bunun katıksız ilâhî bir haber olduğuna, vahiy dışında peygamberin bunları bilmesine imkân bulunmadığına çekmekte ve şöyle buyurmaktadır:“Biz, Mûsâ’ya o (peygamberlik) görevini verdiğimizde sen” Tûr dağının “batı tarafında değildin. Sen” buna “tanık olanlardan da değildin” ki bu yolla ona dair bilgi sana ulaşmış, denilebilsin.
45. “Fakat Biz (Musa’dan sonra) nice nesiller yarattık da onlar (rahat içinde) uzun ömürler sürdüler (ve hep böyle gidecek sandılar).”İlmin izleri silindi, Allah’ın âyetleri unutuldu. Biz de seni sana öğrettiklerimize ve sana gönderdiğimiz vahye şiddetle ihtiyaç bulunan bir zamanda peygamber olarak gönderdik.“Yine sen Medyen halkı arasında yaşamış” ikamet etmiş “ve âyetlerimizi onlara okuyup da (bu kıssayı onlardan öğrenmiş) biri de değilsin.”Yani onlara bu âyetleri okuyan ve onlardan öğrenen bir kimse değilsin ki Mûsâ’nın Medyen’deki durumu ile ilgili olarak vermiş olduğun haberleri buna dayanarak vermiş olasın.“Fakat (bunları vahiy yoluyla sana) gönderen Biziz.” Yani Mûsâ’ya dair senin getirmiş olduğun bu haber, Bizim seni peygamber olarak gönderişimizin bir etkisidir ve bu, vahyin bir neticesidir. Biz, seni peygamber olarak göndermese idik senin bunları bilmene imkân bulunmazdı.
46. Sen Mûsâ’ya “seslendiğimizde” ve ona zalimler topluluğuna gitmesini, risâletimizi onlara tebliğ etmesini, Bizim sana anlattığımız şekilde âyetlerimizi/mucizelerimizi kendilerine göstermesini emrettiğimiz sırada “sen Tur’un yanında değildin.”
ani belirtilen bu yerlerde Mûsâ aleyhisselam’ın başından geçenleri, olduğu gibi fazlasız ve eksiksiz olarak anlatman hakkında iki ihtimal vardır: Ya sen bu olayların cereyan ettiği sırada orada hazır bulunuyor ve bunları görüyordun yahut da sen bizzat bu olayların cereyan ettiği yerlere gitmiş ve ora ahalisinden bunları öğrenmiştin.
şte o vakit bunlar, senin Allah’ın Rasûlü olduğuna delil teşkil etmeyebilir. Çünkü tanık olunduğu ve incelendiği için kendilerine dair haber verilen olaylar, peygamberlere has olmayan ve başkalarının da bilmekte ortak olduğu hususlardandır.
ncak burada kesinlikle böyle bir şeyin olmadığı bilinmektedir. Senin dostların da düşmanların da böyle bir şeyin olmadığını bilirler. O halde ikinci hususu kabul etmekten başka çıkar yol yok. O da sana gelen bu bilgilerin Allah’tan olduğu, O’nun vahyi olduğu ve O’nun sana verdiği risaletin bir sonucu olduğudur.
öylelikle kati delille senin risâletinin doğruluğu, senin vasıtanla Allah’ın kullara rahmetini ihsan ettiği ispat edilmiş olmaktadır. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“Fakat Rabbinden bir rahmet olmak üzere senden önce kendilerine hiçbir uyarıcı gelmemiş olan bir kavmi uyarasın diye (biz seni peygamber olarak gönderdik).” Senden önce Araplara ve Kureyşlilere bir uyarıcı gelmemişti. Son peygamber gönderildiği sırada da ondan önceki uzun dönemlerde de onlar, risaletin ne olduğunu bilmiyorlardı. “ki düşünüp öğüt alsınlar” etraflı olarak hayrı öğrenip onu işlesinler ve şerri de bilip reddetsinler.
enin durumun bu olduğuna göre onlara düşen görev, sana iman etmekte ellerini çabuk tutmak ve değeri asla ölçülemeyen, şükür ile karşılığı ödenemeyen bu nimete karşı şükretmeye koşmaktır.
eygamber’in Arapları uyarıp korkutması, onlardan başkalarına da peygamber olarak gönderilmiş olmasına aykırı değildir. O, Arabi bir peygamberdir. Ona inen Kur’ân-ı Kerîm de Arapçadır ve hiç şüphesiz onun ilk davet ettiği kimseler de Araplardır. O bakımdan onun Araplara peygamber olarak gönderilmesi asaleten, diğerlerine gönderilişi ise tebeandır. Nitekim Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“İnsanları uyar... diye içlerinden bir adama vahiy göndermemiz şaşılacak bir şey mi ki?”(Yunus, 10/2); “De ki: Ey insanlar! Şüphesiz ben göklerin ve yerin mülkü kendisinin olan... Allah’ın sizin hepinize gönderdiği peygamberiyim.”(el-A’raf, 7/158)
47. “Eğer kendi işledikleri” küfür ve masiyetler “sebebiyle başlarına bir musibet/azap geldiğinde: “Rabbimiz! Bize (de) bir peygamber gönderseydin de senin âyetlerine uysaydık ve mü’minlerden olsaydık” diyecek olmasalardı...” Yani ey Muhammed! Biz onların (böyle bir delil) ileri sürmelerinin önünü almak ve bu kabilden söz söylemelerini önlemek için seni peygamber olarak gönderdik.
48. “Ama onlara katımızdan” hakkında en ufak bir şüphenin söz konusu olmadığı “hak” sana vahyetmiş olduğumuz bu Kur’ân “gelince” onu yalanlamak ve hiç de itiraz teşkil edecek türden olmayan sözlerle itiraz ederek “Mûsâ’ya verilenlerin benzeri ona da verilmeli değil miydi?” dediler?” Yani ona da Kitap semâdan bir defada ve toptan indirilmeli değil miydi? dediler. Yani madem ki bu Kitap (Kur’ân-ı Kerîm) bölüm bölüm inmeye devam ediyor, o halde o Allah tarafından gönderilmiyor.
öyle bir itirazın delil olacak tarafı neresidir? Bölüm bölüm indirilmesi Allah tarafından gönderilmiş olduğuna dair bir şüphe teşkil eder mi? Aksine Kur’ân-ı Kerîm’in bölüm bölüm indirilmesi, bu Kur’ân-ı Kerîm’in bir kemal özelliğidir ve Yüce Allah’ın bu Kitabı indirdiği kimseye verdiği önemi ortaya koyar. Çünkü böylelikle Yüce Allah Rasûlünün kalbine sebat vermekte ve bu yolla mü’minlerin imanı daha bir artmaktadır:“Onlar, sana bir misal getirdikleri her seferinde biz (ona karşılık) sana hakkı ve en güzel açıklamayı getiririz.”(el-Furkan, 25/33)
Diğer taraftan onlar, Kur’ân-ı Kerîm’i, Mûsâ aleyhisselam’a indirilen Kitaba kıyas etme işini bizzat kendileri çürütmüşlerdir. Zira onlar inkâr edip iman etmedikleri bir Kitaba nasıl kıyas yapmaktadırlar? Bundan dolayı Yüce Allah:“Acaba daha önce Mûsâ’ya verilenleri inkâr etmemişler miydi?”buyurmaktadır.“Nitekim “Birbirini destekleyen iki sihir” demişlerdi.” Yani Kur'ân ve Tevrat sihirde ve insanları saptırmada birbirini desteklemektedir. Böylelikle onların delil olmayacak şeylerle hakkı çürütmek, nakzedici nitelikte olmayan iddialarla hakkı nakzetmek istedikleri ortaya çıkmakta ve onların birbirini tutmayan çelişkili sözler söyledikleri anlaşılmaktadır. Esasen bütün kâfirlerin durumu da budur. Bundan dolayıdır ki onlar, her iki Kitabı da bu kitapların indirildiği peygamberleri de inkâr ettiklerini şöylece itiraf etmektedir:“Yine “Biz hepsini inkâr ediyoruz.” da demişlerdi.” Peki, onların bu ikisini de inkâr etmelerinden maksatları hakka talip olmak ve ellerinde bulunan ve bu ikisinden daha hayırlı olan bir emre uymak mıydı yoksa sadece hevalarının peşinden mi gidiyorlardı? Yüce Allah, bu hususta onları bağlayıcı ve susturucu ifadelerle şöyle buyurmaktadır:
49. “De ki: Eğer doğru söylüyorsanız o halde Allah katından o ikisinden” yani Tevrat ve Kur’ân’dan “daha doğru bir kitap getirin de ben de ona uyayım.” Ancak onların da başkalarının da o kitaplara benzer bir kitap ortaya koymalarına imkânları yoktur.
ünkü Yüce Allah, bu kainatı yarattığından beri ilim, hidâyet, beyan ve insanlara rahmet olmak üzere bu iki kitabın bir benzeri daha dünyaya gelmiş değildir.
u buyruk, davetçinin insafının ne kadar mükemmel olması gerektiğini ortaya koymaktadır. Çünkü bu sözler şu anlama gelmektedir: Benim maksadım hakkı, hidâyeti ve doğruyu bulmaktır. Ben size Mûsâ’nın kitabına uygun ve bunları ihtiva eden bu kitabı getirmiş bulunuyorum. Hepimizin bu iki kitaba hidâyet ve hak olmaları itibari ile boyun eğmemiz ve onlara uymamız gerekir. Eğer sizler, bana Allah nezdinden gönderilmiş ve bu ikisinden daha doğru ve yol gösterici bir kitap getirecek olursanız ben ona uyarım. Aksi takdirde ben, hak ve hidâyet olduğunu bildiğim bir şeyi, hidâyet ve hak vasfını taşımayan başka bir şey için terk edecek değilim.
50. “Eğer sana (bu isteğini yerine getirerek) karşılık vermezlerse” bu ikisinden daha ileri derecede hidâyet ihtiva eden bir kitap getirmezlerse “bil ki onlar, sadece hevâlarına uymaktadırlar.”Yani bil ki onların sana uymayı terk edişleri, bildikleri bir hakka veya bir hidâyete uymak için değildir. Onların bu yaptıkları ancak hevâlarına tabi olmaktan ibarettir.“Allah’tan bir hidâyet olmaksızın hevâsına uyandan daha sapık kim olabilir ki?” Böylesi, insanların en sapığıdır. Çünkü böylesine hidâyete gelmesi, Allah’a ulaştıran, O’nun lütuf ve ihsan yurduna götüren dosdoğru yola uyması teklif edildiği halde o, buna dönüp bakmaz ve önem vermez. Onun hevâsı, helâke ve yok oluşa ulaştıran yolları izlemeye davet ettiğinden o da bu yolları izlemiş ve hidâyeti terk etmiştir.
u niteliğe sahip olandan daha sapık bir kimse olabilir mi? Onun zulmü, haksızlığı ve hakkı sevmeyişi sapıklığı üzerinde kalmasına sebep olmuş, Allah’ın kendisine hidâyet vermemesi sonucunu doğurmuştur. Bundan dolayı Yüce Allah:“Şüphesiz Allah zalimler topluluğunu doğruya iletmez” buyurmaktadır. Yani ayrılmaz niteliği zulüm, yakasını bırakmayan vasfı inat olan bu kimselere hidâyet geldiği halde onlar bu hidâyeti reddettiler. Sadece hevalarının arkasından gittiler. Böylelikle onlar, kendilerinin önünde açılmış bulunan hidâyet kapılarını ve yollarını kendileri kapattılar. Buna karşılık sapıklığın ve azgınlığın kapılarını da ardına kadar açtılar. Onlar, bu azgınlık ve zulümleri içerisinde serserice dolaşmakta, bu bedbahtlık ve yok oluşları içerisinde bocalamaktadırlar.
üce Allah’ın:“Eğer sana (bu isteğini yerine getirerek) karşılık vermezlerse” buyruğunda Allah Rasûlünün çağrısını kabul etmeyip de Rasûlün sözüne muhalif herhangi bir sözün arkasından giden kimsenin hiçbir şekilde hidâyete yönelmiş olamayacağına, sadece ve sadece hevânın peşine takılmış olacağına delil vardır.
51. Bu âyetler onlara tekrar tekrar okunduğunda, açıklamalarına ihtiyaç duyacakları vakit üzerlerine nazil olduğunda belki öğüt alırlar diye sözü arka arkaya ulaştırdık. Onlara bir rahmet ve bir lütuf olmak üzere peyderpey indirdik. Böylelikle bu Kur’ân-ı Kerîm, onlara bir rahmet olmak üzere kısım kısım indirilmiş oldu. Bunlar kendilerinin menfaatlerine olan bir şeye niye itiraz ediyorlar ki?
Bu İlgi Çekici Kıssadan Çıkartılacak Bazı Sonuçlar ve İbretler:
Bu hayret verici kıssadan alınacak birtakım ibretler ve çıkartılacak sonuçlar vardır ki biz bunların bir kısmına yer vereceğiz:
1. Allah’ın âyetlerinden, geçmiş ümmetlerdeki ibretlik azap ve takdirlerinden ancak mü’minler istifade ederler ve ancak onlar bunların aydınlığında yürürler. Kul, imanı oranında bunlardan ibret alır. Yüce Allah, kıssaları ancak onlar için anlatır. Başkalarına ise esasen Yüce Allah, hiçbir önem vermez ve onların bu kıssalardan herhangi bir nur ve hidâyet alıp yararlanmaları da söz konusu değildir.
2. Yüce Allah, bir işi murad etti mi onun sebeplerini de hazırlar. Bu sebepleri de bir anda değil tedrici olarak aşama aşama meydana getirir.
3. Ezilmiş bir ümmet, ne kadar zayıf düşürülürse düşürülsün hiçbir şekilde hakkını talep etmekten yana gevşekliğe düşmemeli, en üstün seviyeye yükseltmekten ümit kesmemelidir. Özellikle bu ümmet mazlum ise. Nitekim Yüce Allah, o zayıf ve ezilmiş ümmet olan İsrailoğullarını Firavun ve onun ileri gelenlerinin esaretinden kurtardıktan sonra yeryüzünde onlara iktidar vermiş ve onların ülkelerini onların mülkiyetlerine vermiştir.
4. Bir ümmet zelil ve ezilmiş olduğu, hakkını aramadığı ve bunu söz konusu dahi etmediği sürece hiçbir zaman ne dünyasının, ne de dininin işleri düzene girmez. Dünyada bu ümmetin önderlik makamına yükselmesi de söz konusu olmaz.
5. Yüce Allah Mûsâ aleyhisselam’ın annesine lütufta bulunmuş, uğradığı musibeti oğlunu kendisine geri vereceği ve onu peygamberlerden kılacağı müjdesi ile hafifletmiştir.
6. Yüce Allah, kulu hakkında bazı zorlukları onu daha ileri derecede sevindirmek yahut da bu yolla ondan daha büyük bir kötülüğü def etmek için takdir eder. Nitekim Yüce Allah, Mûsâ’nın annesi hakkında bu ileri derecedeki üzüntü ve kederi takdir etmişti. Bu ise oğlunun kendisine mutmain olacağı, huzur duyacağı ve sevincinin kat kat artacağı bir şekilde geri dönmesi için bir yoldu.
7. İnsanların tabiatları gereği korkmaları imana aykırı değildir ve imanı ortadan kaldırmaz. Nitekim Mûsâ’nın annesi de Mûsâ aleyhisselam’ın kendisi de o korku verici şeylerden korkmuşlardır.
8. İman artar ve eksilir. İmanı artıran ve yakîni tamamlayan en büyük unsurlardan birisi de musibetler karşısında sabretmek ve tedirgin edici hallerde Allah’ın vereceği sebattır. Nitekim Yüce Allah, şöyle buyurmaktadır:“Şâyet inananlardan olsun diye kalbini pekiştirmeseydik...”(10. âyet) Yani bu yolla imanının artması, kalbinin mutmain olması için kalbine sebat verdik.
9. Allah’ın kullarına en büyük nimetlerinden ve kulun karşı karşıya kaldığı olaylarda ona olan en büyük yardımlarından birisi de o kişiye sebat vermesi, huzursuzluğunu teskin etmesi, korkulu hallerde kalbine metanet ve dehşetli hallerde ona huzur vermesidir. Bu yolla kul, hem doğru söz söyleme, hem de doğruyu yapma imkânını elde eder. Oysa huzursuzluğu, korkusu, tedirginliği devam eden kimse, sağlıklı düşünme imkânını yitirir, aklını kaybeder. Böyle bir durumda kendisine herhangi bir faydası da olmaz.
10. Kul, kaza ile kaderin ve Allah’ın vaadinin mutlaka gerçekleşeceğini bilse dahi emrolunduğu şekilde sebepleri yerine getirmeyi ihmal etmemelidir. Bu, onun Yüce Allah’ın verdiği habere iman etmesine de aykırı değildir. Nitekim Yüce Allah, Mûsâ’nın annesine oğlunu kendisine geri döndüreceğine söz vermişti. Bununla birlikte o, oğlunun kendisine geri döndürülmesi için olanca gayretini harcamış, izini takip etmek ve onun nerede olduğunu öğrenmek üzere de kızkardeşini arkasından göndermişti.
11. Kadının ihtiyaçlarını görmek üzere dışarı çıkması ve ihtiyaç halinde erkeklerle konuşması -sakıncalı bir iş yapılmaksızın- caizdir. Nitekim Mûsâ’nın kızkardeşi ile Medyenli salih kimsenin kızları da böyle yapmışlardı.
12. Çocuk bakımı ve süt emzirme karşılığında ücret almak ve bu tür işleri yapanları tavsiye etmek caizdir.
13. Şanı Yüce Allah'ın, lütuf ve ihsanda bulunmak istediği zayıf kuluna olan rahmetinin bir tecellisi de ona yakînini artıracak türden âyetlerini göstermesi ve birtakım mucizelerine onu tanık etmesidir. Nitekim Mûsâ’nın annesinin Allah’ın vaadinin hak olduğunu kesinlikle bilmesi için oğlunu ona geri döndürmesi bu türdendir.
14. Akit yahut örf yoluyla ahdi/anlaşması bulunan bir kâfirin öldürülmesi caiz değildir. Çünkü Mûsâ aleyhisselam, Kıpti olan kâfirin öldürülmesini bir günah olarak değerlendirmiş ve bundan dolayı Allah’tan mağfiret dilemiştir.
15. Haksız yere birini öldüren kimse yeryüzünde fesat çıkartan zorbalardan sayılır.
16. Başkalarını haksız yere öldürüp de bununla yeryüzünde ıslah yapmak ve masiyet işleyenleri korkutmak istediğini iddia eden bir kimse, böyle bir iddiasında yalan söylemektedir. Böyle bir kimse Yüce Allah’ın, Kıptîden naklen aktardığı şu buyrukta da olduğu gibi fesat çıkartan biridir:“(Anlaşılan) sen bu ülkede ancak bir zorba olmak istiyorsun. Islâha çalışanlardan olmak istemiyorsun.”(19. âyet) Yüce Allah, Kıptînin bu sözünü doğru bir söz olarak bize aktarmakta ve bunu reddetmemektedir.
17. Bir kimseye karşısına çıkacak bir kötülükten sakındırmak üzere hakkında söylenen birtakım sözleri bildirmek, nemime/koğuculuk değildir. Aksine bunu yapmak, farz bile olabilir. Nitekim âyette sözü edilen kişi de Mûsâ’ya öğüt vermek ve tedbir almasını sağlamak kastı ile hakkında konuşulanları haber vermişti.
18. Bir kimse, belli bir yerde kalması halinde öldürülmekten veya zarara uğramaktan korkarsa kendi elleri ile kendisini tehlikeye atmaz ve o sona kendisini teslim etmez. Aksine Mûsâ aleyhisselam’ın yaptığı gibi böyle bir yerden ayrılıp gider.
19. İki kötülük bir arada bulunur da bunlardan birisini işlemek kaçınılmaz olursa onların daha hafif ve esenliğe daha yakın olanı işlenir. Nitekim Mûsâ aleyhisselam Mısır’da kalıp öldürülmek ile yolunu bilmediği ve Rabbinden başka bir yol göstericisinin bulunmadığı, fakat birincisine göre esenliğe ulaştırma ihtimali daha yüksek olan uzak bir ülkeye gitme arasında tercih yapmakla karşı karşıya kaldığında ikincisini tercih etmişti.
20. İlmî bir meselede konuşma ihtiyacı ortaya çıkar da bu konuda söz söylemek durumunda olan kimse, iki görüşten birisini tercih edemiyor ise Rabbinden kendisine hidâyet vermesini ister ve konu ile ilgili görüşlerden doğru olanına iletmesini diler. Ancak önce kalbi ile hakkı isabet ettirme maksadını güder ve o konuyu iyice araştırır. O takdirde şüphesiz Allah, bu durumda olan kimseyi zararlı çıkarmaz. Nitekim Mûsâ da Medyen’e gitmek üzere yola koyulduğunda:“Umarım Rabbim beni doğru yola iletir, dedi”(22. âyet)
21. İnsanlara merhamet etmek ve tanınan tanınmayan herkese iyilikte bulunmak, peygamberlerin ahlâkındandır. Davarları sulamak ve gücü yetmeyen kimselere yardımcı olmak da iyiliğin bir türüdür.
22. İçinde bulunulan durumu açıklayarak dua etmek -her ne kadar Yüce Allah bu hali bilse de- müstehaptır. Çünkü Yüce Allah, kulunun kendisine niyaz etmesini, huzurunda zillet ve acizliğini açığa vurmasını sever. Nitekim Mûsâ aleyhisselam da şöyle dua etmişti:“Rabbim! Gerçekten bana göndereceğin her tür hayra muhtacım.”(24. âyet)
23. Haya, özellikle şerefli insanlar için övülmeye değer huylardandır.
24. Yapılan iyilikleri mükâfatlandırmak, eskiden beri geçmiş ümmetlerde de görülen âdetlerdendir.
25. Kul, Yüce Allah için bir iş yapacak olur da daha sonra böyle bir maksadı olmaksızın karşılığında mükâfat elde ederse bundan dolayı kınanmaz. Nitekim Mûsâ aleyhisselam, yaptığı iyiliğe karşı Medyenli zatın verdiği mükâfatı -öyle bir maksadı önceden olmamakla birlikte ve kalbinden bunun bir karşılığını almak umudunu beslememesine rağmen- kabul etmişti.
26. İcâre (ücretle çalışmak ve kira) meşrudur. Yapılacak işin miktarı tespit edilemeyecek türden olan koyun çobanlığı ve benzeri işler hakkında da caizdir. Bu gibi hususlarda örfün hükmüne başvurulur.
27. Menfaat karşılığı icare -bu menfaat evlilik menfaati olsa bile- caizdir.
28. Bir kimse, kızı için hayırlı gördüğü bir erkeğe talip olmasından dolayı kınanmaz.
29. Bir kimsenin ücretle tutacağı en hayırlı kişi, güçlü ve güvenilir olan kişidir.
30. Kişinin, yanında ücretle çalıştırdığı kimseye ve hizmetçisine güzel ahlâk ile davranması, işinde ona zorluk çıkarmaması ahlâkın üstün değerlerindendir. Çünkü Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“Bununla beraber sana zorluk çıkarmak da istemem. İnşallah beni iyilerden bulacaksın.”(27. âyet)
31. İcare ve benzeri akitleri şahitsiz olarak yapmak caizdir. Çünkü Yüce Allah:“Allah da söylediklerimize şahittir”(28. âyet) buyurmaktadır.
32. Yüce Allah’ın, Mûsâ aleyhisselam vasıtası ile göstermiş olduğu apaçık belgeler ve göz kamaştırıcı mucizelerden bazısı şunlardı: Yılan, elinin herhangi bir hastalık olmaksızın bembeyaz olması, Allah’ın Mûsâ ve Hârûn’u -ikisine de selâm olsun- Firavun’dan ve suda boğulmaktan kurtarması.
33. Kişiye verilecek en büyük cezalardan birisi, kötülükte önder olmasıdır. Bu da kişinin Allah’ın âyet ve apaçık belgelerine karşı çıkışı oranında söz konusu olur. Diğer taraftan Yüce Allah’ın herhangi bir kuluna ihsan ettiği en büyük nimetler arasında o kimseyi hayırda bir önder, doğru yolu bulmuş ve doğru yola ileten bir kimse kılmasıdır.
34. Bu buyruklarda Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in risaletine dair apaçık bir delil vardır. Çünkü o, bu kıssayı etraflı bir şekilde haber vermiştir. Bu kıssa, bütün tafsilâtı ile gerçeğe uygundur. Bununla diğer peygamberlerin de doğruluğunu ortaya koymuş, apaçık hakkı bu yolla desteklemiştir.
ysa bu olayların hiçbirisine tanık olmamıştı ve o yerlerden herhangi birisinde bulunmamıştı. Bu hususlara dair hiçbir ders okumuş da değildi. İlim ehlinden hiçbir kimseyle oturup kalkmamıştı. Onun okudukları ancak Rahmân ve Rahîm’in risaletidir. Keremi bol, lütfu sonsuz olanın ona indirdiği bir vahyidir. Bu vahiy, bilmeyen bir kavmi, uyarılardan ve peygamberlerden gafil olan kimseleri uyarsın diye ona indirilmiştir. Allah’ın salat ve selamı sadece verdiği haberi ile Allah’ın rasûlü olduğunu gösteren, sadece emir ve yasakları ile aydınlık akılları uyandırarak bunların Allah tarafından gönderildiğini ortaya koyan o yüce zata olsun.
em nasıl böyle olmasın ki? Öncekilerin de sonrakilerin de haberleri, alemlerin Rabbi olan Allah’tan getirdiği şeriat, onun fıtratında bulunan üstün ahlâkın ancak derece itibari ile insanların en yüksek mertebesinde bulunan kimsede olabileceği, dininin ve ümmetinin apaçık bir zafer kazanması onun getirdiklerinin doğruluğunu ve gerçekliğini ittifakla ortaya koymaktadır. Nitekim onun dini, gece ve gündüzün ulaştığı her yere ulaşmış, ümmeti de ülkelerin büyük bir bölümünü kılıçla ve mızrakla, kalpleri de iman ve ilimle fethetmişlerdir.
âlâ inat eden ümmetler ve kâfir yöneticiler sözbirliği halinde ona hücum etmekte, ona karşı türlü tuzaklar kurmakta, nurunu söndürmek için planlar hazırlamakta, onu gizleyip saklamak, yeryüzünde onun yayılışını durdurmak için çalışıp çabalamaktadır. Halbuki bu din, onların hepsinin gözlerini kamaştırmış ve bütün tedbirlerinin üstüne çıkmıştır. Her geçen gün onun gelişmesi artmakta, belgeleri gittikçe açıklık kazanmaktadır. Her zaman bütün âlemlere ibret teşkil eden, bütün âlemlere hidâyet olan, doğruyu araştıran akıllı kimseler için nur ve basiret kaynağı olan delil ve belgeleri daha da açık bir şekilde ortaya çıkmaktadır. Hamd, yalnızca Yüce Allah’adır.
***
(Ta, Sin, Mim) Bu hususta benzer bir açıklama Bakara suresinin başında zikredilmiştir.
Tā Sīn Mīm. O kur’anskim skraćenicama detaljno se govorilo na početku sure El-Bekara. U njima je izazov Arapima i svim drugim ljudima da donesu govor sličan časnom Kur’anu.
Ṭā Sīn Mīm. Pembahasan tentang huruf-huruf seperti ini telah dijelaskan dalam permulaan surah Al-Baqarah
(Ta.Sin.Mim.) đã giải thích ở chương Al-Baqarah.
Ta’. Sin. Mim. La explicación sobre las letras inconexas fue expuesta anteriormente en la sura La Vaca.
Ṭā. Sīn. Mīm. Nauna na ang pagtalakay sa mga kapareho ng mga ito sa simula ng Kabanatang Al-Baqarah.
Ţā, Sī-īn, Mī-īm طسٓمٓ. Lettere simili sono presenti all'inizio della Surat Al Beǭarah
Questi sono versetti del chiaro Corano.
Ang mga ito ay ang mga talata ng Qur'ān na maliwanag.
These are the verses of a clear Qur’ān.
Bunlar apaçık Kur'an'ın ayetleridir.
Ovo su ajeti slavnog Kur’ana. Oni su nadasve jasni.
Ini adalah ayat-ayat Al-Qur`ān yang telah nyata.
Đây là những câu Kinh Qur'an rất rõ ràng.
Estos son los preceptos de un Libro claro.
Commentary
Surah Al-Qasas is the very last among the Makki Surahs. It was revealed between Makkah and Juhfah (Rabigh) during the migration. It is mentioned in some narrations that during the journey from Makkah to Madinah when the Holy Prophet ﷺ reached near Juhfah or Rabigh, Jibra'il (علیہ السلام) came to him and enquired whether he was feeling home sick, as he was leaving the place where he was born and spent all his life. To this the Holy Prophet ﷺ replied in the affirmative. Then Jibra'il (علیہ السلام) recited this Surah and gave him the good tiding that ultimately Makkah will fall to him and come under his control. The related verse is as follows:
إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرَادُّكَ إِلَىٰ مَعَادٍ
Surely the one who has enjoined the Qura'n upon you will surely bring you back to the place of return - 28:85
Surah Al-Qasas begins with the story of Sayyidna Musa first briefly then in detail. Firs- half of the Surah contains Sayyidna Musa's (علیہ السلام) episodes with the Pharaoh, and towards the end of the Surah his episode with Qarun is related.
The story of Sayyidna Musa (علیہ السلام) is related extensively in the Qur’ an, at places briefly while at others in detail. In Surah Al-Kahf (Cave) that part of the story is related in which he encountered Al-Al-khadir (علیہ السلام) . Then, in Surah Taha other parts of the story are related in some detail, while some details are related in Surah An-Naml. Now, in Surah Al-Qasas they are being reiterated. In Surah Taha where Allah Ta` ala has said about Musa (علیہ السلام) فَتَنَّاكَ فُتُونًا (And We tested you with a great ordeal - 20:40). Imam Nasa'i and some other commentators have penned down the entire story at that point. The writer has followed suit, and by quoting Ibn Kathir has written the whole story under Surah Taha. All the relevant parts of the story, it's related important issues, and rulings have been discussed in detail under Surahs al-Kahf and Taha. For any reference of an issue or ruling it would be apt to look up there. Now in this Surah commentary will be restricted to brief explanation of the wordings of these verses.
Ce sont là les versets clairs du Coran.
Ti narriamo la storia di Mūsā e del Faraone con indubbia verità, rivolta a un popolo credente, poiché loro possono trarne giovamento.
Vjerovjesniče, u ovoj suri Sveznajući Allah obavijestit će te, po istini, o Musau i faraonu. Oni koji vjeruju nimalo ne sumnjaju u to, i jedino vjernici izvlače punu korist iz Kur’ana.
Bumibigkas Kami sa iyo mula sa ulat kay Moises at kay Paraon ayon sa katotohanang walang pag-aatubili rito para sa mga taong sumasampalataya dahil sila ay ang mga makikinabang sa nasaad dito.
TA đọc cho Ngươi nghe về nguồn tin chính xác giữa Musa và Fir'awn (Pharaoh), một sự thật không gì phải nghi ngờ dành cho những người có đức tin, bởi họ là những người hưởng được điều hữu ích từ nguồn tin này.
We recite upon you with truth, the story of Moses and Pharoah for the peopleof faith as they are the ones who will take lessons and benefit from it.
Le recitamos la verdadera historia de Moisés u y del Faraón a la gente que cree, ya que ellos serán quienes aceptarán las lecciones y se beneficiarán de ellas.
Nous te racontons une partie du récit de Moïse et de Pharaon avec une vérité indubitable afin qu’en tirent profit les croyants
İman etmiş bir toplum için sana, Musa ve Firavun'un bazı haberlerini, içinde şüphe olmayan bir hakikatle okuyacağız. Zira içinde bulunanlardan faydalananlar onlardır.
Kami bacakan kepada kalian sebagian kisah Musa dan Firaun dengan sebenarnya, tidak ada keraguan padanya bagi orang-orang yang beriman karena merekalah yang bisa mengambil manfaat dari apa yang ada di dalamnya.
Sesungguhnya Firaun telah berbuat sewenang-wenang di negeri Mesir, menjadikan penduduknya bergolong-golongan dan memisahkan antara golongan-golongan itu. Ia menindas salah satu dari golongan itu, yaitu Bani Israil dengan cara membunuh anak-anak lelaki mereka dan membiarkan hidup kaum wanitanya untuk dijadikan sebagai pembantu, sebagai bentuk terendah dalam menghinakan mereka. Sesunguhnya Firaun termasuk orang-orang yang membuat kerusakan di muka bumi dengan kezaliman, kesewenang-wenangan, dan kesombongan.
Zaista se faraon bio uzoholio u Egiptu i prešao sve granice zla ubijajući, protjerujući i sveteći se narodu kojeg je pocijepao u skupine. Jednu skupinu (sinove Israilove) tlačio je i ponižavao, mušku je njihovu djecu ubijao a žensku je djecu, da mu budu ponizne sluge, ostavljao u životu, čime je htio što više poniziti jevreje. Faraon je odista veliki zločinac, zulumćar i ohol bio.
Quả thật, Fir'awn là kẻ độc tài, hắn thống trị đất nước Ai Cập, hắn chia dân chúng thành nhiều nhóm nhỏ tách biệt, họ chính là dân Israel, hắn sát hại tất cả bé trai và giữ lại phụ nữ của họ để phục dịch trong sự nhục nhã. Rõ ràng hắn là một trong những kẻ tàn bạo trên trái đất với sự bất công, độc tài và ngạo mạn.
Pharaon gouvernait tyranniquement la terre d’Egypte et divisa le peuple de cette terre en communautés. Il en persécutait une, celle des Israélites, en tuant ses mâles et en gardant en vie ses femmes afin de les asservir, et de les avilir à l’extrême. Pharaon, par son injustice, sa tyrannie et son arrogance, était assurément du nombre des fauteurs de désordre sur Terre.
Ciertamente, el Faraón gobernó Egipto como un tirano. Dividió a su pueblo en clases y oprimió a uno de los grupos, que eran los Hijos de Israel, matando a sus hijos varones y dejando vivir a las mujeres para explotarlas y humillarlas. Sembró la corrupción en la Tierra a través de la opresión, la tiranía y la arrogancia.
Tunay na si Paraon ay nagmalabis sa lupain ng Ehipto at nangibabaw roon. Gumawa siya sa mga naninirahan doon na mga pangkat na hinati-hati. Naniniil siya sa isang pangkat kabilang sa kanila, ang mga anak ni Israel, sa pamamagitan ng pagpatay sa mga lalaki sa mga anak nila at pagpapanatili sa mga babae nila para sa paglilingkod bilang pagpapaigting sa pang-aaba sa kanila. Tunay na siya noon ay kabilang sa mga tagagulo sa lupain sa pamamagitan ng kawalang-katarungan, pagmamalabis, at pagpapakamalaki.
In verità, Il faraone divenne un tiranno nella terra d'Egitto, e vi commise crimini, e divise il suo popolo in fazioni; sfruttava una fazione tra queste, ovvero i Figli di Isrāīl, uccidendo i loro figli maschi e tenendo le loro donne come schiave per infliggere loro le peggiori umiliazioni. In verità, Egli era tra coloro che diffondevano la corruzione in terra tramite l'ingiustizia, la tirannia e la superbia.
Indeed Pharaoh ruled over Egypt, acting tyranically therein. He divided its people into groups and oppressing a certain group - which were the Children of Israel - killing their male children and letting the females live, to exploit and humiliate them. Indeed he was one who caused corruption on Earth through oppression, tyranny and arrogance.
Şüphesiz Firavun, Mısır topraklarında zorbalık ederek oraya musallat olmuştur. Halkını kendi aralarında ayrı ayrı gruplar haline bölmüş ve onlardan bazı grupları güçsüz bırakmıştır. Zayıf bırakılan topluluk İsrailoğulları'dır. Onların erkek çocuklarını öldürüyor, küçük düşürülmelerinde ileri giderek kız çocuklarını hizmet etmeleri için hayatta bırakıyordu. Muhakkak o, yeryüzünde zulüm, azgınlık ve kibirlenerek bozgunculuk yapanlardan biriydi.
Biz ise, Firavun'un Mısır topraklarında güçsüz zayıf kıldığı İsrailoğulları'na, düşmanlarını helâk ederek, zayıflıklarını gidererek, onları hakta örnek alınan önderler yaparak ve Firavun'un helak olmasının ardından onları mübarek Şam topraklarının mirasçıları kılarak lütufta bulunmak istiyorduk. Allah Teâlâ’nın buyurduğu gibi; "Zayıf bırakılan o topluluğa, bereketli kıldığımız yeryüzünün doğusunu ve batısını miras bıraktık...''
Nagnanais Kami na magmabuting-loob Kami sa mga anak ni Israel na minamahina ni Paraon sa lupain ng Ehipto sa pamamagitan ng pagpapahamak sa kaaway nila at ng pag-aalis ng pagmamahina sa kanila, na gumawa Kami sa kanila na mga pasimuno na tutularan sila sa katotohanan, at na gumawa Kami sa kanila na magmamana sa pinagpalang lupain ng Sirya matapos ng pagkapahamak ni Paraon. [Ito ay] gaya ng sinabi Niya – pagkataas-taas Siya – (Qur'ān 7:137): "Nagpamana Kami sa mga tao, na mga dating minamahina, ng mga silangan ng lupain at mga kanluran nito, na biniyayaan Namin."
Nous voulions faire bénéficier de Notre faveur les Israélites, qui étaient persécutés par Pharaon en terre d’Egypte, en anéantissant leur ennemi, en leur épargnant la persécution, en en faisant des guides qui appellent à la vérité et en faisant d’eux les héritiers de la terre du Levant après l’anéantissement de Pharaon. Ce verset est similaire à celui dans lequel Allah dit: « Et les gens qui étaient opprimés, Nous les avons fait hériter les contrées orientales et occidentales de la terre que Nous avons bénies… », [Sourate Al-À’râf, verset 137].
وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً ؓ (And We intended to favour those who were held as weak in the land and to make them leaders - 28:5). In this verse it is emphasized that the plan of the Pharaoh was not equal to that of the divine fate, rather it turned out to be completely ineffective and he and his entire courtiers were befooled. On the basis of the dream and it's interpretation about an Isra'ili boy from whom the life of the Pharaoh was at risk, and because of which hundreds of newly born Isra'ili male issues were put to death on their birth, it so turned out that Allah Ta` ala made that very boy to grow up in his own house. Not only that, but for the solace of his mother it was arranged to send him back to her for nursing in a most astonishing manner. On top of that the Pharaoh was made to pay a service charge for nursing, which according to some narrations was one Dinar a day. Since this service charge was taken from an infidel with his consent, hence there is no confusion about its admissibility. The cruelty he had perpetrated to quell the risk was of no avail to him, because that very danger was ultimately made to rear in his own home, and ultimately erupted like lava. This way the dream came true, and he saw that happening with his own eyes. The verse وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُم مَّا كَانُوا يَحْذَرُونَ and to make the Pharaoh and Haman and their armies see [ that ] what they were fearing from (had actually happened - 28:6) describes this only.
Kami ingin menganugerahkan kepada Bani Israil yang telah ditindas oleh Firaun di negeri Mesir dengan menghancurkan musuh mereka, menghentikan penindasan atas mereka, menjadikan mereka sebagai pemimpin-pemimpin yang diikuti dalam kebenaran, dan dengan menjadikan mereka sebagai ahli waris wilayah Syam yang penuh berkah setelah kebinasaan Firaun, sebagaimana Allah -Ta'ālā- berfirman, "Kami wariskan kepada kaum yang selalu tertindas itu bumi bagian timur dan bagian baratnya yang telah Kami berkahi ..."
E decidemmo di favorire i Figli d'Isrāīl, coloro che vennero sottomessi dal Faraone nella terra d'Egitto, distruggendo il loro nemico, liberandoli dalla loro debolezza e prendendoli ad esempio, in modo che conducessero gli altri alla Retta Via, e facendo in modo che ereditassero la terra benedetta del Levante (Al-Shāmالشّام) dopo la distruzione del Faraone, come disse Allāh L'Altissimo: "E facemmo ereditare al popolo che era oppresso l'oriente e l'occidente della terra che abbiamo benedetto"
Và TA muốn ban phúc cho dân Israel bị tên Pha-ra-ông áp bức trong xứ Ai Cập bằng cách tiêu diệt kẻ thù của họ và loại bỏ sự áp bức khỏi họ, làm cho họ thành những nhà lãnh đạo chân chính, và để họ kế thừa vùng đất Sham (ngày nay được chia thành Palestine, Syria, Li Băng và Jordan) đầy hồng phúc sau khi tên độc tài Pha-ra-ông bị tiêu diệt, như Allah đã phán: {Rồi TA cho đám người yếu thế thừa kế vùng đất (Sham) nơi mà từ đông sang tây đều được TA ban phúc.}
Y quise agraciar a los Hijos de Israel, quienes habían sido oprimidos por el Faraón en Egipto, destruyendo a sus enemigos, liberándolos de la opresión, haciéndolos líderes para que fueran seguidos por aquellos que buscan la verdad y haciéndolos herederos del reino del Faraón en Egipto después de que lo ahogara a él y a sus ejércitos.
Svevišnji Allah htio je počastiti sinove Israilove koje je faraon tlačio i ponižavao u Egiptu, tako što će uništiti faraona, a njih osloboditi poniženja, da od njih načini vođe za kojima će se povoditi u istini, te da od njih učini one koji će naslijediti blagoslovljeni Šam nakon što faraon i njegove vojske nastradaju. O tome je Uzvišeni Allah rekao: “A potlačenom narodu dadosmo u naslijeđe istočne i zapadne krajeve zemlje koju smo blagoslovili...”
And I wanted to bestow a favour upon the Israelites who had been oppressed by the Pharaoh in Egypt, by destroying their enemy, liberating them from the oppression, making them leaders, to be followed by those who seek the truth, and making them inheritors of Pharaoh’s kingdom in Egypt after I drowned him and his armies.
Quise darles autoridad sobre la tierra de Egipto para que la dominen y la gobiernen, mostrándoles al Faraón y a sus mayores seguidores, Hamán y los ejércitos que lo ayudaron en su gobierno, lo que más temían, que era la pérdida de su reino a manos de un niño de los Hijos de Israel.
Nagnanais Kami na magbigay-kapangyarihan Kami sa kanila sa lupain sa pamamagitan ng paggawa sa kanila bilang mga kasamahan ng naghahari roon at magpakita Kami kay Paraon, sa tagasuporta niyang pinakamalaki sa kaharian na si Hāmān, at sa mga kawal nilang dalawa na mga tagatulong para sa kanilang dalawa sa paghahari nilang dalawa ng pinangangambahan nila noon na paglaho ng paghahari nila at pagwawakas nito sa kamay ng isang lalaking anak bilang sa mga anak ng Israel.
Allah je želio dati vlast na Zemlji onima koji su bili potlačeni, s jedne, a faraonu, Hamanu i vojskama njihovim dati da se suoče s onim sinovima Israilovim koji su bili vjernici, s druge strane, pa da faraon i Haman izgube vlast, i da njihovo carstvo propadne i da golemog poniženja dopadnu. Oni su se toga i pribojavali.
Kami juga ingin memberikan mereka kejayaan di bumi dengan menjadikan mereka sebagai penguasa padanya, serta menjadikan Firaun dan penolongnya yang terbesar, yaitu Hāmān dan bala tentara keduanya yang menolong mereka dalam menjalankan kekuasaan melihat apa yang mereka khawatirkan berupa habisnya dan hancurnya kekuasaan mereka di tangan seorang anak lelaki dari Bani Israil.
Onları orada güç ve hüküm sahibi yaparak, yeryüzünde kudretli kılmak, Firavun'a ve krallığında ona en büyük dayanak olan Haman’a, ve her ikisine yardımcı olan askerlerine, krallıklarının İsrailoğulları'ndan doğmuş bir erkek çocuğunun eliyle ortadan kaldırılmasıyla korktukları o şeyi göstermek istiyoruz.
I wanted to grant them authority on the land of Egypt by making them dominate and rule over it, showing Pharaoh and his biggest supporters - Hāmān and their armies who helped them in their rule - what they feared most, which was the loss of their kingdom at the hands of a male child from the Israelites.
Pharaoh is mentioned here as being guilty of creating great unrest in his land. He gave every conceivable advantage to his race (Egyptians) and deprived the Israelites of all facilities. Not only this, he also started having their newborn children killed so that their race should gradually be exterminated. Pharaoh’s unfair discrimination between the two races of Egypt amounted to interference with the system of nature that is, ‘fasad,’ in terms of God’s laws. Decisions regarding honour and dishonour are made by God. God’s decision was contrary to Pharaoh’s will. God decided to give honour and power to the Children of Israel and to destroy Pharaoh along with his armies. On conclusion of the missionary process through Moses, Pharaoh, though given a last chance to reform, proved himself to be deserving of punishment. Therefore, God ordained that he be drowned in the sea so that nothing should be left of his influence in Egypt. Subsequently, Children of Israel who had left Egypt were made rulers of Syria and Palestine.
Nous voulons leur donner la suprématie sur Terre et faire assister Pharaon, son plus proche lieutenant Hâmân ainsi que leurs soldats à la fin redoutée de leur royaume et à sa destruction par un Israélite.
E vogliamo concedere loro la terra e renderli sovrani in essa, e mostreremo al Faraone e al suo più grande sostenitore nel Regno, Hāmān, e ai loro soldati che li sostengono nel loro regno, ciò che più temono, ovvero perdere il regno, cosa che sarebbe avvenuta per mano di un discendente maschio dei figli di Isrāīl.
Và TA muốn ban cho họ một vùng đất để sinh sống và tự quản lý, và làm cho Fir'awn và những tên đầu sỏ ủng hộ hắn, trong đó tên quyền lực nhất là Haman cùng với binh lính của chúng thấy được mối đe dọa khiến chúng lo lắng bị mất vương quyền và việc chúng sát hại bé trai của dân Israel.
I inspired the mother of Moses (peace be upon him) to breastfeed him until she feared that Pharaoh and his people would kill him, and when that time came, to place him in a box, cast it into the sea and not fear him drowning, being harmed by Pharaoh or even having to separate from him, as I would return him to her alive and make him one of My Messengers I send to My creation.
Musa -aleyhisselam-'ın annesine iham ederek; Firavun ve kavminin, onu öldürmesinden endişe duyup korkuya kapılıncaya dek onu emzirmesini emrettik. Endişesi artınca onu sandığa koymasını ve Nil nehrine bırakmasını, asla onun boğulmasından ve Firavun'dan korkmamasını ve ondan ayrılması sebebiyle üzülmemesini emrettik. Zira Biz onu sana sağ olarak geri getireceğiz ve onu bir elçi olarak göndereceğiz.
Kami mengilhamkan kepada ibu Musa -'alaihissalām-, "Susuilah dia hingga apabila engkau merasa khawatir terhadap keselamatannya dari Firaun dan kaumnya yang hendak membunuhnya, letakkanlah dia di dalam sebuah peti lalu lemparkan ke sungai Nil. Janganlah engkau khawatir ia akan tenggelam atau khawatir ditemukan Firaun dan janganlah pula engkau bersedih karena berpisah dengannya karena Kami akan mengembalikannya kepadamu dalam keadaan hidup dan menjadikannya sebagai salah seorang rasul yang diutus Allah kepada para makhluk-Nya.
Nous inspirâmes à la mère de Moïse de l’allaiter et que si elle venait à craindre que Pharaon et les siens ne s’en prennent à lui, de le mettre dans un caisson et de déposer ce dernier dans le Nil. Nous lui inspirâmes aussi de ne pas craindre qu’il se noie ni que Pharaon le retrouve et lui inspirâmes de ne pas s’attrister à cause de cette séparation car Nous lui avons promis de le lui rendre vivant et d’en faire un des messagers qu’Allah envoie à Ses créatures.
Nagpahiwatig Kami sa ina ni Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – na [nagsasabi]: "Magpasuso ka sa kanya. Hanggang sa kapag natakot ka para sa kanya kay Paraon at sa mga tao niya na patayin nila siya ay ilagay mo siya sa isang kahon at itapon mo siya sa ilog ng Nilo. Huwag kang mangamba para sa kanya ng pagkalunod ni kay Paraon at huwag kang malungkot dahilan sa pagkakawalay sa kanya. Tunay na Kami ay magbabalik sa kanya sa iyo nang buhay at gagawa sa kanya kabilang sa mga sugo Namin na ipadadala sa mga nilikha."
How Musa's Mother was inspired and shown what to do
It was mentioned that when Fir`awn killed so many of the males of the Children of Israel, the Copts were scared that the Children of Israel would die out, and they themselves would have to do the heavy labor that the Children of Israel used to do. So they said to Fir`awn, "If this continues, and their old men die and the young men are killed, their women will not be able to do the work that the men are doing, and we will end up having to do it." So Fir`awn issued orders that the boys should be killed one year, and left alone the following year. Harun, peace be upon him, was born in a year when the boys were not killed, and Musa was born in a year when the boys were being killed. Fir`awn had people who were entrusted with this task. There were midwives who would go around and check on the women, and if they noticed that any woman was pregnant, they would write her name down. When the time came for her to give birth, no one was allowed to attend her except for Coptic women. If the woman gave birth to a girl, they would leave her alone and go away, but if she gave birth to a boy, the killers would come in with their sharp knives and kill the child, then they would go away; may Allah curse them. When the mother of Musa became pregnant with him, she did not show any signs of pregnancy as other women did, and none of the midwives noticed. But when she gave birth to a boy, she became very distressed and did not know what to do with him. She was extremely scared for him, because she loved him very much. No one ever saw Musa, peace be upon him, but they loved him, and the blessed ones were those who loved him both as a natural feeling and because he was a Prophet. Allah says:
وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّى
(And I endued you with love from Me) (20:39).
Musa, peace be upon him, in the House of Fir`awn
When Musa's mother became so worried and confused, it was inspired into her heart and mind what she should do, as Allah says:
وَأَوْحَيْنَآ إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِى اليَمِّ وَلاَ تَخَافِى وَلاَ تَحْزَنِى إِنَّا رَآدُّوهُ إِلَيْكِ وَجَـعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ
(And We inspired the mother of Musa (telling): "Suckle him, but when you fear for him, then cast him into the river and fear not, nor grieve. Verily, We shall bring him back to you, and shall make him one of (Our) Messengers.") Her house was on the banks of the Nile, so she took a box and made it into a cradle, and started to nurse her child. When someone came to her that she was afraid of, she would go and put him in that box and put it in the river, and she would tie it with a rope. One day someone that she was afraid of came to the house, so she went and put the child in that box and put it in the river, but she forgot to tie it. The water carried him away, past the house of Fir`awn, where some servant women picked the box up and took it to Fir`awn's wife. They did not know what was inside, and they were afraid that they would be in trouble if they opened it without her. When the box was opened, they saw it was a child with the most beautiful features. Allah filled her heart with love for him when she saw him; this was because she was blessed and because Allah wanted to honor her and cause her husband's doom. Allah says:
فَالْتَقَطَهُ ءَالُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوّاً وَحَزَناً
(Then the household of Fir`awn picked him up, that he might become for them an enemy and a (cause of) grief.) Allah says:
إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَـمَـنَ وَجُنُودَهُمَا كَانُواْ خَـطِئِينَ
(Verily, Fir`awn, Haman and their armies were sinners.)
وَقَالَتِ امْرَأَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّةُ عَيْنٍ لِّى وَلَكَ
(And the wife of Fir`awn said: "A comfort of the eye for me and for you...") means, when Fir`awn saw him, he wanted to kill him, fearing that he was one of the Children of Israel. But his wife Asiyah bint Muzahim came to the child's defence and tried to endear him to Fir`awn, saying,
قُرَّةُ عَيْنٍ لِّى وَلَكَ
(A comfort of the eye for me and for you.) Fir`awn said: "For you he may be, but not for me. And this was indeed the case: Allah guided her because of him, and destroyed him at his hands.
عَسَى أَن يَنفَعَنَآ
(perhaps he may be of benefit to us,) This is indeed what happened in her case, for Allah guided her through him and caused her to dwell in Paradise because of him.
أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَدًا
(or we may adopt him as a son.) She wanted to take him and adopt him as a son, because she had no children from Fir`awn.
وَهُمْ لاَ يَشْعُرُونَ
(And they perceived not.) means, they did not know what Allah planned for them when they picked him up, by His great wisdom and definitive proof.
Inspiré a la madre de Moisés a amamantarlo hasta que temiera que el Faraón y su pueblo lo fueran a matar, y cuando llegara ese momento, que lo pusiera en un cesto y lo dejara en el río sin temor a que se ahogara, a que fuera herido por el Faraón, ni a que tuviera que separarse de él, ya que se lo devolvería vivo y lo convertiría en uno de los mensajeros que enviaría a la humanidad.
Svevišnji Allah nadahnuo je Musaovu majku da ga doji ne sumnjajući u Allahovo obećanje, pošto se počela plašiti da će njena sina Musaa faraon ubiti. Nadahnuo ju je i da ga, kad se uplaši da će biti razotkrivena, položi u drveni sanduk i baci u rijeku Nil, ne bojeći se da će se utopiti niti da će mu faraon i njegove pristalice nauditi i ne tugujući zbog rastanka sa svojim sinom, jer je Plemeniti Allah obećao da će ga vratiti živa i zdrava i da će ga, kasnije, poslanikom učiniti.
Và TA đã gởi đến mẹ của Musa lời phán rằng hãy cứ cho đứa con trai của ngươi bú sữa, đến khi ngươi lo sợ cho con trai mình bị Fir'awn và quân lính của hắn giết hại Y thì ngươi hãy để Y trong một chiếc rương rồi ném chiếc rương đó xuống sông Nile, nhưng ngươi chớ lo sợ Y bị chết chìm hay bị Fir'awn sát hại, và ngươi cũng đừng đau buồn vì phải chia cách Y. Chắc chắn TA sẽ mang Y còn sống trả lại cho ngươi, và đề cử Y làm Thiên Sứ cho TA giống như bao Thiên Sứ được TA gởi xuống cho nhân loại.
وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ أُمِّ مُوسَىٰ (28:7) The word Wahy (inspiration) is used here in its literal meaning. It does not mean the Wahy that is peculiar to prophets. This point has already been explained under Surah Taha.
Ispirammo la madre di Mūsā, pace a lui: "Allattalo fino a quando non avrai timore che il Faraone e il suo popolo lo uccidano; ponilo in una cesta e gettalo nel fiume Nilo, e non temere che anneghi, e non temere il Faraone, e non rattristarti a causa della sua lontananza. In verità, te lo riporteremo vivo e lo renderemo uno dei messaggeri di Allāh inviati alle Sue creature.
I ona zbilja postupi tako, položi u sanduk svoje dijete i baci ga u Nil, pa ga pronađe i uze faraonovaporodica, da ga prisvoje i da im bude od koristi. Međutim, to dijete će im biti neprijatelj i razlog njihove propasti i tuge i ostvariće se Allahova volja. Zaista su faraon, njegov vezir Haman i vojske njihove, zbog nevjerstva, velike grijehe činili i sve granice zla prelazili, sijućući nered po Zemlji.
Elle se conforma à ces inspirations et les gens de Pharaon recueillirent Moïse après qu’ils l’aient trouvé dans son caisson. C’est ainsi que se réalisa le dessein d’Allah de faire de Moïse l’ennemi qui fera disparaître le royaume de Pharaon et qui sera une source d’affliction pour lui. La mécréance, la tyrannie et la corruption qu’ils semaient sur Terre, rendaient Pharaon, son lieutenant Hâmân et leurs soldats vraiment fautifs.
Vậy là nữ ta đã làm theo chỉ thị của TA mà đặt đứa con trai của mình trong một chiếc rương và ném nó xuống sông. Chiếc rương trôi dạt vào cung điện của Fir'awn và được người nhà của Fir'awn vớt lấy mang về nuôi. Đó là kết quả mà Allah muốn Musa sẽ trở thành kẻ thù của Fir'awn và Allah sẽ xóa bỏ vương quyền của hắn bằng bàn tay của Musa. Quả thật, Fir'awn cùng cận thần của hắn là Haman và binh lính của hai đứa chúng là những kẻ tội lỗi vì đã vô đức tin, bạo ngược và tàn phá trái đất.
Musa'nın annesi, onu sandığa koyup, nehre bırakılmasına dair verdiğimiz ilhamı yerine getirdi. Ardından Firavun hanedanı onu bulup, aldı. Böylece Yüce Allah'ın iradesi gerçekleşecek Musa, Firavun'un düşmanı olacak, Yüce Allah onun eliyle Firavun'un krallığını yok ederek onları hüzne boğacaktır. Muhakkak Firavun, veziri Haman ve tüm yardımcıları; küfürleri, azgınlıkları ve yeryüzünde bozgunculuk yapmaları sebebiyle günahkâr kimselerdi.
Kaya sumunod ang ina ni Moises sa ipinahiwatig Namin dito na paglalagay sa kanya sa isang kahon at pagtatapon sa kanya sa ilog. Kaya naman nasumpungan siya ng mag-anak ni Paraon at kinuha nila siya upang magkatotoo ang ninais ni Allāh na si Moises ay magiging isang kaaway para kay Paraon, na aalisin ni Allāh ang paghahari nito sa kamay nito, habang nagdudulot si Moises ng kalungkutan nila. Tunay na si Paraon, ang katuwang nitong si Hāmān, at ang mga katulong nilang dalawa ay mga nagkakasala noon dahilan sa kawalang-pananampalataya nila, pagmamalabis nila, at panggugulo nila sa lupa.
Ella actuó como le fue indicado, poniéndolo en una cesta y echándolo al agua. La familia del Faraón lo encontró y lo acogió, de modo que el plan de Al-lah para que Moisés se convirtiera en un enemigo del Faraón, haciendo que su reino le fuera arrebatado con sus manos, se hizo realidad. El Faraón, su ministro Hamán y sus ayudantes eran pecadores debido a su incredulidad, opresión y corrupción en la Tierra.
So she acted upon whatever I inspired her with, placing him in a box and casting it into the sea. The family of Pharaoh found him and took him in, so that Allah’s plan for Moses to become an enemy to Pharaoh by having his kingdom taken away from him and bringing him grief at his hands, comes to fruition. Indeed, Pharaoh, his minister Hāmān and their aides were sinful due to their disbelief, oppression and corruption on Earth.
Così obbedì a ciò che Allāh le ispirò, ovvero di porlo nella cesta e gettarlo nel fiume. Lo trovarono i famigliari del Faraone e lo presero, affinché venisse realizzata la volontà di Allāh, ovvero che Mūsā sarebbe divenuto nemico del Faraone, colui tramite il quale il regno del Faraone sarebbe giunto al termine e che avrebbe portato loro afflizione. In verità il Faraone, il suo ministro Hāmān e i suoi cortigiani erano peccatori, a causa della loro miscredenza, tirannia e corruzione in terra.
Ibunya lantas mengikuti apa yang telah Kami ilhamkan kepadanya supaya meletakkannya di dalam sebuah peti dan melemparkannya di sungai. Lalu keluarga Firaun menemukannya dan mengambilnya, agar terjadi apa yang diinginkan oleh Allah, yaitu Musa akan menjadi musuh bagi Firaun, Allah menghancurkan kerajaannya melalui tangan Musa untuk menghapuskan kesedihan mereka. Sesungguhnya Firaun dan menterinya, Hāmān beserta para penolong mereka adalah orang-orang yang berbuat dosa karena kekufuran, kesewenang-wenangan, dan perusakan mereka di muka bumi.
Firavun onu öldürmek istediği zaman karısı ona şöyle dedi: “Bu çocuk, benim ve senin için bir mutluluk kaynağıdır. Onu öldürme! Belki bize hizmet ederek faydalı olur veya onu evlat ediniriz." Oysa onlar, krallıklarının onun eliyle neye dönüşeceğini bilmiyorlardı.
Ketika Firaun hendak membunuhnya, istrinya berkata, “Anak ini adalah sumber kebahagian bagiku dan bagimu, janganlah engkau membunuhnya, semoga ia bisa bermanfaat bagi kita sebagai pembantu atau kita jadikan dia sebagai anak angkat.” Mereka tidak mengetahui apa yang akan terjadi pada kerajaan mereka di tangan anak itu.
Noong nagnais si Paraon na patayin si Moises ay nagsabi sa kanya ang maybahay niya: "Ang batang ito ay pinagmumulan ng tuwa para sa akin at para sa iyo. Huwag ninyo siyang patayin; harinawang siya ay magpapakinabang sa atin sa pamamagitan ng paglilingkod o maituturing natin siya bilang anak sa pamamagitan ng pag-ampon;" habang sila ay hindi nakaaalam sa kauuwian ng paghahari nila sa kamay niya.
Lorsque Pharaon voulut tuer le nourrisson, son épouse lui dit: Cet enfant est une source de réjouissance pour moi et pour toi. Ne le tuez pas car il pourrait plus tard être à notre service ou alors, nous l’adopterons comme fils.
Telles étaient les paroles qu’ils se disaient alors qu’ils ne savaient pas ce qui allait advenir de leur royaume par sa cause.
In the period when Moses was born, the children of the Israelites were being killed. Moses’ mother was worried on this account. At that time, probably by means of a dream, she was shown how he could escape if she put him in a small box and floated it down the river Nile. Three months later, she floated Moses in a small boat. While floating, this boat arrived in front of Pharaoh’s palace. Pharaoh’s wife (Aasia) who was a virtuous lady, was filled with pity on seeing the innocent and charming face of Moses. So, on her advice, Moses was kept in Pharaoh’s palace. Tradition has it that at this juncture, Pharaoh’s wife said that the baby may become a source of happiness for them. Pharaoh replied saying, ‘For you, not for me.’ Pharaoh might have said so because of being emotionally unattached but it later turned out to be true.
Cuando el Faraón quiso matarlo, su esposa le dijo: “Este niño podría ser una fuente de felicidad para ti y para mí; no lo mates, tal vez nos beneficie si nos sirve, o podríamos adoptarlo como nuestro hijo”. Ellos no sabían cómo su propio reino terminaría en sus manos.
Quando il Faraone cercò di ucciderlo, sua moglie gli disse: "Questo bambino è fonte di gioia sia per me che per te, non uccidetelo: potrebbe esserci utile come servo, o potremmo adottarlo come nostro figlio", ma essi non sapevano quale fosse il suo ruolo nel destino del loro regno.
Và khi Fir'awn muốn giết đứa bé thì vợ của hắn lên tiếng: "Đứa bé này sẽ là một niềm vui cho thiếp và cho bệ hạ, xin Bệ hạ chớ giết chết Nó, biết đâu nó sẽ giúp ích cho chúng mình hoặc chúng mình sẽ nhận nó làm con nuôi." Tuy nhiên, họ nào biết vương quyền của họ sẽ bị đôi tay đứa trẻ này hủy diệt.
And when Pharaoh intended to kill him, his wife said to him: “This child could be a source of happiness for me and you; do not kill him, perhaps he will benefit is by serving us, or we could adopt him as our child.” They did not know how their kingdom would end at his hands.
Pošto je faraon htio ubiti Musaa, obratila mu se njegova žena: “Musa će biti radost za me i za te, nećemo se osjećati potišteno uz njega, pa mu nemoj nauditi! Može nam biti od koristi u životu, ili ćemo ga usvojiti.” Faraon i njegovi ljudi nisu naslutili niti su mogli znati da će dječak, kojeg su ostavili u životu, biti uzrok njihove propasti.
El corazón de la madre de Moisés se olvidó de todos los asuntos mundanos y se preocupó solo por Moisés u, apenas capaz de soportar con paciencia, tanto que casi expresó que era su hijo debido al inmenso apego que tenía con él. Fue solo por el hecho de que Yo fortalecí su corazón y le concedí la habilidad de soportar con paciencia, que ella se convirtió en uno de esos creyentes que confían plenamente en su Señor y son pacientes con lo que Él decreta para ellos.
Musa -aleyhisselam-'ın annesinin yüreği, Musa’nın durumu dışında bütün dünya işlerinden boşalmış olarak sabahladı. Eğer biz, Rablerine tevekkül eden ve takdir ettiğine sabreden Müminlerden olması için onun kalbini sükûnet ve sabır vermek suretiyle sabit kılarak bağlamasaydık, neredeyse sabredemeyerek, az daha ona olan aşırı bağlılığı sebebiyle bu çocuğun kendisine ait olduğunu ortaya çıkaracaktı.
Utom srce Musaove majke opustje, samo je o sinu razmišljala i o njemu brinula, tako da zamalo ne odade narodu da je Musa upravo njezin sin – a odala bi se da je Uzvišeni Allah nije učvrstio i u njeno srce strpljenje ulio, da bude jedna od onih koji vjeruju, strpljivo podnose udarce sudbine i na Gospodara se oslanjaju.
The heart of Moses’s mother forgot every worldly matter and became preoccupied with the matter of Moses, barely able to bear patience so much so that she almost expressed that it was her son, due to the immense attachment she had with him. It was only because of My strengthening her heart and granting her the ability to bear patience, that she became one of those believers who fully thrust their Lord and are patient upon what He decrees for them.
Và lòng của mẹ Musa trở nên trống rỗng không quan tâm đến bất kỳ việc gì của thế gian ngoại trừ việc sống chết của Musa, khiến nữ ta gần như không còn kiên nhẫn được nữa nên suýt đã tiết lộ câu chuyện về con trai mình. Nhưng TA đã cũng cố đức tin và kiên định tấm lòng của nữ lại để nữ trở thành một trong những người tin tưởng biết phó thác cho Thượng Đế và biết nhẫn nại trên những gì được Ngài định đoạt và an bài.
E il cuore della madre di Mūsā, pace a lui, si svuotò di qualsiasi questione mondana tranne la questione di Mūsā, e non poté più pazientare, e quasi arrivò a rivelare che fosse suo figlio per l'intensità del suo affetto nei suoi confronti, se solo non avessimo rinsaldato il suo cuore e non l'avessimo rasserenata in modo che fosse tra i credenti, coloro che si affidano al loro Dio, e i pazienti, coloro che sopportano ciò che viene decretato per loro.
The intense Grief of Musa's Mother, and how He was returned to Her
Allah tells us how, when her child was lost in the river, the heart of Musa's mother became empty, i.e., she could not think of any matter in this world except Musa. This was the view of Ibn `Abbas, Mujahid, `Ikrimah, Sa`id bin Jubayr, Abu `Ubaydah, Ad-Dahhak, Al-Hasan Al-Basri, Qatadah and others.
إِن كَادَتْ لَتُبْدِى بِهِ
(She was very near to disclose his (case),) means, because of the intensity of her grief, she almost told people that she had lost a son. She would have disclosed her situation, if Allah had not given her strength and patience. Allah says:
لَوْلا أَن رَّبَطْنَا عَلَى قَلْبِهَا لِتَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَوَقَالَتْ لأُخْتِهِ قُصِّيهِ
(had We not strengthened her heart, so that she might remain as one of the believers. And she said to his sister: "Follow him.") means, she told her daughter, who was older and was of an age to understand things,
قُصِّيهِ
(Follow him.) means, follow his traces and look for information about him, try to find out about him around the city. So she went out to do that.
فَبَصُرَتْ بِهِ عَن جُنُبٍ
(So she watched him from a far place (secretly),) Ibn `Abbas said, "Off to the side." Mujahid said, "It means she looked from afar. Qatadah said: "She started to look at him as if she was not really interested." When Musa had settled into the house of Fir`awn, after the king's wife had begun to love him and asked Fir`awn not to kill him, they brought to him the wet nurses who were to be found in their household, and he did not accept any of them, refusing to take milk from them. So they took him out to the marketplace, hoping to find a woman who would be suitable to nurse him. When (his sister) saw him in their arms, she recognized him, but she did not give any indication nor did they suspect her. Allah says:
وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِن قَبْلُ
(And We had already forbidden foster suckling mothers for him,) Because of his honored status with Allah, it was forbidden by divine decree. It was decreed that no one should nurse him except his own mother, and Allah caused this to be the means reuniting him with his mother so that she could nurse him and feel safe after having felt such fear. When his sister saw that they were confused over who should nurse the child,
فَقَالَتْ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى أَهْلِ بَيْتٍ يَكْفُلُونَهُ لَكُمْ وَهُمْ لَهُ نَـصِحُونَ
(she said: "Shall I direct you to a household who will rear him for you, and look after him in a good manner") Ibn `Abbas said: When she said that, they had some doubts about her, so they seized her and asked her, How do you know these people will be sincere and will care for him" She said to them, "They will be sincere and will care for him because they want the king to be happy and because they hope for some reward." So they let her go. After what she said, being safe from their harm, they took her to their house and brought the baby to his mother. She gave him her breast and he accepted it, so they rejoiced and sent the glad tidings to the wife of Fir`awn. She called for Musa's mother, treating her kindly and rewarding her generously. She did not realize that she was his real mother, but she saw that the baby accepted her breast. Then Asiyah asked her to stay with her and nurse the baby, but she refused, saying, "I have a husband and children, and I cannot stay with you, but if you would like me to nurse him in my own home, I will do that." The wife of Fir`awn agreed to that, and paid her a regular salary and gave her extra gifts and clothing and treated her kindly. The mother of Musa came back with her child, happy that after a time of fear Allah granted her security, prestige, and ongoing provision. There was only a short time between the distress and the way out, a day and night, or thereabouts -- and Allah knows best. Glory be to the One in Whose hands are all things; what He wills happens and what He does not will does not happen. He is the One Who grants those who fear Him, a way out from every worry and distress, Allah said:
فَرَدَدْنَـهُ إِلَى أُمِّهِ كَىْ تَقَرَّ عَيْنُهَا
(So We restored him to his mother, that her eye might be comforted,) means, by him,
وَلاَ تَحْزَنْ
(and that she might not grieve, ) means, for him.
وَلِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ
(and that she might know that the promise of Allah is true.) meaning, `We had promised her to return him to her and to make him one of the Messengers.' When he was returned to her, she realized that he was one of the Messengers, so as she brought him up, she treated him both as a child (with kindness) and as a Messenger (with respect).
وَلَـكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ
(But most of them know not.) means, they do not know the wisdom of Allah in His actions and their good consequences, for which He is to be praised in this world and the Hereafter. For a thing may happen that people do not like, but its consequences are good, as Allah says:
وَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ
(and it may be that you dislike a thing which is good for you and that you like a thing which is bad for you) (2:216).
فَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئاً وَيَجْعَلَ اللَّهُ فِيهِ خَيْراً كَثِيراً
(it may be that you dislike a thing and Allah brings through it a great deal of good) (4:19).
Adapun hati ibu Musa -'alaihissalām- maka menjadi kosong dari segala urusan dunia, kecuali urusan Musa. Hampir saja kesabarannya habis dan mengakui bahwa Musa adalah anaknya karena besarnya keterikatan hatinya dengannya, kalaulah bukan karena Kami telah ikat hatinya agar tetap tegar dan sabar, agar dia termasuk orang-orang yang beriman dan bertawakal kepada Tuhannya serta penyabar atas apa yang ditakdirkan oleh-Nya.
Le cœur de la mère de Moïse devint vide de toute préoccupation autre que son fils et elle perdit patience au point d’être sur le point d’avouer que le nourrisson trouvé était son fils, tellement elle était attachée à lui. Elle aurait cédé si Nous n’avions pas raffermi son cœur et ne lui avions pas inspiré de patienter afin qu’elle soit du nombre des croyantes qui s’en remettent à leur Seigneur et qui endurent ce qu’Il décide pour eux.
Ang puso ng ina ni Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – ay naging hungkag sa alinmang nauukol kabilang sa mga nauukol sa Mundo maliban sa nauukol kay Moises. Kaya hindi na ito nakatiis hanggang sa muntik nang maghayag ito na si Moises ay anak nito dahil sa tindi ng pagkahumaling sa kanya, kung sakaling hindi Kami nagbigkis sa puso nito sa pamamagitan ng pagpapatatag sa puso nito at pagpapatiis dito upang ito ay maging kabilang sa mga mananampalatayang nananalig sa Panginoon nila, na mga nagtitiis sa anumang itinatadhana Niya.
Sau khi mẹ Musa ném Y xuống sông thì nữ nói với chị gái của Y rằng: Con hãy bám theo dõi đứa em trai của con để con biết được những gì bọn chúng đang làm gì với Nó. Chính vì thế người chị đứng nhìn đứa em từ đằng xa để không bị phát hiện, kể cả Fir'awn và đồng bọn của hắn không thể nhận biết đó là chị gái của Musa đang theo dõi được tung tích của đứa em.
Después de haberlo echado al agua, la madre de Moisés le dijo a la hermana de Moisés: “Síguelo para que sepas lo que le pasa”, y ella lo observó de lejos para no ser descubierta. El Faraón y su pueblo no sabían que ella era su hermana y que lo estaba vigilando.
La madre di Mūsā, pace a lui, disse a sua sorella, dopo averlo gettato nel fiume: "Segui le sue tracce, così saprai cosa ne è stato di lui". Così lo seguì da lontano, in modo da non essere scoperta, e il Faraone e la sua gente non sapevano che fosse sua sorella e che stava seguendo le sue tracce.
Ibu Musa -'alaihissalām- berkata kepada saudara perempuan Musa setelah dia melemparkan Musa ke sungai, “Ikutilah jejaknya agar engkau tahu apa yang akan terjadi padanya.” Lalu saudarinya itu memantaunya dari kejauhan supaya rahasianya tidak terbuka, sehingga Firaun dan kaumnya tidak mengetahui bahwa dia adalah saudarinya dan bahwa dia mengikuti perkembangan kondisi Musa.
Nagsabi ang ina ni Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – sa babaing kapatid niya matapos ng pagtapon nito sa kanya sa ilog: "Sumunod ka sa bakas niya upang malaman mo ang gagawin sa kanya." Kaya nakatingin iyon sa kanya mula sa kalayuan upang hindi mabunyag ang ginagawa niyon habang si Paraon at ang mga tao nito ay hindi nakararamdam na iyon ay babaing kapatid niya at na iyon ay nagsisiyasat sa lagay niya.
La mère de Moïse dit à la sœur de celui-ci après l’avoir déposé dans la rivière: Suis le caisson afin de savoir qui le recueillera. Elle le suivit alors à distance afin que personne ne la remarque et que Pharaon et les siens ne s’aperçoivent pas qu’elle est la sœur du nourrisson et qu’elle suit sa trace.
Položivši Musaa u sanduk i stavivši ga u rijeku, majka se obrati njegovoj sestri: “Pođi za njim i vidi šta će se dogoditi!” I sestra je izdaleka motrila na Musaa, a dotle faraonovi ljudi nisu znali da je ona njegova sestra i da prati šta će se s njim dogoditi.
And after she had cast him into the sea, Moses’s mother said to his sister, “Follow him so that you know what happens to him”, and so she observed him from a distance so that she was not implicated. Pharaoh and his people were not aware that she was his sister and that she was keeping an eye on him.
Musa -aleyhisselam-'ın annesi, onu nehre bıraktıktan sonra kız kardeşine şöyle dedi: "Ona ne yapılacağını bilmek için onu takip et!'' Kız kardeşi de durumu açığa çıkmamak için Musa'yı uzaktan gözetledi. Firavun ve ahalisi o kişinin Musa'nın kız kardeşi olduğunu ve Musa hakkında araştırma yaptığını hiç hissedemediler.
E Mūsā rifiutò, per decreto di Allāh, di essere allattato da altre donne, e quando la sorella li vide insistere per allattarlo, disse loro: "Volete che vi indichi una famiglia che possa allattarlo e accudirlo, e che sia benevola con lui?"
Por decreto de Al-lah, Moisés u se negó a alimentarse de las nodrizas. Cuando su hermana vio el afán de alimentarlo, les dijo: “¿Quieren que les indique una familia para que lo alimente y lo cuide, y que también lo trate con benevolencia?”
By the decree of Allah, Moses refused to feed from the women. When his sister saw their eagerness to feed him, she said to them, “Shall I tell you of a household who shall feed him and look after him, who will also treat him with goodwill?”
Với sự sắp đặt của Allah, Musa không bú sữa của bất cứ bà vú nào trước khi được đưa trở lại với mẹ. Người chị của Musa nhìn thấy sự quan tâm và lo lắng của họ trong việc muốn cho Y bú, nói: Quí ngài có muốn tiện nữ chỉ cho quí ngài một gia đình có thể cho đứa bé bú và chăm sóc nó hay không? Họ là những người chỉ cầu mong cho bé được mạnh khỏe.
Mudri Allah odredio je da Musa, dojenče, mimo svoje majke ne doji nijednu ženu, pa je njegova sestra, vidjevši koliko se trude da mu nađu dojilju, rekla: “Hoćete li da vas uputim na porodicu čija će se domaćica o njemu brinuti, pažljivo ga dojiti, onako kako treba odgajati i za njegovo se dobro zalagati?”
Par décision d’Allah, Moïse refusa de téter le sein de toute femme et lorsque sa sœur vit qu’on cherchait désespérément à l’allaiter, elle dit à ceux qui le recueillirent: Voulez-vous que je vous mène à une famille qui peut l’allaiter et l’éduquer tout en le traitant avec égard ?
Tumanggi si Moises, dahil sa isang pagpapakana mula kay Allāh, sa pagsuso sa mga [ibang] babae nang bago Kami magsauli sa kanya sa ina niya. Kaya noong nakita ng babaing kapatid niya ang sigasig nila sa pagpapasuso sa kanya ay nagsabi iyon sa kanila: "Gagabayan ko po kaya kayo sa isang sambahayan na magsasagawa ng pagpapasuso sa kanya at pag-aaruga sa kanya habang sila sa kanya ay mga tagapagpayo?"
Atas kehendak Allah, Musa tidak mau disusui oleh para wanita sebelum Kami mengembalikannya ke pengkuan ibunya. Tatkala saudari Musa melihat keinginan besar mereka untuk menyusukan Musa, dia berkata kepada mereka, “Maukah kalian aku tunjukkan satu keluarga yang bisa menyusui dan memeliharanya, serta mereka bisa berlaku baik terhadapnya?”
Msâ, kendisini annesine döndürmeden önce Allah Teâlâ’nın takdiriyle kadınlardan süt emmeyi kabul etmemiştir. Kız kardeşi, bebeğin emzirilmesi konusunda onların gayretlerini görünce şöyle dedi: "Sizlere, bu bebeği samimiyetle emzirecek ve bakımını yerine getirecek bir ev halkını göstereyim mi?''
So we returned Moses to his mother, for her eyes, after seeing what they longed for, called become joyful and rest, so that she would not be grieved by separation from him, and that she would realise the promise of Allah to return him to her to have been undoubtedly true. However, many people were unaware of this promise; no one knew she was his mother.
Onu yakından görünce gözü aydın olsun, ayrılışından dolayı üzülmesin ve Yüce Allah’ın onu kendisine geri döndüreceğine dair vaadinin gerçek olduğunu ve hakkında hiçbir şüphe olmadığını bilsin diye, Mûsâ'yı annesine geri döndürdük. Fakat onların çoğu bu vaadi bilmediler. Ayrıca onun (Mûsâ'nın) annesi olduğunu da anlayamadılar.
Así que devolvimos a Moisés u a su madre, para que sus ojos, después de ver lo que anhelaban, se alegraran y descansaran, para que ella no se afligiera por su separación, y para que supiera que la promesa de Al-lah de devolvérselo había sido verdadera. Sin embargo, mucha gente ignoraba esta promesa; nadie sabía que ella era su madre.
Bằng cách đó TA đã mang Musa trở về bên cạnh mẹ của Y để nữ vui lòng, không còn buồn phiền vì phải xa cách con trai, và để nữ biết rằng Lời Hứa của Allah về việc Ngài mang con trai của nữ trở về với nữ là sự thật không gì phải nghi ngờ, nhưng đa số bọn chúng không hề biết gì về Lời Hứa này cũng như không một ai biết rằng nữ là mẹ của Musa.
Dunque, restituimmo Mūsā a sua madre, affinché si rasserenasse vedendolo con i propri occhi, e non si rattristasse a causa della sua lontananza, e affinché sapesse che la promessa di Allāh di riportarglielo fosse vera e indubbia, ma la maggior parte di loro non erano consapevoli di questa promessa, e nessuno di loro sapeva che, in verità, fosse sua madre.
Lalu Kami kembalikan Musa kepada ibunya agar senang hatinya karena bisa melihatnya dari dekat dan tidak sedih karena berpisah dengannya, serta agar ibunya mengerti bahwa janji Allah untuk mengembalikan Musa kepadanya adalah benar, tidak ada keraguan padanya, akan tetapi sebagian besar dari mereka tidak mengetahui janji ini dan tidak ada seorang pun yang mengetahui bahwa dia adalah ibu Musa.
Tako je Allah vratio Musaa njegovoj majci, da se raduje, da ne tuguje zbog rastanka sa njim, i da zna da je istinito Allahovo obećanje – u njega nema nikakve sumnje – da će joj On vratiti Musaa. Međutim, većina njih ne zna za ovo obećanje, niti iko zna da je ona njegova majka.
Kaya ibinalik si Moises sa ina niya upang magalak ang mata nito sa pagkakita sa kanya nang malapitan at hindi ito malungkot dahilan sa pagkakawalay sa kanya at upang makaalam ito na ang pangako ni Allāh ng pagbabalik sa kanya rito ay totoong walang mapag-aatubilihan doon, subalit ang higit na marami sa kanila ay hindi nakaaalam sa pangakong ito at walang isang nakaaalam na iyon ay ang ina niya.
C’est ainsi que Nous rendîmes Moïse à sa mère afin qu’elle soit réjouie par sa proximité et qu’elle ne soit pas triste. Nous le lui rendîmes aussi afin qu’elle sache que la promesse d’Allah est véridique mais la plupart d’entre eux ne savaient rien de cette promesse et personne ne savait qu’elle était sa mère.
How Musa killed a Coptic Man
Having described Musa's beginnings, Allah then tells us that when he reached maturity, and was complete in stature, Allah gave him Hukm and religious knowledge. Mujahid said that this means prophethood.
وَكَذَلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ
(And thus do We reward the doers of good.) Then Allah describes how Musa reached the status that was decreed for him, that of Prophethood and speaking to Allah, as a direct consequence of killing the Coptic, which was the reason why he left Egypt and went to Madyan. Allah says:
وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلَى حِينِ غَفْلَةٍ مِّنْ أَهْلِهَا
(And he entered the city when its people were unaware.) Ibn Jurayj narrated from `Ata' Al-Khurasani, from Ibn `Abbas, "That was between Maghrib and `Isha'." Ibn Al-Munkadir narrated from `Ata' bin Yasar from Ibn `Abbas, "That was in the middle of the day." This was also the view of Sa`id bin Jubayr, `Ikrimah, As-Suddi and Qatadah.
فَوَجَدَ فِيهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلاَنِ
(and he found there two men fighting,) meaning, hitting one another and struggling with one another.
هَـذَا مِن شِيعَتِهِ
(one of his party, ) meaning, an Israelite,
وَهَـذَا مِنْ عَدُوِّهِ
(and the other of his foes.) meaning, a Coptic. This was the view of Ibn `Abbas, Qatadah, As-Suddi and Muhammad bin Ishaq. The Israelite man asked Musa, peace be upon him, for help, and Musa took advantage of the fact that people were not paying attention, so he went to the Coptic man and
فَوَكَزَهُ مُوسَى فَقَضَى عَلَيْهِ
(so Musa struck him with his fist and he died.) Mujahid said, "This means he punched him with his fist." And then he died.
قَالَ
(He said) refers to Musa.
وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلَى حِينِ غَفْلَةٍ مِّنْ أَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلاَنِ هَـذَا مِن شِيعَتِهِ وَهَـذَا مِنْ عَدُوِّهِ فَاسْتَغَـثَهُ الَّذِى مِن شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِى مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسَى فَقَضَى عَلَيْهِ قَالَ هَـذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَـنِ إِنَّهُ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِينٌ - قَالَ رَب إِنِّى ظَلَمْتُ نَفْسِى فَاغْفِرْ لِى فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ قَالَ رَبِّ بِمَآ أَنْعَمْتَ عَلَىَّ
("This is of Shaytan's doing, verily, he is a plain misleading enemy." He said: "My Lord! Verily, I have wronged myself, so forgive me." Then He forgave him. Verily, He is the Oft-Forgiving, the Most Merciful. He said: "My Lord! For that with which You have favored me,) meaning, `what You have given me of prestige, power and blessings -- '
فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً
(I will nevermore be a helper of the criminals!) `those who disbelieve in You and go against Your commands.'
Cuando su cuerpo se fortaleció y alcanzó el máximo desarrollo, completando la fase de la juventud, le concedí conocimiento y comprensión de la religión. Así como recompensé a Moisés por su obediencia, también retribuyo a los que hacen el bien en todas las épocas y lugares.
Ketika masa kesempurnaan badan dan kekuatan Musa telah tiba pada puncaknya maka Kami memberinya pemahaman dan ilmu tentang agama Bani Israil sebelum kenabiannya. Sebagaimana Kami memberi balasan yang baik kepada Musa karena ketaatannya, Kami juga memberikan balasan yang baik kepada orang-orang yang berbuat kebaikan di setiap masa dan setiap tempat.
Bedeninin güçlendiği yaşa ulaşıp gücüne hâkim olunca peygamberlikten önce ona İsrailoğulları'na gönderilen dinleri hakkında anlayış ve ilim verdik. Musa’yı itaat etmesinden ötürü mükâfatlandıracağımız gibi, ihsan sahiplerini de her zaman ve her yerde mükâfatlandıracağız.
When body and vigour grew stronger and peaked, completing the phase of youth, I granted him knowledge and understanding in religion. Just as I rewarded Moses for his obedience, likewise I reward those who do good in every era and place.
Noong umabot siya sa edad ng kalakasan ng katawan at tumibay siya sa lakas niya ay nagbigay Kami sa kanya ng pag-intindi at kaalaman sa relihiyon ng mga anak ni Israel bago ng pagkapropeta niya. Kung paanong gumanti Kami kay Moises sa pagtalima niya, gaganti Kami sa mga tagagawa ng maganda sa bawat panahon at pook.
Lorsque le corps de Moïse eut atteint sa pleine force, Nous lui donnâmes la faculté de comprendre et de connaître la religion des Israélites bien avant qu’il ne devienne un prophète. Tout comme Nous avons rétribué Moïse pour son obéissance, Nous rétribuons les bienfaisants en toutes époques et en tous lieux.
I kad je Musa zreo postao, tjelesno i umno, Sveznajući Allah mu je, prije poslanstva, mudrost i znanje dao, te ga uputio u znanje o vjerskim propisima. Kao što je Uzvišeni Allah nagradio Musaa za njegova dobra djela i bogobojaznost, nagradit će svakog dobročinitelja, i to u svakom vremenu i na svakom mjestu.
e quando raggiunse l'età della maturità, in cui era padrone della sua forza, gli fornimmo comprensione e conoscenza della religione dei Figli d' Isrāīl, prima di concedergli la Profezia. Così come abbiamo ricompensato Mūsā per la sua obbedienza, ricompensiamo i pii in ogni epoca e in ogni luogo.
Và khi Musa đến tuổi trưởng thành với thân thể cường tráng và biết vận dụng sức mạnh đó thì Y được TA ban cho trí thông minh và kiến thức hiểu biết rõ về tôn giáo của Israel trước khi là Thiên Sứ. TA đã khen thưởng Musa vì sự vâng lệnh của Y, và đó cũng là cách mà TA khen thưởng những người ngoan đạo ở mọi lúc và mọi nơi.
The process of the protection of Moses is attributed entirely to God, though the sequence of events seems to have taken place as per the ‘cause and effect’ principle. One can gather from this, that in the present world of trial, God’s will manifests itself in terms of the ‘cause and effect’ chain and not in the form of supernatural wonders or magical feats. Moses was set afloat in the river in a state of helplessness, but he reached the bank safe and sound. The king ruling at the time planned to kill him, but God ordained that he be brought up by that very king. He was born in an ordinary family, but God so arranged matters that he became connected with the royal palace and became acquainted with the learning and etiquette of the highest standard. This is an example which shows that Almighty God’s powers are unlimited and there is nobody who can prevent His plans from coming into effect.
Commentary
وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَاسْتَوَىٰ (And when he reached his maturity and became perfect - 28:14). The literal meaning of 'ashudd (أَشُدَّ ) is to attain the peak of strength or intensity. For instance a person gradually develops from the position of juvenile weakness to the strength of adulthood. A time comes when he has attained full strength and vigour that he could achieve. That point in life is called أَشُدَّ 'ashudd. In different parts of the world and for different people this point in life varies according to climate, character of the land, race etc. Some people attain it early while others take time. ` Abd Ibn Humaid has reported that Sayyidna Ibn ` Abbas and Mujahid have placed the age of 'ashudd as 33rd year of one's life. This is called the age of perfection or the age of discernment, when the development of body stops after reaching its peak. After this age a period of hold commences, which lasts until the age of forty. This period is mentioned in the verse as اسْتَوَىٰ Istawa (translated above as became perfect). After the age of forty years the decline and weakness sets in. Hence, it can be said that 'ashudd (أَشُدَّ ) of a person starts from the age of 33 years and lasts through 40 years. (Ruh, Qurtubi).
آتَيْنَاهُ حُكْمًا وَعِلْمًا (We gave him wisdom and knowledge - 28:14) The word (حُکُم) lukm (translated above as 'wisdom' ) is used here for prophethood, and the word 'knowledge' refers to the knowledge of divine injunctions.
وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلَىٰ حِينِ غَفْلَةٍ مِّنْ أَهْلِهَا (And he entered the city at a time of unawareness of its people - 15). Most commentators have interpreted that the word 'city' is used here for the main city of Egypt. The words 'he entered' indicate that Musa (علیہ السلام) ، had gone away somewhere out of Egypt. Then he entered back at a time when people normally sleep. It is also mentioned in the incident of killing of the 'Qibti' that it was the time when Musa (علیہ السلام) had already announced his prophethood and had started preaching the religion of truth. As a result of his preaching some people had converted, and were known as his disciples. The word مِن شِيعَتِهِ (from his group - 28:15) is a proof of that. All these versions give credence to the narration which is quoted by Ibn Ishaque and Ibn Zaid that when Musa (علیہ السلام) had started talking to the people about the religion of truth, the Pharaoh turned against him and wanted to kill him. But on the appeal of his wife, Sayyidah 'Asiyah, he restrained himself, and instead commanded him to go in exile. After that Sayyidna Musa (علیہ السلام) shifted to some hiding place and would come to the city of Egypt occasionally in hiding. Most commentators are of the opinion that by عَلَىٰ حِينِ غَفْلَةٍ مِّنْ أَهْلِهَا (28:15) the time of afternoon is meant, when people generally take a siesta. (Qurtubi)
فَوَكَزَهُ مُوسَىٰ (So Musa struck him with his fist). Wakaza (وَكَزَ ) means to box فَقَضَىٰ عَلَيْهِ (28:15). The phrase of Qadahu (قَضَاہ) and Qada 'Alaihi (فَقَضَىٰ عَلَيْهِ ) is used when one is totally finished. Hence, here it means that he killed him. (Mazhari)
Onda Musa, alejhis-selam, uđe u grad u vrijeme kad su njegovi stanovnici odmarali. U gradu je zatekao dvojicu ljudi što se prepiru i tuku – jedan je pripadao njegovu narodu, sinovima Israilovim, a drugi je bio iz faraonova naroda, Kopt. Tako je od Musaa, alejhis-selam, zatražio pomoć njegov sunarodnik protiv Kopta, i Musa je onog iz neprijateljskog naroda udario pesnicom te ga usmrtio snagom udarca. Utom se poslanik Musa odmah pokaja i reče: “Šejtan mi je ovo lijepim prikazao i naveo me na ružno djelo! Šejtan je očiti neprijatelj čovjeku, koji ga odvodi s Pravog puta i nastoji navesti na činjenje pogubnih djela.”
Moisés u ingresó cierta vez a la ciudad sin que sus habitantes se percataran, y encontró a dos hombres discutiendo y peleando. Uno de ellos era de los Hijos de Israel, la tribu de Moisés, mientras que la otra persona era copta, del pueblo del Faraón, que era enemigo de Moisés. El que era de los suyos le pidió ayuda a Moisés contra el copto, entonces Moisés lo golpeó con su puño y, debido a su fuerza, lo mató. Moisés u dijo: “Esto es obra del engaño de Satanás. Ciertamente, Satanás es un enemigo que engaña a quien le sigue; es un enemigo evidente. Todo lo que ha pasado aquí se debe a su enemistad y engaño, pretende desviarme”.
Và khi Musa đi vào thành phố lúc mọi người nghỉ ngơi trong nhà, Y thấy ở nơi đó có hai người đàn ông tranh luận và đánh nhau, một trong hai người thuộc phe bộ tộc Israel dân chúng của Musa, còn người kia thuộc phe Qibti dân chúng của Fir'awn kẻ thù của Musa. Người thuộc phe của Y nhờ Y tiếp sức để đánh lại người kia thuộc phe kẻ địch. Nhận lời Musa tiến đến đánh tên Qibti một đấm, với sức mạnh của mình đã giết chết tên kia. Musa liền sực tỉnh và nói: Đây là sự cám dỗ của Shaytan, quả thật Shaytan là kẻ thù công khai chuyên dụ dỗ đi lầm lạc đối với những ai thích theo hắn. Điều đó đã xảy ra với Ta, hắn khiến Ta bị lầm lạc.
Pumasok si Moises sa lungsod sa isang oras ng pamamahinga ng mga tao sa mga bahay nila. Nakatagpo siya roon ng dalawang lalaking nag-aalitan at nagsasapukan. Ang isa sa dalawa ay kabilang sa mga anak ni Israel na mga kalipi ni Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – at ang iba naman ay kabilang mga Kopto na mga kalipi ni Paraon na mga kaaway ni Moises. Humiling ang kabilang sa lipi niya na tulungan niya ito laban sa kabilang sa mga Kopto na mga kaaway niya. Kaya sinapok ni Moises ang kopto sa pamamagitan ng nakakuyom na kamay niya saka napatay niya iyon sa pamamagitan ng pagsapok na iyon dahil sa lakas nito. Nagsabi si Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan: "Ito ay kabilang sa pang-aakit ng demonyo at pagpapalisya niya; tunay na ang demonyo ay isang kaaway na tagapagligaw para sa sinumang sumunod sa kanya, na maliwanag sa pagkamuhi sapagkat ang nangyari sa akin ay dahilan sa pagkamuhi niya at dahilan sa siya ay tagapagligaw na nagnanais ng pagliligaw sa akin."
Musa masuk ke dalam kota pada saat penduduknya sedang beristirahat di rumah-rumah mereka. Lalu di kota itu Musa bertemu dengan dua orang yang sedang bertengkar dan saling memukul, salah satunya berasal dari Bani Israil, kaum Musa -'alaihissalām- dan yang satunya lagi dari Qibṭi, kaum Firaun yang merupakan musuh Musa. Lalu orang yang berasal dari kaumnya meminta tolong menghadapi orang yang dari kaum Qibṭi, musuhnya. Musa lantas memukulnya dengan kepalan tangannya dan membunuhnya dengan pukulan itu karena kuatnya pukulannya. Musa berkata, “Ini adalah dari perbuatan yang diperindah oleh setan dan tipu dayanya, sesungguhnya setan adalah musuh yang menyesatkan bagi orang yang mengikutinya dengan permusuhan yang nyata. Apa yang terjadi padaku ini adalah akibat permusuhannya dan karena setan itu menyesatkan, maka ia ingin menyesatkanku.”
Moïse entra dans la ville au moment où les habitants se prélassaient et y trouva deux hommes qui se battaient. L’un d’eux était un Israélite et appartenait donc au peuple de Moïse tandis que l’autre était un Copte et appartenait donc au peuple ennemi de Moïse. Le compatriote de Moïse l’appela à son secours et Moïse asséna un coup de poing au Copte qui tomba mort, sachant que Moïse était doté d’une grande force. Moïse dit: Cet acte m’a été embelli par Satan et Satan est un ennemi déclaré qui égare ceux qui l’écoutent. Ce que j’ai commis a pour cause son hostilité pour moi et son désir de m’égarer.
Musa -aleyhisselam- insanların evlerinde dinlendikleri vakitte şehre girdi. Orada birbirine düşman olan ve birbiriyle kavga eden iki adam gördü. Biri İsrailoğulları'ndan Musa -aleyhisselam-'ın kavminden, diğeri ise Musa’nın düşmanı Firavun'un kavmi olan Kıptiler'dendi. Kavminden olan kişi, düşmanı olan Kıpti'ye karşı kendisine yardım etmesini istedi. Musa -aleyhisselam- da yumruğuyla Kıpti’ye vurdu. Vurduğu o yumruğun gücü sebebiyle onu öldürüverdi. Sonrasında ise Musa -aleyhisselam- şöyle dedi: "Bu, şeytanın güzel göstermesi ve aldatmasıdır. Şüphesiz şeytan, kendisine tabi olan kimseler için saptıran, düşmanlığı apaçık olandır. Benden hasıl olan bu suç onun düşmanlığı ve beni saptırmak isteyen bir saptırıcı olması sebebiyle meydana gelmiştir."
Moses entered the city at a time when its inhabitants were unaware, and saw two men arguing and brawling. One was from the Israelites: Moses’s tribe, while the other was a Copt: Pharaoh’s people, who were Moses’s enemies. The one who was from the Israelites sought assistance from Moses against the Copt, so Moses struck him with a punch and because of his power, it killed him. Moses said, “This is from the adornment and deception of Satan. Indeed, Satan is a deceiving enemy of whoever follows him; he is open in his enmity. Whatever has happened here is due to his enmity and deception; he wants me to err.”
E Mūsā entrò in città nel momento in cui la gente riposava nelle loro case, e trovò due uomini in disputa che si picchiavano, uno dei quali faceva parte dei Figli di Isrāīl e del popolo di Mūsā, pace a lui, mentre l'altro apparteneva alla gente del Faraone, i nemici di Mūsā. L'uomo del suo popolo gli chiese di aiutarlo contro il suo nemico; Mūsā colpì il nemico con un pugno e lo uccise, per quanto era forte. Mūsā, pace a lui, disse: "Questa è una tentazione di Satana e una sua trama; in verità, Satana è un nemico che svia chi lo segue, la sua inimicizia è evidente; Ciò che ho fatto è stato a causa della sua inimicizia e perché egli è un tentatore che vuole sviarmi".
Beseeching his Lord and acknowledging his action, Moses said, “O my Lord! I have wronged myself by killing this Copt, so forgive my sin.” So Allah forgave him; indeed He Forgiving to whoever repents from His servants and merciful towards them.
قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ (He said, "0 my Lord, I have wronged myself, so forgive me." So he forgave him - 28:16). The gist of this verse is that Sayyidna Musa (علیہ السلام) regarded the killing of the infidel Qibti as a sin, despite the fact that it had happened without any intention on his part, because it was in conflict with his status of prophethood, and thus below his dignity. So, he begged Allah's pardon for the act, which was duly granted.
The first question that arises here is that this Qibti was an infidel combatant (harbi) in the religious term. Hence, his killing was permissible and preferable, because he was neither a dhimmi (ذِمِّی), i.e the citizen of an Islamic state nor under any covenant with Musa (علیہ السلام) . Then why did Sayyidna Musa (علیہ السلام) regarded it a sin and an act of Shaitan? His killing should have been regarded as an act worth the reward, because the Qibti was harming a Muslim unjustly, and got killed in the process when Musa (علیہ السلام) tried to save the life of the Muslim. The answer to this question is that covenants of peace are sometimes written or spoken in express words, and sometimes they come into effect by consistent practice of the parties that amounts to an implied agreement and is as good as a written covenant. Violation of the covenants of this type is also prohibited in Islam. The covenant established by practice can be understood by the example that if in a non-Islamic state Muslims and non-Muslims are living in harmony and there is no conflict between them, and any pillage or fighting with each other is regarded as treachery, then this consistent practice of co-existence would be regarded as an implied agreement for peaceful living, and its violation is not allowed. The proof of this principle can be found in a lengthy hadith of Sayyidna Mughirah Ibn Shu'bah that has been reported by Imam Bukhari in his book in the chapter entitled as kitab Ash-Shurut. The hadith runs like this: Sayyidna Mughirah Ibn Shu` bah had good relations with a group of infidels before the advent of Islam, and later he killed them and took possession of all their wealth. Then he went to the Holy Prophet ﷺ I and submitted to Islam, and presented all that wealth to him. On this action the Holy Prophet ﷺ said to him امّا الاسلام فاقبل و امّ المال فلست منہ فی شٰٔی (As far as your embracing Islam is concerned, I accept it, but I have nothing to do with this wealth ) Abu Dawud has quoted this hadith like this: امّا المال فمال غدر لا حاجۃ لنا فیہ (As for wealth, we have no concern with it). The Holy Prophet ﷺ declared in this hadith that he accepted his submission to Islam, but this wealth has been snatched by breach of trust and was a treachery, hence he did not have any desire for this wealth. Hafiz Ibn Hajar has observed in his commentary that this hadith has laid down the principle that grabbing of wealth of the infidels during peacetime is not permissible. It is for the simple reason that people living together in a city or township or those who work together regard themselves secured from each other. The agreement established through their practice is like a trust, which must be honoured by each and every person, no matter whether he is a Muslim or an infidel. The property of infidels permitted for possession by the Muslims is only that which is acquired during a war with them. It is not permitted to grab the wealth of infidels during peacetime, when one feels secured from one another. Qastalani has observed in his commentary on Bukhari as follows:
انّ اموال المشرکین ان کانت مغنومۃ عند القھر فلا یحل اخذھا عند الامن، فاذا کان الانسان مضاحباً لھم فقد امن کل واحد منھم صاحبہ، فسفک الدّماء و اخذ المال مع ذٰلک غدر حرام الا ان ینبذ الیھم عھدھم علٰی سواء
` No doubt the wealth of infidels is permitted (to take possession) during war or jihad, but in peacetime it is not lawful. Therefore, any Muslim living and socializing with infidels in the manner that they are safe and secure for each other, for him it is unlawful to slay them, or forcefully grab their wealth, unless the peace agreement established through practice is abrogated through an announcement'.
The gist of the discussion is that if the Qibti would have been killed with preconceived resolve in the presence of an implied peace agreement, it would not have been lawful. But Musa did not have the intention of killing the Qibti. He only hit him with his bare hands to save the Isra'illi from his grip. In the normal course, it should not have been fatal, but he died all the same by that blow. Then Musa ~JI realized that a lighter blow would also have done the job of getting rid of him. Realizing that harder blow was not needed, he repented and invoked Allah's mercy.
Special Note
The above principle was explained to me by Sayyidi Maulana Ashraf Thanivi (رح) when I was writing the commentary of Surah Al-Qasas in Ahkamul-Qur'an, the Arabic commentary written under his supervision. It is the last academic discourse of Sayyidi from which I have benefited, as he had completed this work on Rajab 2, 1362 A.H, and after that his sickness intensified and on Rajab 16, 1362, he passed away. إِنَّا لِلَّـهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
Some commentators have observed that although killing of the Qibti was permissible, but prophets take extra care in special cases even in performing permissible acts and avoid them, unless they receive a cue from Allah Ta` ala. On this occasion Sayyidna Musa (علیہ السلام) did not wait for the permission from Allah Ta’ ala and acted on his own. Therefore, in view of his status as a prophet, he maintained that it was a sin on his part, and hence, invoked Allah's pardon. (Ruh)
Ubivši Kopta, Musa, alejhis-selam, zamoli i prizna svoj grijeh: “Gospodaru moj, sebi sam zlo učinio ubivši nevinog čovjeka, pa mi oprosti moj grijeh!” I Uzvišeni Allah oprosti Musau, jer je Allah milostiv i samilostan i milostiv prema onima koji se iskreno pokaju.
Musa cầu khẩn Thượng Đế của Người, tỏ lòng ăn năn về những gì mình đã gây ra: Lạy Thượng Đế, bề tôi đã tự hại chính mình vì đã giết chết tên Qibti, xin Ngài hãy tha thứ tội lỗi của bề tôi. Tức thời Allah trình bày cho Musa biết Ngài đã tha thứ. Quả thật, Ngài sẵn sàng tha thứ cho những ai biết hối cải trong số bầy tôi của Ngài, Ngài luôn khoan dung với họ.
Puis Moïse invoqua son Seigneur tout en reconnaissant sa faute. Il dit: Ô Seigneur, je me suis fait du tort à moi-même en tuant ce Copte. Pardonne donc mon péché. Allah nous montra qu’Il pardonna à Moïse car Il pardonne à ceux de Ses serviteurs qui se repentent et leur fait miséricorde.
Rogando a su Señor y reconociendo su acción, Moisés u dijo: “¡Señor mío! He sido injusto conmigo mismo matando a este copto, perdona mi pecado”. Y Al-lah lo perdonó; ciertamente, Él es Absolvedor de todo aquel que se arrepiente de entre Sus siervos, Él es Misericordioso con ellos.
Mūsā disse, invocando il suo Dio, riconoscendo ciò che aveva fatto: "Dio mio, in verità ho fatto torto a me stesso uccidendo quest'uomo. Perdona il mio peccato". Allāh ci chiarì il fatto che perdonò Mūsā. In verità, Egli è Perdonatore nei confronti dei Suoi sudditi pentiti, Misericordioso con loro.
Musa lalu memanjatkan doa kepada Tuhannya sembari mengakui apa yang telah dilakukannya, “Wahai Tuhanku! Sesungguhnya aku telah menganiaya diriku sendiri karena membunuh orang Qibṭi ini, sebab itu ampunilah dosaku.” Allah lalu menjelaskan kepada kita tentang pengampunan-Nya kepada Musa. Sesungguhnya Dia Maha Pengampun bagi orang-orang yang bertobat di antara hamba-hamba-Nya dan Maha Penyayang kepada mereka.
Musa -aleyhisselam- Rabbine dua edip, ondan sadır olan suçu itiraf ederek şöyle dedi: "Rabbim! Şüphesiz ben bu Kıpti’yi öldürerek kendime zulmettim. Benim günahımı bağışla!” Bunun üzerine Allah Teâlâ Musa -aleyhisselam-’ı bağışladığını beyan etti. Şüphesiz O, kullarından tövbe edeni bağışlar ve onlara merhamet eder.
Nagsabi si Moises habang dumadalangin sa Panginoon niya habang umaamin sa nangyari sa kanya: "Panginoon ko, tunay na ako ay lumabag sa katarungan sa sarili ko dahil sa pagkapatay sa Koptong ito, kaya magpatawad Ka sa akin sa pagkakasala ko." Kaya nilinaw ni Allāh sa atin ang pagpapatawad Niya kay Moises. Tunay na Siya ay ang Mapagpatawad sa sinumang nagbalik-loob kabilang sa mga lingkod Niya, ang Maawain sa kanila.
قَالَ رَبِّ بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيرًا لِّلْمُجْرِمِينَ (He [ Musa ] said, "0 my Lord, since You have favoured me, I will never be a supporter to the sinners." -28:17). When Allah Ta’ ala pardoned this slip of Sayyidna Musa (علیہ السلام) he said in gratitude to Allah Ta` ala that he would never again help a criminal. The second incident of the quarrel had proved that the Isra'ili in whose defense Musa (علیہ السلام) had involved himself in the brawl was quarrelsome. Therefore, by declaring him a criminal he vowed not to help such a person again. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ while explaining this verse, has maintained that the word 'criminals' stands here for infidels. Qatadah has also interpreted the verse in almost the same way. On the basis of these commentaries it seems that actually the Isra'ili, whom Sayyidna Musa (علیہ السلام) had defended, was not a Muslim but he helped him considering that he was an oppressed person.
Rulings
It is worth noting here that this saying of Musa (علیہ السلام) has established two rulings about two issues. One, that even if an oppressed person is a sinner or infidel, he should be helped. The second ruling is that it is not permitted to help any criminal or oppressor. Scholars have argued on the basis of this verse that working in the employment of cruel rulers is also not permitted, for they too would be regarded as their associates. Many citations from the righteous salaf (elders) have also been quoted in support of this argument. (Ruh u1-Ma’ ani) To provide support to the oppressors or to the infidels may take different forms. The different rulings about these forms are laid down in the books of fiqh in detail. This humble writer has also dealt with the subject in his Arabic book Ahkamul-Qur'an with greater elaboration. The scholars interested in the subject may consult it.
This incident happened in the capital of Egypt before Moses received prophethood. One day, he saw an Egyptian and an Israelite fighting with each other. The Israelite called upon Moses (who was an Israelite himself) to help him. Moses wanted to separate them, but the Egyptian turned on Moses who in self-defence, gave him a blow. Accidentally, the blow led to the death of the Egyptian. The Egyptians at that time were committing atrocities on the Israelites on a large scale. In this context, had Moses viewed the matter from the communal point of view, he would have treated it as a heroic feat and boasted about it. But, on the contrary, he was very sorry about the Egyptian’s death. He immediately turned towards God and prayed for His forgiveness. ‘I will never be a helper of the guilty’ means, ‘I will not support anybody without investigating the matter.’ A person’s apparently belonging to an oppressed community and his soliciting support by accusing another person of oppression are not enough to prove that the latter is really an oppressor and that the former (the complainant) is really the oppressed person. Therefore, the right approach on such occasions is for the matter to be properly investigated and support should be extended to a complainant only when, on impartial investigation, his being oppressed has been established.
Sau đó Musa tiếp tục lời cầu xin: Lạy Thượng Đế, với lý do được Ngài ban ân về sức mạnh, sự khôn ngoan và kiến thức cho nên bề tôi quyết sẽ không bao giờ tiếp tay cho những kẻ tội lỗi trong hành động tội tỗi của họ nữa.
Sonra Musa -aleyhisselam- hakkında onun şöyle dua ettiğini haber verdi: "Rabbim! Beni nimetlendirdiğin kuvvet, hikmet ve ilimle, asla günahlarında mücrimlere yardım eden birisi olmayacağım."
Pagkatapos nagpatuloy ang ulat tungkol sa panalangin ni Moises na nagsabi hinggil doon: "Panginoon ko, dahilan sa ibiniyaya Mo sa akin na kalakasan, karunungan, at kaalaman, hindi ako magiging isang tagatulong sa mga salarin sa pagsasalarin nila."
Gospodar je rekao da je Musa, alejhis-selam, dodao na svoju dovu sljedeće: “Allahu, Gospodaru moj, zbog blagodati koje si mi ukazao, snage, znanja i mudrosti, neću više nikad pomoći nijednom čovjeku koji čini prijestupe!”
Moses said, “O my Lord! Due to your blessing me with the ability to repent, among other blessings, I shall never assist any criminal in their crime.”
Poi proseguì con la notizia della preghiera di Mūsā, in cui disse: "Dio mio, poiché mi hai benedetto con la forza, la saggezza e la conoscenza, non aiuterò mai i criminali a commettere crimini".
Kemudian Dia melanjutkan firman-Nya tentang doa Musa yang di dalamnya ia berdoa, “Wahai Tuhanku! Karena Engkau telah memberi karunia kepadaku berupa kekuatan, hikmah, dan ilmu maka aku sekali-kali tidak akan mau menjadi penolong bagi orang-orang jahat dalam melakukan kejahatan mereka.”
Moisés dijo: “¡Señor mío! Por la gracia que me has concedido debido a mi arrepentimiento, entre otras bendiciones, nunca ayudaré a ningún malhechor en su crimen”.
Allah nous rapporte la suite de l’invocation de Moïse qui dit: Ô Seigneur, en raison de la force, de la sagesse et de la science dont Tu m’as fait don, je ne soutiendrai jamais les criminels.
Quando accadde, da parte sua, ciò che accadde, uccidendo l'egiziano, restò in città guardingo, facendo attenzione a ciò che sarebbe potuto capitargli. Ecco che colui che gli chiese aiuto, il giorno precedente, contro il suo nemico egiziano, gli chiese di uccidere un altro nemico egiziano. Mūsā gli disse: "In verità, sei un tentatore e un evidente sviatore".
After the incident of killing the Copt, Moses awoke in the morning anxious as to what may happen. Suddenly, the very same person who had sought his aid and assistance against an enemy Copt the previous day, was now seeking his assistance against another Copt. Moses said to him, “Indeed, you are misguided and a clear inciter!”
Tatkala sudah terjadi apa yang terjadi padanya, yaitu pembunuhan terhadap orang Qibṭi, Musa pun mulai merasa takut di kota itu sembari menunggu apa yang akan terjadi. Namun, tiba-tiba orang yang meminta tolong darinya dalam menghadapi musuhnya dari kaum Qibṭi kemarin meminta tolong lagi untuk menghadapi orang Qibṭi yang lain. Musa lantas berkata kepadanya, “Sesungguhnya engkau benar-benar dalam penyimpangan dan kesesatan yang nyata.”
Después del incidente del asesinato del copto, Moisés u se despertó esa mañana temeroso y ansioso por lo que podría pasar. De repente, la misma persona que había pedido su ayuda y asistencia contra un copto enemigo el día anterior, estaba ahora pidiendo su ayuda contra otro copto. Moisés u le dijo: “¡No cabe duda de que tú estás en un error y eres un claro incitador!”
Tako bi, i Musa, alejhis-selam, osvanu u faraonovom gradu prestrašen, pun zebnje. Očekivao je šta će se dogoditi. Nedugo zatim ugledao je svog sunarodnika koji je od njega jučer zatražio pomoć protiv Kopta: i danas poziva Musaa u pomoć protiv drugog Kopta. Musa mu reče: “Ti si u pravoj zabludi!”
Kaya noong nangyari sa kanya ang nangyari na pagkapatay sa Kopto, siya sa lungsod ay naging kinakabahang nag-aantabay sa kung ano ang mangyayari, saka biglang ang humingi sa kanya ng tulong at pag-aadya laban sa kaaway nitong Kopto kahapon ay nagpapatulong na naman sa kanya laban sa iba pang Kopto. Nagsabi sa kanya si Moises: "Tunay na Ikaw ay talagang may kalisyaan at pagkaligaw na maliwanag."
Le lendemain du meurtre, Moïse se déplaça en ville avec méfiance et dans l’attente de ce qui allait se passer. C’est alors que le même Israélite qui l’avait appelé au secours la veille l’appela de nouveau à l’aide contre un autre Copte. Moïse lui répondit: Tu es certainement un trompeur et un provocateur déclaré.
Bir Kıpti'yi öldürmesinin ardından, korku içinde neler olacağını gözetleyerek şehirde sabahladı. Bir de baktı ki, daha dün Kıpti düşmanına karşı kendisinden yardım ve destek isteyen kimse, başka bir Kıpti’ye karşı yine ondan yardım istiyordu. Musa -aleyhisselam- ona şöyle dedi: “Şüphesiz sen apaçık bir azgınlık ve sapıklık içindesin.”
Sau những gì đã xảy ra từ vụ giết chết một người Qibti khiến Musa một buổi sáng khi vào thành phố luôn sợ hãi, ngó chừng. Bỗng nhiên Y thấy kẻ đã yêu cầu mình tiếp tay ngày hôm qua lại yêu cầu tiếp tay cho hắn để đánh bại một người Qibti khác. Do đó Musa nói với hắn: Rõ thật ngươi là một tên chuyên dắt người ta đi lầm lạc một cách hiển nhiên.
How the Secret of this Killing became known
Allah tells us that when Musa killed that Coptic,
فِى الْمَدِينَةِ خَآئِفاً
(he became afraid in the city) meaning, of the consequences of his action,
يَتَرَقَّبُ
(looking about) means, turning around and watching out, waiting for the consequences of his action to befall him. He went out and about, and saw the man who sought his help the day before, fighting with another Coptic. When Musa passed by him, he called for his help again, against this other Coptic. Musa said to him:
إِنَّكَ لَغَوِىٌّ مُّبِينٌ
(Verily, you are a plain misleader!) meaning, `you obviously lead people astray and are very evil.' Then Musa intended to attack that Coptic, but the Israelite -- because of his own cowardice and weakness -- thought that Musa wanted to hit him because of what he had said, so he said, in self-defence --
يمُوسَى أَتُرِيدُ أَن تَقْتُلَنِى كَمَا قَتَلْتَ نَفْساً بِالاٌّمْسِ
(O Musa! Is it your intention to kill me as you killed a man yesterday) Nobody except him and Musa, peace be upon him, knew about it, but when the other Coptic heard this, he took the news to Fir`awn's gate and told him about it. So Fir`awn came to know of it, and he became very angry and resolved to kill Musa, so he sent people after him to bring him to him.
Musa -aleyhisselam- kendisine ve İsrailoğulları'ndan olan kişiye düşman olan Kıpti'yi yakalamak istediği zaman, İsrailoğulları'ndan olan kişi; "Şüphesiz sen azgın birisin!" dediğini duyduğu Musa’nın, kendisini yakalamak istediğini zannederek Musa’ya: "Daha dün bir kişiyi öldürdüğün gibi beni de öldürmek mi istiyorsun? Sen, düşman olan kimselerin arasını ıslah eden kimselerden biri değil, ancak yeryüzünde insanları öldüren ve zulmeden zorba bir kimse olmak istiyorsun.” dedi.
Tatkala Musa -'alaihissalām- hendak mencengkeram orang Qibṭi yang merupakan musuhnya dan musuh Bani Israil itu, orang Qibṭi tersebut mengira bahwa Musa akan memukulnya juga ketika dia mendengar Musa berkata, "Sesungguhnya engkau benar-benar dalam penyimpangan yang nyata", maka dia berkata kepada Musa, “Apakah engkau bermaksud membunuhku sebagaimana engkau telah membunuh orang kemarin, engkau tidaklah bermaksud melainkan menjadi seorang yang sewenang-wenang di bumi ini, membunuh dan menganiaya manusia, dan engkau tidak bermaksud untuk menjadi penengah di antara orang-orang yang sedang bertikai.”
Entonces, cuando u quiso golpear al copto, que era su enemigo y del que lo llamaba, el copto dijo: “¿Intentas matarme como lo hiciste con otro ayer? Solo deseas convertirte en un tirano en la Tierra, matando y oprimiendo a la gente, no tienes ningún deseo de ser de aquellos que establecen el orden entre los que tienen disputas”.
Kaya noong nagnais si Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – na sumunggab sa Kopto na isang kaaway para sa kanya at para sa Israelita, nagpalagay ang Israelita na si Moises ay nagnanais na sumunggab sa kanya noong nakarinig siya rito na nagsasabi: "Tunay na Ikaw ay talagang isang lisyang malinaw." Kaya nagsabi siya kay Moises: "Nagnanais ka ba na pumatay sa akin tulad ng pagpatay mo sa isang tao kahapon? Wala kang ninanais kundi na ikaw ay maging isang mapaniil sa lupain: pumapatay ka ng mga tao at lumalabag ka sa katarungan sa kanila. Hindi ka nagnanais na ikaw ay maging kabilang sa mga tagapagsaayos sa pagitan ng mga nagkakaalitan."
So when Moses (peace be upon him) intended to strike the Copt who was his and the caller’s enemy, the Copt said: “Do you intend to kill me just like you killed another yesterday? You only wish to become a tyrant on Earth by killing people and oppressing them; you have no desire to be one of those who reconcile between those who dispute!”
Pošto je poslanik Musa, alejhis-selam, htio nasrnuti na Kopta, koji je njegov neprijatelj i neprijatelj njegova sunarodnika, njegov sunarodnik pomisli da Musa želi njega dohvatiti zato što je rekao: “Ti si, zbilja, u pravoj zabludi!” Tako je pomislio i obratio se Musau: “Musa, zar ćeš ubiti i mene kao što si jučer ubio čovjeka? Ti hoćeš na Zemlji silu provoditi, te ubijati ljude bez ikakva prava; ti ne želiš miriti zavađene!”
Và khi Musa muốn túm lấy tên Qibti, kẻ thù của Y và của người Israel, nhưng tên Israel lại nghĩ rằng Musa muốn tấn công hắn vì hắn nghe được Musa nói: {“Rõ thật, mày là một tên chuyên dắt người ta đi lạc!”} nên hắn nói với Musa: Mày muốn giết chết tao giống như mày đã giết chết một người ngày hôm qua hay sao, mày chỉ muốn là trở thành một tên tàn bạo trong xứ, giết người và áp bức họ chớ mày không muốn trở thành một người hòa giải giữa những kẻ đối địch nhau.
Quando Mūsā, pace a lui, tentò di uccidere l'egiziano, suo nemico e nemico dell'israelita, l'israelita pensò che Mūsā volesse fare del male anche a lui, quando lo sentì dire: (in verità, tu sei un evidente tentatore). Disse a Mūsā: "Vuoi uccidermi come hai ucciso un uomo ieri? Non vuoi essere altro che un tiranno in terra, uccidendo la gente e facendo loro torto, e non vuoi essere tra i benefattori, coloro che pacificano i due contendenti".
Puis quand Moïse voulut frapper le Copte, qui était son ennemi et l’ennemi de son compatriote israélite, cet autre Copte crut que Moïse allait s’en prendre à lui et lui dit: Veux-tu me tuer comme tu as tué cet homme hier. Tu ne recherches qu’à être un tyran sur Terre qui tue et persécute les gens. Tu ne recherches pas à réconcilier les adversaires.
E quando la notizia si diffuse, un uomo venne di fretta dall'altra parte della città, per pietà nei confronti di Mūsā, poiché lo stavano inseguendo. Disse: "O Mūsā, in verità i cortigiani del popolo del Faraone si stanno consultando per ucciderti; esci dalla città, in verità sono tuo consigliere, per pietà nei tuoi confronti; se dovessero raggiungerti, ti ucciderebbero".
وَجَآءَ رَجُلٌ
(And there came a man) He is described as being a man because he had the courage to take a different route, a shorter route than those who were sent after Musa, so he reached Musa first and said to him: "O Musa,
إِنَّ الْمَلاّ يَأْتَمِرُونَ بِكَ
(Verily, the chiefs are taking counsel together about you.)," meaning, `they are consulting with one another about you.'
لِيَقْتُلُوكَ فَاخْرُجْ
(to kill you, so escape.) means, from this land.
إِنِّى لَكَ مِنَ النَّـصِحِينَ
(Truly, I am one of the good advisers to you.)
Bu haber yayılınca, şehrin diğer ucundan bir adam, Musa -aleyhisselam-’ın yakalanmasından endişelenerek ona karşı merhametinden hızlıca geliverdi ve şöyle dedi: “Ey Musa! Firavun'un kavminin ileri gelenleri senin öldürülmen için istişare ediyorlar. Çabuk bu ülkeyi terk et! Şüphesiz ben, sana merhamet ederek seni yakalayıp öldürmemeleri için sana nasihat ediyorum."
Lorsque la nouvelle se répandit, un homme vint en courant de l’autre bout de la ville afin d’éviter à Moïse d’être poursuivi. Il lui dit: Ô Moïse, les nobles du peuple de Pharaon se concertent afin de te tuer. Sors donc de la ville. Je suis quelqu’un qui te conseille afin de ne pas te voir pris puis tué.
A man came rushing from the far end of the city, fearing persecution against Moses. He said, “O Moses! Indeed, the leaders of the people of Pharaoh are holding counsel regarding your killing, so leave the city. I am one of those who wish well for you and I fear that they may seize and kill you.”
Ketika berita tersebut tersebar maka datanglah seseorang dari ujung kota dengan tergesa-gesa karena mengkhawatirkan Musa akan ditangkap dan dikejar, dia berkata, “Wahai Musa! Sesungguhnya para pembesar dari kaum Firaun sedang bermusyawarah untuk membunuhmu. Sebab itu, keluarlah dari negeri ini, sesungguhnya aku termasuk golongan orang-orang yang memberimu nasihat karena merasa kasihan kepadamu apabila mereka menangkap dan membunuhmu.”
Noong lumaganap ang ulat at may dumating na isang lalaki mula sa pinakamalayo ng lungsod, na nagmamadali dala ng pagkahabag kay Moises sa [gagawing] pag-uusig. Nagsabi ito: "O Moises, tunay na ang mga maharlika kabilang sa mga tao ni Paraon ay nagsasanggunian hinggil sa pagpatay sa iyo kaya lumisan ka mula sa bayan. Tunay na ako para sa iyo ay kabilang sa mga tagapayo dala ng pagkahabag sa iyo na baka maabutan ka nila para patayin ka nila."
Kad se pročulo šta se dogodilo, nekakav čovjek dotrča s kraja grada i izvijesti Musaa, alejhis-selam: “Glavešine ovog grada dogovaraju se da te smaknu – zato izlazi, bježi, jer ja sam tebi valjani, sažaljivi savjetnik.” Rekao je to Musau kako bi pobjegao i umakao potjeri.
Un hombre vino corriendo desde el otro extremo de la ciudad, temiendo la persecución contra u, y le dijo: “¡! Ciertamente, los líderes del pueblo del Faraón se confabularon para matarte, así que huye de la ciudad. Estoy entre los que te desean lo mejor y temo que te encuentren y te maten”.
Và khi thông tin bị lan truyền ra thì có một người đàn ông ở cuối thành phố vì thương hại Musa đã nhanh chóng chạy đến và nói: Hỡi Musa, các vị tù trưởng của dân chúng Fir'awn đang họp nhau bàn về chuyện để giết Ngươi, vì vậy ta khuyên Ngươi hãy mau ra khỏi nơi này, ta lo sợ việc chúng truy sát Ngươi.
Entonces, actuó de acuerdo al consejo del hombre que le deseaba el bien y dejó la ciudad con temor y cautela por lo que pudiera suceder. Dijo, rogando a su Señor: “Señor mío, protégeme de los opresores, para que no me hagan daño”.
Tako Musa, alejhis-selam, posluša savjet onog čovjeka i iz grada pobježe, prepun zebnje, strepeći da će ga uhvatiti faraonovi ljudi. Obratio se Svemogućem Allahu da ga spasi od ljudi koji čine nasilje, te da mu nikakvo zlo ne mogu nanijeti.
The next day Moses found that the same Israelite was fighting with another Egyptian. This gave a clear indication that he was a quarrelsome person and was in the habit of picking quarrels with someone or the other every day. So, inspite of his being an Israelite, Moses held him guilty. The proof of the Israelite’s being guilty was further strengthened by the fact that, when the Israelite found that Moses was not supporting him on that day and was on the contrary blaming him, he stooped to meanness. In an irresponsible manner, he revealed the secret of the previous day’s killing, which till then had not come to anybody’s knowledge. When the killer’s name was made public by the Israelite, many people heard about it. In a few days the news spread everywhere. Ultimately, there was a discussion among the rulers about killing Moses. One virtuous man who came to know about it, met Moses secretly and advised him that it would be better if he went away. So, he left Egypt and set forth for Midian (Madyan). Midian was situated on the west coast of the Gulf of Aqaba and outside the limits of Pharaoh’s empire.
Moïse écouta le conseil de cet homme et sortit du pays en surveillant ses arrières. Il invoqua Allah en ces termes: Ô Seigneur, sauve-moi des gens injustes et empêche-les de m’atteindre.
Nghe theo lời khuyên của người đàn ông, Musa bỏ trốn đi nơi khác với tâm trạng lo sợ gặp phải chuyện không may nên Người cầu khẩn Thượng Đế của mình: Lạy Thượng Đế, xin Ngài giải cứu bề tôi thoát khỏi đám người làm điều sai quấy, khiến họ không hãm hại được bề tôi.
Così Mūsā accettò il consiglio dell'uomo, e lasciò il paese spaventato e guardingo; disse, invocando il suo Dio: "Dio mio, salvami dal popolo trasgressore, in modo che non mi facciano del male".
Musa -aleyhisselam- kendisine nasihat eden adamın sözünü yerine getirdi. Korku içinde o ülkeden çıktı ve başına ne geleceğini bekleyerek Rabbine şöyle dua etti: "Rabbim! Beni bu zalim topluluğun elinden kurtar, bana bir kötülükleri dokunmasın."
So Moses acted according to the instruction of the well-wishing man and left the city in fear and anxiety over what may happen. He said, beseeching his Lord, “O my Lord! save me from the oppressive nation, so that they cannot harm me.”
Kaya sumunod si Moises sa utos ng lalaking tagapayo saka lumisan siya mula sa bayan habang kinakabahang nag-aantabay kung ano ang mangyayari sa kanya. Nagsabi siya habang dumadalangin sa Panginoon niya: "Panginoon ko, iligtas Mo ako mula sa mga taong tagalabag sa katarungan para hindi sila makapagpaabot sa akin ng isang kasagwaan.
Kemudian Musa mengikuti ucapan pemberi nasihat tersebut. Lalu dia keluar dari negeri itu dalam keadaan takut sembari menunggu dengan cemas apa yang akan terjadi kepadanya. Lalu ia berdoa kepada Tuhannya, “Wahai Tuhanku! Selamatkanlah aku dari kaum yang zalim, sehingga mereka tidak mencelakakanku.”
Musa, peace be upon him, in Madyan, and how He watered the Flocks of the Two Women
When the man told Musa about how Fir`awn and his chiefs were conspiring against him, he left Egypt on his own. He was not used to being alone, because before that he had been living a life of luxury and ease, in a position of leadership.
فَخَرَجَ مِنْهَا خَآئِفاً يَتَرَقَّبُ
(So he escaped from there, looking about in a state of fear.) meaning, turning around and watching.
قَالَ رَبِّ نَجِّنِى مِنَ الْقَوْمِ الظَّـلِمِينَ
(My Lord! Save me from the people who are wrongdoers!) means, from Fir`awn and his chiefs. It was mentioned that Allah sent to him an angel riding a horse, who showed him the way. And Allah knows best.
وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَآءَ مَدْيَنَ
(And when he went towards (the land of) Madyan,) means, he took a smooth and easy route -- and he rejoiced because of that.
قَالَ عَسَى رَبِّى أَن يَهْدِيَنِى سَوَآءَ السَّبِيلِ
(he said: "It may be that my Lord guides me to the right way.") meaning, the most straight route. And Allah did indeed do that, for He guided him to the straight path in this world and the Hereafter, and caused him to be guided and to guide others.
وَلَمَّا وَرَدَ مَآءَ مَدْيَنَ
(And when he arrived at the water (a well) of Madyan,) means, when he reached Madyan and went to drink from its water, for it had a well where shepherds used to water their flocks,
وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِن دُونِهِمُ امْرَأَتَينِ تَذُودَانِ
(he found there a group of men watering, and besides them he found two women who were keeping back.) means, they were stopping their sheep from drinking with the sheep of those shepherds, lest some harm come to them. When Musa, peace be upon him, saw them, he felt sorry for them and took pity on them.
قَالَ مَا خَطْبُكُمَا
(He said: "What is the matter with you") meaning, `why do you not water your flocks with these people'
قَالَتَا لاَ نَسْقِى حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعَآءُ
(They said: "We cannot water until the shepherds take...") meaning, `we cannot water our flocks until they finish.'
وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ
(And our father is a very old man.) means, `this is what has driven us to what you see.'
فَسَقَى لَهُمَا
(So he watered (their flocks) for them, )
ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّى لِمَآ أَنزَلْتَ إِلَىَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ
(then he turned back to shade, and said: "My Lord! Truly, I am in need of whatever good that You bestow on me!")
إِلَى الظِّلِّ
(to shade,) Ibn `Abbas, Ibn Mas`ud and As-Suddi said: "He sat beneath a tree." `Ata' bin As-Sa'ib said: "When Musa said:
رَبِّ إِنِّى لِمَآ أَنزَلْتَ إِلَىَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ
("My Lord! Truly, I am in need of whatever good that You bestow on me!") the women heard him."
E quando Mūsā partì, diretto alla città di Medyen, disse: "Forse il mio Dio mi guiderà alla strada migliore, in modo da non smarrirla".
And when he walked heading towards Madyan, he said, “I hope in my Lord that He guides me towards the best path from which I do not stray.”
Ketika ia mulai berjalan menuju negeri Madyan, dia berkata,”Semoga Tuhanku menunjukkan kepadaku jalan yang terbaik, sehingga aku tidak tersesat.”
Y cuando se dirigía hacia Madián, dijo: “Espero que mi Señor me guíe por el camino correcto”.
I kad se, bježeći od faraona, zaputio ka Medjenu rekao je: “Možda će me Allah, Gospodar moj, naputiti na najbolji put s kojeg neću skrenuti!”
Noong humayo siya nang nakaharap ang mukha niya sa dako ng Madyan ay nagsabi siya: "Marahil ang Panginoon ko ay gagabay sa akin tungo sa pinakamabuting daan para hindi ako maligaw palayo roon."
Medyen tarafına yüzünü çevirip ilerlediği zaman şöyle dedi: "Umarım Rabbim beni en hayırlı yola yönlendirir de ondan asla sapmam."
Và khi Y đi về hướng của địa phận Madyan, Y nói: Không chừng Thượng Đế của Ta sẽ hướng dẫn Ta đi theo con đường tốt đẹp nhất, sẽ không khiến Ta đi lạc.
Lorsqu’il prit la direction de Madyan, Moïse dit: J’espère qu’Allah m’orientera vers le chemin du bien et que je ne m’en égarerai pas.
Commentary
وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاءَ مَدْيَنَ (And when he set out towards Madyan - 28:22). Madyan (مَدْيَنَ ) is the name of a city in Sham (a large territory now consisting of Syria, Jordan, Lebanon and Palestine) which was named after Madyan, the son of Ibrahim (علیہ السلام) . This area was outside the empire of the Pharaoh. It was eight days journey from Egypt. When Sayyidna Musa (علیہ السلام) was taken over by the natural fright of the pursuing army of the Pharaoh, which was not in conflict either with the prophethood or with trust in Allah, he resolved to leave Egypt. Perhaps he decided to proceed toward Madyan because it was a habitation of the descendants of Sayyidna Ibrahim (علیہ السلام) and he was also his progeny.
When Sayyidna Musa (علیہ السلام) left Egypt, he was in a condition that he had neither any provisions for the journey nor any baggage, and also he did not know the route. In this state of helplessness he turned to Allah Ta` ala and asked عَسَىٰ رَبِّي أَن يَهْدِيَنِي سَوَاءَ السَّبِيلِ (I hope my Lord will guide me to the straight path - 28:22), Allah Ta` ala accepted this prayer. Scholars have observed that the only food Musa علیہ السلام had during this journey was the leaves of trees. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has said that this was the first trial and test of Sayyidna Musa (علیہ السلام) . Details of trials and tests of Musa (علیہ السلام) have already been described under Surah Taha while quoting a lengthy hadith.
Cuando llegó a la aguada de Madián, se encontró con un grupo de personas dando de beber a su ganado. También vio a dos mujeres a poca distancia, deteniendo a su ganado a distancia del agua hasta que el resto de la gente se fuera. u les preguntó: “¿Por qué no abrevan su ganado junto con el resto de la gente?” Ellas le dijeron: “Es nuestra costumbre llegar y no abrevar a nuestro rebaño hasta que los pastores se dispersen, por temor a mezclarnos con ellos. Nuestro padre es un anciano y ya no puede dar de beber al ganado, así que nos vemos obligadas a hacerlo nosotras”.
Tatkala dia sampai di mata air negeri Madyan, tempat penduduknya mengambil air minum, ia bertemu dengan sekelompok orang yang sedang memberi minum hewan ternak mereka. Dia mendapati di antara mereka dua wanita yang menahan kambing-kambing mereka berdua dari air sampai semua orang selesai mengambil air. Musa -'alaihissalām- berkata kepada keduanya, “Kenapa kalian tidak mengambil air bersama orang lain?” Kedua wanita itu berkata, “Kami sudah biasa menunggu agak jauh dan tidak mengambil air hingga semua penggembala pergi karena tidak ingin bercampur baur dengan mereka, sementara ayah kami sudah tua renta, tidak mampu mengambilkan air, sehingga terpaksa kamilah yang mengambil air untuk kambing-kambing kami.”
Arrivé au point d’eau de Madyan où les gens puisaient l’eau qui leur était nécessaire, il trouva un groupe de gens qui donnaient à boire à leur bétail et deux femmes en retrait qui retenaient leurs bêtes, attendant que les autres aient fini. Moïse leur dit: Pourquoi n’abreuvez-vous pas vos bêtes en même temps que les gens ? Elles lui répondirent: Il est de notre habitude d'attendre que les bergers partent, afin de ne pas nous mêler à eux. Comme notre père est très âgé, il ne peut s’acquitter de cette tâche et nous sommes contraintes de le remplacer.
Noong dumating siya sa tubigan ng Madyan na iniinuman nila, nakatagpo siya ng isang pangkat ng mga tao na nagpapainom ng mga hayupan nila at nakatagpo siya bukod pa sa kanila ng dalawang babaing pumipigil sa mga tupa nilang dalawa sa tubig hanggang sa makapagpainom ang mga tao. Nagsabi sa kanilang dalawa si Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan: "Ano ang lagay ninyong dalawa na hindi kayo nagpapainom kasama ng mga tao?" Nagsabi silang dalawa sa kanya: "Ang nakagawian namin ay na maghinay-hinay kami kaya hindi kami nagpapainom hanggang sa lumisan ang mga pastol dahil sa pangingilag sa pakikihalubilo sa kanila. Ang ama namin ay isang matandang lubha na sa edad; hindi siya nakakakaya na magpainom kaya napilitan kami sa pagpapainom sa mga tupa namin."
When he reached the waterhole of Madyan he found a group of people watering their livestock. He also found two women a little distance away, stopping their livestock from the water until the rest of the people finished. Moses asked them: “Why is it that you do not water your livestock along with the rest of the people?” They said to him, “It is our habit that we arrive but do not water until the shepherds disperse, fearing mixing in with them. Our father is an aged man; he cannot water the livestock, so we are compelled to do it ourselves.”
İnsanların su aldıkları Medyen suyuna ulaştığı zaman, hayvanlarını sulayan bir insan topluluğuyla karşılaştı. Orada insanların sulamalarını bitirene kadar, koyunlarını sulamayıp onlardan uzakta duran iki kadın gördü. Musa -aleyhisselam- o iki kadına, "Neden insanlarla beraber hayvanlarınızı sulamıyorsunuz?" diye sordu. Onlar da cevap olarak: “Çobanlarla iç içe bulunmaktan sakınarak acele etmeden onlar ayrılana kadar hayvanları sulamamak bizim alışkanlığımızdır. Babamız, hayvanlara su vermeye gücü yetmeyen yaşı büyük ihtiyar bir adamdır. Bu yüzden koyunlarımızı sulamaya biz mecbur kaldık.'' diye cevap verdiler.
Quando raggiunse l'acqua di Medyen, dalla quale attingevano, trovò un gruppo di persone che abbeverava il loro bestiame, e trovò due donne in disparte che impedivano alle loro pecore di bere finché la gente non avesse terminato. Mūsā, pace a lui, disse loro: "Perché non abbeverate le vostre pecore assieme alla gente?" Gli dissero: "È nostra abitudine attendere finché non vadano via i pastori, evitando il contatto con loro, e nostro padre è un uomo anziano, che non è in grado di abbeverare le pecore, quindi siamo costrette ad abbeverare noi stesse le nostre pecore".
Và khi Y đến địa điểm có nguồn nước mà dân chúng thường xuyên đến múc nước tại đó thuộc địa phận Madyan thì Y thấy có một đám người đang múc nước cho vật nuôi của họ uống. Và Y thấy hai người phụ nữ đang cố giữ đàn cừu của mình khỏi nguồn nước cho đến khi mọi người múc nước xong, vì vậy Musa đến hỏi hai nữ: Hai cô gặp chuyện gì sao không múc nước cùng với dân chúng vậy? Hai nữ trả lời: Chúng tôi thường chờ đợi mọi người múc nước và rời khỏi chỗ đó, để tránh hòa lẫn với họ, bởi cha của chúng tôi đã già yếu không thể múc nước cho đàn cừu uống được, chính vì vậy bắt buộc chúng tôi phải múc nước cho đàn cừu uống.
(And when he arrived at the waters of Madyan, he found a large number of people watering (their animals) - 28:23) مَاءَ مَدْيَنَ (waters of Madyan) refers to the well from where people of that place used to make their animals drink water. وَوَجَدَ مِن دُونِهِمُ امْرَأَتَيْنِ تَذُودَانِ (found, aloof from them, two women keeping back (their animals) - 23). That is he saw two girls stopping their goats from going to the water, so that they did not get mixed up with other goats.
قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۖ قَالَتَا لَا نَسْقِي حَتَّىٰ يُصْدِرَ الرِّعَاءُ ۖ وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ (He said, "What is the matter with you?" They said, "We cannot water (our animals) unless the shepherds bring (their animals) back and our father is very old man." -28:23). The word خَطب Khatb means "matter". The sense is that Sayyidna Musa (علیہ السلام) asked the two girls ` What was it that you are stopping your goats from coming to the well for drinking water like other goats? The two girls answered that, in order to avoid mixing with men-folk, they used to make their goats wait until men had left the place after watering their animals. The question arose here whether they did not have any male member in the family to do this job . The girls answered this question on their own by saying that their father was very old and could not perform this job. This is why they were doing the job.
Some very important points are learnt by this incident. One, that it was the practice of the prophets to help the weak. Sayyidna Musa (علیہ السلام) saw that two girls had brought their goats for drinking water, but they were unable to find room because of the rush of people. Therefore, he asked them about their problem. Two, that there is no harm to talk to stranger women, if no mischief is involved. Three, that although this incident had happened when hijab was not enjoined, a situation that continued even in the early days of Islam (hijab was enjoined in Madinah after the Hijrah), but the underlying spirit of hijab, i.e the natural instinct of modesty and bashfulness, was there even in those days. Because of this natural instinct the two girls preferred hardship rather than getting mixed with men-folk. Four, that it was not considered desirable for women even in those days to go out and perform such type of duties. It was for this reason that they put forward the justification that their father was very old and weak.
A pošto Musa stiže medjenskoj vodi, zateče tu skupinu ljudi koja na njoj stoku poji, a zateče i dvije djevojke od njih odvojene, koje su branile svom stadu prilaz vodi. Bespomoćne, nisu se mogle miješati s muškarcima pa su čekale da oni napoje svoju stoku. Vidjevši nemoćne djevojke, Musa se sažali i upita: “Šta je s vama dvjema?” “Ne možemo se miješati s pastirima, pa čekamo da oni napoje svoju stoku”, odgovoriše djevojke. “A naš otac je starac oronuli, nije u stanju napojiti našu stoku, pa smo prisiljene same to učiniti."
Ebbe pietà di loro e fece abbeverare le loro pecore; poi andò all'ombra per riposarsi e invocò il suo Dio per esporre il suo bisogno, e disse: "Dio mio, in verità ho bisogno del bene che mi hai concesso"
Onda sa Musa na njih dvije sažali te napoji njihovu stoku a zatim se zaputi prema hladu jednog drveta, sjede i zamoli svog Gospodara: “Allahu, Gospodaru moj, potrebna mi je bilo kakva pomoć.”
O ikisine merhamet ederek onların koyunlarını suladı. Sonra da yanlarından ayrılıp bir gölgeye giderek orada dinlendi. Sonra da Rabbine ihtiyacını sunarak şöyle dedi: "Rabbim! Senin bana göndereceğin her türlü hayra muhtacım.''
So he felt pity for them and watered their livestock for them. He then took shelter in the shade and rested there, beseeching Allah and presenting his need to him, saying, “O my Lord! Indeed I am for any and every goodness you send down to me in dire need for and it is my only recourse.”
Moïse eut de la compassion pour elles et abreuva leurs ovins, puis il alla se reposer à l’ombre et invoqua Allah afin qu’Il comble ses besoins. Il dit: Ô Seigneur, j’ai grand besoin de tout bien que tu feras descendre sur moi.
Kaya naawa siya sa kanilang dalawa saka nagpainom siya para sa kanilang dalawa ng mga tupa nila. Pagkatapos lumisan siya patungo sa lilim at nagpahinga roon. Dumalangin siya sa Panginoon sa pamamagitan ng pagpapahiwatig ng pangangailangan niya kaya nagsabi siya: "Panginoon ko, tunay na ako sa pinababa Mo sa akin na anumang mabuti ay nangangailangan."
Moses’s departure took him on a journey towards an unknown destination. Moses had the same intense feelings as a believer’s heart experiences under such circumstances. Proceeding on the strength of prayers, he reached Midian after a ten day journey. Following his urge to help the weak, Moses helped the two girls of Madyan. The father of the girls was an elderly gentleman who belonged to the progeny of Abraham through his son Midyaan. Incidentally, Moses also belonged to the progeny of Abraham through his son Isaac (Ishaq), which made them blood relations. At that time, this prayer spontaneously fell from Moses’s lips, ‘Lord, I am truly in need of whatever blessing You may send down for me.’ This prayer shows the condition of a believer in such circumstances. He entrusts all his affairs to the care of God. He has the firm belief that whatever a man receives comes from God, and that whatever is received from God is ‘good’.
وَلَمَّا وَرَدَ مَاءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُونَ
فَسَقَىٰ لَهُمَا (So he (Musa) watered (their animal) for their sake - 28:24). That is Sayyidna Musa (علیہ السلام) took pity on the girls and drew out 'water from the well and satiated their goats. It is reported in some narrations that the shepherds after making their cattle drink water used to place a very heavy stone on the mouth of the well to make it unusable, and hence these girls would have only the left over water for their herd. The stone was so heavy that ten men together could move it, but Sayyidna Musa (علیہ السلام) removed it all by himself, and drew water from the well. Perhaps for this reason one of the two girls reported to her father that Sayyidna Musa was very strong. (Qurtubi)
ثُمَّ تَوَلَّىٰ إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ (Then he turned to a shade and said, "0 my Lord, I am in need of whatever good you send down to me." - 28:24). Sayyidna Musa (علیہ السلام) did not have any food for the last seven days. He came under the shade of a tree and prayed to Allah describing his condition and need in an exquisite manner. The word Khair is sometimes used for wealth as in the case of إِن تَرَكَ خَيْرًا الْوَصِيَّةُ (he leaves some wealth - 2:180). Sometimes it is used for strength like أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ they better, or the people of Tubba - 44:37) and sometimes for food as in the verse under reference. (Qurtubi)
Entonces, se apiadó y dio de beber al ganado por ellas. Al terminar se refugió a la sombra y allí descansó, suplicándole a Al-lah y expresándole su necesidad, diciendo: “¡Señor mío! Ciertamente, yo estoy necesitado de todas y cada una de las bendiciones que me envíes para cubrir mis necesidades; son mi único recurso”.
Vì thương xót cho hai cô gái nên Musa ra tay múc nước giúp. Sau đó Người tiến về phía bóng cây để nghĩ ngơi, và tiếp đó Người cầu khẩn Thượng Đế của mình với mong muốn được giúp đỡ: Lạy Thượng Đế, bề tôi đang cần bất kỳ điều tốt nào mà Ngài sắp ban cho.
Maka, Musa -'alaihissalām- merasa kasihan kepada keduanya dan mengambilkan air untuk kambing mereka, kemudian dia menuju tempat teduh untuk beristirahat dan berdoa kepada Tuhannya dengan mengeluhkan kebutuhannya, “Wahai Tuhanku! Sesungguhnya aku membutuhkan kebaikan yang Engkau turunkan kepadaku.”
Cuando ellas regresaron, le informaron a su padre sobre , entonces él envió a una de ellas para invitarlo a su casa. Ella se le acercó caminando con recato, diciendo: “Ciertamente, mi padre te invita a conocerlo, con la intención de recompensarte por dar de beber a nuestro ganado por nosotras”. Cuando u se presentó ante su padre y le habló de su situación, el hombre lo tranquilizó diciéndole: “No temas por haberte escapado del Faraón y su gente. No tienen autoridad sobre Madián, así que estás a salvo de los opresores”.
Khi hai cô gái trở về nhà kể lại sự việc với cha mình về việc làm của Người. Thế là người cha cử một trong hai con gái đi mời Người đến nhà. Cô gái đến gặp Musa với dáng vẻ ngượng ngùng, nói: Quả thật cha tôi mời anh đến gặp người để người ban thưởng anh về công ơn mà anh đã múc nước giúp chúng tôi. Musa đến gặp người cha của hai cô gái và kể lại cho ông ta nghe về câu chuyện của mình. Nghe xong ông trấn an Người: Chớ sợ hãi, cậu đã thoát khỏi binh lính ác ôn của tên Fir'awn rồi. Quả thật, bọn họ không có quyền hành trên vùng đất Madyan này, lại càng không thể gây hại được cậu.
Les deux femmes partirent raconter à leur père leur rencontre avec Moïse et il lui envoya l’une d’elles l’appeler.
Elle vint à lui timidement et lui dit: Mon père t’appelle afin de te récompenser pour avoir abreuvé nos bêtes. Lorsque Moïse se présenta à leur père et lui apprit d’où il venait, le vieil homme le rassura en lui disant: Ne crains rien, tu as échappé aux gens injustes que sont Pharaon et ses notables car ils n’ont aucune autorité sur Madyan et ils ne pourront donc pas t’atteindre.
Kaya noong nakaalis silang dalawa ay nagbalita silang dalawa sa ama nilang dalawa hinggil kay Moises, saka nagsugo naman iyon sa isa sa kanilang dalawa patungo sa kanya upang mag-anyaya sa kanya. Dumating sa kanya ito, na naglalakad nang nahihiya. Nagsabi ito: "Tunay na ang ama ko ay nag-aanyaya sa iyo na pumunta ka sa kanya sa layunin na gumanti siya sa iyo ng pabuya mo sa pagpainom mo [sa kawan] para sa amin." Kaya noong dumating si Moises sa ama nilang dalawa at nagbalita siya roon ng mga kuwento niya, nagsabi iyon sa kanya habang pumapanatag sa kanya: "Huwag kang mangamba; nakaligtas ka mula sa mga taong tagalabag sa katarungan, na sina Paraon at ang konseho niya, sapagkat tunay na walang kapamahalaan para sa kanila sa Madyan kaya hindi sila makakakaya na magpaabot sa iyo ng isang pananakit."
Musa, the Father of the Two Women, and His Marriage to One of Them
When the two women came back quickly with the sheep, their father was surprised that they returned so soon. He asked them what had happened, and they told him what Musa, peace be upon him, had done. So he sent one of them to call him to meet her father. Allah says:
فَجَآءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِى عَلَى اسْتِحْيَآءٍ
(Then there came to him one of them, walking shyly.) meaning, she was walking like a free woman, as it was narrated from the Commander of the faithful, `Umar, may Allah be pleased with him: "She was covering herself from them with the folds of her garment." Ibn Abi Hatim recorded that `Amr bin Maymun said, `Umar, may Allah be pleased with him, said: "She came walking shyly, putting her garment over her face. She was not one of those audacious women who come and go as they please." This chain of narrators is Sahih.
قَالَتْ إِنَّ أَبِى يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا
(She said: "Verily, my father calls you that he may reward you for having watered (our flocks) for us.") This is an example of good manners: she did not invite him directly lest he have some suspicious thoughts about her. Rather she said: "My father is inviting you so that he may reward you for watering our sheep," i.e., give you some payment for that.
فَلَمَّا جَآءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ
(So when he came to him and narrated the story, ) means, he told him about his story and why he had to leave his country.
قَالَ لاَ تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّـلِمِينَ
(he said: "Fear you not. You have escaped from the people who are wrongdoers.") He was saying: `calm down and relax, for you have left their kingdom and they have no authority in our land.' So he said:
نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّـلِمِينَ
(You have escaped from the people who are wrongdoers.)
قَالَتْ إِحْدَاهُمَا يأَبَتِ اسْتَـْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَـْجَرْتَ الْقَوِىُّ الأَمِينُ
(And said one of them: "O my father! Hire him! Verily, the best of men for you to hire is the strong, the trustworthy.") One of the two daughters of the man said this, and it was said that she was the one who had walked behind Musa, peace be upon him. She said to her father:
يأَبَتِ اسْتَـْجِرْهُ
(O my father! Hire him!) as a shepherd to look after the sheep. `Umar, Ibn `Abbas, Shurayh Al-Qadi, Abu Malik, Qatadah, Muhammad bin Ishaq and others said: "When she said:
إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَـْجَرْتَ الْقَوِىُّ الأَمِينُ
(Verily, the best of men for you to hire is the strong, the trustworthy.) her father said to her, `What do you know about that' She said to him, `He lifted a rock which could only be lifted by ten men, and when I came back with him, I walked ahead of him, but he said to me, walk behind me, and if I get confused about the route, throw a pebble so that I will know which way to go."' `Abdullah (Ibn Mas`ud) said, "The people who had the most discernment were three: Abu Bakr's intuition about `Umar; the companion of Yusuf when he said, `Make his stay comfortable'; and the companion of Musa, when she said:
يأَبَتِ اسْتَـْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَـْجَرْتَ الْقَوِىُّ الأَمِينُ
(O my father! Hire him! Verily, the best of men for you to hire is the strong, the trustworthy.)."
إِنِّى أُرِيدُ أَنْ أُنكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَىَّ هَاتَيْنِ
(I intend to wed one of these two daughters of mine to you,) means, this old man asked him to take care of his flocks, then he would marry one of his two daughters to him.
عَلَى أَن تَأْجُرَنِى ثَمَانِىَ حِجَجٍ فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْراً فَمِنْ عِندِكَ
(on condition that you serve me for eight years; but if you complete ten years, it will be (a favor) from you.) meaning, `on the condition that you tend my flocks for eight years, and if you want to give me two extra years, that is up to you, but if you do not want to, then eight years is enough.'
وَمَآ أُرِيدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَيْكَ سَتَجِدُنِى إِن شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّـلِحِينَ
(But I intend not to place you under a difficulty. If Allah wills, you will find me one of the righteous.) means, `I do not want to put pressure on you or cause you any inconvenience or argue with you.' Ibn Abi Hatim recorded that `Ali bin Rabah Al-Lakhmi said, "I heard `Utbah bin An-Nadar As-Sulami, the Companion of the Messenger of Allah ﷺ narrating that the Messenger of Allah ﷺ said:
«إِنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَامُ آجَرَ نَفْسَهُ بِعِفَّةِ فَرْجِهِ وَطُعْمَةِ بَطْنِه»
(Musa, peace be upon him, hired himself out for the purpose of keeping chaste and to feed himself.) And Allah tells us about Musa, peace be upon him:
قَالَ ذَلِكَ بَيْنِى وَبَيْنَكَ أَيَّمَا الاٌّجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلاَ عُدْوَانَ عَلَىَّ وَاللَّهُ عَلَى مَا نَقُولُ وَكِيلٌ
(He said: "That (is settled) between me and you: whichever of the two terms I fulfill, there will be no injustice to me, and Allah is Surety over what we say.") Musa said to his father-in-law, "The matter is as you say. You have hired me for eight years, and if I complete ten years, that is my choice, but if I do the lesser amount, I will still have fulfilled the covenant and met the conditions." So he said:
أَيَّمَا الاٌّجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلاَ عُدْوَانَ عَلَىَّ
(whichever of the two terms I fulfill, there will be no injustice to me,) meaning, `there will be no blame on me. The complete term is permissible but it is still regarded as something extra.' This is like the Ayah,
فَمَن تَعَجَّلَ فِى يَوْمَيْنِ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ وَمَن تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ
(But whosoever hastens to leave in two days, there is no sin on him and whosoever stays on, there is no sin on him) (2:203). And the Messenger of Allah ﷺ said to Hamzah bin `Amr Al-Aslami, may Allah be pleased with him, who used to fast a great deal and who asked him about fasting while traveling:
«إِنْ شِئْتَ فَصُمْ، وَإِنْ شِئْتَ فَأَفْطِر»
(If you wish, then fast, and if you wish, do not fast.) even though it is better to fast, according to the evidence of other reports. And there is evidence which indicates that Musa, peace be upon him, fulfilled the longer of the two terms. Al-Bukhari recorded that Sa`id bin Jubayr said: "A Jew from the people of Hirah asked me; `Which of the two terms did Musa fulfill' I said, `I do not know until I go to the scholar of the Arabs and ask him.' So I went to Ibn `Abbas, may Allah be pleased with him, and asked him. He said: `He fulfilled the longer and better of them, for when a Messenger of Allah ﷺ said he would do a thing, he did it."' This is how it was recorded by Al-Bukhari.
E quando se ne andarono, raccontarono il fatto a loro padre, e quest'ultimo inviò una di loro per invitarlo, ed essa venne camminando con modestia, e disse: "In verità, mio padre ti chiama allo scopo di ricompensarti per aver fatto abbeverare le nostre pecore". Quando Mūsā giunse dal loro padre e gli raccontò ciò che raccontò, gli disse, rincuorandolo: "Non aver timore! Ti sei salvato dal popolo trasgressore del Faraone e dai suoi cortigiani; essi non hanno autorità su Medyen e non possono farti alcun male"
Ketika kedua wanita itu pulang mereka langsung mengabarkan tentang Musa kepada ayah mereka. Lalu ayah mereka mengutus salah seorang dari putrinya tersebut kepada Musa untuk mengundangnya. Lalu wanita itu berjalan mendatanginya dengan tersipu malu dan berkata, “Sesungguhnya ayahku mengundangmu untuk menemuinya guna membalas kebaikanmu karena telah memberi minum ternak kami.” Ketika Musa mendatangi ayah kedua wanita itu dan menceritakan kepadanya tentang dirinya maka ayah kedua wanita itu berkata kepada Musa untuk menenangkannya, “Jangan takut! Engkau telah selamat dari kaum yang zalim, yaitu Firaun dan bala tentaranya. Sesungguhnya mereka tidak mempunyai kekuasaan atas negeri Madyan, sehingga mereka tidak akan mencelakaimu.”
İkisi gidince, babalarına onu haber verdiler. Babaları da onu davet etmesi için onlardan birini gönderdi. Kadın utana utana yürüyerek onun yanına geldi ve şöyle dedi: "Babam, bizim hayvanları sulamandan ötürü, ücretini ödeyerek ödüllendirmek amacıyla seni yanına davet ediyor.” Musa, o ikisinin babasının yanına gelip ona, başına gelenleri anlatınca, babaları sakinleştirmek için ona şöyle dedi: “Artık korkma! Sen, zalimler topluluğu olan Firavun ve ahalisinden kurtuldun. Şüphesiz onların Medyen şehrinde bir hükümdarlıkları yoktur. Sana burada bir eziyet edemezler.''
When they went back, they informed their father of Moses, so he sent one of them to him, inviting him. She approached him walking modestly, saying, “Indeed, my father is inviting you to meet him, intending to reward you for watering our livestock for us.” When Moses came to their father and told him of his situation, he reassuringly told him, “Do not fear, for you have escaped from an oppressive nation: Pharaoh and his crowd. They have no authority over Madyan, so they will not be able to harm you.”
Malo zatim, jedna od one dvije djevojke sramežljivo priđe Musau i reče: “Moj te otac zove da te nečim nagradi zato što si nam stoku napojio!” I Musa se zaputi s onom djevojkom, a kad dođe njezinom ocu, ispriča mu sve što se dogodilo u Egiptu – da je pobjegao od faraona i njegovih ljudi. Na to Musau otac onih djevojaka reče: “Ne boj se, Allah te je spasio od nasilnikā, faraona i njegovih ljudi! Oni ne mogu do nas doprijeti, neće ti nauditi.”
فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ (Then one of the two women came to him walking with shyness. - 28:25). In accordance with Qur'anic practice the story has been summarized here. The full story runs like this: When the two girls reached home earlier than usual, their father enquired the reason for that. So they related to him the whole incident. Their father thought that he should make up for the favour Musa (علیہ السلام) had done to his daughters. Hence he asked one of his daughters to bring him with her. She went to Sayyidna Musa (علیہ السلام) and talked to him with an element of modesty. This shows that despite the fact that hijab was not enjoined by then, good women would not talk to men freely. She went to him with a need, so she talked with shyness. Some commentators have given the detail of her shyness that while talking she had raised her sleeve up to her face. The narrations as related in commentaries say that Musa (علیہ السلام) had asked her to walk behind him and guide him from the back. The objective was that he could not cast his eye on her. Perhaps for this reason she told her father about him to be trustworthy.
Who was the father of these two girls? Commentators have different views on this subject. But Qur'anic verses allude that he was Sayyidna Shu` aib (علیہ السلام) (7:85). (Qurtubi)
إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ (My father is calling you - 28:25). It was possible at that time that the girl would have invited him on her own, but she did not do so. Instead, she conveyed her father's message to him, because it was against the modesty for a girl to invite a stranger at home.
Kızlarından biri şöyle dedi: “Ey babacığım! Bu kimsede güç ve güvenilir olma özellikleri bir arada toplanmış. Bundan dolayı koyunlarımıza çobanlık yapması için onu ücret karşılığı kirala. Zira gücüyle sorumluluğunu yerine getirir, güvenirliliğiyle de kendisine emanet edilenleri muhafaza eder.''
Una de sus hijas dijo: “¡Padre mío! Contrátalo para que pastoree nuestro ganado por nosotros, porque posee fuerza y es digno de confianza; con su fuerza podrá cumplir con su responsabilidad, y con su confianza salvaguardará todo lo que se le confíe”.
Jedna od dvije djevojke reče: “Oče, uzmi Musaa u najam da čuva stoku! On je dostojan da se unajmi, jer pri sebi ima i snagu i pouzdanje; obzirom da je snažan neće upropastiti stoku, a obzirom da je pošten neće nikog prevariti."
Nagsabi ang isa sa dalawang babaing anak niyon: "O Ama ko, upahan mo siya upang magpastol ng mga tupa natin sapagkat siya ay marapat na upahan mo dahil sa pagkakatipon sa kanya ng lakas at tiwala. Sa pamamagitan ng lakas ay gagampanan niya ang iniatang sa kanya at sa pamamagitan ng tiwala ay pangangalagaan niya ang ipinagkatiwala sa kanya."
L’une des deux femmes dit à son père: Ô père, engage-le afin de faire paître tes moutons car il le mérite. En effet, il est fort et digne de confiance. Or c’est grâce à la force que l’on s’acquitte de ses tâches et c’est lorsque l’on est digne de confiance que l’on préserve le dépôt.
One of his two daughters said, “O my father! Hire him to shepherd our livestock for us, because he is worthy of being hired by you. He possesses strength and is trustworthy; through his strength he will be able to fulfil his responsibility, and with his trustworthiness he will safeguard whatever he is entrusted with.”
إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ (The best man you hire is the one who is strong, trustworthy - 28:26), One of the daughters of Sayyidna Shu'aib (علیہ السلام) pleaded to her father that as he needed the services of a man to help him in his. daily work at home, he might consider hiring him for this purpose. In support of her suggestion she said further that two qualities are required in a servant. One, that he should be strong, and the second, that he should be trustworthy. The girl pointed out that she had seen his strength when he removed the stone from the mouth of the well, and his integrity when he made her walk behind him.
Do đó, một trong hai cô con gái của ông lão thưa: Thưa cha, xin cha thuê anh ấy chăn nuôi đàn cừu cho chúng ta, thật sự anh ta rất xứng đáng để cha thuê giúp việc, vì anh ta có được sức khỏe và trung tín, với sức khỏe anh ta có thể hoàn thành những gì anh ta được yêu cầu, với lòng trung tín anh ta có thể giữ gìn những gì được giao phó.
Una delle sue figlie disse: "O padre, assumilo per prendersi cura delle nostre pecore, egli merita di essere assunto poiché è forte e onesto; con la sua forza fa ciò che gli viene affidato, e con la sua affidabilità cura ciò che gli è stato affidato."
Salah satu dari putrinya berkata, “Wahai ayahandaku! Pekerjakan dia untuk menggembalakan kambing kita, dia pantas untuk engkau pekerjakan karena dia menggabungkan antara fisik yang kuat dan sifat amanah. Dengan kekuatannya dia bisa menjalankan tugas yang dibebankan kepadanya dan dengan sifat amanahnya dia bisa menjaga apa yang diamanahkan kepadanya.”
Le père dit en s’adressant à Moïse: Je désire te marier à l’une de mes deux filles et en échange, tu feras paître pour moi mes moutons durant huit ans en guise de douaire. Si tu portes cette durée à dix ans, ce sera une faveur de ta part que je ne t’impose pas, car la durée sur laquelle portera notre accord est de huit ans. Je ne désire pas t’imposer ce qui t’est pénible et tu me trouveras, si Allah le veut, du nombre des vertueux qui honorent leurs contrats et ne violent pas leurs engagements.
Kadınların babası, Musa -aleyhisselam-'a hitap ederek şöyle dedi: "Ben, mehir olarak bu koyunlara sekiz sene çobanlık etmen karşılığında, bu iki kızımdan biriyle seni evlendirmek istiyorum. Eğer bunu on seneye tamamlarsan, bu senin lütfun olur. Bunu yapmakta mecbur değilsin. Çünkü anlaşma sekiz sene üzerinedir. Bunun üstünde iki sene daha çalışırsan gönüllü olarak yapmış olursun. Sana meşakkat olacak bir işi yapmaya seni mecbur bırakmak istemem.-İnşallah- Beni, seninle yaptığım bu anlaşmayı bozmadan ona bağlı kalan salih bir kimse olarak bulacaksın.”
Addressing Moses, their father said, “Indeed, I wish to marry you to one of these two daughters of mine, on the condition that their dowry is your shepherding our livestock for eight years. If you extend the period to ten years, it would be a favour on your part and not obligatory upon you, because the agreement is only for eight years, so whatever exceeds that is optional. I do not wish to impose upon you anything that would put you in difficulty; Allah-willing, you will find me one of the pious ones who fulfils their promises and doesnot break their agreements.”
Nagsabi ang ama nilang dalawa habang kumakausap kay Moises -sumakanya ang pagbati ng kapayapaan: "Tunay na ako ay nagnanais na ipakasal sa iyo ang isa sa dalawang babaing anak kong ito sa kundisyong ang bigay-kaya sa kanya ay na magpastol ka ng mga tupa namin nang walong taon; ngunit kung kukumpletuhin mo ang yugto sa sampung taon, ito ay isang pagmamabuting-loob mula sa iyo, na hindi nag-oobliga sa iyo dahil ang kasunduan ay sa walong taon lamang naman kaya ang anumang higit doon ay pagkukusang-loob. Hindi ako nagnanais na mag-obliga sa iyo ng anumang may pabigat sa iyo. Matatagpuan mo ako, kung niloob ni Allāh, na kabilang sa mga maayos na tumutupad sa mga kasunduan at hindi sumisira sa mga pangako."
Dirigiéndose a u, su padre le dijo: “Quiero ofrecerte en matrimonio a una de estas dos hijas mías, con la condición de que su dote sea tu trabajo pastoreando a nuestro ganado durante ocho años. Si amplías el período a diez años, sería un favor de tu parte y no obligatorio para ti, porque el acuerdo es solo por ocho años, así que lo que exceda eso es opcional. No quiero imponerte nada que te dificulte las cosas; si Al-lah quiere me encontrarás entre los piadosos que cumplen sus promesas y respetan sus acuerdos”.
Ayah dari kedua wanita itu berkata kepada Musa -'alaihissalām-, “Sesungguhnya aku ingin menikahkan engkau dengan salah satu dari putriku ini dengan syarat maharnya adalah engkau menggembalakan kambing kami selama delapan tahun, jika engkau ingin menyempurnakan sampai sepuluh tahun maka terserah kepadamu, tidak wajib bagimu, karena perjanjiannya hanya selama delapan tahun. Adapun jika lebih dari itu maka itu adalah bentuk kemurahanmu. Aku tidak ingin membebanimu dengan sesuatu yang memberatkanmu. Engkau akan mendapatiku -insya Allah- termasuk orang-orang saleh yang menepati janji dan tidak mengingkarinya.”
Two important conditions for hiring a person, and assigning a job
Allah Ta` ala made the daughter of Sayyidna Shu'aib (علیہ السلام) say something of great wisdom. In the present set up of employment, great emphasis is laid at the time of interviews on scrutinizing the degrees and experience of a candidate, but no attention is paid to ascertain his integrity and trustworthiness. As a result of this, there is neither efficiency nor honesty of purpose in the offices. On the contrary bribery and nepotism are so common that there seems to be no law in operation. If people could pay heed to this Qur'anic verse, many a problems would be solved automatically.
قَالَ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُنكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَيَّ هَاتَيْنِ (He (the father) said (to Musa), "I wish to marry one of these two daughters of mine to you on the condition that you serve me for eight years. - 28:27). Sayyidna Shu'aib (علیہ السلام) made the proposal of marriage of his daughter to Musa (علیہ السلام) on his own. It shows that the guardian of girls need not wait for the proposal to come from the boy's side. If a suitable good match is available, the girl's guardian may take the lead, for this has been the practice of the prophets. To quote an example, Sayyidna ` Umar Ibn Khattab ؓ had offered his daughter, Sayyidnh Hafsah ؓ for marriage to Sayyidna Abu Bakr ؓ and to Sayyidna ` Uthman ؓ when she became widow. (Qurtubi)
إِحْدَى ابْنَتَيَّ هَاتَيْنِ (one of these daughters of mine 28:27). Sayyidna Shu'aib (علیہ السلام) did not make the selection of one or the other girl for the proposal of marriage, rather he kept it vague. It was not the formal nikah, that requires offer and acceptance in presence of two witnesses, but only a discussion to have his consent to work for eight years in lieu of marriage with a girl. Sayyidna Musa (علیہ السلام) agreed to the proposal, and got married to one of the girls. The Holy Qur'an does not describe every detail of a story, the happening of which is obvious from the context. Therefore, it cannot be doubted here that without pinpointing the bride and without the presence of witnesses how the nikah was solemnized. (Ruh, Bayan ul Qur’ an)
عَلَىٰ أَن تَأْجُرَنِي ثَمَانِيَ حِجَجٍ (on the condition that you serve me for eight years - 28:27). Eight years service and employment was regarded the mahr (dower) (the dower) of marriage. Scholars have different points of view on the issue, whether a service rendered to one's wife can be taken as a valid mahr (dower) or not. The subject is dealt with in detail in Ahkamul-Qur'an in Arabic language, under Surah Al-Qasas. Those who are interested can study the details there. For the common man it is enough to understand that if it is not allowed in the Muhammadi law, it might have been permitted in the code of law followed by Shu'aib (علیہ السلام) . It is not uncommon to have minor differences in the laws (Shari’ ah) brought by various prophets.
Imam Abu Hanifah (رح) has ruled in his Zahir-ur-Riwayah that the service rendered for one's wife cannot be considered as a valid mahr (dower). But in a later ruling by the scholars it is elaborated that though it is against the honour and dignity of husband to serve his wife in lieu of mahr (dower), but any duty performed outside the house, such as grazing of cattle or trading, can be made a substitute for it, provided a time frame is agreed upon before hand, as was in the case of Sayyidna Musa, where the parties had agreed before hand on eight years period of service. The reason is that the remuneration of the husband payable by his wife in this case will be treated as mahr (dower). (Bada` i', from Nawadir Ibn Sama` ah).
Another question that arises here is that the mahr (dower) is the right of wife, and if it is paid to her father or any other relative without her consent, it will be taken as not paid. In this incident the words أَن تَأْجُرَنِي are a proof enough that Shu'aib (علیہ السلام) had hired him for his duty. So, the benefit of service went to him. In that situation how could this be regarded as mahr (dower) of the wife? The answer to this question is that it is quite probable that the herd of goats was the property of the girls, and therefore, the benefit of service went to his wife. Alternatively, if the goats belonged to the father and the wages were due from him, then the money of the wages payable by the father belonged to the wife, as her mahr (dower). It is lawful for a father to spend the money of his daughter with her permission. It is quite obvious that this whole deal was carried out with the consent of the girl.
Ruling
The word أُنكِحَكَ (I wish to marry...with you) has proved that the father had arranged the nikah. Jurists are unanimous that it should be done as such. It is the father's duty and privilege to make arrangements of daughter's marriage. A girl should not arrange her own marriage. But there is difference of opinion between jurists on the issue whether the nikah is lawful or not, if a girl arranges her own marriage due to some need or pressure. Imam Abu Hanifah (رح) has ruled that it is lawful. However, this verse is silent on the issue.
Người cha của hai cô gái nói với Musa: Quả thật, bác muốn gả một trong hai đứa con gái này của bác cho cháu với tiền cưới Mahr là cháu phải chăn nuôi đàn cừu cho gia đình bác trong vòng tám năm, nhưng nếu cháu muốn trọn vẹn được mười năm thì đó là sự tự nguyện của cháu chứ không ép buộc cháu. Bởi vì thỏa thuận bắt buộc là trong tám năm và trên tám năm là việc làm tự nguyện. Do đó, bác không muốn ép buộc cháu để gây ra khó khăn cho cháu. Cháu sẽ thấy bác - Insha-Allah - là một người ngoan đạo làm tròn lời giao ước và không nuốt lời.
Il loro padre disse a Mūsā, pace a lui: "In verità, desidero farti sposare una di queste mie figlie, e la sua dote sarà che tu ti prenda cura delle mie pecore per otto anni; se lo farai per dieci, sarà per tua concessione, e non sei obbligato a farlo, poiché l'accordo, in verità, è valido per otto anni, e tutto ciò che va al di là degli otto anni è volontario; e non voglio obbligarti né aggravarti. Mi troverai, se Allāh vuole, tra i giusti, coloro che rispettano i patti e non li tradiscono".
“Želim te oženiti jednom od ove svoje kćeri dvije”, obrati se onaj čovjek, otac dviju djevojaka, Musau, alejhis-selam, “s tim da ostaneš osam godina u najmu kod mene, čuvajući stoku – eto to će biti njezin vjenčani dar. Navršiš li deset godina, to je već od tvoje drage volje, a ne želim te na to siliti. Vidjet ćeš već, o Musa, ako Bog da, da spadam u dobre ljude koji se prema najamnicima odnose lijepo i da spadam u one ljude koji izvršavaju obećanje.”
u dijo: “Este es un acuerdo entre nosotros; por cualquiera de los dos períodos que yo trabaje para ti, ocho años o diez, cumpliré mi parte del trato, no me pidas más que eso. Al-lah es testigo y guardián de lo que decimos.
Nagsabi si Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan: "Yaong nasa pagitan ko at pagitan mo ay ayon sa napagkasunduan natin. Alin man sa dalawang yugtong gagawa ako para sa iyo na walong taon o sampung taon, ako ay makatutupad na ng kailangan sa akin kaya huwag kang humiling sa akin ng karagdagan. Si Allāh ay Pinananaligan sa napagkasunduan natin at Tagapagmasid doon."
Moses (peace be upon him) said, “The agreement between us is as we agreed; whichever of the two periods I work for you, eight years or ten, I would have fulfilled my end of the deal, so do not ask me for anything above that; Allah is a witness and a guardian over what we say.
That day, the girls returned home earlier than usual. When their father asked the reason, they told him that a traveller had arranged for their cattle to be watered early. The girl’s father asked them why they had not brought him home so that he could partake of their meal. So, one of the girls went back to the well and brought Moses along with her. It took only a few days to show that Moses was hard working as well as honest. So, the old gentleman, agreeing with his daughter’s opinion, kept Moses in his service permanently. The fact is that, honesty and hard work embrace all the necessary qualities. If any candidate has to be chosen, there is no better standard than these two qualities by which to judge him. At a later stage, the old gentleman gave one of his daughters in marriage to Moses. However, as he was in dire need of a young man to look after his household and property, he made Moses agree to reside with him for eight years or ten years, thereafter he could go anywhere he liked.
Mūsā, pace a lui, disse: "Abbiamo stipulato un accordo, e qualsiasi periodo sceglierò, otto o dieci anni, avrò adempiuto ai miei doveri, non chiedermi altro. E Allāh è Testimone del patto che abbiamo stipulato, Vigilante su di esso".
Musa -aleyhisselam- şöyle dedi: "Bu yaptığımız anlaşma benimle senin arandadır. Senin için, sekiz veya on sene olan bu iki süreden hangisini tamamlarsam tamamlayayım, vermiş olduğum sözü yerine getirmiş olacağım. Benden bu süreyi uzatmamı isteme. Yüce Allah yapmış olduğumuz anlaşmanın vekili ve denetleyicisidir."
Moïse répondit: L’accord que tu me proposes est conclu et quelle que soit l’une des deux durées que je travaillerai pour toi, huit ou dix ans, j’aurai accompli ce dont je suis tenu et ne me demande pas plus. Allah est garant de notre accord et Il observe son exécution.
“Ovo je dogovor između mene i tebe”, prihvati Musa, “ma koji od spomenuta dva roka, osam ili deset godina, proveo, ispoštovao sam dogovor, i nema se više od mene šta tražiti, a dobri je Allah jamac za ono što smo utanačili, On bdije nad našim djelima.”
Musa berkata, “Itulah perjanjian antara diriku dan dirimu yang mengikat kita. Tenggat mana saja yang aku tunaikan; delapan tahun atau sepuluh tahun maka aku telah menunaikan apa yang menjadi kewajibanku, sebab itu janganlah engkau meminta tambahan lagi kepadaku dan Allah menjadi saksi atas apa yang kita sepakati dan Dia senantiasa memantaunya.”
Musa đáp: Đó chính là lời giao ước giữa cháu và bác đã thỏa thuận, dù cháu hoàn thành bất cứ thời hạn nào trong hai thời hạn vừa nói: Tám năm hoặc mười năm là xem như cháu đã hoàn thành bổn phận. Do đó bác không được yêu cầu cháu làm nhiều hơn nữa, Allah là Đấng xem xét và chứng nhận cho điều chúng ta đã thỏa thuận.
Commentary
فَلَمَّا قَضَىٰ مُوسَى الْأَجَلَ (So When Musa (علیہ السلام) completed the term - 28:29). Then Sayyidna Musa (علیہ السلام) completed his term of service, which was eight years compulsory and two years optional. A question arises here, whether he completed eight years of service or ten years. Sahih al-Bukhari has reported that when this question was put to Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ ، he answered ten years, and added that prophets always fulfill their commitments, rather they do more than what they agree to. The Holy Prophet ﷺ was also in the habit of giving more than due to the one having a right. He has also advised the Ummah to be selfless and considerate in the matters of employment, wages, and business dealings.
Vì vậy, khi Musa hoàn thành đầy đủ thời hạn là mười năm thì Người cùng với gia đình rời Madyan trở về Ai Cập, Người thấy một ngọn lửa trên sườn núi Tur, Người bảo người nhà: Hãy dừng lại đây, Quả thật Ta thấy ngọn lửa ở đằng xa, Ta hi vọng sẽ mang về cho các người tin tức từ nó hoặc mang về cho các người một khúc củi cháy, hi vọng các người có thể sưởi ấm trong cơn lạnh.
Kaya noong nakumpleto ni Moises at nagampanan ang dalawang taning na sampung taon at humayo siya kasama ng mag-anak niya mula sa Madyan patungo sa Ehipto, nakakita siya mula sa gilid ng bundok ng isang apoy. Nagsabi siya sa mag-anak niya: "Mamalagi kayo; tunay na ako ay nakakita ng isang apoy. Harinawa ako ay makapagdala sa inyo mula roon ng isang ulat o makapagdala ng isang ningas ng apoy na magpaparikit kayo sa pamamagitan niyon ng apoy, nang harinawa kayo ay makapagpapainit laban sa ginaw."
E quando Mūsā adempì ai due termini, portando a termine dieci anni pieni, e partì, con la sua famiglia, da Medyen verso l'Egitto, vide un fuoco sul lato della montagna (Al-Ṭūr), e disse alla sua famiglia: "Restate qui, in verità ho visto un fuoco, potrei portarvi delle notizie o un tizzone, in modo che possiate accendere il fuoco per riscaldarvi dal freddo"
I kad Musa provede ugovoreni rok – boravio je u Medjenu služeći onog dobrog čovjeka deset godina – pođe sa svojom porodicom na put u Egipat. Tokom puta, na jednoj strani gore Tur, opazi nekakvu vatru, te se obrati svojoj porodici: “Zastanite ovdje i pričekajte me, jer nekakvu vatru opazih. Možda ću sresti nekog ko poznaje ovaj kraj, a ko će mi kazati kuda treba ići ili ću vam kakvo dobro od vatre donijeti ili ću vam pak žeravicu za potpalu donijeti, da biste se ugrijali.”
Tatkala Musa telah menunaikan tenggat waktu maksimal, yaitu sepuluh tahun dan dia berangkat dengan keluarganya dari negeri Madyan menuju Mesir, ia melihat api di lereng gunung Tur. Ia berkata kepada keluarganya, “Tetaplah di sini karena aku melihat api, semoga aku bisa membawa kabar kepadamu dari tempat api itu atau aku membawa untuk kalian suluh api untuk menyalakan api, dengannya kalian bisa menghangatkan diri dari hawa dingin.”
Lorsque Moïse termina la durée la plus grande, c’est-à-dire dix ans, et qu’il se mit en route avec sa famille de Madyan en direction de l’Egypte, il vit du côté du Mont un feu. Il dit alors à sa famille: Restez ici. J’ai vu et je vais aux nouvelles auprès de celui qui l’a allumé ou pour le moins, vous apporterai-je de quoi allumer un feu pour vous réchauffer.
Musa's Return to Egypt and how he was honored with the Mission and Miracles on the Way
In the explanation of the previous Ayah, we have already seen that Musa completed the longer and better of the two terms, which may also be understood from the Ayah where Allah says:
فَلَمَّا قَضَى مُوسَى الاٌّجَلَ
(Then, when Musa had fulfilled the term,) meaning, the longer of the two; and Allah knows best.
وَسَارَ بِأَهْلِهِ
(and was traveling with his family,) They said: "Musa missed his country and his relatives, so he resolved to visit them in secret, without Fir`awn and his people knowing. So he gathered up his family and the flocks which his father-in-law had given to him, and set out on a cold, dark, rainy night. They stopped to camp, and whenever he tried to start a fire, he did not succeed. He was surprised by this, and while he was in this state,
ءَانَسَ مِن جَانِبِ الطُّورِ نَاراً
(he saw a fire in the direction of At-Tur) he saw a fire burning from a far.
فَقَالَ لاًّهْلِهِ امْكُثُواْ إِنِّى ءَانَسْتُ نَاراً
(He said to his family: "Wait, I have seen a fire...") meaning, `wait while I go there, '
لَّعَلِّى ءَاتِيكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ
(perhaps I may bring to you from there some information,) This was because they lost their way.
أَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ
(or a burning firebrand that you may warm yourselves.) so that they could get warm and find relief from the cold.
فَلَمَّآ أَتَـهَا نُودِىَ مِن شَاطِىءِ الْوَادِى الأَيْمَنِ
(So when he reached it (the fire), he was called from the right side of the valley,) From the side of the valley that adjoined the mountain on his right, to the west. This is like the Ayah,
وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِىِّ إِذْ قَضَيْنَآ إِلَى مُوسَى الاٌّمْرَ
(And you were not on the western side, when We made clear to Musa the commandment) (20:44). This indicates that when Musa headed for the fire, he headed in the direction of the Qiblah with the western mountain on his right. He found the fire burning in a green bush on the side of the mountain adjoining the valley, and he stood there amazed at what he was seeing. Then his Lord called him:
مِن شَاطِىءِ الْوَادِى الأَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ
(from the right side of the valley, in the blessed place, from the tree.)
أَن يمُوسَى إِنِّى أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعَـلَمِينَ
(O Musa! Verily, I am Allah, the Lord of all that exits!) meaning, `the One Who is addressing you and speaking to you is the Lord of all that exits, the One Who does what He wills, the One apart from Whom there is no other god or lord, may He be exalted and sanctified, the One Who by His very nature, attributes, words and deeds is far above any resemblance to His creation, may He be glorified.
وَأَنْ أَلْقِ عَصَاكَ
(And throw your stick!) `the stick that is in your hand' -- as was stated in the Ayah,
وَمَا تِلْكَ بِيَمِينِكَ يمُوسَى - قَالَ هِىَ عَصَاىَ أَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَى غَنَمِى وَلِىَ فِيهَا مَأَرِبُ أُخْرَى
("And what is that in your right hand, O Musa" He said: "This is my stick, whereon I lean, and wherewith I beat down branches for my sheep, and wherein I find other uses.") (20:17-18). The meaning is: `this stick, which you know so well;'
قَالَ أَلْقِهَا يمُوسَى - فَأَلْقَـهَا فَإِذَا هِىَ حَيَّةٌ تَسْعَى
("Cast it down, O Musa!" He cast it down, and behold! It was a snake, moving quickly.) (20:19-20). Musa knew that the One Who was speaking to him was the One Who merely says to a thing, "Be!" and it is, as we have already stated in (the explanation of) Surah Ta Ha. And here Allah says:
فَلَمَّا رَءَاهَا تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَآنٌّ وَلَّى مُدْبِراً
(But when he saw it moving as if it were a snake, he turned in flight,) It moved so quickly, even though it was so big, and its mouth was so huge, with its jaws snapping. It swallowed every rock it passed, and every rock that fell into its mouth fell with a sound like a rock falling into a valley. When he saw that:
وَلَّى مُدْبِراً وَلَمْ يُعَقِّبْ
(he turned in flight, and looked not back.) he did not turn around, because it is human nature to flee from such a thing. But when Allah said to him:
يمُوسَى أَقْبِلْ وَلاَ تَخَفْ إِنَّكَ مِنَ الاٌّمِنِينَ
(O Musa! Draw near, and fear not. Verily, you are of those who are secure.) he came back to his original position. Then Allah said:
اسْلُكْ يَدَكَ فِى جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَآءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ
(Put your hand into the opening of your garment, it will come forth white without a disease;) meaning, `when you put your hand in your garment and then draw it out, it will be shining white as if it were a piece of the moon or a flash of lightning.' Allah said:
مِنْ غَيْرِ سُوءٍ
(without a disease) i.e., with no trace of leukoderma.
وَاضْمُمْ إِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ
(and draw your hand close to your side to be free from the fear.) Mujahid said, "To be free from terror." Qatadah said, "To be free from fear." Musa was commanded, when he felt afraid of anything, to draw his hand close to his side to be free from the fear. If he did that, whatever fear he felt would be gone. Perhaps if a person does this, following the example of Musa, and puts his hand over his heart, his fear will disappear or be lessened, if Allah wills; in Allah we place our trust.
فَذَانِكَ بُرْهَانَـنِ مِن رَّبِّكَ
(These are two proofs from your Lord) This refers to the throwing down of his stick, whereupon it turned into a moving snake, and his putting his hand into his garment and bringing it forth white without a disease. These were two clear and definitive proofs of the power of the One Who does as He chooses, and of the truth of the prophethood of the one at whose hands these miracles occurred. Allah said:
إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلإِيْهِ
(to Fir`awn and his chiefs.) meaning his leaders and prominent followers.
إِنَّهُمْ كَانُواْ قَوْماً فَـسِقِينَ
(Verily, they are the people who are rebellious.) means, who are disobedient towards Allah and who go against His commands and His religion.
Entonces, cuando u completó el plazo acordado, ocho o diez años, y regresaba con su familia de Madián a Egipto, vio un fuego hacia el lado del monte Sinaí. Le dijo a su familia: “Quédense aquí. He notado un fuego, tal vez pueda traerles alguna noticia de allí, o una antorcha con la que podamos encender un fuego para nosotros mismos y obtener algo de calor”.
So when Moses completed the agreed duration - either eight or ten years - and was returning with his family from Madyan to Egypt, he saw a fire towards the side of Mount Sinai. He said to his family, “Stay here. I have noticed a fire, perhaps I can bring some news to you from it, or a torch of fire with which we can light one for ourselves and get some warmth from the cold.”
Musa, belirlenen iki vakitten on sene çalışmayı tamamlayınca ailesiyle beraber Medyen’den Mısır’a doğru yola çıktı. Tûr dağının yanında bir ateş gördü. Ailesine dedi ki: "Bekleyin! Ben bir ateş gördüm. Umarım size onun haberini veya ateşinizi tutuşturacağınız bir parça kor getiririm. Umulur da soğuğa karşı ısınırsınız."
Musa -aleyhisselam- gördüğü ateşin yanına gelince, Rabbi Allah -Subhanehu ve Teâlâ-, Allah’ın bereketlendirdiği o yerdeki vadinin sağ tarafında bulunan ağaç tarafından konuşarak, Musa -aleyhisselam-’a seslendi: "Ey Musa! Şüphesiz ben bütün mahlukatın Rabbi olan Allah’ım."
Kaya noong dumating si Moises sa apoy na nakita niya, tumawag sa kanya ang Panginoon niya – kaluwalhatian sa Kanya at pagkataas-taas Siya – mula sa kanang gilid ng lambak, sa kinaroroonang pinagpala ni Allāh dahil sa pakikipag-usap Niya kay Moises mula sa punong-kahoy, na [nagsasabi]: "O Moises, tunay na Ako ay si Allāh, ang Panginoon ng mga nilikha sa kabuuan nila.
Arrivé près du feu, son Seigneur l’appela du côté droit de la vallée, dans le lieu qu’Allah a béni en parlant à Moïse près de l’arbre. Allah lui dit: Ô Moïse, c’est Moi Allah le Seigneur de toutes les créatures.
E quando Mūsā giunse presso il Fuoco che vide, il suo Dio, gloria Sua, L'Altissimo, lo chiamò dal lato destro della valle, nel luogo che Allāh benedì, parlando a Mūsā dalla pianta: "O Mūsā, in verità Io sono Allāh, Dio di tutto il Creato"
Cuando llegó hasta el fuego, su Señor, glorificado y exaltado sea, lo llamó desde la derecha de donde estaba u, en el lugar bendecido cerca de un árbol: “¡Moisés! Yo soy Al-lah, el Señor del Universo.
Tatkala Musa mendatangi api yang dilihatnya, Tuhannya -Subḥānahu wa Ta'ālā- memanggilnya dari lembah sebelah kanan Musa di tempat yang diberkahi dari sebatang pohon kayu, “Wahai Musa! Inilah Aku, Allah, Tuhan seluruh makhluk.
نُودِيَ مِن شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَن يَا مُوسَىٰ إِنِّي أَنَا اللَّـهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ He was called by a voice coming from a side of the right valley in the blessed ground, from the tree, saying" 0 Musa, I am Allah, the Lord of the worlds" - 28:30). This subject was also mentioned in Surahs Taha and An-Naml in the story of Musa (علیہ السلام) . In Surah Taha it is said إِنِّي أَنَا رَبُّكَ (it is Me your Lord - 20:12) and in Surah An-Naml نُودِيَ أَن بُورِكَ مَن فِي النَّارِ (So when he came to it, he was called: "Blessed is the one who is in the fire - 27:8), while in the present Surah (Al-Qasas) it appears as إِنِّي أَنَا اللَّـهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ (I am Allah the Lord of the worlds - 28:30). Although the wordings are slightly different here, yet the meanings are almost the same. The incident is related in the words which suited to the situation being described. (کَذا قال الامام). The refulgence that Sayyidna Masa (علیہ السلام) had seen in the form of fire was only in the form of an example (mithali), because it is impossible for a worldly being to see the actual refulgence of Allah Ta` ala. Masa (علیہ السلام) is called لَن تَرَانِي (7:143) (You will never see Me) in respect of actual refulgence.
The place also becomes auspicious if righteous deeds are performed there
فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ (In the blessed ground - 28:30). The Holy Qur'an has termed the mount Tur as blessed ground. It is obvious that the reason of its being auspicious is the refulgence of Allah Ta` ala, which was manifested at that spot in the form of fire. It proves that if something virtuous happens at a place, that particular spot also turns auspicious.
Pošto Musa vatri priđe, Allah ga pozva s desne strane doline koju je blagoslovio, s mjesta pored kojeg je bilo drvo: “Musa, Ja sam Allah, Gospodar svih stvorenja!”
So when Moses came to the fire which he had noticed, his Lord, may He be glorified, called out to him from the right of where Moses (peace be upon him) was standing, on the blessed spot near the tree: “O Moses! Indeed, I am Allah, the Lord of all creation.
Do đó, khi Musa tiến đến chỗ của ngọn lửa thì Thượng Đế kêu gọi Người từ phía bên phải của thung lũng tại một vùng đất đã được Allah ban phúc từ một loại cây với lời phán rằng: Hỡi Musa, Quả thật TA là Allah,Thượng Đế của vũ trụ và muôn loài.
I naredio je Svevišnji Allah Musau, alejhis-selam, da baci svoj štap. On je izvršio Allahovu zapovijest te se štap, Allahovom voljom, pretvori u veliku zmiju koja se hitro kreće. A kad poslanik Musa, alejhis-selam, to vidje, pobježe i, uslijed straha, ne okrenu se. Allah ga pozva: “O Musa, priđi i ne boj se – ti spadaš u sigurne, i ništa ti se neće, od nje niti od nečeg drugog, loše dogoditi! Od svakog je zla siguran onaj koji se nalazi u okrilju Allahove pažnje i milosti.”
Getta il tuo bastone". Mūsā lo gettò, obbedendo all'ordine del suo Dio. Quando lo vide agitarsi e tremare rapido come un serpente, fuggì per suo timore, e non tornò dalla sua fuga; e il suo Dio lo chiamò: "O Mūsā, ritorna, e non aver paura di esso; in verità, sei al sicuro da esso e da tutto ciò che temi".
Maghagis ka ng tungkod mo." Kaya naghagis nito si Moises bilang pagsunod sa utos ng Panginoon niya. Ngunit noong nakita niya ito na kumikilos at kumakawag-kawag na para bang ito ay isang ahas sa bilis nito, tumalikod siya habang tumatakas sa takot doon at hindi bumalik mula sa pagtakas niya. Kaya nanawagan sa kanya ang Panginoon niya: "O Moises, lumapit ka at huwag kang mangamba riyan sapagkat tunay na ikaw ay kabilang sa mga tiwasay mula riyan at mula sa iba pa riyan kabilang sa pinangangambahan mo.
“Âsânı yere at!” Musa -aleyhisselam- Rabbinin emrini yerine getirerek onu yere bıraktı. Onun bir yılan gibi hareket ettiğini ve sallandığını görünce ondan korkarak süratlice arkasını dönüp kaçtı ve geriye dönmedi. Rabbi ona seslendi: “Ey Musa! Buraya gel ve ondan korkma! Şüphesiz sen ondan ve onun dışında korkulan şeylerden güven içindesin.''
Allah lui dit ensuite: Jette ton bâton. Moïse obéit à l’ordre de son Seigneur et le jeta. Lorsqu’il le vit se mouvoir et se tortiller comme un serpent, il fut pris de frayeur et s’éloigna sans revenir. Son Seigneur l’appela alors et lui dit: Ô Moïse, reviens et n’aies pas peur de ce serpent car tu es du nombre de ceux qui ne doivent redouter ni ce serpent ni autre chose.
Lemparkanlah tongkatmu!” Lalu Musa melemparkan tongkatnya karena patuh pada perintah Tuhannya. Tatkala ia melihatnya bergerak dan menggeliat secara gesit seperti ular, Musa berbalik lari karena takut kepadanya dan tidak kembali dari larinya. Lalu Tuhannya memanggilnya, “Wahai Musa! Menghadaplah dan jangan takut kepadanya! Sesungguhnya engkau termasuk orang yang aman darinya dan dari hal lain yang engkau takuti.
“Arroja tu bastón.” Y Moisés u lo tiró, cumpliendo el mandato de su Señor. Cuando vio que se movía y se deslizaba como si fuera una serpiente, se dio vuelta para huir sin mirar atrás. Entonces su Señor lo llamó: “¡Moisés! Acércate y no temas, porque tú eres uno de los que están a salvo de esto y de otras cosas que pudieras temer”.
“And throw down your staff.” So Moses threw it down, fulfilling the command of his Lord. When he saw it move and slither as if it were a snake, he turned, fleeing in fear of it and did not return. His Lord then called him: “O Moses! Come forward and do not fear it, because you one of those who are safe from it and other things you may fear.”
Và Ngươi hãy ném cây gậy xuống theo lệnh Thượng Đế của mình, nhưng khi Y thấy cây gậy động đậy và di chuyển nhanh nhẹn giống như một con rắn thì Y quay mình bỏ chạy vì sợ hãi và không dám nhìn lại. Chính vì thế Thượng Đế gọi Người: Hỡi Musa, hãy bước đến gần và chớ sợ nó, chắc chắn Ngươi sẽ được an toàn trước nó và trước mọi điều khiến Ngươi sợ.
Infila la tua mano destra nella fessura della tua camicia, vicino al collo, e ne uscirà bianca, priva di lebbra". E Mūsā la infilò e ne uscì bianca come il ghiaccio. "E stringi la tua mano a te per alleviare il tuo timore". Mūsā lo fece, e il suo timore svanì. "Queste cose menzionate, il bastone e la mano, sono due prove, da parte del tuo Dio, rivolte al Faraone e ai cortigiani del suo popolo: In verità, sono un popolo lontano dall'obbedienza dovuta ad Allāh, a causa della loro miscredenza e dei loro atti peccaminosi".
Gospodar svjetova rekao je zatim: “O Musa, uvuci ruku svoju u njedra kroz otvor na košulji pa će se bijela (poput snijega) pojaviti, ali će zdrava biti, bez bolesti ikakve. I pritisni rukom svojom grudi, da se sabereš od straha i da se smiriš. Štap-zmija i bijela ruka jesu dva neoboriva Božija dokaza faraonu i glavešinama njegova naroda. A faraon i njegove glavešine neposlušni su Allahu tako što čine nevjerstvo i grijehe.”
Moses was in Midian probably for ten years. During this period the former Pharaoh died and another member of the Pharaoh dynasty ascended the throne of Egypt. Then, Moses along with his wife (and, according to the Torah, with two children) left again for Egypt. On the way, he underwent the divine test on Mount Tur (Mount Sinai). God, who directly talked to a man on Mount Sinai, can also directly address all other human beings and apprise them of His will. But this is not the way of God. Direct address means removal of the curtain, while the considerations of human trial demand that the curtain should remain in place. So God reveals His message only to a selected person and causes this message to be delivered indirectly through him to others.
“Enter your right hand into your shirt collar, it will turn white upon you taking it out without any ailment.” So Moses placed it into his collar and removed it, with it having turned white like snow. “and draw your arm to your side” so Moses pressed it against his side and his fear subsided. So these two things that have been mentioned: the staff and the hand, are two proofs sent from your Lord to Pharaoh and the leaders from his people. Indeed, they were a nation who left the obedience of Allah by disbelief and sin.
Hãy áp bàn tay phải của Ngươi vào lòng ngực của Ngươi, khi rút tay ra sẽ trở thành trắng toát không phải vì bệnh bạch tạng. Vì vậy Musa áp bàn tay vào lòng ngực và khi rút ra thì nó trắng toát giống như tuyết; và Ngươi hãy khép cánh tay vào cạnh sườn của Ngươi để làm mất đi sự sợ hãi của Ngươi. Vì vậy Musa khép nó vào cạnh sườn của Người thì lập tức sự sợ hãi đã biến mất. Với cây gậy và bàn tay là hai bằng chứng mà Thượng Đế của Người gởi đến trình bày cho Fir'awn và các vị tù trưởng của hắn. Quả thật chúng là một đám người không thần phục Allah, chúng phủ nhận và công khai phạm tội.
“Introduce tu mano derecha en el cuello de tu túnica, se pondrá blanca y resplandeciente cuando la retires, sin ningún mal”. Entonces Moisés u la puso en su cuello y la quitó, y esta se volvió blanca como la nieve. “Y aprieta tu brazo junto a tu pecho”, entonces Moisés lo apretó contra su costado y su miedo se aplacó.
Así que estas dos, el bastón y la mano resplandeciente, son dos pruebas enviadas por tu Señor al Faraón y a los líderes de su pueblo. Ciertamente, eran una nación que dejó de lado la obediencia a Al-lah por la incredulidad y el pecado.
“Sağ elini gömleğinin boyun altında kalan yaka kısmından içeri sok! Alaca hastalığı olmadan bembeyaz olarak çıkacaktır.” Musa -aleyhisselam- da elini koynuna soktu ve kar gibi bembeyaz olarak çıktı. “Korkunun dinmesi için ise kollarını bağla.” Musa -aleyhisselam- kollarını bağlayınca korkusu gidiverdi. İşte bu iki zikredilen -asa ve el- Rabbinden, Firavun'a ve kavminin ileri gelenlerine gönderilmiş delillerdir. Onlar, küfür ve günahlar işleyerek Allah Teâlâ'ya itaat etmekten uzaklaşmış bir topluluktu.
Ipasok mo ang kanang kamay mo sa bukasan ng kamisa mo mula sa malapit sa leeg, lalabas ito na maputi na walang ketong," kaya ipinasok naman ito ni Moises saka lumabas ito na mabuti gaya ng niyebe. "Iyapos mo sa iyo ang kamay mo upang mapanatag ang pangamba mo," kaya iniyapos naman ni Moises ito sa kanya kaya naglaho sa kanya ang pangamba. "Kaya ang dalawang nabanggit na ito, ang tungkod at ang kamay, ay dalawang patunay na isinugo mula sa Panginoon mo kay Paraon at sa mga maharlika nito kabilang sa mga tao nito. Tunay na sila noon ay mga taong lumalabas sa pagtalima kay Allāh dahil sa kawalang-pananampalataya at paggawa ng mga pagsuway."
Masukkanlah tangan kananmu ke dalam lengan bajumu yang dekat leher, niscaya tangan itu akan keluar putih, bukan karena penyakit.” Musa lantas memasukkan tangannya, lalu keluarlah dalam keadaan putih seperti salju. Allah juga berfirman, "Dekaplah tanganmu ke dadamu untuk menenangkan rasa ketakutanmu.” Musa pun mendekapkan tangan ke dadanya, lalu hilanglah rasa takut darinya. Allah berfirman, "Kedua hal ini, yaitu tongkat dan tangan adalah dua mukjizat yang dikirimkan dari Tuhanmu untuk menghadapi Firaun dan para pembesar kaumnya. Sungguh mereka adalah kaum yang menyimpang dari ketaatan kepada Allah dengan kekufuran dan perbuatan maksiat.”
Allah lui dit ensuite: Introduis ta main dans l’ouverture de ta tunique près de ton cou et tu la ressortiras blanche sans que tu ne sois atteint de lèpre. Moïse introduisit alors sa main et elle sortit aussi blanche que la neige. Puis Il lui dit: Serre ta main contre toi afin que ta peur se dissipe. Moïse serra alors sa main contre lui et sa peur se dissipa. Ces deux signes que sont le bâton et la main sont deux signes envoyés par ton Seigneur à Pharaon et aux nobles de son peuple qui, à cause de leur mécréance et leurs péchés, étaient des gens désobéissants à leur Seigneur.
Musa trình bày nỗi lo với Thượng Đế mình rằng: Quả thật bề tôi đã giết chết một người trong đám dân của họ. Do đó, bề tôi sợ họ sẽ giết bề tôi trả thù nếu bề tôi đi truyền đạt cho họ những điều mà Ngài cử phái bề tôi mang đến cho họ.
Mūsā disse, implorando il suo Dio: "In verità, ho ucciso uno di loro e ho timore che mi uccidano per questo fatto, se andassi da loro e comunicassi ciò che mi è stato affidato".
Musa berkata untuk mengadu kepada Tuhannya, “Sesungguhnya aku telah membunuh nyawa seorang dari golongan mereka, sebab itu aku takut mereka akan membunuhku disebabkan hal itu jika aku mendatangi mereka untuk menyampaikan risalah ajaran yang dengannya Engkau utus diriku kepada mereka.
Moses said, pleading to his Lord, “Indeed, I have killed a man from amongst them: the Copt that a man from my tribe sought my help against, and so I fear that if I was to go to convey to them the message I have been sent with, they will kill me in return.”
How Musa asked for the Support of His Brother and was granted that by Allah
When Allah commanded him to go to Fir`awn, the one who he had run away from and whose vengeance he feared,
قَالَ رَبِّ إِنِّى قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْساً
( Musa said: My Lord! I have killed a man among them,) meaning, that Coptic,
فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ
(and I fear that they will kill me.) i.e., `when they see me.'
وَأَخِى هَـرُونُ هُوَ أَفْصَحُ مِنِّى لِسَاناً
(And my brother Harun -- he is more eloquent in speech than me,) Musa, peace be upon him, had a speech defect, because when he had been given the choice between a date and a pearl, he mistakenly picked up a coal and placed it on his tongue, so he found it difficult to speak clearly. Musa said:
وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِى - يَفْقَهُواْ قَوْلِي - وَاجْعَل لِّى وَزِيراً مِّنْ أَهْلِى - هَـرُونَ أَخِى - اشْدُدْ بِهِ أَزْرِى - وَأَشْرِكْهُ فِى أَمْرِى
("And loose the knot (the defect) from my tongue. That they understand my speech. And appoint for me a helper from my family, Harun, my brother. Increase my strength with him, And let him share my task.") (20:27-32) meaning, `give me someone to keep me company in this immense task of prophethood and conveying the Message to this arrogant, tyrannical and stubborn king. ' Hence Musa said:
وَأَخِى هَـرُونُ هُوَ أَفْصَحُ مِنِّى لِسَاناً فَأَرْسِلْهِ مَعِىَ رِدْءاً
(And my brother Harun -- he is more eloquent in speech than me: so send him with me as a helper) meaning, as a support to give strength to my cause and confirm what I say and convey from Allah, because the word of two carries more weight in people's minds than the word of one. So he said:
إِنِّى أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ
(Verily, I fear that they will deny me.) Muhammad bin Ishaq said: c
رِدْءاً يُصَدِّقُنِى
(as a helper to confirm me.) means, `to explain to them what I say, for he can understand me where they may not.' When Musa asked for this, Allah said to him:
سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِأَخِيكَ
(We will strengthen your arm through your brother,) meaning, `We will add strength to your cause and give you help through your brother, who you have asked to be made a Prophet alongside you.' This is like the Ayat;
قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يمُوسَى
(You are granted your request, O Musa!) (20:36)
وَوَهَبْنَا لَهُ مِن رَّحْمَتِنَآ أَخَاهُ هَـرُونَ نَبِيّاً
(And We granted him his brother Harun, (also) a Prophet, out of Our mercy) (19:53). One of the Salaf said, "There is no one who has ever done a greater favor to his brother than Musa did for Harun, may peace be upon them both, for he interceded for him until Allah made him a Prophet and Messenger with him to Fir`awn and his chiefs. Allah said concerning Musa:
وَكَانَ عِندَ اللَّهِ وَجِيهاً
(he was honorable before Allah) (33:69).
وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطَـناً
(and (We will) give you both power) means, overwhelming evidence.
فَلاَ يَصِلُونَ إِلَيْكُمَا بِـْايَـتِنَآ
(so they shall not be able to harm you, with Our Ayat;) means, `they will have no way or means of harming you because you are conveying the signs of Allah.' This is like the Ayat:
يَـأَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ
(O Messenger! Proclaim (the Message) which has been sent down to you from your Lord.) until His saying:
وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ
(Allah will protect you from mankind) (5:67).
الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسَالـتِ اللَّهِ
(Those who convey the Message of Allah) until His saying:
وَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيباً
(And sufficient is Allah as a Reckoner) (33:39). And sufficient is Allah as a Helper and Supporter. And Allah told them the consequences in this world and the next, for them and for those who followed them,
أَنتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغَـلِبُونَ
(you two as well as those who follow you will be the victors.) This is like the Ayat:
كَتَبَ اللَّهُ لاّغْلِبَنَّ أَنَاْ وَرُسُلِى إِنَّ اللَّهَ قَوِىٌّ عَزِيزٌ
(Allah has decreed: "Verily, it is I and My Messengers who shall be the victorious." Verily, Allah is All-Powerful, All-Mighty.) (58:21)
إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ فِى الْحَيَوةِ الدُّنْيَا
(Verily, We will indeed make victorious Our Messengers and those who believe in this world's life) (40:51) to the end of the Ayah.
Moisés u dijo, rogando a su Señor: “He matado a un hombre de entre ellos: el copto contra el que un hombre de mi tribu buscó mi ayuda, y por eso temo que, si voy a transmitirles el mensaje con el que he sido enviado, me matarán.
Musa -aleyhisselam- Rabbine tevessül ederek şöyle dedi: "Ben onlardan bir kişiyi öldürdüm. Gönderildiğim şeyi onlara tebliğ etmek için yanlarına gidersem, onun sebebiyle beni öldürmelerinden korkuyorum."
Moïse implora son Seigneur en ces termes: J’ai tué l’un d’eux et je crains qu’ils ne me tuent en représailles si je me rends auprès d’eux afin de leur transmettre ce que Tu m’as envoyé transmettre.
Umiljavajući se Gospodaru, Musa, alejhis-selam, zamoli: “Gospodaru moj, ubio sam jednog nevinog čovjeka koji je pripadao faraonovu narodu, strahujem da će mi se osvetiti ukoliko se pojavim među njima donijevši im poslanicu!”
Nagsabi si Moises habang nagsusumamo sa Panginoon nito: "Tunay na ako ay nakapatay mula sa kanila ng isang tao kaya nangangamba ako na patayin nila ako dahil sa kanya kung pumunta ako sa kanila upang magpaabot ako sa kanila ng ipinasugo Mo.
“A moj brat Harun”, dodao je Musa, “raspolaže boljim govornim sposobnostima od mene, rječitiji je od mene i jasnije se izražava, pa ga pošalji sa mnom da mi bude potpora. Bojim da će me faraon lašcem proglasiti, tim prije jer je to bio običaj drevnih naroda: poricahu svoje poslanike.”
Puis il ajouta: Mon frère Aaron est plus éloquent que moi. Envoie-le donc avec moi afin qu’il confirme mes dires lorsque Pharaon et les siens me traiteront de menteur. En effet, je crains qu’ils ne me traitent de menteur et se comportent à l’image des peuples qui ont démenti les messagers envoyés avant moi.
Và người em của bề tôi là Harun, nó hoạt bát hơn bề tôi trong cách ăn nói. Do đó, xin Ngài hãy cử phái nó đi cùng bề tôi với tư cách là người hỗ trợ bề tôi để xác minh cho lời nói của bề tôi là thật. Quả thật, bề tôi sợ Fir'awn và đồng bọn của hắn sẽ buộc tội bề tôi nói dối, giống như việc các Thiên Sứ trước bề tôi đến với các cộng đồng của mình và ho đã phủ nhận.
Kardeşim Harun benden daha anlaşılır sözlüdür. Firavun ve kavmi beni yalanladığı zaman benim sözümü desteklemesi için, onu yardımcım olarak benimle beraber gönder. Ben, daha önce kendisine peygamber gönderilip, onları yalanlayan ümmetlerin adeti olduğu gibi, onların da beni yalanlamasından korkuyorum.
Ang kapatid ko na si Aaron ay higit na malinaw kaysa sa akin sa pagsasalita, kaya ipadala Mo siya kasama sa akin bilang tagatulong na aalinsunod sa akin sa pagsasalita ko, kung magpapasinungaling sa akin si Paraon at ang mga tao niya. Tunay na ako ay nangangamba na magpasinungaling sila sa akin gaya nang nakagawian ng mga kalipunan na pinadalhan ng mga sugo bago ko pa ako sapagkat nagpasinungaling ang mga iyon sa kanila."
Adapun saudaraku, Harun maka dia lebih fasih dari diriku dalam berbicara. Sebab itu, utuslah dia bersamaku untuk membantuku apabila Firaun dan kaumnya mendustakanku. Sesungguhnya aku khawatir mereka akan mendustakanku sebagaimana kebiasaan umat-umat terdahulu terhadap para rasul mereka.”
Mio fratello Hārūn padroneggia meglio le parole: invialo con me come mio aiutante, sostenendomi nel mio messaggio, se il Faraone e il suo popolo dovessero smentirmi; in verità, io temo che mi smentiscano come è abitudine dei popoli ai quali vennero inviati messaggeri, prima di me, che questi smentirono.
A sermon should have high degree of eloquence
هُوَ أَفْصَحُ مِنِّي لِسَانًا (He is more fluent in his tongue - 28:34). This verse points out that a high degree of oratory and eloquence is desirable for sermons and preaching, and there is no harm if one takes training in that.
And my brother Aaron speaks with more clarity than I do, so send him with me as my aide. I fear Pharaoh and his people will reject me, just as it is common for nations passed to reject the Messengers that were sent to them.
Mi hermano Aarón es más elocuente que yo, envíalo conmigo para que me ayude. Temo que el Faraón y su pueblo me rechacen, así como las naciones pasadas rechazaron a los Mensajeros que les fueron enviados”.
Allah berfirman sebagai jawaban atas doa Musa, “Kami akan menguatkanmu -wahai Musa- dengan mengutus saudaramu bersamamu sebagai rasul yang akan membantumu dan Kami akan berikan hujah dan dukungan bagi kalian berdua atas musuh-musuh kalian, sehingga mereka tidak akan mampu menimpakan keburukan yang kalian benci. Dengan beberapa mukjizat yang Kami berikan kepada kalian berdua, kalian berdua dan orang-orang yang mengikuti kalian dari kalangan orang-orang yang beriman akan menang.
Allah said in response to Moses’s supplication, “O Moses! I shall strengthen you by sending your brother with you as a Messenger and aide to you, and give you the upper hand over your enemy. They shall not be able to harm you with anything you dislike. By our ayaat (signs), you and those believers who follow you, will be victorious over Pharoah and his people.”
Nagsabi si Allāh habang sumasagot sa panalangin ni Moises: "Palalakasin ka Namin, O Moises, sa pamamagitan ng pagpapadala sa kapatid mo kasama sa iyo bilang sugong tagatulong. Maglalagay Kami sa inyong dalawa ng katwiran at pagkatig kaya hindi sila makapagpapaabot sa inyong dalawa ng kasagwaang kasusuklaman ninyong dalawa. Dahilan sa mga tanda Naming isinugo Namin kayong dalawa dahil sa mga ito, kayong dalawa at ang sinumang sumunod sa inyong dalawa kabilang sa mga mananampalataya ay ang mga inaadya."
Allah Teâlâ, Musa -aleyhisselam-'ın duasına icabet ederek şöyle buyurmuştur: "Ey Musa! Seninle beraber yardımcı bir elçi olarak göndermek suretiyle, seni kardeşinle güçlendireceğiz. Siz ikiniz için bir delil ve destek kılacağız. Sizinle beraber gönderdiğimiz mucizelerimiz sebebiyle, ikinize de hoşlanmadığınız bir kötülük yapamayacaklar ve siz ikiniz ve ikinize tabi olan Müminler muzaffer olacaksınız."
Allah đáp ứng lời cầu xin của Musa, phán rằng: TA sẽ gia tăng sức mạnh cho Ngươi - hỡi Musa - bằng cách TA cử người anh của Ngươi, Harun, làm một Nabi để phụ tá Ngươi, và sẽ ban cho hai Ngươi quyền thế và sức mạnh khiến chúng không hãm hại được hai Ngươi, với những phép lạ của TA đã ban cho hai ngươi cũng như những người tin tưởng theo hai Ngươi chắc chắc sẽ thắng lợi.
When God appoints somebody as His missionary, He provides him with all that is essential for the performance of the task. Similarly, provision was made for Moses according to his special circumstances. By way of authority for his appointment, he was blessed with the ability to perform certain miracles and he was to be aided by his brother. Moses was endowed with an impressive personality so that Pharaoh’s community may not dare to mishandle him. And it was ordained by God that Moses and his companions should finally be supreme.
Allah répondit ainsi à l’invocation de Moïse: Ô Moïse, Nous te raffermirons par l’envoi de ton frère avec toi en tant que messager et assistant. Nous vous accorderons des arguments par lesquels Nous vous soutiendrons et ils ne pourront alors vous causer aucun mal, puisque vous et vos disciples croyants aurez à vos côtés Nos signes qui vous rendront victorieux.
Al-lah dijo en respuesta a la súplica de Moisés: “¡Moisés! Te fortaleceré enviando a tu hermano contigo como mensajero y ayudante, y les daré ventaja sobre su enemigo. No podrán hacerles daño. Gracias a Mis milagros, tú y los creyentes que te sigan saldrán victoriosos sobre el Faraón y su pueblo”.
Allah se odazvao na ovu dovu Musaa, alejhis-selam: “Musa, tvojim bratom Harunom ojačat ćemo te i pomoći ćemo vas protiv faraona jasnim, kategoričkim, nepobitnim dokazima, te vam oni koji ne vjeruju neće nauditi. S Našim znamenjima istinitim, vas dvojica, o Musa i Harune, i oni koji vas budu slijedili pobijedit ćete faraona.”
Allāh disse, in risposa all'invocazione di Mūsā: "Ti rinsalderemo, o Mūsā, inviando tuo fratello con te, come messaggero a tuo sostegno, e vi concederemo una prova e il sostegno, e non vi faranno alcun male, come temete, in seguito ai Nostri Segni che vi abbiamo concesso; voi e i credenti che vi seguiranno sarete i trionfatori".
Tatkala Musa -'alaihissalām- mendatangi mereka dengan membawa mukjizat-mukjizat Kami yang jelas, mereka berkata, “Ini tidak lain hanyalah kedustaan yang dibuat-buat oleh Musa, kami tidak pernah mendengar hal ini dari nenek moyang kami yang terdahulu.”
Musa before Fir`awn and His People
Allah tells us how Musa and his brother Harun came before Fir`awn and his chiefs, and showed them the clear miracles and overwhelming proof that Allah had given them to confirm the truth of what they were saying about Allah being One and that His commandments were to be followed. Fir`awn and his chiefs saw that with their own eyes and realized that it was certainly from Allah, but because of their disbelief and sin they resorted to stubbornness and false arguments. This was because they were too evil and arrogant to follow the truth. They said:
مَا هَـذَآ إِلاَّ سِحْرٌ مُّفْتَرًى
(This is nothing but invented magic.) meaning, fabricated and made up. They wanted to oppose him by means of their own tricks and their position and power, but this did not work.
وَمَا سَمِعْنَا بِهَـذَا فِى ءَابَآئِنَا الاٌّوَّلِينَ
(Never did we hear of this among our fathers of old.) They were referring worshipping Allah Alone, with no partner or associate. They said: "We have never seen anyone among our forefathers following this religion; we have only ever seen people associating other gods in worship with Allah. Musa said in response to them:
رَبِّى أَعْلَمُ بِمَن جَآءَ بِالْهُدَى مِنْ عِندِهِ
(My Lord knows best him who came with guidance from Him,) meaning, `of me and you, and He will decide between me and you.' So he said:
وَمَن تَكُونُ لَهُ عَـقِبَةُ الدَّارِ
(and whose will be the happy end in the Hereafter. ) meaning, who will be supported and will prevail.
إِنَّهُ لاَ يُفْلِحُ الظَّـلِمُونَ
(Verily, the wrongdoers will not be successful.) refers to the idolators who associate others in worship with Allah.
When Moses (peace be upon him) brought My clear signs to them, they said, “This is nothing but a lie that Moses has fabricated; we have not heard anything like it from our forefathers. If it had been true, we would have heard something of the sort among the nations that have passed before us.”
If an individual thinks highly of himself, and if someone of apparently ordinary status comes before him and voices outright criticism of him, he immediately flares up. He ridicules his critic and makes different types of derogatory statements with a view to undermining him. This is what Pharaoh did in the case of Moses.
Kaya noong naghatid sa kanila si Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – ng mga tanda Namin bilang mga nagliliwanag ay nagsabi sila: "Walang iba ito kundi isang kasinungalingang nilikha-likha, na nilikha-likha ni Moises. Hindi kami nakarinig ng ganito sa mga ninuno naming pinakauna."
Puis lorsque Moïse leur apporta Nos signes évidents, ils dirent: Ce ne sont là que des mensonges que Moïse a inventés et dont nous n’avons jamais entendu parler chez nos aïeux.
Musa -aleyhisselam- apaçık mucizelerimizle onların yanına geldiği zaman insanlar şöyle dediler: "Bunlar Musa’nın uydurduğu, düzmece yalanlardan başka bir şey değildir. Bunları bizlerden önceki atalarımızdan hiç duymadık.”
Pa kad im Musa, alejhis-selam, donese bjelodane, neporecive dokaze od Allaha, Gospodara svjetova, oni rekoše: “Ovo je samo jedna vrsta magije, ti si sve ovo izmislio, ovo je puka laž! Nismo čuli u prijašnjim pokoljenjima za nešto slično!”
Quando Mūsā, pace a lui, giunse da loro con i Nostri chiari segni, dissero: "Non sono altro che bugie inventate da Mūsā; non abbiamo mai sentito una cosa simile dai nostri antenati"
Pero cuando Moisés u les presentó Mis signos evidentes, dijeron: “Esto no es más que una mentira que Moisés ha inventado; no hemos oído nada parecido de nuestros antepasados. Si fuera verdad, habríamos oído algo similar entre las naciones que nos precedieron”.
Rồi khi Musa đến gặp Fir'awn và đồng bọn của hắn với những lời mặc khải rõ rệt của TA, chúng nói: Đây chẳng qua là trò ảo thuật dối trá bịa đặt của Musa, bọn ta chưa bao giờ nghe chuyện này từ nơi tổ tiên của bọn ta trước đây.
Musa lalu berkata kepada Firaun, “Tuhanku mengetahui orang yang benar yang membawa petunjuk dari sisi-Nya dan mengetahui siapa yang akan mendapatkan balasan yang baik di akhirat kelak. Sesungguhnya orang-orang yang zalim tidak akan beruntung untuk mendapatkan keinginannya dan tidak akan selamat dari apa yang mereka takuti.”
Y Moisés u, dirigiéndose al Faraón, dijo: “Mi Señor sabe quién ha venido con Su guía, glorificado y exaltado sea, también sabe quién se enfrentará a un resultado digno de alabanza en la otra vida. Los opresores nunca lograrán alcanzar sus metas y estar a salvo de sus miedos”.
And Moses, addressing Pharaoh, said, “My Lord knows of the truthful one who has brought the guidance from Him, may He be glorified; He also knows who will face a praiseworthy outcome in the afterlife. The oppressors will never succeed in achieving their motives and acquiring safety from their fears.”
“Svevišnji Allah dobro zna onog ko je od Njega donio istinu”, Musa reče faraonu, “i Gospodar moj dobro zna kome će na kraju pripasti pobjeda i lijep završetak na Ahiretu. Doista zulumćari neće ostvariti nikakvo dobro niti će izbjeći ono čega se boje.”
Mūsā disse, rivolgendosi al Faraone: "Il mio Dio è Consapevole di chi è nel giusto e che conduce al successo, da parte Sua, gloria Sua, ed è Consapevole di chi avrà un buon esito nell'Aldilà. In verità, i trasgressori non otterranno ciò che desiderano e non verranno salvati da ciò che temono".
Nagsabi si Moises habang kumakausap kay Paraon: "Ang Panginoon ko ay nakaaalam sa nagsatotoo na nagdala ng kagabayan mula sa ganang Kanya – kaluwalhatian sa Kanya – at nakaaalam sa sinumang magkakaroon ng kahihinatnang napupurihan sa Kabilang-buhay. Tunay na hindi magtatamo ang mga tagalabag sa katarungan ng hinihiling nila at hindi sila maliligtas sa pinangingilabutan nila.
Musa -aleyhisselam- Firavun'a hitap ederek şöyle dedi: "Rabbim Allah -Subhanehu ve Teâlâ- katından hidayetle gelen hak sahibi kimseyi hakkıyla bilir. Ahirette de övülmüş bir akıbet sahibinin kim olacağını da çok iyi bilir. Şüphesiz zalimler, arzu ettiklerini elde edemeyecek ve korkup kaçtıklarından da kurtulamayacaklardır.''
Và Musa nói với Fir'awn: Thượng Đế của Ta biết rất rõ ai là người mang sự chỉ đạo từ Ngài đến và ai là người xứng đáng sẽ hưởng kết quả tốt đẹp trong cuộc sống Đời Sau. Quả thật những kẻ làm điều sai quấy sẽ không lấy được những gì chúng mong muốn cũng như không thoát khỏi điều mà chúng khiếp sợ.
Moïse s’adressa à Pharaon en disant: Mon Seigneur sait qui a raison et apporte la droiture de Sa part et Il sait qui connaîtra un dénouement louable dans l’au-delà. Les injustes ne remporteront assurément pas ce qu’ils recherchent ni n’échapperont à ce qu’ils redoutent.
Literally, ‘I do not know any being other than myself who is worth worshipping.’ This was not a serious statement. In uttering these words Pharaoh did not intend to state any fact. He only wanted to denigrate Moses. Similarly, when Pharaoh ordered his minister Haman to prepare fired bricks and construct a high tower so that he could peep into the sky and see Moses’s God, this was not a genuine order. Its sole purpose was to make a mockery of Moses.
Tad se faraon obrati uglednicima svog naroda: “O prvaci, nije mi poznato da imate drugo božanstvo osim mene! A ti, Hamane, peci mi opeke, čvrste i postojane, te mi sagradi toranj visoki ne bih li, popevši se na njega, vidio Boga kojem se Musa klanja! Ja smatram, zbilja, da Musa laže govoreći da ga je Bog poslao meni i mojim sunarodnicima.”
Nagsabi si Paraon habang kumakausap sa mga maharlika kabilang sa mga tao niya: "O konseho, hindi ko nalamang mayroon kayong isang sinasamba na iba pa sa Akin. Kaya magpaliyab ka para sa akin, O Hāmān, sa luwad upang tumindi, saka magpatayo ka para sa akin sa papamagitan nito ng isang gusaling mataas sa pag-asang ako ay makatingin sa sinasamba ni Moises at makabatid niyon. Tunay na ako ay talagang nagpapalagay na si Moises ay sinungaling sa pinagsasabi niya na siya ay isinugo mula kay Allāh sa akin at sa mga tao ko."
E il Faraone disse ai cortigiani del suo popolo: "O cortigiani, io non ho mai conosciuto, per voi, altra divinità all'infuori di me. O Hāmān, cuoci dell'argilla finché non diventi dura e costruisci per me un alto edificio, affinché io possa salirvi per vedere il Dio di Mūsā; in verità, penso che Mūsā sia bugiardo nelle sue affermazioni di essere stato inviato, per conto di Allāh, a me e al mio popolo".
Commentary
فَأَوْقِدْ لِي يَا هَامَانُ عَلَى الطِّينِ (So kindle for me, 0 Haman, a fire on the clay (to bake bricks) - 28:38). When the Pharaoh planned to build a very tall palace for himself, he asked his minister Haman to get the bricks baked properly first, because half baked bricks could not take the load of a tall building. Some people have observed that the Pharaoh was the first one to have tough bricks baked for the buildings, as no one had used them before. Historical narrations have recorded that Haman had collected fifty thousand masons for building this palace. Skilled labour, such as carpenters and blacksmith, were additional. This palace was built so tall that there was no parallel to it in the world. When it was completed, Allah Ta` ala commanded Jibra'il (علیہ السلام) to knock it down. He struck only one blow to it and it tumbled down in three pieces, killing thousands of soldiers of the Pharaoh's army. (Qurtubi)
Dirigiéndose a los líderes de su pueblo, el Faraón les dijo: “¡Líderes! No conozco ninguna otra divinidad excepto yo mismo, así que, ¡Hamán!, fabrica ladrillos y construye una estructura alta para mí, de modo que quizás pueda ver a la deidad de Moisés y familiarizarme con Él. Aunque creemos que Moisés miente en su afirmación de haber sido enviado como Mensajero de Al-lah, a mí y a mi pueblo”.
Firavun, kavminin ileri gelenlerine hitap ederek şöyle dedi: "Ey soylular topluluğu! Sizin için benden başka bir mabut bilmiyorum. Ey Hamân! Benim için, güçlenip sertleşene kadar çamur üzerinde bir ateş yak ve bununla bana yüksek bir bina inşa et! Böylece Musa’nın mabuduna bakmayı ve binanın üzerinde durmayı umut ediyorum. Çünkü ben, Musa’nın Allah’ın bana ve kavmime gönderdiği bir peygamber olduğuna dair iddiasında bir yalancı olduğunu düşünüyorum.''
Addressing the leaders from his people, Pharaoh said, “O Leaders! I do not know of any deity for you except myself, so O Haman, bake some bricks and build a tall structure for me so that I can look at the deity of Moses and acquaint myself with Him. We believe Moses to be lying in his claim to have been sent as a Messenger for Allah, to me and my people.”
Puis Pharaon dit aux nobles de son peuple: Ô notables, je ne connais pas d’autre dieu que moi pour vous. Allume-moi donc un feu sur l’argile, ô Hâmân, et lorsqu’il s’intensifiera, érige pour moi une haute construction afin que je puisse voir le Dieu de Moïse et le contempler. Je pense que Moïse ment lorsqu’il prétend avoir été envoyé par Allah à moi et à mon peuple.
Và Fir'awn nói với các tù trưởng của hắn rằng: Hỡi quần thần, Ta không biết thần linh nào khác của các ngươi ngoài ta cả. Hỡi Haman, ngươi hãy đốt lò nung gạch đất sét cho trẫm cho đến khi nó chín lên và xây nó thành một cái tháp cao để trẫm đi lên trời và đứng trên đó gặp Thượng đế của Musa, và trẫm nghĩ rằng Musa chỉ là kẻ nói dối về những gì nó tự xưng là Thiên Sứ của Allah được cử phái đến cho trẫm cũng như cho dân chúng của trẫm.
The Arrogance of Fir`awn and His ultimate Destiny
Allah tells us of Fir`awn's disbelief and wrongdoing, and how he falsely claimed divinity for his evil self, may Allah curse him.
فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطَاعُوهُ
(Thus he fooled his people, and they obeyed him.) 43:54 He called on his people to recognize his divinity, and they responded, because of their weak and foolish minds. So, he said:
يأَيُّهَا الْملأ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِّنْ إِلَـهٍ غَيْرِى
(O chiefs! I know not that you have a god other than me.) Allah tells us about Fir`awn:
فَحَشَرَ فَنَادَى - فَقَالَ أَنَاْ رَبُّكُمُ الاٌّعْلَى - فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الاٌّخِرَةِ وَالاٍّوْلَى - إِنَّ فِى ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَى
(Then he gathered (his people) and cried aloud, saying: "I am your lord, most high." So Allah, seized him with punishment for his last and first transgression. Verily, in this is an instructive admonition for whosoever fears Allah.) (79:23-26) meaning: he brought his people together and called to them in a loud voice, shouting that, and they responded to him obediently. So Allah took revenge on him, and made him a lesson to others in this world and the Hereafter. He even confronted Musa with that, and said:
لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَـهَاً غَيْرِى لأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ
(If you choose a god other than me, I will certainly put you among the prisoners) (26:29).
فَأَوْقِدْ لِى يَهَـمَـنُ عَلَى الطِّينِ فَاجْعَل لِّى صَرْحاً لَّعَلِّى أَطَّلِعُ إِلَى إِلَـهِ مُوسَى
(So kindle for me (a fire), O Haman, to bake (bricks out of) clay, and set up for me a Sarh in order that I may look at the God of Musa;) He commanded his minister and adviser Haman to bake bricks for him, i.e., to make bricks in order to build a Sarh, a exalted towering palace. This is like the Ayah,
وَقَالَ فَرْعَوْنُ يهَـمَـنُ ابْنِ لِى صَرْحاً لَّعَـلِّى أَبْلُغُ الاٌّسْبَـبَ - أَسْبَـبَ السَّمَـوَتِ فَأَطَّلِعَ إِلَى إِلَـهِ مُوسَى وَإِنِّى لاّظُنُّهُ كَـذِباً وَكَـذَلِكَ زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ وَصُدَّ عَنِ السَّبِيلِ وَمَا كَـيْدُ فِرْعَوْنَ إِلاَّ فِى تَبَابٍ
(And Fir`awn said: "O Haman! Build me a Sarh that I may arrive at the ways -- the ways of the heavens, and I may look upon the God of Musa, but verily, I think him to be a liar." Thus it was made fair seeming, in Fir`awn's eyes, the evil of his deeds, and he was hindered from the path; and the plot of Fir`awn led to nothing but loss and destruction) (40:36-37). Fir`awn built this tower, which was the highest structure ever seen on earth, because he wanted to show his people that Musa was lying when he claimed that there was a God other than Fir`awn. Fir`awn said:
وَإِنِّى لأَظُنُّهُ مِنَ الْكَـذِبِينَ
(and verily, I think that he (Musa) is one of the liars.) meaning, `when he says that there is a lord other than me.' The issue was not whether Allah had sent Musa, because he did not acknowledge the existence of the Creator in the first place. On the contrary, he said:
وَمَا رَبُّ الْعَـلَمِينَ
(And what is the Lord of Al-`Alamin) (26:23) and:
لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَـهَاً غَيْرِى لأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ
(If you choose a god other than me, I will certainly put you among the prisoners.) (26:29) and he said:
يأَيُّهَا الْملأ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِّنْ إِلَـهٍ غَيْرِى
(O chiefs! I know not that you have a god other than me.) This was the view of Ibn Jarir.
وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُودُهُ فِى الاٌّرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّواْ أَنَّهُمْ إِلَيْنَا لاَ يُرْجَعُونَ
(And he and his armies were arrogant in the land, without right, and they thought that they would never return to Us.) means, they were arrogant oppressors who spread much mischief in the land, and they believed that there would be no Resurrection.
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ - إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ
(So, your Lord poured on them different kinds of severe torment. Verily, your Lord is Ever Watchful (over them).) (89:13-14). Allah says here:
فَأَخَذْنَـهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَـهُمْ فِى الْيَمِّ
(So, We seized him and his armies, and We threw them all into the sea.) meaning, `We drowned them in the sea in a single morning, and not one of them was left.'
فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَـقِبَةُ الظَّـلِمِينَوَجَعَلْنَـهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ
(So, behold what was the end of the wrongdoers. And We made them leaders inviting to the Fire) for those who followed them and took the same path as they did, rejecting the Messengers and denying the Creator.
وَيَوْمَ الْقِيـمَةِ لاَ يُنصَرُونَ
(and on the Day of Resurrection, they will not be helped.) their humiliation in this world is combined with and connected to their humiliation in the Hereafter, as Allah says:
أَهْلَكْنَـهُمْ فَلاَ نَـصِرَ لَهُمْ
(We have destroyed them. And there was none to help them) (47:13).
وَأَتْبَعْنَـهُم فِى هَذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً
(And We made a curse to follow them in this world,) Allah decreed that they and their king Fir`awn should be cursed by the believers among His servants who follow His Messengers, just as in this world they were cursed by the Prophets and their followers.
وَيَوْمَ القِيَـمَةِ هُمْ مِّنَ الْمَقْبُوحِينَ
(and on the Day of Resurrection, they will be among disgraced.) Qatadah said, "This Ayah is like the Ayah,
وَأُتْبِعُواْ فِى هَـذِهِ لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيَـمَةِ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ
(They were pursued by a curse in this (life) and on the Day of Resurrection. Evil indeed is the gift given.) (11:99)."
Lalu Firaun berkata menyeru para pembesar dari kaumnya, “Wahai pembesar kaumku! Aku tidak tahu ada tuhan bagi kalian selain diriku. Oleh sebab itu, wahai Hāmān! Bakarlah tanah liat bagiku hingga mengeras, lalu buatkan untukku bangunan yang tinggi dengan harapan aku bisa melihat Tuhan Musa dan berhadapan dengannya. Sesungguhnya aku yakin bahwa Musa seorang pendusta atas pengakuannya sebagai utusan dari Allah kepadaku dan kepada kaumku.”
Pharaoh and his armies became arrogant and sought to remain dominant in Egypt without any right. They denied the resurrection and thought they would not return to Me on the Day of Judgement for accountability and requital.
Tumindi ang pagpapakamalaki ni Paraon mismo at ng mga kawal niya at nagmataas sila sa lupain ng Ehipto nang walang nag-oobligang karapatan. Nagkaila sila sa pagkabuhay. Nag-akala sila na sila sa Amin ay hindi pababalikin sa Araw ng Pagbangon para sa pagtutuos at parusa.
La superbia del Faraone e dei suoi soldati crebbe, e si insuperbirono nella terra d'Egitto senza alcuna ragione, e rinnegarono la Resurrezione e pensarono che non sarebbero tornati a Noi, nel Giorno del Giudizio, per il Rendiconto e la Punizione.
Firavun ve askerlerinin kibirleri iyice arttı ve Mısır topraklarında haksız yere büyüklük tasladılar. Yeniden dirilişi inkâr ederek, kıyamet günü hesap verip karşılığını görmek üzere bize geri döndürülmeyeceklerini zannettiler.
Faraon se bijaše uzoholio i uzvisio u Egiptu, kao i vojske njegove, čineći nered i nanoseći narodu nepravdu. Mislili su da neće biti vraćeni Allahu, Gospodaru svjetova, i da neće polagati račun za zla djela koja činjahu na ovom svijetu.
Firaun dan bala tentaranya semakin bertambah sombong dan berkuasa secara diktator di negeri Mesir tanpa alasan yang hak, serta mengingkari adanya kebangkitan. Mereka mengira bahwa mereka tidak akan dikembalikan kepada Kami pada hari Kiamat untuk perhitungan amal dan pembalasan.
Nhưng Fir'awn và đồng bọn của hắn tỏ ra rất kiêu ngạo, chúng thống trị đất nước Ai Cập bằng quyền lực cho nên chúng phủ nhận việc phục sinh, và nghĩ rằng chúng sẽ không bị đưa trở về gặp lại TA vào Ngày Phán Quyết để chịu sự thanh toán thưởng phạt.
L’arrogance de Pharaon et de ses soldats s’accrut et ils se comportèrent avec tyrannie en terre d’Egypte. Ils rejetèrent la réalité de la Ressuscitation et ils pensèrent qu’ils n’allaient pas retourner vers Nous le Jour de la Résurrection afin de rendre des comptes et être rétribués.
El Faraón y sus ejércitos se volvieron arrogantes y tiranizaron Egipto sin ningún derecho. Negaron la resurrección y pensaron que no iban a comparecer ante Mí en el Día del Juicio.
I Svemogući Allah uništio je u moru faraona i vojske njegove, iskorijenio ih je, pa pogledaj šta je zadesilo silnike! Razmisli, Poslaniče, o tome kako su skončali zulumćari!
Kaya dumaklot Kami sa kanya at dumaklot Kami sa mga kawal niya saka inihagis Namin sila sa dagat para malunod hanggang sa napahamak sila sa kalahatan. Kaya magnilay-nilay ka, O Sugo, kung papaano naging ang kinauwian ng mga tagalabag sa katarungan at wakas nila sapagkat ang kinauwian nila at ang wakas nila ay ang kapahamakan.
Bởi thế,TA đã túm bắt hắn và đồng bọn của hắn rồi ném tất cả bọn chúng xuống biển và nhấn chúng chết chìm. Do đó Ngươi hãy suy ngẫm - hỡi Thiên Sứ - về kết cuộc của những kẻ làm điều sai quấy kết thúc như thế nào, quả thực kết cuộc cuối cùng của chúng là bị tiêu diệt.
Nous saisîmes donc Pharaon ainsi que ses soldats et Nous les noyâmes dans la mer jusqu’au dernier. Ô Messager, vois donc quel fut le sort et la fin des injustes. Leur fin fut en effet d’être anéantis.
So I seized him and his armies, and threw them into the sea, destroying them by drowning them all. O Messenger! Ponder over what the outcome and ending of the oppressors was: it was destruction.
Bu yüzden biz de, onu ve ordusunu yakalayıverdik ve topluca helak olana kadar onları denizde boğulmaya bıraktık. -Ey Peygamber!- Zalimlerin akıbetine ve sonuna dikkatli bak! Onların sonu ve akıbetleri helak olmak oldu.
Pero los sorprendí a él y a su ejército, y los destruí ahogándolos a todos en el mar. Mensajero, reflexiona sobre cuál fue el resultado final de los opresores: fue la destrucción.
Kami lalu menghukum Firaun dan bala tentaranya dengan melemparkan mereka untuk tenggelam ke dalam lautan, sehingga semua mereka binasa. Sebab itu, perhatikanlah -wahai Rasul- bagaimana tempat kembali dan akhir dari kehidupan orang-orang yang zalim. Tempat tujuan dan akhir mereka adalah kebinasaan.
Lo afferrammo, e afferrammo i suoi soldati e li gettammo in mare, facendoli annegare, fino a che non morirono tutti. Rifletti – o Messaggero – su quale fu il destino dei trasgressori, e quale fu la loro fine; il loro destino e la loro fine fu la distruzione.
Gumawa Kami sa kanila bilang mga huwaran para sa mga tagapagmalabis at mga tagapagligaw patungo sa Apoy dahil sa ipinalalaganap nila na kawalang-pananampalataya at pagkaligaw. Sa Araw ng Pagbangon ay hindi sila iaadya sa pamamagitan ng pagsagip sa kanila mula sa Apoy. Bagkus pag-iibayuhin sa kanila ang pagdurusa dahil nagsakalakaran sila ng mga kalakarang masagwa at nag-anyaya sila tungo roon ng kaligawan. Isusulat laban sa kanila ang kasalanan ng gawain nila dahil doon at ang kasalanan ng gawain ng sinumang sumunod sa kanila sa paggawa niyon.
Kami jadikan mereka sebagai teladan bagi orang-orang yang melampaui batas dan orang-orang sesat yang mengajak kepada neraka karena mereka menyebarkan kekufuran dan kesesatan. Pada hari Kiamat nanti mereka tidak akan mendapat pertolongan dengan tidak diselamatkan dari siksa, justru siksa mereka dilipatgandakan karena mereka telah membuat sunah yang buruk dan mengajak kepada kesesatan. Dituliskan bagi mereka dosa amal perbuatan mereka dan dosa perbuatan orang-orang yang mengikuti mereka.
I made Pharoah and his people leaders/predecessors for the tyrants and misguided after them, by spreading to their disbelief and misguidance they are calling to the fire. And on the of judgement, they will not be helped by being saved from the punishment; rather, the punishment will be multiplied for them because of the evil example of calling towards deviation they set. The consequences of their evil deeds and those of whoever followed them, shall be decreed against them.
Hice que el Faraón y sus predecesores fueran líderes en su pueblo, pero después se desviaron, propagando su incredulidad y desvío que los condujo al Infierno. Pero en el Día del Juicio, no serán ayudados para salvarse del castigo; ciertamente, el castigo se multiplicará para ellos por desviar a su gente. Las consecuencias de sus malas acciones y las de los que los siguieron serán registradas en su contra.
Nous fîmes de ces gens un exemple pour les tyrans et les égarés puisqu’ils appellent les gens à l’Enfer par la mécréance et l’égarement qu’ils diffusent. Le Jour de la Résurrection, on ne les sauvera pas du châtiment. Celui-ci sera plutôt doublé pour ce qu’ils ont institué comme traditions blâmables et pour avoir appelé à l’égarement. En plus de leurs propres péchés, ils partageront le péché de chaque personne qui, les ayant pris pour exemple, les commettra.
وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ (And We had made them leaders who called (people) towards hell. - 28:41). Allah Ta` ala had elevated the courtiers of the Pharaoh as leaders of their people, but these wrong-doers were busy inviting the people towards fire - jahannam. Most commentators have taken the expression ` invitation to fire' as a metaphor. That is, by fire the allusion is toward evil deeds that will result in burning in the fire of Jahannam. But according to the work of my respected teacher Sayyidna Maulana Sayyid Muhammad Anwar Shah Kashmiri a (رح) the reward of the Hereafter is the deed itself. One's deeds in this world will change their forms first in barzakh and then in mahshar. The righteous deeds will change into flowers and gardens and take the shape of the bounties of paradise; and the evil deeds will turn into snakes and scorpions, ultimately manifesting themselves in various types of torments. Therefore, if someone invites any one in this world toward evil and infidelity, he in fact is bidding him to go into the fire. Although these evils do not manifest themselves in this world as fire, yet in reality they are fire. Thus there is no metaphor in the verse, and it rests with its true meaning. If this course of argument is adopted in explaining the verses of Qur'an, then many of them will get rid of dependence on metaphors; and it will make the reading easy and straightforward. For instance, وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا (And they will find what they did all there - 18:49) or مَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ. (Whoever does good to the measure of a particle will see it. 99:7)mmmm48
Và TA đã làm cho Fir'awn và đồng bọn của hắn thành những nhà lãnh đạo cho các kẻ bạo ngược và kẻ lạc đạo chuyên gọi người đi vào Hỏa Ngục, theo sau chúng là những kẻ phủ nhận và lầm lạc. Và vào Ngày Phục Sinh, chúng sẽ không được ai giúp đỡ để thoát khỏi sự trừng phạt, đúng hơn, chúng sẽ bị trừng phạt gấp đôi khi chúng đã tạo ra đường lối xấu xa và kêu gọi đến với sự lầm lạc, cũng như chúng sẽ nhận được việc gánh nặng tội lỗi của chúng và tội lỗi của những người đi theo chúng.
Uzvišeni Allah učinio je faraona i njegov narod vođama koji su pozivali put paklene vatre – za njima su se povodili zabludjeli i oholi. Zbog toga što su druge poticali na činjenje hrđavih djela i slijeđenje zablude, na Dan ustanuća niko im neće moći pomoći. Oni će, osim za svoje grijehe, snositi odgovornost za grijehe onih koje su odveli s Pravog puta.
Onları, yaydıkları küfür ve sapkınlıklar sebebiyle, ateşe davet eden azgın ve sapkın kimselere birer örnek kıldık. Onlar kıyamet günü kendilerini azaptan kurtaracak bir yardım da göremeyecekler. Bilakis, uydurdukları kötü gelenekler ve davet ettikleri sapıklıklar sebebiyle onların azapları misliyle arttırılır. Onlara, işledikleri bu kötü amellerin günahı yazıldığı gibi, onlara uyarak bu amelleri işleyenlerin günahı da yazılır.
E li rendemmo un esempio per i tiranni e gli sviatori che invitano al Fuoco a causa della miscredenza e della perdizione che diffondono; e, nel Giorno del Giudizio, non li sosterranno, salvandoli dalla punizione, piuttosto verrà aggravata la loro punizione per le azioni malvagie che hanno compiuto e che hanno trasmesso, e per aver invitato gli altri a compierle; i loro peccati saranno attribuiti sia a loro che a chi li avrà compiuti.
Decreté para ellos un castigo luego de otro: la humillación y el exilio en la vida mundana, y luego, en el Día del Juicio, serán apartados de Mi misericordia y detestados por Mí y por Mis siervos creyentes.
And I followed their punishment up with another, which was humiliation and exile in the worldly life. And then on the Day of Judgement they will be distanced from My mercy and detested by Me and My believing servants.
Bahkan, Kami tambahkan atas siksa mereka di dunia ini berupa kehinaan dan pengusiran dari rahmat. Adapun pada hari Kiamat nanti maka mereka adalah orang-orang yang dicela dan dijauhkan dari rahmat Allah.
Onlara, bu dünyadaki cezalarına ek olarak bir utanç ve sürgün ekledik. Onlar, kıyamet günü de ayıplanmış ve Allah Teâlâ’nın rahmetinden uzak kılınmış kimseler arasında olacaklardır.
وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ هُم مِّنَ الْمَقْبُوحِينَ (And on the day of judgment they will be among those treated badly - 28:42). Maqbuhin is the plural of Maqbuh, which means spoilt, damaged or disfigured. Thus the meaning of the verse is that on the Doomsday their faces will be disfigured to turn black, and eyes will turn blue.
Nous avons ajouté à cette punition une autre dans ce bas monde: ils seront maudits et pourchassés. Puis le Jour de la Résurrection, ils seront du nombre des honnis qui sont exclus de la miséricorde d’Allah.
Và TA đã tăng sự trừng phạt cho bọn chúng ở trên thế gian này với sự nhục nhã và xua đuổi, và vào Ngày Phục Sinh, chúng sẽ là những kẻ đáng khiển trách và bị trục xuất khỏi lòng thương xót của Allah.
Sveznajući Allah dao je da faraona i njegov narod prate Njegovo prokletstvo i srdžba, sramota i poniženje na ovom svijetu, a na budućem svijetu, kad Allah mrtve oživi, bit će udaljeni od Božije milosti.
Pinasundan Namin sila bilang karagdagan sa kaparusahan sa kanila sa Mundong ito ng isang kahihiyan at isang pagtataboy. Sa araw ng Pagbangon, sila ay kabilang sa mga pupulaan at mga ilalayo sa awa ni Allāh.
E abbiamo aggiunto, oltre alla loro punizione in questo mondo, vergogna e perdizione, e nel Giorno della Resurrezione saranno tra i ripudiati, coloro che sono stati esclusi dalla Misericordia di Allāh.
Concedemmo a Mūsā la Torāh, dopo aver inviato ai popoli del passato i Nostri messaggeri, che essi smentirono, e li distruggemmo per averli smentiti. In essa vi sono esempi che illuminano la gente su ciò che li giova, in modo che vi si attengano, e su ciò che reca loro danno, in modo che lo evitino; inoltre, in essa vi è la loro guida al bene, e misericordia per il bene mondano e dell'Aldilà che essa contiene, affinché rammentino le grazie di Allāh nei loro confronti e Lo lodino, Gli siano grati e credano in Lui.
The Blessings which Allah bestowed upon Musa
Allah tells us about the blessings which He gave His servant and Messenger Musa, the speaker, may the best of peace and blessings from his Lord be upon him, He revealed the Tawrah to him after He destroyed Fir`awn and his chiefs.
مِن بَعْدِ مَآ أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ الاٍّولَى
(after We had destroyed the generations of old) After the revelation of the Tawrah, no nation would again be punished with an overwhelming calamity; instead the believers were now commanded to fight the enemies of Allah among the idolators, as Allah says:
وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَـتُ بِالْخَاطِئَةِ - فَعَصَوْاْ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً
(And Fir`awn, and those before him, and the cities overthrown committed sin. And they disobeyed their Lord's Messenger, so He seized them with a strong punishment) (69:9-10).
بَصَآئِرَ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَرَحْمَةً
(as an enlightenment for mankind, and a guidance and a mercy,) guidance from blindness and error. A guidance to the truth and a mercy means, to show the way towards doing righteous deeds.
لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ
(that they might remember.) means, that the people might be reminded and guided by it.
Moses’ mission was to bring about a godly revolution in the human individual. His aim was that man should develop fear of God. This was aimed at all individuals, including the individual who occupied the throne of the country. It is common for one who attains to power and authority to develop a false sense of pride. This was equally true of Pharaoh. Moses warned Pharaoh that if he conducted himself arrogantly, he would be seized upon by God. But Pharaoh refused to accept his advice. The result was that he was drowned.
Şüphesiz biz, geçmiş ümmetlere peygamberlerimizi gönderdik ve onları yalanladılar. Yalanlamaları sebebiyle biz de onları helak ettik ve ardından Musa’ya Tevrat’ı verdik. Tevrat faydalı olan şeyleri gösterir ta ki bu faydalı şeylerle insanlar amel etsinler. Bir de bırakıp terk etsinler diye zararlı şeyleri onlara haber verir. Ayrıca Tevrat’ta insanları hayırlı amellere irşat eden, dünya ve ahiret hayırlarının içinde bulunduğu bir rahmet vardır. Umulur ki, onlar Yüce Allah’ın bahşetmiş oldukları nimetlerini hatırlarlar da O'na şükredip iman ederler.
Commentary
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ مِن بَعْدِ مَا أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ الْأُولَىٰ بَصَائِرَ لِلنَّاسِ (And We gave Musa, after We destroyed the earlier generations, the Book having insights for people - 28:43). The words "earlier generations" refer to the people of Nuh, Hud, Salilh, and Lut (علیہم السلام) ، who were destroyed before the time of Sayyidna Musa (علیہ السلام) because of their denial of truth. بَصَائِرَ Basair is the plural of Basirah بَصِیرَہ whose literal meaning is sagacity, insight and discernment. Here it is purported for that light or refulgence which Allah Ta’ ala bestows in the hearts of people with which they find out the truth and discern the distinction between right and wrong. (Mazhari)
If the word Nas ناس (people) is used in the phrase بَصَائِرَ لِلنَّاسِ ( (28:43) (insights for people) for the people of Sayyidna Musa (علیہ السلام) then the meaning of the verse is quite clear. No doubt for the people of Sayyidna Musa (علیہ السلام) Torah was the book of wisdom. But if the word is used for all people in whom the Ummah of Muhammad ﷺ is also included, then the question would arise that the Torah, which is available to the Ummah of Muhammad ﷺ ، is not the original one. In this Torah many changes have taken place. So, how could this Torah be regarded as a book of wisdom for them? Moreover, it will mean that the Muslims too should benefit from the Torah, while there is a well-known hadith that Sayyidna ` Umar ؓ once sought permission from the Holy Prophet ﷺ for reading Torah, so that he could improve his knowledge and benefit from the injunctions contained in it. On this the Holy Prophet ﷺ got angry and said that if Sayyidna Musa (علیہ السلام) was alive, he too would have been required to follow him. (The essence of this retort is that he [ Sayyidna 'Umar ؓ ] should concentrate only on his teachings, and that he was not required to look into the teachings of Torah or Injil). It is worth reminding here that it was the time when revelation of Qur'an was still continuing, and in order to eliminate any possibility of mingling of hadith with the Qur'anic text, the Holy Prophet ﷺ had advised some of his companions to stop writing even the hadith. Under such a situation it is obvious that reading of a cancelled divine book was not expedient. It, therefore, does not necessarily follow that reading of Torah and Injil is banned for all times. On the contrary, reading and quoting by the companions of that part of these books in which coming of the Holy Prophet ﷺ was predicted is well established. Sayyidna ` Abdullah Ibn Salam and Ka'b Al-Ahbar ؓ are quite well known for this. Other companions also did not raise a finger against it. The bottom line of this discussion is that it is allowed to benefit from the unaltered part of these books, which no doubt contains wisdom. But only those could draw any benefit from this who can distinguish between the altered and unaltered parts of the books; and they are the expert scholars. A common man should avoid such an exercise, lest he gets entangled in a quandary. The same ruling is applicable to all those books that are a mixture of right and wrong.
Talaga ngang nagbigay Kami kay Moises ng Torah noong matapos na nagsugo Kami sa mga salinlahing nauna ng mga sugo Namin ngunit nagpasinungaling sila sa mga iyon kaya nagpahamak Kami sa kanila dahilan sa pagpapasinungaling nila sa mga iyon. Nasa Torah ang nagpapatalos sa mga tao sa makapagpapakinabang sa kanila kaya magsasagawa sila nito at sa makapipinsala sa kanila kaya mag-iiwan sila nito. Naroon ang paggagabay sa kanila tungo sa kabutihan, at bilang awa dahil sa taglay niyon na mga kabutihan sa Mundo at Kabilang-buhay, nang sa gayon sila ay magsasaalaala sa mga biyaya ni Allāh sa kanila kaya magpapasalamat sila sa Kanya at sasampalataya sila sa Kanya.
Quả thật TA (Allah) đã ban cho Musa Kinh Tawrah sau khi đã cử phái các Sứ Giả đến với các cộng đồng thời trước, nhưng đều bị họ cho là giả mạo, bởi thế TA đã tiêu diệt họ vì lý do họ đã phủ nhận các vị Sứ Giả. Kinh Tawrah sẽ soi sáng nhân loại thấy những điều hữu ích để họ làm và những điều làm thiệt thân để họ từ bỏ. Và Kinh Tawrah vừa là một Chỉ Đạo đến với sự tốt đẹp vừa là một hồng ân cho họ ở Đời này và kể cả Đời Sau để may ra nhờ đó mà họ ghi nhớ Allah về ân huệ Ngài ban cho họ và để họ biết tạ ơn Ngài cũng như tin tưởng nơi Ngài.
Ciertamente, le concedí a Moisés u la Torá después de haber enviado a Mis Mensajeros a las naciones anteriores, que fueron destruidas por su incredulidad. En la Torá hay evidencias y enseñanzas claras que muestran a la gente lo que les beneficia y lo que les causa daño. Una guía hacia la bondad y la misericordia, para conducirlos hacia el bien tanto de este mundo como en el Más Allá. Quizás reconozcan las bondades de Al-lah sobre ellos, mostrando gratitud y creyendo en Él.
Verily I gave Moses the Torah after I had sent My Messengers to the previous nations who were destroyed because they disbelieved. In this Torah were clear evidences and teachings showing people that which would benefit them and that which would lead to their harm. Therein was instruction towards goodness and mercy leading you to the good of both this world and the Hearafter. Perhaps then they would contemplate over the bounties of Allah upon them, showing gratitude and believing in Him.
Nous avons révélé la Torah à Moïse après que nous ayons envoyé des messagers aux peuples anciens qui les ont traités de menteurs et avons alors fait périr ces peuples. La Torah contient des préceptes qui font prendre conscience aux gens de ce qui leur est bénéfique afin qu’ils l’adoptent et de ce qui leur est dommageable afin qu’ils le délaissent. Elle les oriente également vers le bien et constitue une miséricorde dans le bas monde et dans l’au-delà, puissent-ils se rappeler des bienfaits d’Allah dont ils bénéficient, Lui être reconnaissants et croire en Lui.
Kami telah memberi Musa Kitab Taurat setelah Kami mengutus para rasul Kami kepada umat-umat terdahulu. Mereka dahulu mendustakan para rasul Kami, sehingga Kami binasakan mereka dikarenakan kedustaan mereka terhadap para rasul. Di dalam Kitab Taurat itu terdapat ajaran yang menjadikan manusia mengerti apa yang bermanfaat bagi mereka, agar mereka mengerjakannya dan terdapat penyebutan hal yang memberi mudarat bagi mereka, agar mereka bisa menghindarinya. Di dalamnya juga terdapat petunjuk untuk mereka kepada kebaikan sebagai rahmat karena di dalamnya terdapat kebaikan dunia dan kebaikan akhirat, agar mereka mengingat nikmat yang telah dianugerahkan Allah kepada mereka sehingga mereka bersyukur kepada-Nya dan beriman kepada-Nya.
Uzvišeni Allah objavio je poslaniku Musau Tevrat nakon što je prijašnjim narodima poslao poslanike (te je narode uništio jer su bili poricatelji). U Tevratu se nalaze kategorički, jasni dokazi u vezi sa svime što donosi korist, te to treba činiti, i onim što štetu donosi, te se od toga treba sustezati. Tevrat je upućivao sinove Israilove svakom dobru, on je glede njih bio oličenje milosti oba svijeta, ne bi li imali na umu Božije blagodati, na njima se zahvaljivali i vjerovali.
Hindi ka noon, O Sugo, nakadalo sa gilid ng kanluraning bahagi ng bundok kaugnay kay Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – nang nagpaabot Kami kay Moises ng utos sa pamamagitan ng pagsusugo sa kanya kay Paraon at sa konseho nito. Hindi ka noon kabilang sa mga nakadalo upang malaman mo ang ulat niyon para magsalaysay ka sa mga tao sapagkat ang anumang ipinababatid mo sa kanila ay kabilang sa kasi ni Allāh sa iyo.
Proof of the Prophethood of Muhammad ﷺ
Allah points out the proof of the prophethood of Muhammad ﷺ, whereby he told others about matters of the past, and spoke about them as if he were hearing and seeing them for himself. But he was an illiterate man who could not read books, and he grew up among a people who knew nothing of such things. Similarly, Allah told him about Maryam and her story, as Allah said:
وَمَا كُنتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُون أَقْلَـمَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَمَا كُنتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ
(You were not with them, when they cast lots with their pens as to which of them should be charged with the care of Maryam; nor were you with them when they disputed) (3:44), meaning, `you were not present then, but Allah has revealed this to you.' Similarly, Allah told him about Nuh and his people, and how He saved Nuh and drowned his people, then He said:
تِلْكَ مِنْ أَنْبَآءِ الْغَيْبِ نُوحِيهَآ إِلَيْكَ مَا كُنتَ تَعْلَمُهَآ أَنتَ وَلاَ قَوْمُكَ مِن قَبْلِ هَـذَا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعَـقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ
(This is of the news of the Unseen which We reveal unto you ; neither you nor your people knew it before this. So, be patient. Surely, the (good) end is for those who have Taqwa) (11:49). And at the end of the same Surah (Hud) Allah says:
ذَلِكَ مِنْ أَنْبَآءِ الْقُرَى نَقُصُّهُ عَلَيْكَ
(That is some of the news of the towns which We relate unto you) (11: 100). And here, after telling the story of Musa from beginning to end and how Allah began His revelation to him and spoke with him, Allah says:
وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِىِّ إِذْ قَضَيْنَآ إِلَى مُوسَى الاٌّمْرَ
(And you were not on the western side (of the Mount), when We made clear to Musa the commandment,) meaning, `you -- O Muhammad -- were not on the western side of the mountain where Allah spoke to Musa from the tree which was to the east of it, in the valley.'
وَمَا كنتَ مِنَ الشَّـهِدِينَ
(and you were not among the witnesses.) `to that event, but Allah has revealed this to you,' so that it may be evidence and proof of events which happened centuries ago, for people have forgotten the evidence that Allah established against them and what was revealed to the earlier Prophets.
وَمَا كُنتَ ثَاوِياً فِى أَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُو عَلَيْهِمْ ءَايَـتِنَا
(And you were not a dweller among the people of Madyan, reciting Our Ayat to them.) meaning, `you were not living among the people of Madyan reciting Our Ayat to them, when you started to tell about Our Prophet Shu`ayb and what he said to his people and how they responded.'
وَلَكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ
(But it is We Who kept sending. ) means, `but We revealed that to you and sent you to mankind as a Messenger.'
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّورِ إِذْ نَادَيْنَا
(And you were not at the side of At-Tur when We called.) Qatadah said that:
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّورِ إِذْ نَادَيْنَا
(And you were not at the side of At-Tur when We did call.) refers to Musa, and this -- and Allah knows best -- is like the Ayah:
وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِىِّ إِذْ قَضَيْنَآ إِلَى مُوسَى الاٌّمْرَ
(And you were not on the western side (of the Mount), when We made clear to Musa the commandment,) Here Allah puts it in a different and more specific way by describing it as a call. This is like the Ayat:
وَإِذْ نَادَى رَبُّكَ مُوسَى
(And (remember) when your Lord called Musa) (26:10).
إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى
(When his Lord called him in the sacred valley of Tuwa) (79:16).
وَنَـدَيْنَـهُ مِن جَانِبِ الطُّورِ الاٌّيْمَنِ وَقَرَّبْنَاهُ نَجِيّاً
(And We called him from the right side of At-Tur, and made him draw near to Us for a talk with him) (19:52).
وَلَـكِن رَّحْمَةً مِّن رَّبِّكَ
(But (you are sent) as a mercy from your Lord,) means, `you were not a witness to any of those things, but Allah has revealed them to you and told you about them as a mercy from Him to you and to His servants, by sending you to them,'
لِتُنذِرَ قَوْماً مَّآ أَتَـهُم مِّن نَّذِيرٍ مِّن قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ
(to give warning to a people to whom no warner had come before you, in order that they may remember or receive admonition.) means, `so that they may be guided by that which you bring from Allah.'
وَلَوْلا أَن تُصِيبَهُم مُّصِيبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَيَقُولُواْ رَبَّنَا لَوْلا أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولاً
(And if (We had) not (sent you to the people of Makkah) -- in case a calamity should seize them for (the deeds) that their hands have sent forth, they would have said: "Our Lord! Why did You not send us a Messenger) meaning: `and We have sent you to them to establish proof against them, and to give them no excuse when the punishment of Allah comes to them because of their disbelief, lest they offer the excuse that no Messenger or warner came to them.' This is like what Allah says about the situation after He revealed His blessed Book the Qur'an:
أَن تَقُولُواْ إِنَّمَآ أُنزِلَ الْكِتَـبُ عَلَى طَآئِفَتَيْنِ مِن قَبْلِنَا وَإِن كُنَّا عَن دِرَاسَتِهِمْ لَغَـفِلِينَ أَوْ تَقُولُواْ لَوْ أَنَّآ أُنزِلَ عَلَيْنَا الْكِتَـبُ لَكُنَّآ أَهْدَى مِنْهُمْ فَقَدْ جَآءَكُمْ بَيِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ
(Lest you should say: "The Book was sent down only to two sects before us, and for our part, we were in fact unaware of what they studied." Or lest you should say: "If only the Book had been sent down to us, we would surely have been better guided than they." So, now has come unto you a clear proof from your Lord, and a guidance and a mercy) (6:156-157).
رُّسُلاً مُّبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلاَّ يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ
(Messengers as bearers of good news as well as warning in order that mankind should have no plea against Allah after the Messengers) (4:165).
يَـأَهْلَ الْكِتَـبِ قَدْ جَآءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ عَلَى فَتْرَةٍ مَّنَ الرُّسُلِ أَن تَقُولُواْ مَا جَآءَنَا مِن بَشِيرٍ وَلاَ نَذِيرٍ فَقَدْ جَاءَكُمْ بَشِيرٌ وَنَذِيرٌ
(O People of the Scripture! Now has come to you Our Messenger making (things) clear unto you, after a break in (the series of) Messengers, lest you say: "There came unto us no bringer of glad tidings and no warner." But now has come unto you a bringer of glad tidings and a warner) (5:19). And there are many similar Ayat.
Ô Messager, tu n’étais pas présent sur le versant de la montagne situé à l’ouest de Moïse lorsque Nous lui ordonnâmes de se rendre auprès de Pharaon et de ses notables. Tu n’étais pas présent et tu ne pouvais donc pas raconter cela aux gens sans une Révélation de la part d’Allah.
Tidaklah engkau -wahai Rasul- hadir di samping lereng gunung sebelah barat dari Musa -'alaihissalām- tatkala Kami menyampaikan perintah kepada Musa dengan mengutusnya kepada Firaun dan para pembesarnya dan engkau tidak termasuk orang-orang yang hadir hingga engkau mengerti kabar tentang hal itu lalu engkau mengisahkannya kepada manusia. Jadi, apa yang engkau ceritakan kepada mereka adalah wahyu dari Allah kepadamu.
Poslaniče milosti, ti nisi bio na zapadnoj strani planine Tur kad je Uzvišeni Allah razgovarao s Musaom, alejhis-selam, naredivši mu da pođe faraonu i njegovim glavešinama! Nisi bio ni Musaov savremenik da bi mogao prisustvovati tom značajnom događaju, pa da to možeš ljudima kazivati. Ono što im u vezi s tim kazuješ jest objava od Gospodara svjetova.
Mensajero, tú no estabas presente en el lado occidental de la montaña cuando envié a Moisés u como Mensajero al Faraón y a su pueblo. No estabas presente para saber de ese incidente y poder contárselo a la gente, así que lo que tú les relatas se debe únicamente a la revelación de Al-lah.
E tu – o Messaggero – non eri presente nei pressi della montagna occidentale con Mūsā, pace a lui, quando ispirammo Mūsā, inviandolo al Faraone e ai suoi cortigiani; e non eri presente così da poter apprendere la storia che narri alla gente: Ciò di cui li informi è ciò che ti ha ispirato Allāh.
O Messenger! You were not present on the western side of the mountain from Moses’s perspective, when I completed the matter of sending Moses as a Messenger to Pharaoh and his people. You were not present to know of that incident so you could relate it to people, so what you do relate to them is only due to Allah’s revelation to you.
-Ey Peygamber!- Musa -aleyhisselam-'ı, Firavun ve soylular topluluğuna gönderme işini ona bildirerek sonuca bağladığımız zaman sen Musa’ya göre dağın doğusunda bulunmuyordun. Sen orada hazır bulunanlardan biri değildin ki, bunun haberini bilip onu insanlara anlatasın. Senin onlara haber verdiklerin yalnızca Allah’ın sana vahyettikleridir.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad - và Ngươi đã không có mặt ở phía tây gần ngọn núi Tur nơi mà Musa nhận quyết định công việc TA ra lệnh cử phái Y đi gặp Fir'awn và các vị tù trưởng của hắn và Ngươi cũng không là một nhân chứng của sự việc đó cho đến khi Ngươi biết được nguồn tin đó để kể lại cho nhân loại nghe, chính vì vậy nó (nguồn tin) là điều mặc khải của Allah dành cho Ngươi.
However, I created nations and other creations after Moses and a long time passed due to which they forgot the covenants of Allah. You were not a resident of Madyan reciting My verses before them; but I sent you as a Messenger of My own accord and revealed the incident of Moses and his residing in Madyan to you, which you then related to the people.
Ma creammo popoli e creature dopo Mūsā; così il tempo trascorse, finché non trascurarono i patti stipulati con Allāh. E non eri presente con la gente di Medyen, recitando loro i Nostri versetti; piuttosto, ti abbiamo inviato per Nostro conto e ti abbiamo ispirato la storia di Mūsā e della sua permanenza in Medyen, così hai informato la gente di ciò che Allāh ti ha ispirato a riguardo.
Nakon Musaa, stvorili smo mnoge naraštaje koji su dugo živjeli, pa su zaboravili da je samo Allah Bog i da se samo Njemu smije robovati, otuđili su se od islama. A ti, Muhammede, nisi boravio među stanovnicima Medjena da bi bio upućen u ono što se tamo desilo, nego smo ti Mi objavili kazivanje o Musau, alejhis-selam, koje si prenio svojim sunarodnicima.
Akan tetapi, Kami telah memunculkan beberapa umat dan generasi setelah Musa hingga berlalu masa yang panjang sehingga mereka lupa terhadap perjanjian dengan Allah. Engkau tidak pernah tinggal di negeri Madyan untuk membacakan ayat-ayat Kami kepada penduduknya, akan tetapi Kami mengutusmu dari sisi Kami dan Kami wahyukan kepadamu tentang berita Musa dan menetapnya dia di Madyan, lalu engkau menceritakan kepada manusia apa yang telah Allah wahyukan kepadamu tentang hal itu.
Subalit Kami ay nagpaluwal ng mga kalipunan at mga nilikha noong matapos ni Moises saka nagkalayuan sa kanila ang panahon hanggang sa nakalimot sila sa mga kasunduan kay Allāh. Hindi ka noon nananatili sa mga naninirahan sa Madyan, na bumibigkas sa kanila ng mga talata Namin, subalit Kami ay nagsugo sa iyo mula sa ganang Amin kaya nagkasi Kami sa iyo ng ulat kay Moises at pananatili niya sa Madyan. Kaya nagpabatid ka sa mga tao ng ikinasi ni Allāh sa iyo kabilang doon.
Nous avons fait exister des peuples et des générations après Moïse et le temps passant, ils oublièrent les engagements conclus avec Allah. Tu ne résidais pas chez les gens de Madyan et tu ne leur récitais pas Nos versets mais c’est Nous qui t’avons envoyé et t’avons révélé l’histoire de Moïse et son séjour à Madyan. Ce n’est qu’ensuite que tu as raconté aux gens ce que Nous t’avons révélé.
Và TA đã tạo ra những thế hệ khác sau Musa và cho họ ở lại lâu hơn cho đến khi họ quên lời giao ước của Allah; và Ngươi (Muhammad) không phải là người sinh sống chung với cư dân của Madyan để Ngươi đọc cho họ nghe về những Lời mặc khải của TA, nhưng chính TA là Đấng đã cử phái Ngươi cũng như TA đã mặc khải cho Ngươi về nguồn tin của Musa cùng với cuộc sống của Y ở tại Madyan. Bởi thế Ngươi báo cho nhân loại biết về những điều mà Allah đã mặc khải cho Ngươi.
Sin embargo, hice surgir otras naciones después de Moisés y pasó mucho tiempo, por esa razón se olvidaron de los pactos de Al-lah. No viviste en Madián recitando Mis aleyas delante de ellos, sino que te envié como Mi Mensajero y te revelé el incidente de Moisés y su residencia en Madián, para que entonces tú se lo relates a toda la humanidad.
Fakat biz, Musa’nın ardından çeşitli milletler ve yaratıklar var ettik. Ancak aradan çok uzun zaman geçmesiyle Allah’a verdikleri sözleri unuttular. Sen, Medyen halkıyla beraber yaşıyor değildin ki, ayetlerimizi onlardan okuyup öğrenesin. Fakat biz seni kendi katımızdan gönderdik ve sana Musa’nın haberini ve Medyen’de ki yaşamını vahyettik. Böylece sen de bu konuda Yüce Allah’ın sana vahyettiklerini insanlara haber verdin.
Neither were you present at the side of mount Sinai when I called out to Moses and revealed whatever I revealed to him, so that you could relate that to the people either. Rather, I sent you as a mercy from your Lord to the people and revealed that incident to you, so that you could warn a nation to whom no Messenger had come prior to yourself, perhaps they would take heed and believe in whatever was brought to them from Allah, may He be glorified.
Engkau juga tidaklah berada di samping lereng gunung Tur tatkala Kami menyeru Musa dan mewahyukan kepadanya apa yang Kami wahyukan hingga engkau bisa menceritakan tentang hal itu, akan tetapi Kami mengutusmu sebagai rahmat dari Tuhanmu atas seluruh manusia. Lalu Kami wahyukan kepadamu cerita tentang hal itu agar engkau memberi peringatan kepada kaum yang belum pernah datang kepada mereka sebelummu seorang rasul pun yang mengingatkan mereka, agar mereka mengambil pelajaran dan beriman terhadap ajaran yang engkau bawa kepada mereka dari sisi Allah -Subḥānahu-.
I nisi bio pored gore Tur kad je Uzvišeni Allah razgovarao s poslanikom Musaom, alejhis-selam, ali ti je Plemeniti Allah, iz Svoje milosti i dobrote, objavio kazivanje o tom događaju, da bi opominjao ljude kojima prije tebe Sveznajući Allah nije poslao poslanika i da bi oni izvukli pouku te povjerovali u objavu koju si im od Boga donio.
Musa’ya seslendiğimiz ve vahyettiğimiz zaman, sen Tûr Dağı'nın yanında değildin ki bunları haber veriyorsun. Fakat biz seni Rabbinden bir rahmet olarak insanlara gönderdik. Daha önce kendilerine uyaran bir peygamber gelmemiş bir kavmi belki öğüt alırlar ve Allah -Subhanehu ve Teâlâ-'nın katından onlara getirdiğine iman eder diye uyarman için sana onun haberini vahyettik.
E non eri nei pressi del Monte (Ṭūr), quando chiamammo Mūsā, ispirandogli ciò che gli ispirammo, affinché potessi informarli di ciò; piuttosto, ti abbiamo inviato come misericordia del tuo Dio nei confronti della gente; e ti abbiamo ispirato quella storia per avvertire un popolo che non ebbe un messaggero prima di te che li avvertisse, affinché accettassero e credessero a ciò che hai comunicato loro da parte del tuo Dio, gloria Sua.
Hindi ka noon nasa gilid ng bundok noong nanawagan kay Moises at nagkasi sa kanya ng ikinasi upang magpabatid ka niyon. Subalit isinugo ka bilang awa mula sa Panginoon mo para sa mga tao kaya ikinasi sa iyo ang ulat niyon upang magbabala ka sa mga taong walang dumating sa kanila na anumang sugo, bago mo pa, na nagbababala sa kanila nang sa gayon sila ay mapangangaralan saka sasampalataya sa inihatid mo sa kanila mula sa ganang kay Allāh – kaluwalhatian sa Kanya.
Và Ngươi cũng đã không ở bên sườn núi Tur khi TA gọi Musa và TA đã mặc khải cho Y điều mà TA đã mặc khải cho đến khi Ngươi thuật lại về điều đó. Tuy nhiên, TA cử phái Ngươi đến như là một Hồng ân từ Thượng Đế của Ngươi cho nhân loại. Vì vậy TA đã mặc khải cho Ngươi biết về nguồn tin đó để Ngươi cảnh báo một dân tộc mà trước Ngươi đã không có một vị Sứ Giả nào được cử đến cảnh báo họ may ra họ biết thức tỉnh và tin tưởng nơi những điều mặc khải từ Allah, Đấng Quang Vinh đã được Ngươi mang đến cho họ.
With the help of the Quran, the Prophet Muhammad described the events of Moses’ life in full detail, as if he were standing there on the spot at that very time and seeing and hearing everything, though the fact is that he was born in Makkah two thousand years after Moses. This is clear proof that the contents of the Quran are the words of God, because no human being can have the ability to make such statements on his own. In the times of the Prophet Muhammad there were no books such as we have today. At that time an account of Moses’ achievements were to be found in some non-Arabic books of the Jews, a few copies of which were preserved in Jewish temples, these were definitely beyond the reach of the Prophet Muhammad. Moreover, there are significant differences in many statements contained in the Quran and the Jewish books and academic assessment shows that the Quranic version is the more accurate. For example, according to the Quran, the Egyptian’s death at the hands of Moses had occurred accidentally, whereas the Bible says of Moses: ‘And he looked this way and that way and when he saw that there was no man, he slew the Egyptian and hid him in the sand.’ (Exodus: 2:12.) It is very obvious that it is the Quranic statement, and not the statement of the Torah, which is in consonance with the holy and righteous personality of Moses. Then, how is it that the Prophet Muhammad was able to present in the Quran the incidents of Moses’ life so correctly without any apparent help? There could be no reply to this question except that the All Knowing God (He, who knows the past and the unseen future) had revealed these facts to him through His divine revelation.
Tu n’étais pas non plus sur le versant du Mont lorsque Nous avons appelé Moïse et lui avons fait une révélation. Tu n’aurais pas été au fait de cela si Nous ne t’en avions pas informé. Nous t’avons envoyé en guise de miséricorde de ton Seigneur pour les gens et Nous t’avons révélé cette histoire afin que tu avertisses ceux qui n’ont pas connu de messager avant toi afin que, peut-être, ils en déduisent des enseignements et croient en ce que tu leur apportes de la part d’Allah.
لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أَتَاهُم مِّن نَّذِيرٍ ( so that you warn a people to whom no warner has come before - 28:46). The expression ` a people' is purported here for the Arabs, who are the progeny of Sayyidna Ismail (علیہ السلام) . No prophet was sent to this ` people' after Sayyidna Ismail علیہ السلام until the Holy Prophet ﷺ was sent. The same subject will follow in Surah Yasin. But this verse is not in conflict with the other verse إِن مِّنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ (There is no community, but there has come a warner among them - 35:24). What the present verse means here is that there was no prophet in ` this people' for a long time after Ismail . But after the arrival of the Holy Prophet ﷺ this void was filled up.
Tampoco estabas presente junto a la ladera del monte Sinaí cuando convoqué a Moisés u y le concedí la revelación, para que luego pudieras relatárselo al pueblo. Ciertamente, te envié como una misericordia de tu Señor para la gente y te revelé ese incidente para que pudieras advertirle a una nación a la que ningún Mensajero había llegado antes que tú; tal vez ellos creyeran en lo que les fuera revelado sobre Al-lah, glorificado y exaltado sea.
Và nếu không cử phải đến với họ các vị Thiên Sứ thì khi chúng nhận được sự trừng phạt của Allah về lý do phủ nhận và việc làm tội lỗi, chúng sẽ oán trách Allah rằng:"Tại sao Ngài không cử một Sứ Giả đến với chúng tôi để chúng tôi tuân theo và thực hiện các lời mặc khải của Ngài cũng như chúng tôi sẽ trở thành những người tin tưởng làm theo chỉ thị của Ngài?" Nếu không vì lý do đó, TA đã vội trừng phạt chúng, nhưng TA đã trì hoãn cho đến khi TA tha thứ cho chúng và cử một Sứ giả đến với chúng.
Y si un castigo divino los afligiera debido a sus pecados e incredulidad, habrían discutido: “¿Por qué no nos enviaste un mensajero, así habríamos podido acatar Tus órdenes y nos habríamos contado entre los verdaderos creyentes que siguen Tus mandamientos? Si no fuera por eso, habríamos acelerado el castigo. Sin embargo, lo retrasamos para enviarles un mensajero”.
I da Milostivi Allah ne bi poslao kaznu bezbožnicima zbog nevjerstva i poroka, pa da kažu, navodeći to kao ispriku: “Allahu, Gospodaru naš, zašto nam nisi, prije nego što si nas kaznio, poslanika poslao, da vjerujemo i slijedimo ajete koje si objavio!” Da toga nije, Mi bismo ih odmah kaznili, međutim, poslali smo im Poslanika i dali smo im vremena kako ne bi opravdanje imali.
And if a divine punishment were to afflict them due to the sins and disbelief they were upon, they would have argued: “why did you not send a messenger to us, so we could have followed your ayaat and acted upon them, and have been from the true believers who follow your commandments. If it was not for that we would have hastened the punishment. However, we delayed it so that we may be excused by sending a messenger to them.”
Kalaulah mereka tidak ditimpa azab Allah lantaran kekufuran dan kemaksiatan yang mereka kerjakan lalu berdalih dengan tidak adanya rasul yang diutus kepada mereka sembari menyatakan, “Kenapa Engkau tidak mengutus kepada kami seorang rasul sehingga kami mengikuti ayat-ayat-Mu dan menjalankannya, serta kami menjadi orang-orang beriman yang menjalankan perintah-perintah Tuhan mereka?”, kalau bukan karena hal ini, niscaya Kami segerakan azab atas mereka, akan tetapi Kami menunda azab tersebut dari mereka hingga kami memutus alasan mereka dengan mengirim seorang rasul kepada mereka.
E se fossero stati colpiti da una punizione divina, a causa della loro miscredenza e dei loro peccati, avrebbero detto, rivendicando di non aver ricevuto alcun messaggero: "Che ci venga inviato un messaggero, così da seguire i Suoi versetti e attenerci ad essi, e così da essere tra i credenti che obbediscono agli ordini del loro Dio". Se non fosse per questo, avremmo affrettato la loro punizione; tuttavia, l'abbiamo rinviata in modo da vanificare ogni loro scusa, inviando un messaggero.
Üzerinde bulundukları küfür ve günahlar sebebiyle başlarına ilahi bir ceza gelecek olmasaydı kendilerine bir peygamber gönderilmemesini delil getirerek şöyle diyeceklerdi: “Bize, ayetlerine tabi olup onlarla amel ederek Rablerinin emirlerini yerine getiren Müminlerden olmamız için bir peygamber göndermez misin?" Şayet böyle olmasaydı onları cezalandırmada acele ederdik. Fakat bu azabı erteledik ki, böylece onlara bir peygamber göndererek onları mazur görelim.
Nous t’avons envoyé à eux afin que, à cause de leur mécréance et de leur désobéissance, lorsqu’un châtiment divin s’abattra sur eux, ils ne prétextent pas qu’aucun messager ne leur a été envoyé. Ils diraient alors: Pourquoi ne nous as-Tu pas envoyé de messager ? Nous aurions cru en Tes versets et nous les aurions mis en pratique. Nous aurions également été du nombre des croyants qui obéissent aux ordres de leur Seigneur. N’était-ce cela, Nous nous serions empressés de les punir, mais Nous avons reporté leur punition afin qu’ils ne prétextent pas qu’aucun messager ne leur a été envoyé.
Kung hindi dahil na may ipinatamo sa kanila na isang kaparusahang makadiyos – dahilan sa taglay nilang kawalang-pananampalataya at mga pagsuway – para magsabi sila habang mga nangangatwiran ng kawalan ng pagsusugo ng isang sugo sa kanila: "Bakit kaya hindi Ka nagpadala sa amin ng isang sugo para sumunod kami sa mga talata Mo, gumawa kami ayon sa mga ito, at kami ay maging kabilang sa mga mananampalatayang nagsasagawa sa utos ng Panginoon nila?" Kung hindi dahil doon ay talaga sanang minadali Namin sila sa parusa, subalit Kami ay nagpaliban niyon sa kanila hanggang sa makapagbigay-dahilan Kami sa kanila sa pamamagitan ng pagpapadala ng isang sugo sa kanila.
So when Muhammad came to them as a Messenger, they said: “Why has Muhammad not been given miracles proving his messengership, similar to what Moses was given in the Hand, Staff and the Torah which was revealed at once?” O Messenger! Say to them, refuting them: “Did the Jews not reject what Moses was given previously, and they said regarding the Torah and the Qur’ān, “Both are sorcery, each supporting the other!” and they also said, “I reject both the Torah and the Qur’ān!”?
Ngunit noong naghatid sa [liping] Quraysh si Muḥammad ng pasugo mula sa Panginoon niya ay nagtanong sila sa mga Hudyo tungkol doon kaya nagdikta ang mga ito sa kanila ng katwirang ito kaya nagsabi sila : "Bakit kaya hindi binigyan si Muḥammad ng tulad sa ibinigay kay Moises na mga tandang nagpapatunay na siya ay isang sugo mula sa Panginoon niya, gaya ng [paggaling ng] kamay at tungkod [na naging ahas]?" Sabihin mo, O Sugo, bilang pagtugon sa kanila: "Hindi ba tumangging sumampalataya ang mga Hudyo sa ibinigay kay Moises bago pa nito?" Nagsabi sila kaugnay sa Torah at Qur'ān: "Ang dalawang ito ay dalawang panggagaway na kumakatig ang isa sa dalawa sa isa pa." Nagsabi pa sila: "Tunay na kami sa bawat isa sa Torah at Qur'ān ay mga tagatangging sumampalataya."
Quando Muħammed giunse da Ǭura'ysh con il messaggio del suo Dio, chiesero agli Ebrei di lui, e questi ultimi insegnarono loro questa scusa, dicendo: "Perché non sono state concesse a Muħammed le prove evidenti che sono state concesse a Mūsā, in modo da testimoniare che sia un messaggero per conto del suo Dio, come la mano e il bastone?". Di', o Messaggero, in loro risposta: "Gli Ebrei non rinnegarono forse ciò che venne concesso a Mūsā, in passato, e dissero che, in verità, la Torāh e il Corano non sono altro che magia che si sostengono a vicenda, e dissero: In verità noi non crediamo né alla Torāh né al Corano?!"
Peygamberimiz Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-, Rabbinin elçisi olarak gelince, Kureyş Yahudilere gelerek onun hakkında soru sordular. Yahudiler onlara delil öğreterek şöyle dediler: “Muhammed’e Rabbinin elçisi olduğuna delalet eden, Musa’ya verilen el (mucizesi), asa gibi mucizeler verilmedi mi?” -Ey Peygamber!- Onlara cevap olarak de ki: “Yahudiler daha önce Musa’ya verilen ayetleri inkâr etmediler mi?” Onlar, Tevrat ve Kur'an hakkında şöyle dediler: “Muhakkak bu ikisi, birbirini destekleyen birer sihirdir.” Ve; “Elbette biz, Tevrat ve Kur’an’da bulunanların hepsini inkâr eden kâfirleriz.”
A kad je mekanskim višebošcima došao Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, oni su u vezi s njime, mišljenje zatražili od jevreja, i ovi su im preporučili da kao dokaz navedu sljedeće: “Zašto Muhammedu nisu data opipljiva nadnaravna djela: štap-zmija i ruka čiji se ten promijeni kad se uvuče u njedra, a koja su data Musau?” Reci, Poslaniče islama: “Zar sinovi Israilovi još davno nisu porekli nadnaravna djela koja su data Musau?” Nevjernici govore: “Tevrat i Kur’an dvije su magije koje se međusobno podržavaju!” I dodaju: “Mi ne vjerujemo ni u Tevrat ni u Kur’an!”
Sin embargo, cuando Mujámmad r se presentó ante ellos como Mensajero, dijeron: “¿Por qué no se le ha concedido a Mujámmad r milagros que prueben sus palabras, similares a los que les fueron dados a Moisés con la mano resplandeciente, el Báculo y la Torá, que fue revelada completa?” Mensajero, diles, refutándolos: “¿No rechazaron los judíos lo que le fue revelado a Moisés u anteriormente, y dijeron con respecto a la Torá y al Corán: ‘Ambos son hechicería, cada uno apoya al otro’, y también dijeron: ‘¡Rechazamos tanto la Torá como el Corán!’?”
Nhưng khi Muhammad mang Thông điệp từ Thượng đế của Y đến với Quraish thì những người Do Thái yêu cầu Y đưa ra bằng chứng này, chúng nói: Tại sao Muhammad không được ban cho Phép Lạ giống như Phép Lạ đã được ban cho Musa để khẳng định Y là Sứ Giả đến từ Thượng Đế của Y như: Bàn tay và cây gậy. Hỡi Thiên Sứ, Ngươi hãy đáp lại chúng: Há những người Do Thái cũng đã phủ nhận nơi những điều đã được ban cho Musa trước đây đó sao? Và chúng nói về Tawrah và Qur'an: Quả thật cả hai quyển Kinh này đều là ma thuật hỗ trợ lẫn nhau và chúng tôi không tin bất cứ cái nào.
Namun, tatkala Muhammad datang kepada kaum Quraisy itu dengan membawa risalah agama dari Tuhannya, mereka pun bertanya kepada kaum Yahudi tentangnya, lalu kaum Yahudi mengajarkan pada mereka suatu dalih dengan ucapan, “Kenapa Muhammad tidak diberi mukjizat seperti mukjizat-mukjizat yang diberikan kepada Musa yang menunjukkan bahwa dia adalah utusan dari Tuhannya, seperti tangan dan tongkat.” Katakanlah -wahai Rasul- sebagai jawaban kepada mereka, “Bukankah Yahudi telah mengingkari apa yang diberikan kepada Musa sebelumnya dan mereka berkata sebagaimana disebutkan dalam Taurat dan Al-Qur`ān, 'Keduanya adalah sihir yang saling menguatkan' dan berkata, 'Sesungguhnya kami ingkar terhadap Taurat maupun Al-Qur`ān'?!"
The stubborn Response of the Disbelievers
Allah tells us that if people were to be punished before proof was established against them, they would use the excuse that no Messenger came to them, but when the truth did come to them through Muhammad ﷺ, in their stubbornness, disbelief, ignorance and misguided thinking, they said:
لَوْلا أُوتِىَ مِثْلَ مَآ أُوتِىَ مُوسَى
(Why is he not given the like of what was given to Musa) Meaning -- and Allah knows best -- many signs like the staff, the hand, the flood, the locusts, the lice, the frogs, the blood, the destruction of crops and fruits -- which made things difficult for the enemies of Allah -- and the parting of the sea, the clouds (following the Children of Israel in the wilderness and) shading them, the manna and quails, and other clear signs and definitive proof, miracles which Allah wrought at the hands of Musa as evidence and proof against Fir`awn and his chiefs and the Children of Israel. But all of this had no effect on Fir`awn and his chiefs; on the contrary, they denied Musa and his brother Harun, as Allah tells us:
أَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَيْهِ ءابَاءَنَا وَتَكُونَ لَكُمَا الْكِبْرِيَآءُ فِى الاٌّرْضِ وَمَا نَحْنُ لَكُمَا بِمُؤْمِنِينَ
(Have you come to us to turn us away from what we found our fathers following, and that you two may have greatness in the land We are not going to believe you two!) (10:78)
فَكَذَّبُوهُمَا فَكَانُواْ مِنَ الْمُهْلَكِينَ
(So they denied them both and became of those who were destroyed.) (23:48)
The Rebellious do not believe in Miracles
Allah says here:
أَوَلَمْ يَكْفُرُواْ بِمَآ أُوتِىَ مُوسَى مِن قَبْلُ
(Did they not disbelieve in that which was given to Musa of old) Did not mankind disbelieve in those mighty signs which were given to Musa
قَالُواْ سِحْرَانِ تَظَـهَرَا
(They say: "Two kinds of magic, each helping the other!") cooperating or working one with the other.
وَقَالُواْ إِنَّا بِكُلٍّ كَـفِرُونَ
(And they say: "Verily, in both we are disbelievers.") meaning, `we disbelieve in each of them.' Because of the close relationship between Musa and Harun, mention of one includes the other.
False Accusation that Musa and Harun (peace be upon them both) practiced Magic
Mujahid bin Jabr said, "The Jews told Quraysh to say this to Muhammad , then Allah said: `Did they not disbelieve in that which was given to Musa of old They say: Two kinds of magic, each helping the other!' This refers to Musa and Harun, may the peace and blessings of Allah be upon them both,
تَظَـهَرَا
(each helping the other) i.e., working together and supporting one another." This was also the view of Sa`id bin Jubayr and Abu Razin that the phrase "two kinds of magic" referred to Musa and Harun. This is a good suggestion. And Allah knows best.
The Response to this False Accusation
سِحْرَانِ تَظَـهَرَا
(Two kinds of magic, each helping the other!) `Ali bin Abi Talhah and Al-`Awfi reported that Ibn `Abbas said that this refers to the Tawrah and the Qur'an, because Allah says next:
قُلْ فَأْتُواْ بِكِتَـبٍ مِّنْ عِندِ اللَّهِ هُوَ أَهْدَى مِنْهُمَآ أَتَّبِعْهُ
(Say: "Then bring a Book from Allah, which is a better guide than these two that I may follow it.") Allah often mentions the Tawrah and the Qur'an together, as in the Ayat:
قُلْ مَنْ أَنزَلَ الْكِتَـبَ الَّذِى جَآءَ بِهِ مُوسَى نُوراً وَهُدًى لِّلنَّاسِ
(Say: "Who then sent down the Book which Musa brought, a light and a guidance to mankind...) until:
وَهَـذَا كِتَـبٌ أَنزَلْنَـهُ مُبَارَكٌ
(And this is a blessed Book which We have sent down.") (6:91-92) And at the end of the same Surah, Allah says:
ثُمَّ ءاتَيْنَا مُوسَى الْكِتَـبَ تَمَامًا عَلَى الَّذِى أَحْسَنَ
(Then, We gave Musa the Book, to complete (Our favor) upon those who would do right) (6: 154).
وَهَـذَا كِتَـبٌ أَنزَلْنَـهُ مُبَارَكٌ فَاتَّبِعُوهُ وَاتَّقُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
(And this is a blessed Book which We have sent down, so follow it and have Taqwa of Allah, that you may receive mercy) (6:155). And the Jinn said:
إِنَّا سَمِعْنَا كِتَـباً أُنزِلَ مِن بَعْدِ مُوسَى مُصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ
(Verily, we have heard a Book sent down after Musa, confirming what came before it) (46:30). Waraqah bin Nawfal said, "This is An-Namus, who came down to Musa." And those who are possessed of insight know instinctively that among the many Books which He has sent down to His Prophets, there is no Book more perfect, more eloquent or more noble than the Book which He revealed to Muhammad ﷺ, which is the Qur'an. Next to it in status and greatness is the Book which Allah revealed to Musa bin `Imran, which is the Book concerning which Allah says:
إِنَّآ أَنزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدًى وَنُورٌ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُواْ لِلَّذِينَ هَادُواْ وَالرَّبَّانِيُّونَ وَالاٌّحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُواْ مِن كِتَـبِ اللَّهِ وَكَانُواْ عَلَيْهِ شُهَدَآءَ
(Verily, We did send down the Tawrah, therein was guidance and light, by which the Prophets, who submitted themselves to Allah's will, judged for the Jews. And the rabbis and the priests, for to them was entrusted the protection of Allah's Book, and they were witnesses thereto) (5:44). The Injil was revealed as a continuation and complement of the Tawrah and to permit some of the things that had been forbidden to the Children of Israel. Allah says:
قُلْ فَأْتُواْ بِكِتَـبٍ مِّنْ عِندِ اللَّهِ هُوَ أَهْدَى مِنْهُمَآ أَتَّبِعْهُ إِن كُنتُمْ صَـدِقِينَ
(Then bring a Book from Allah, which is a better guide than these two, that I may follow it, if you are truthful.) meaning, `in your efforts to refute the truth with false arguments.'
فَإِن لَّمْ يَسْتَجِيبُواْ لَكَ
(But if they answer you not,) means, `if they do not respond to what you tell them, and do not follow the truth,'
فَاعْلَمْ أَنَّمَا يَتَّبِعُونَ أَهْوَآءَهُمْ
(then know that they only follow their own lusts.) means, with no basis or evidence. p
وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ اتَّبَعَ هَوَاهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللَّهِ
(And who is more astray than one who follows his own lusts, without guidance from Allah) means, with no guidance taken from the Book of Allah.
إِنَّ اللَّهَ لاَ يَهْدِى الْقَوْمَ الظَّـلِمِينَ
(Verily, Allah guides not the people who are wrongdoers.)
وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ
(And indeed now We have conveyed the Word) Mujahid said: "We have explained the Word to them." As-Suddi said something similar. Qatadah said: "Allah is saying, `He has told them what He did in the past and what He will do in the future."'
لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ
(in order that they may remember.) Mujahid and others said:
وَصَّلْنَا لَهُمُ
(We have conveyed the Word) means, to Quraysh.
Lorsque Muħammad apporta à Quraych le Message de la part de son Seigneur, les quraychites questionnèrent à son sujet les juifs qui leur inculquèrent l’argument suivant: Pourquoi Muħammad n’a-t-il pas reçu des signes de la même nature que ceux que Moïse a reçus comme la main et le bâton par exemple ? Ô Messager, réponds-leur: Les juifs n’ont-ils pas mécru aux signes reçus par Moïse et n’ont-ils pas dit de la Torah et du Coran que ce sont deux œuvres de magie qui se confortent ? N’ont-ils pas proclamés qu’ils ne croient ni à la Torah ni au Coran ?
At the time when Moses conveyed his message as a prophet to the ancient Egyptians, he also performed miracles. But, they did not accept the miracles as such and said that it was magic. When the Prophet Muhammad gave the call for the Truth in ancient Arabia on the basis of arguments, people said that if he was a prophet, why did he not perform miracles like Moses? All these objections are the products of non-serious minds. In the present world the most important condition necessary for someone to accept the Truth is that he should be earnest and serious. One who is not serious in matters of Truth and Untruth, nothing can force him to admit the Truth. On each occasion, he will seek fresh excuses for not doing so and will find new words to refute all arguments.
Di', o Messaggero, a costoro: "Presentate un libro, da parte di Allāh, che sia di migliore guida della Torāh e del Corano: Se lo presentate, lo seguirò, se siete veritieri nelle vostre affermazioni che la Torāh e il Corano siano magia".
Mensajero, diles: “Si en verdad son sinceros en su afirmación de que la Torá y el Corán son hechicería, traigan un libro revelado por Al-lah que sea mejor guía que estos dos. Si traen uno, yo lo seguiré.”
Reci onima koji ne vjeruju, Božiji Poslaniče: “Onda vi od Allaha donesite kakvu knjigu koja napućuje bolje od Tevrata i časnog Kur’ana, a pomoću koje ću biti na Pravoj stazi i sukladno njoj postupati, ako ste već iskreni u tome što govorite! Ako takvu knjigu donesete ja ću je slijediti.
Katakanlah -wahai Rasul- kepada mereka, “Datangkan suatu kitab yang diturunkan dari sisi Allah yang lebih bisa memberi petunjuk daripada Taurat dan Al-Qur`ān. Jika kalian mampu mendatangkannya, niscaya aku akan mengikutinya, jika kalian memang benar dalam apa yang kalian tuduhkan bahwa Taurat dan Al-Qur`ān adalah sihir.”
Ô Messager, dis à ces gens: Apportez un livre révélé par Allah meilleur guide que la Torah et le Coran. Faites donc et si vous y parvenez, je me joindrai à vous si vous êtes véridiques lorsque vous prétendez que la Torah et le Coran sont des œuvres de magie.
O Messenger! Say to these people: “If indeed you are truthful in your claim that the Torah and Qur’ān are sorcery, bring a book revealed by Allah which is better in guidance than the two. If you bring forth one, I shall follow it.”
-Ey Peygamber!- Onlara de ki: "Eğer Tevrat ve Kur’an’ın sihir olduğuna dair iddianızda doğru söylüyorsanız, Allah’ın katından indirilmiş, Tevrat’tan ve Kur’an’dan daha doğru olan bir kitap getirin. Böyle bir kitap getirebilirseniz ben de ona tabi olurum''
Hỡi Thiên Sứ Muhammad - Ngươi hãy bảo chúng: Thế các ngươi hãy mang một Kinh Sách từ Allah đến làm một Chỉ Đạo tốt hơn hai quyển kinh Tawrah và Qur'an này. Nếu các ngươi mang đến thì Ta (Muhammad) sẽ theo nó, nếu các ngươi nói thật trong lời tuyên bố của các ngươi rằng Tawrah và Qur'an là hai loại ma thuật.
Sabihin mo, O Sugo, sa mga ito: "Kaya maghatid kayo ng isang kasulatang ibinaba mula sa ganang kay Allāh, na higit na mapaggabay sa landas kaysa sa Torah at Qur'ān; sapagkat kung makapagdadala kayo nito, susunod ako roon kung kayo ay mga tapat sa pinagsasabi ninyo na ang Torah at ang Qur'ān ay dalawang panggagaway."
And if they do not take up your challenge to bring a book better guiding than the Torah and Qur’ān, know for certain that their rejection of the two is not based on any proof; it is only a result of following their own desires. There is no one more deviant than the one who follows his desires without guidance from Allah, may He be glorified. Allah does not grant a nation who wrongs itself through disbelief in Allah, opposing His Messengers and countering the truth that comes to them from Allah with falsehood, the ability to be guided.
Se i Ǭura'ysh non sono in grado di rispondere al tuo invito, portando un libro migliore della Torāh e del Corano, dov'è la prova con cui ti smentiscono? Piuttosto, in verità, non fanno che seguire i loro capricci: non vi è nessuno più sviato di colui che segue il proprio capriccio senza la guida di Allāh, gloria Sua. In verità, Allāh non conduce alla Retta Via e al successo il popolo che fa torto a sé stesso con la miscredenza nei confronti di Allāh.
Eğer Kureyş, Tevrat ve Kur’an’dan daha doğru olan bir kitap getirmelerine dair, onları davet ettiğin çağrıya icabet etmezlerse; şundan kesin olarak emin ol ki, onların bu ikisini yalanlaması bir kanıta dayanarak değildir. Bu, yalnızca hevâya ittiba etmelerindendir. Allah -Subhanehu ve Teâlâ- katından bir hidayet olmaksızın hevâsına tâbi olan kimseden daha sapık hiç kimse yoktur. Şüphesiz Allah Teâlâ, kâfir olmalarından dolayı nefislerine zulüm eden bir kavmi hidayete ve rüşde muvaffak kılmaz.
Pero si no aceptan su desafío de traer un libro que sea mejor guía que la Torá y el Corán, sepan con certeza que su rechazo de los dos no se basa en ninguna prueba, es solo el resultado de seguir sus propios deseos. No hay nadie más extraviado que el que sigue sus pasiones sin la guía de Al-lah, glorificado y exaltado sea. Al-lah no concede la guía a una nación que se equivoca al no creer en Él, oponiéndose a Sus Mensajeros y oponiéndose a la verdad que les llega de Al-lah con falsedad.
Ngunit kung hindi tumugon ang [liping] Quraysh sa pinaanyaya mo sa kanila na paglalahad ng isang kasulatang higit na mapaggabay kaysa sa Torah at Qur'ān, tiyakin mo na ang pagpapasinungaling nila sa dalawang ito ay hindi buhat sa isang patunay; ito ay pagsunod lamang sa pithaya. Walang isang higit na ligaw kaysa sa sinumang sumunod sa pithaya niya nang walang patnubay mula kay Allāh – kaluwalhatian sa Kanya. Tunay na si Allāh ay hindi nagtutuon sa kapatnubayan at pagkagabay sa mga taong tagalabag sa katarungan sa mga sarili nila dahil sa kawalang-pananampalataya nila kay Allāh.
Nhưng nếu bộ tộc Quraish không đáp lời Ngươi đã yêu cầu chúng đưa ra một Kinh Sách khác tốt hơn hai quyển kinh Tawrah và Qur'an này thì chắc chắn rằng việc chối bỏ của chúng không phải là lý do. Quả thật chúng chỉ làm theo sở thích và dục vọng của chúng mà thôi. Quả thật, không ai lầm lạc hơn những kẻ chỉ tuân theo dục vọng của mình thay vì tuân theo Chỉ Đạo của Allah. Quả thật Allah không hướng dẫn cho đám người làm điều sai quấy bởi sự phủ nhận Allah của chúng.
Jika kaum Quraisy tidak mampu menjawab tantanganmu untuk mendatangkan suatu kitab yang lebih ampuh memberi petunjuk dibandingkan Taurat dan Al-Qur`ān maka yakinlah bahwa pendustaan mereka terhadap Taurat dan Al-Qur`ān tidak berdasarkan dalil, akan tetapi didasari oleh hawa nafsu. Tidak ada seorang pun yang lebih sesat daripada orang yang mengikuti hawa nafsunya tanpa petunjuk dari Allah -Subḥānahu-. Sesungguhnya Allah tidak memberikan hidayah dan petunjuk kepada kaum yang zalim terhadap diri mereka sendiri dengan pengingkaran mereka terhadap Allah.
Ukoliko višebošci iz plemena Kurejš ne mognu donijeti kakvu knjigu, da se za njome, mimo Tevrata i časnog Kur’ana, povode, znaj da su oni jedni od onih što slijede strast svoju, a ne slijede dokaze. Niko nije više zabludio i zastranio od onog što se, otuđujući se od šerijata, povodi za svojim prohtjevima. Zato znajte da Znalac svih tajni neće ukazati na Pravu stazu onima što sami sebi čine nepravdu time što ne vjeruju u Allaha i ne slijede Njegovog Poslanika.
Si Quraych n’accède pas à cette requête, sache avec certitude que leur démenti n’est appuyé par aucune preuve mais qu’il découle du suivi de leur passion. Or personne n’est plus égaré que celui qui suit sa passion et ne bénéficie d’aucune guidée de la part d’Allah. Allah ne facilite pas la guidée et la droiture aux gens qui se font du tort à eux même en mécroyant en Allah.
Svevišnji Allah objavio je mnogobošcima i jevrejima kur’anska kazivanja o drevnim narodima, te o kazni koja ih je skolila jer su poricatelji bili. Sve to uradili smo da bi oni izvukli pouku i povjerovali, te se na taj način spasili kazne koja je njih, prijašnje narode, pogodila.
Continuamente les transmitimos el mensaje a los idólatras y a los judíos entre la Gente del Libro, sobre las historias de las naciones anteriores y el castigo que Les envié cuando rechazaron a Mis mensajeros, con la esperanza de que esto les ayudara a creer, para que no se sintieran afligidos.
Và chắc chắn TA làm cho những kẻ thờ đa thần và người Do Thái trong con cháu Israel biết rõ về câu chuyện của những cộng đồng thời trước cũng như TA đã trừng phạt chúng khi chúng phủ nhận các Sứ Giả của TA. Hi vọng chúng quan tâm đến vấn đề này và tin tưởng cho đến khi chúng sẽ không gặp phải sự trừng phạt giống như những người đó.
Talaga ngang nagparating Kami sa mga tagapagtambal at mga Hudyo kabilang sa mga anak ni Israel ng pagsasabi ng mga kasaysayan ng mga kalipunang nauna at ng pinadapo Namin sa kanila na pagdurusa noong nagpasinungaling sila sa mga sugo Namin, sa pag-asang mapangaralan sila sa pamamagitan niyon para sumampalataya sila upang hindi sana tumama sa kanila ang [pagdurusang] tumama sa kanila.
Muhakkak biz, öğüt alıp iman etmelerini umarak, müşriklere ve İsrailoğulları'ndan Yahudilere, geçmiş ümmetlerin başına gelenler kendilerinin de başına gelmesin diye geçmiş milletlerin kıssalarına ve elçilerimizi yalanladıkları zaman onlara gönderdiğimiz azaba dair sözleri ardı ardına ulaştırdık.
Kami telah menyampaikan kepada orang-orang musyrik dan orang-orang Yahudi dari Bani Israil tentang kisah umat-umat terdahulu dan azab yang Kami timpakan kepada mereka tatkala mereka mendustakan para rasul Kami dengan harapan mereka bisa mengambil pelajaran dari hal itu, lalu mereka beriman sehingga tidak ditimpa apa yang telah menimpa umat-umat terdahulu.
The real criterion for the acceptance or rejection of the message of Truth is its assessment on the basis of its inherent worth. If the message itself establishes that it is inherently a greater Truth, then that is sufficient to warrant its acceptance. Only Truth can answer Truth. If a man denies a truth and is unable to produce any other superior truth in its place, it indicates that he is denying the Truth as a result of following the dictates of his base desires. Those who behave in this way, have gone astray and are the worst of people. Such people will be treated as transgressors by God.
Abbiamo comunicato agli idolatri e agli Ebrei tra i Figli di Isrāīl il racconto dei popoli del passato, e la punizione che abbiamo inflitto loro quando smentirono i nostri messaggeri, affinché prendessero atto di ciò e credessero, in modo da non subire ciò che subirono.
وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ (And We have conveyed (Our) words to them one after the other, so that they may take to advice. - 28:51). The word وَصَّلْنَا (wassalna) is derived from وتَصِیل (Tausil), which literally means to strengthen the rope by adding more strings to its strands. Here it means that Allah Ta` ala has maintained the continuity of guidance. Certain advisory subjects are repeated in the Qur'an in order to make them more effective.
Certain rules for preaching
It shows that an important trait of preaching carried out by the prophets was that they used to convey the truth to people continuously. Rejection and falsifying of truth did not deter them at all from their mission. Instead, if someone did not listen to them the first time, they repeated it the second time, and if they did not succeed even the second time, they used to reiterate it a third time, and so on, without showing any sign of exhaustion. It is true that no preacher or sympathizer has power to change one's heart, but what the prophets could do was to keep on making their efforts without being dishearted or exhausted. Even today the same principle applies, and those who preach should take a serious note of it.
I continuously conveyed to the idolaters and the Jews amongst the People of the Book the word regarding the stories of the previous nations and the punishment I sent down on them when they denied My Messengers, in the hope that they will be reminded by this and then believe, so that they are not afflicted by what afflicted them.
Nous avons fait parvenir aux polythéistes et aux juifs descendants d’Israël les récits des peuples du passé et Nous leur avons dit quel a été leur châtiment pour avoir démenti Nos messagers, afin que, peut-être, ils en tirent des enseignements, se mettent à croire et ne soient pas châtiés comme eux.
Aquellos que creían firmemente en la Torá antes de que se revelara el Corán, creyeron en el Corán, debido a que lo encontraron descrito en su libro.
The Believers among the People of the Book
Allah tells us that the pious scholars among the People of the Book believe in the Qur'an, as He says:
الَّذِينَ آتَيْنَـهُمُ الْكِتَـبَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ أُوْلَـئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ
(Those to whom We gave the Book recite it as it should be recited, they are the ones who believe therein) (2:121).
وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَـبِ لَمَن يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِمْ خَـشِعِينَ للَّهِ
(And there are, certainly, among the People of the Scripture, those who believe in Allah and in that which has been revealed to you, and in that which has been revealed to them, humbling themselves before Allah) (3:199).
قُلْ ءَامِنُواْ بِهِ أَوْ لاَ تُؤْمِنُواْ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُواْ الْعِلْمَ مِن قَبْلِهِ إِذَا يُتْلَى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلاٌّذْقَانِ سُجَّدًا - وَيَقُولُونَ سُبْحَانَ رَبِّنَآ إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولاً
(Verily, those who were given knowledge before it, when it is recited to them, fall down on their faces in humble prostration. And they say: "Glory be to our Lord! Truly, the promise of our Lord must be fulfilled.") (17:107-108)
وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِينَ ءَامَنُواْ الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّا نَصَارَى
(And you will find the nearest in love to the believers those who say: "We are Christians. ") until:
فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّـهِدِينَ
(so write us down among the witnesses) (5:82-83). Sa`id bin Jubayr said, "This was revealed concerning seventy priests who were sent by An-Najashi (ruler of Ethiopia). When they came to the Prophet , he recited to them:
يس - وَالْقُرْءَانِ الْحَكِيمِ
(Ya Sin. By the Qur'an, full of wisdom.) (36:1-2) until he completed the Surah. They began to weep, and they embraced Islam. These other Ayat were revealed concerning them:
الَّذِينَ ءَاتَيْنَـهُمُ الْكِتَـبَ مِن قَبْلِهِ هُم بِهِ يُؤْمِنُونَ - وَإِذَا يُتْلَى عَلَيْهِمْ قَالُواْ ءَامَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّنَآ إنَّا كُنَّا مِن قَبْلِهِ مُسْلِمِينَ
(Those to whom We gave the Scripture before it, they believe in it. And when it is recited to them, they say: "We believe in it. Verily, it is the truth from our Lord. Indeed even before it we have been from Muslims.") meaning, `even befor e the Qur'an came we were Muslims, i.e., we believed in One God and were sincerely responding to Allah's commands.'
أُوْلَـئِكَ يُؤْتُونَ أَجْرَهُم مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُواْ
(These will be given their reward twice over, because they are patient,) means, those who have this characteristic -- that they believed in the first Book and then in the second. Allah says:
بِمَا صَبَرُواْ
(because they are patient,) meaning, in their adherence to the truth, for taking such thing upon oneself is not easy for people. It was reported in the Sahih from the Hadith of `Amir Ash-Sha`bi from Abu Burdah that Abu Musa Al-Ash`ari, may Allah be pleased with him, said that the Messenger of Allah ﷺ said:
«ثَلَاثَةٌ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ: رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ آمَنَ بِنَبِيِّهِ ثُمَّ آمَنَ بِي، وَعَبْدٌ مَمْلُوكٌ أَدَّى حَقَّ اللهِ وَحَقَّ مَوَالِيهِ،وَرَجُلٌ كَانَتْ لَهُ أَمَةٌ، فَأَدَّبَهَا فَأَحْسَنَ تَأْدِيبَهَا، ثُمَّ أَعْتَقَهَا فَتَزَوَّجَهَا»
(There are three who will be given their reward twice: a man among the People of the Book who believed in his Prophet then believed in me; a slave who fulfills his duty towards Allah and towards his master; and a man who has a slave woman and educates her and teaches her good manners, then he frees her and marries her.) Imam Ahmad recorded that Abu Umamah said: "On the day of the Conquest of Makkah I was walking alongside the Messenger of Allah ﷺ as he was riding, and he said some very beautiful words, including the following:
«مَنْ أَسْلَمَ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابَيْنِ فَلَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ وَلَهُ مَا لَنَا وَعَلَيْهِ مَا عَلَيْنَا وَمَنْ أَسْلَمَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَلَهُ أَجْرُهُ وَلَهُ مَا لَنَا وَعَلَيْهِ مَا عَلَيْنَا»
(Whoever among the people of the two Books becomes Muslim, he will have his reward twice, and he has the same rights and duties as we do. Whoever among the idolators becomes Muslim will have one reward, and he has the same rights and duties as we do.)" Allah's saying:
وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ
(and repel evil with good,) means, they do not respond to evil in kind, rather they forgive and overlook.
وَمِمَّا رَزَقْنَـهُمْ يُنفِقُونَ
(and spend out of what We have provided for them.) meaning, `from the lawful provision that We have given them, they spend on their families and relatives as they are required to do, and they pay Zakah and give voluntary charity.'
وَإِذَا سَمِعُواْ اللَّغْوَ أَعْرَضُواْ عَنْهُ
(And when they hear evil vain talk, they withdraw from it) meaning, they do not mix with the people who indulge in such talk, rather they do as Allah says:
وَإِذَا مَرُّواْ بِاللَّغْوِ مَرُّواْ كِراماً
(and if they pass by some evil vain talk, they pass by it with dignity) (25:72).
وَقَالُواْ لَنَآ أَعْمَـلُنَا وَلَكُمْ أَعْمَـلُكُمْ سَلَـمٌ عَلَيْكُمْ لاَ نَبْتَغِى الْجَـهِلِينَ
(and they say: "To us our deeds, and to you your deeds. Peace be to you. We seek not (the way of) the ignorant.") means, if some foolish person speaks to them in a foolish manner and says something to which it does not befit them to respond, they turn away from him and do not respond in kind with ugly speech. They never say anything but good words. Allah says of them that they say:
لَنَآ أَعْمَـلُنَا وَلَكُمْ أَعْمَـلُكُمْ سَلَـمٌ عَلَيْكُمْ لاَ نَبْتَغِى الْجَـهِلِينَ
(To us our deeds, and to you your deeds. Peace be to you. We seek not (the way of) the ignorant.) meaning, `we do not seek the way of the ignorant and we do not like it.'
Oni koji su čvrsto vjerovali u Tevrat prije nego što je objavljen Kur’an, oni u Kur’an također vjeruju, tim prije jer u njemu nalaze obavijest o Kur’anu.
Orang-orang yang teguh beriman kepada Taurat sebelum diturunkannya Al-Qur`ān, mereka beriman kepada Al-Qur`ān berdasarkan kabar dan kriteria yang mereka dapati di dalam kitab-kitab mereka.
Kur’an’ın indirilmeden önce Tevrat’a iman etmekte sebat edenler, hakkında verilen haberleri ve özelliklerini kendi kitaplarında görüp, okudukları için Kur’an’a da iman ederler.
"Orang-orang yang telah Kami datangkan kepada mereka al-Kitab sebelum al-Qur`an, mereka beriman (pula) dengan al-Qur`an itu. Dan apabila dibacakan (al-Qur`an itu) kepada mereka, mereka berkata, 'Kami beriman kepadanya; sesungguhnya al-Qur`an itu adalah suatu kebenaran dari Rabb kami, sesungguhnya kami sebelumnya adalah orang-orang yang [Muslim].' Mereka itu diberi pahala dua kali disebabkan kesabaran mereka, dan mereka me-nolak kejahatan dengan kebaikan, dan mereka menginfakkan se-bagian dari harta yang Kami rizkikan kepada mereka. Dan apabila mereka mendengar perkataan yang tidak bermanfaat, mereka ber-paling darinya, dan mereka berkata, 'Bagi kami amal-amal kami, dan bagimu amal-amalmu, kesejahteraan atas dirimu, kami tidak ingin bergaul dengan orang-orang jahil'." (Al-Qashash: 52-55).
(52) Allah سبحانه وتعالى menjelaskan keagungan al-Qur`an, kejernihan dan kebenarannya, dan bahwa sesungguhnya para ahli ilmu sebe-narnya mengetahuinya dan beriman kepadanya, mereka mengakui bahwa al-Qur`an itu haq (benar), seraya berfirman, ﴾ ٱلَّذِينَ ءَاتَيۡنَٰهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ مِن قَبۡلِهِۦ ﴿ "Orang-orang yang telah Kami datangkan kepada mereka al-Kitab sebelum al-Qur`an." Mereka adalah orang-orang ahli Taurat dan Injil yang tidak merubah dan tidak mengganti (Taurat dan Injil), ﴾ هُم بِهِۦ ﴿ "mereka kepadanya," maksudnya, kepada al-Qur`an dan nabi yang datang membawanya, ﴾ يُؤۡمِنُونَ ﴿ "beriman."
(53) ﴾ وَإِذَا يُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ ﴿ "Dan apabila dibacakan (al-Qur`an itu) kepada mereka," mereka mendengarnya dengan baik dan tunduk, dan ﴾ قَالُوٓاْ ءَامَنَّا بِهِۦٓ إِنَّهُ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّنَآ ﴿ "mereka berkata, 'Kami beriman kepadanya, sesung-guhnya al-Qur`an itu adalah suatu kebenaran dari Rabb kami," karena ia sejalan dengan apa yang diajarkan oleh para rasul, dan sesuai dengan apa yang dijelaskan di dalam kitab-kitab suci (samawi), dan karena ia mencakup berita-berita yang benar, perintah-perintah dan larangan-larangan yang sesuai dengan tujuan hikmah. Merekalah orang-orang yang kesaksiannya berguna dan perkataannya ber-manfaat. Sebab mereka tidak mengatakan sesuatu yang mereka katakan melainkan berdasarkan ilmu dan pandangan yang benar, karena mereka adalah orang-orang yang ahli (banyak pengalaman) dan ahli kitab-kitab (terdahulu), sedangkan, penolakan dan penen-tangan selain mereka terhadap kebenaran tidak menunjukkan ada-nya syubhat (kerancuan pemikiran), apalagi berpatok pada hujjah. Sebab mereka, kalau tidak bodoh terhadapnya, maka mereka ber-pura-pura bodoh lagi menentang kebenaran. Allah سبحانه وتعالى berfirman,
﴾ قُلۡ ءَامِنُواْ بِهِۦٓ أَوۡ لَا تُؤۡمِنُوٓاْۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَ مِن قَبۡلِهِۦٓ إِذَا يُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ يَخِرُّونَۤ لِلۡأَذۡقَانِۤ سُجَّدٗاۤ 107 ﴿
"Katakanlah, 'Berimanlah kamu kepadanya atau tidak usah beriman (sama saja bagi Allah).' Sesungguhnya orang-orang yang diberi pengeta-huan sebelumnya apabila al-Qur`an dibacakan kepada mereka, niscaya mereka menyungkur atas muka mereka sambil bersujud." (Al-Isra`: 107).
Dan FirmanNya, ﴾ إِنَّا كُنَّا مِن قَبۡلِهِۦ مُسۡلِمِينَ ﴿ "Sesungguhnya kami sebe-lumnya adalah orang-orang [Muslim][46]." Oleh karena itu kami tetap berpegang teguh kepada iman yang telah dikaruniakan Allah ke-pada kami, maka kami membenarkan al-Qur`an ini, kami beriman kepada kitab suci yang pertama dan kitab suci yang terakhir, se-dangkan orang-orang selain kami, maka pendustaan mereka ter-hadap al-Qur`an ini telah membatalkan iman mereka kepada kitab sebelumnya.
(54) ﴾ أُوْلَٰٓئِكَ ﴿ "Mereka itu," orang-orang yang beriman kepada dua kitab, ﴾ يُؤۡتَوۡنَ أَجۡرَهُم مَّرَّتَيۡنِ ﴿ "diberi pahala dua kali," yaitu pahala atas iman mereka kepada kitab yang terdahulu dan pahala atas iman kepada kitab yang terakhir, ﴾ بِمَا صَبَرُواْ ﴿ "disebabkan kesabaran mereka," dalam beriman dan tetap beramal. Mereka sama sekali dalam hal ini tidak pernah digoyahkan oleh suatu syubhat (pemikiran rancu) apa pun, dan kedudukan serta syahwat sama sekali tidak bisa menghalangi mereka untuk beriman, ﴾ و َ ﴿ "dan" di antara karakter mereka yang mulia, yang sebenarnya merupakan pengaruh iman mereka yang benar adalah bahwa sesungguhnya mereka﴾يَدْرَءُوْنَ بِٱلۡحَسَنَةِ ٱلسَّيِّئَةَ ﴿ "menolak kejahatan dengan kebaikan." Maksudnya, prinsip dan jalan hidup mereka adalah selalu berbuat kebaikan (ihsan) terhadap setiap orang, sampai kepada orang yang berbuat buruk kepada mereka, baik dengan perkataan ataupun perbuatan, malah mereka membalasnya dengan perkataan yang terpuji dan perbuat-an yang baik, karena pengetahuan mereka kepada akhlak (moral) yang sangat agung ini, dan mereka sadar bahwa tidak ada yang bisa membimbingnya ke sana kecuali Allah, Pemilik karunia yang sangat besar.
(55) ﴾ وَإِذَا سَمِعُواْ ٱللَّغۡوَ ﴿ "Dan apabila mereka mendengar perkataan yang sia-sia" dari seorang jahil (bodoh) yang menegur mereka dengan ucapan sia-sia itu, ﴾ قَالُواْ ﴿ "mereka berkata" seperti yang dikatakan oleh ibâdurrahman, orang-orang yang berakal, ﴾ لَنَآ أَعۡمَٰلُنَا وَلَكُمۡ أَعۡمَٰلُكُمۡ ﴿ "Bagi kami amal-amal kami, dan bagimu amal-amalmu." Maksudnya, semuanya akan mendapat balasan sesuai dengan pekerjaan yang dikerjakannya sendiri, dia sama sekali tidak akan menanggung dosa orang lain sedikit pun. Konsekuensi semua itu adalah bahwa mereka berlepas diri dari apa saja yang dilakukan oleh orang-orang jahil (bodoh), seperti perbuatan sia-sia, batil dan perkataan yang tidak ada gunanya.
﴾ سَلَٰمٌ عَلَيۡكُمۡ ﴿ "Semoga kesejahteraan atas dirimu," maksudnya, kalian tidak akan mendengar dari kami selain kebaikan, dan kami tidak akan berbicara kepada kalian sesuai dengan tuntutan kebodohan kalian. Sebab, jika kalian rela dengan perbuatan tercela seperti ini, maka kami akan menjauhkan diri kami darinya, dan kami akan menjaga diri kami untuk terlibat di dalamnya, ﴾ لَا نَبۡتَغِي ٱلۡجَٰهِلِينَ ﴿ "kami tidak ingin bergaul dengan orang-orang jahil," dari semua sisi.
Those who were firm in believing the Torah before the Qur’ān was revealed believe in the Qur’ān, due to them finding it being informed of and described in their books.
Ceux qui sont restés fermes dans leur foi en la Torah avant que le Coran ne soit révélé croient à la description qui est faite du Coran dans leurs livres.
52- O (Kur'ân’dan) önce kendilerine kitap verdiğimiz kimseler, ona da iman ederler.
53- Onlara okunduğunda da derler ki:“Biz ona iman ettik. Çünkü o, Rabbimizden gelen haktır. Zaten biz ondan önce de müslüman idik.”
54- İşte bunlara sabrettikleri için ecirleri iki kere verilecektir. Hem onlar kötülüğü iyilikle savarlar ve kendilerine verdiğimiz rızıktan da infâk ederler.
55- Boş söz işittiklerinde ondan yüz çevirirler ve derler ki:“Bizim amellerimiz bize, sizin amelleriniz de size. (Bizden yana) selâm olsun size. Bizim cahillerle işimiz olmaz.”
52. Şanı Yüce Allah, Kur’ân-ı Kerîm’in büyüklüğünü, doğruluğunu, gerçekliğini, hakkı bilen kimselerin onu tanıdıklarını, ona iman ettiklerini, onun hak olduğunu itiraf ve kabul ettiklerini söz konusu ederek şöyle buyurmaktadır:“O (Kur'ân’dan) önce kendilerine kitap verdiğimiz kimseler...” Bunlar, herhangi bir değişiklik yapmadan Tevrat ve İncil’e olduğu gibi iman edenlerdir, “ona” yani bu Kur’ân-ı Kerîm’e ve onu getirene “iman ederler.”
53. “Onlara okunduğunda da” onu dinler, ona itaat eder ve “derler ki: Biz ona iman ettik. Çünkü o Rabbimizden gelen haktır.” Çünkü bu kitap, geçmiş peygamberlerin getirdiklerine uygundur. Önceki kitaplarda sözü edilen şeyler ile uyum arzetmektedir. Doğru haberleri ihtiva ettiği gibi son derece hikmete uygun emir ve yasaklar da ihtiva etmektedir.
şte şahitlikleri fayda veren, sözlerinin yararı olan kimseler bunlardır. Çünkü bunlar, söylediklerini ancak bilgi ve basirete dayalı olarak söylerler. Zira onlar bilgi sahibidirler, bilir kişidirler, Kitap ehlidirler. Onların dışındakilerin reddedişlerinin ve hakka karşı çıkışlarının ise delil olmak şöyle dursun bir şüphe özelliği dahi yoktur. Zira onların dışındakiler, bu hususta ya büsbütün cahildir ya da hakka karşı bile bile inat eden, bilmezlikten gelen kimselerdir.
üce Allah bir başka yerde şöyle buyurmaktadır:“De ki: Ona ister iman edin, ister iman etmeyin. Şüphesiz o, bundan önce kendilerine ilim verilmiş olanlara okununca onlar, çenelerinin üzerine secdeye kapanırlar...”(el-İsra, 17/107)“Zaten biz ondan önce de müslüman idik.” İşte biz, Yüce Allah’ın bize lütfetmiş olduğu iman ve İslâm üzere sebat ettik ve bundan dolayı da bu Kur’ân’ı tasdik ettik. Önce indirilen kitaplara iman ettiğimiz gibi son indirilen Kitaba da iman ettik. Bizim dışımızdakiler ise bu Kitabı yalanlamak ile önceki kitaplara olan imanları ile çelişmektedirler.
54. “İşte bunlara” yani her iki kitaba iman edenlere “sabrettikleri için” iman üzere sabredip salih amel üzere de sebat gösterdikleri için, herhangi bir şüphenin kendilerini sarsmadığı, baş olma sevdası veya herhangi bir arzunun imandan geri çevirmediği o kimselere “ecirleri iki kere verilecektir.” Biri ilk imanlarına karşılık, diğeri de ikinci imanlarına karşılıktır.
ağlam imanlarının bir sonucu olarak onlar “kötülüğü iyilikle savarlar.” Yani onların izlediği yol ve adetleri, herkese iyilikte bulunmaktır. Kendilerine söz ve davranış ile kötülük yapan kimselere dahi güzel söz ve övülmeye değer davranışlarla karşılık verirler. Çünkü onlar, bu büyük ahlâkın ne kadar faziletli olduğunu ve böyle bir işi ancak büyük bir nasibe sahip kimselerin yaptığını bilirler.
55. “Boş söz işittiklerinde” cahil bir kimse onlara hitap edip kendilerine boş bir söz söylediği takdirde “ondan yüz çevirirler ve” Rahmân’ın özlü akıl sahibi olan salih kullarının söylediği sözlerle hitap ederek “derler ki: Bizim amellerimiz bize, sizin amelleriniz de size.”Yani herkes yaptığı amelin karşılığını görecektir. Kimse bir başkasının günah yükünü yüklenmeyecektir. Buna bağlı olarak onlar, cahillerin söyledikleri boş ve faydasız sözlerden ve yaptıkları batıl işlerden öncelikle uzak dururlar.“(Bizden yana) selâm olsun size” yani bizden hayırdan başka bir söz işitmezsiniz. Bizler sizin cahilliğinizin gereği olan sözlerle sizi muhatap almayız. Sizler kendiniz için böyle aşağılık davranışları kabul etseniz dahi biz kendimize böyle şeyleri yakıştırmayız. Bu gibi şeylere dalmaktan kendimizi koruruz. “Bizim” hiçbir şekilde “cahillerle işimiz olmaz.”
Coloro che sono stati fedeli alla Torāh prima della rivelazione del Corano, credono nel Corano, poiché nei loro Libri trovano delle notizie a suo riguardo e alcuni suoi indizi.
Ang mga nagpakatatag sa pananampalataya sa Torah noong bago ng pagbaba ng Qur'ān ay sa Qur'ān sumasampalataya yayamang nakatatagpo sila sa mga kasulatan nila ng pagpapabatid hinggil dito at ng paglalarawan dito.
Những ai đã được TA củng cố đức tin Iman với Kinh Tawrah trước khi Kinh Qur'an được ban xuống. Họ chính là người Do Thái và Thiên Chúa giáo tin tưởng nơi Qur'an khi họ tìm thấy Nó trong Kinh sách của họ về những thông tin và đặc tính của Nó (Qur'an).
Commentary
الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ مِن قَبْلِهِ هُم بِهِ يُؤْمِنُونَ (As for those to whom We gave the Book before this, they believe in it. (Qur'an) - 28:52). In this verse those people of the book are mentioned who had faith in the prophethood of the Holy Prophet ﷺ and revelation of the Qur'an on the basis of the prophesies given by Torah and Injil, even before the coming of the Holy Prophet ﷺ and the Qur'an. Thus they converted to Islam when the Holy Prophet ﷺ announced his prophethood. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has reported that forty courtiers of the king Najashi of Habshah (Ethiopia) came to Madinah when the Holy Prophet ﷺ was busy in the Battle of Khybar. They also joined the jihad, and some got wounded, but none was killed. When they noticed the economic hardship of the companions, they told the Holy Prophet ﷺ that they were, by the grace of Allah, quite wealthy, and sought his permission to bring some of it when they would come next. On this occasion this verse was revealed الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ مِن قَبْلِهِ هُم بِهِ يُؤْمِنُونَ ﴿52﴾ وَإِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ قَالُوا آمَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّنَا إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلِهِ مُسْلِمِينَ ﴿53﴾ أُولَـٰئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُم مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ﴿54﴾ (52 - 54). (Marduya, Tabrani, Mazhari)
Sayyidna Said Ibn Jubair ؓ has narrated that when Sayyidna Ja'far ؓ had gone to Habshah before the hijrah to Madinah, and presented the teachings of Islam in the court of Najashi, at that time Najashi and many of his courtiers, who were people of the book, had submitted to Islam, as Allah Ta` ala had put faith in their hearts. (Mazhari)
Lorsqu’on le leur récite, ils disent: Nous y croyons car c’est la vérité au sujet de laquelle il n’y a aucun doute et ce Livre a été révélé par notre Seigneur. Nous étions soumis bien avant qu’il ne soit révélé car nous croyions en ce que les messagers nous ont apporté dans le passé.
Kad se kazuju kur’anski ajeti vjernicima iz reda sljedbenikā Knjige, oni govore: “Vjerujemo da je Kur’an istina, on je od Allaha i slijedimo ga, a mi smo bili monoteisti, slijedili smo vjeru islam u koju su pozivali svi poslanici, i prije nego što je Muhammedu, sallallahu alejhi ve sellem, objavljen časni Kur’an.”
Onlara okuduğun zaman derler ki: “Biz buna iman ettik. Şüphesiz bu hiç kuşku bulunmayan Rabbimizden indirilmiş bir haktır. Zaten biz bu Kur’an’dan önce de, önceki peygamberin getirdiğine imanımız sebebiyle Müslümandık."
Kapag binibigkas ito sa kanila ay nagsasabi sila: "Sumampalataya kami rito. Tunay na ito ay ang katotohanang walang pag-aatubili hinggil dito, na ibinaba mula sa Panginoon Namin. Tunay na kami dati noong bago pa ng Qur'ān na ito ay mga tagapagpasakop dahil sa pananampalataya namin sa inihatid ng mga sugo noong bago pa nito."
E se viene recitato loro, dicono: "Vi crediamo, esso contiene l'indubbia verità rivelata dal nostro Dio. Noi, prima di questo Corano, eravamo musulmani per aver creduto a ciò che i nostri messaggeri hanno comunicato prima della sua venuta".
Is the word Muslim restricted to the Ummah of Muhammad ﷺ or it is common to all Ummahs?
إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلِهِ مُسْلِمِينَ (And we are the ones who submitted (to it) even before it (was revealed) - 28:53). The word used by these people of the book for their submission is 'muslims' which may also be translated as ` We were Muslims even before the revelation of Qur'an'. If the word Muslim is taken here in its literal meaning, submissive or obedient, then the meaning is quite clear that the faith they had in Qur'an and the Holy Prophet ﷺ ، because of their books, is referred here by the use of words Islam and Muslims in its literal sense of submission. But if the word 'Muslim' is taken in the same meaning in which it is regarded as appellation of the Ummah of Muhammad ﷺ ، then it will signify that the words 'Islam' and 'Muslim' are not restricted to Ummah of Muhammad ﷺ alone, but they are common to the Ummahs of all the prophets. But some verses of Qur'an suggest that words 'Islam' and 'Muslim' are special names of the Ummah of Muhammad ﷺ ، for example the assertion of Sayyidna Ibrahim I recorded by the Qur'an itself هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ (He named you as Muslims - 22:78). ` Allamah Suyuti favours this course of argument and has written a book on the subject in support or his contention. He has explained this verse advocating that the word Muslimin is used here in the sense that` we were ready and prepared to accept Islam even before'. If one looks at the issue deeply, there is no conflict in the two versions; it is possible that Islam is the common attribute of the religion of all the prophets in its literal sense, and at the same time it is a special appellation of the Ummah of Muhammad ﷺ . It is like the appellations of Siddiq and Faruq that are exclusive for Abu Bakr and ` Umar ؓ in the context of Ummah of Muhammad ﷺ but otherwise these words can apply to anyone else also falling within the scope of their attributive meaning.
When it is recited to them they say: “We believe it is the truth in which there is no doubt and which is revealed from our Lord. We were Muslims before this Qur’ān was revealed, due to our faith in what the Messengers before him brought”.
Và khi Kinh Qur'an được đọc ra cho họ thì họ nói ngay: Chúng tôi tin tưởng vào Nó mà không nghi ngờ gì cả. Quả thật Nó là Chân lý đã được ban xuống từ Thượng Đế của chúng tôi. Thật sự trước khi Kinh Qur'an này được ban xuống, chúng tôi là những người Muslim tin tưởng về những điều được các Sứ Giả mang đến trước Nó.
Cuando se les recita el Corán dicen: “Creemos que es la verdad de la cual no hay duda y que es revelada por nuestro Señor. Éramos musulmanes antes de que este Corán fuera revelado, debido a nuestra fe en lo que trajeron los mensajeros anteriores”.
Ketika dibacakan kepada mereka maka mereka berkata, “Kami beriman kepadanya karena Al-Qur`ān itu adalah benar, tidak ada keraguan padanya bahwa ia diturunkan dari Tuhan kami. Sesungguhnya sebelum kedatangan Al-Qur`ān ini kami telah menjadi muslim karena beriman kepada risalah agama yang dibawa oleh para rasul sebelumnya."
Ellos recibirán la recompensa de Al-lah por sus acciones dos veces, por su perseverancia en la fe en su propio libro y debido a su fe en Mujámmad r. Ellos responden con acciones justas el mal que reciben, y gastan en el camino del bien de lo que les he provisto.
أُولَـٰئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُم مَّرَّتَيْنِ (Such people will be given their reward twice - 28:54). That is, the believers who are also people of the book will be rewarded twice. A similar promise is made for the wives of the Holy Prophet ، ﷺ وَمَن يَقْنُتْ مِنكُنَّ لِلَّـهِ وَرَسُولِهِ وَتَعْمَلْ صَالِحًا نُّؤْتِهَا أَجْرَهَا مَرَّتَيْنِ (And whoever from among you stands in obedience to Allah and His messenger and does righteous deeds, We will give her, her reward twice. - 33:31). In a hadith of Sahih a1 Bukhari three types of persons are mentioned for double reward One, those people of the book who had faith in their prophets initially, and then developed faith in the Holy Prophet ﷺ . Two, the slave who is submissive and obedient to Allah Ta` ala and His Messenger ﷺ ، and also to his master. Three, the one who owned a slave girl, with whom he was allowed intercourse but he freed her and made her his formal wife by performing nikah.
The point worth consideration in this verse is the cause for which these categories of Muslims are given their reward twice. One cause could be that they have done two good deeds for which they are entitled to double reward. In all these three cases there are two good deeds involved. In the case of believers two good deeds are faith in their own prophet first, and then in the Holy Prophet and the Qur'an. In the case of the wives of the Holy Prophet ﷺ ، two good deeds are that they loved and obeyed the Holy Prophet ﷺ both as a prophet and as husband. As for the owner of the slave girl, his first good deed is to free her, and the second to marry her. But this explanation may be subjected to the objection that two rewards for two good deeds are applicable to all, according to norms of justice; so where is the distinction for the people of the book or believers, and the wives of the Holy Prophet ﷺ ، or the master of the slave girl? Keeping this objection in view, I have answered the original question in another way which is fully described in my book Ahkam ul-Qur'an under Surah Al-Qasas. According to that explanation, it is apparent by the wording of Qur'an that in all these examples, the relevant persons will not get two rewards for two deeds, but they will get double reward for each single deed, because the principle of 'two rewards for two deeds' is applicable to all, according to the express declaration of the Qur'an: لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم (I do not let go to waste the labour of a worker from you - 3:195), that is Allah Ta` ala does not waste deeds of any one of you. In fact one will get reward for every single good deed he performs. Therefore the double reward contemplated for all these types, is that for every single good deed they will be awarded double the reward. For instance, they will be given two rewards for a single prayer, two rewards for a single charity, and two rewards for each one good deed like fasting, performing Hajj etc.. If one contemplates on the wordings of Qur'an he will note that for giving two rewards the appropriate word was اَجرَین ، (two rewards) but instead of that Qur'an has used the word اَجرَھُم مرّتَین (their reward twice - 28:54), in which there is a clear hint that all their good deeds will be written twice and they will get double the reward for each one of them.
As for the reason why these people have been chosen for such an extra ordinary reward, the straight answer is that it is Allah Ta` ala's prerogative to declare any deed preferable or superior to other deeds, and enhance its reward. No one has the right to question as to why He has enhanced the reward for a particular act as compared to the other, or why has He increased the reward of fasting while He has not done so in the case of zakah and charity. It is possible that the pedestal of deeds, mentioned in the verse under reference and the hadith of Bukhari, is higher in the sight of Allah in comparison to other deeds, and hence double the reward. Some prominent scholars have given the reason of this preference that they require excessive effort and hardship. This explanation is also probable, and the word بِمَا صَبَرُوا (because they observed patience) towards the end of this verse can be taken as a proof for the argument that the ground for double reward is their endurance on hardship. (Only Allah knows best).
وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ (And they repel evil with good - 28:54). The scholars have made different assertions while explaining 'evil' and 'good deed' as they are contemplated in this verse. Some have explained that 'good deed' stands here for obedience, and 'evil' for sin, and the sense is that every good deed wipes out the sin, as is maintained in a hadith in which the Holy Prophet ﷺ said to Sayyidna Mu` adh Ibn Jabal ؓ ‘ اَتبِعِ الحَسَنَۃَ السَّیِّٔۃَ تَمحُھَا (Perform a good deed after an evil deed, and it will wipe out the evil). According to this interpretation, the verse is praising these people that whenever they commit an evil act by mistake, they wipe it out by doing some good act. Some others are of the opinion that Hasanah (good deed) in this verse is used for knowledge and serenity, and sayyi'ah for ignorance and negligence. Thus it means that these people respond to the ignorant acts of others with serenity and forbearance and not with a similar ignorance. As a matter of fact, there is no contradiction in these explanations, because the words hasanah and sayyi` ah, that is virtue and evil, encompass all these things.
There are two important advices in this verse:
Firstly, if someone commits a sin, its best remedy is that he should look for doing something good. The virtuous deed becomes expiation for the sin, as quoted in the hadi'th of Sayyidna Mu` adh ضی اللہ تعالیٰ عنہ above. Secondly, if a person behaves with someone badly, the wronged one is within his right to take revenge, provided he does not exceed the wrong done to him. However, it is much better for him that, instead of taking revenge, he returns the cruelty with kindness and the evil with virtue. It is an act of high degree of nobility of character. There are innumerable benefits in such an act, both in this world and in the Hereafter. In another Qur'anic verse this advice is given in very clear words ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ (Repel with that which is fairer and behold, he between whom and thee there is enmity shall be as if he were a loyal friend - 41:34). It means that one should act kindly in return of cruelty. In this way his foe will become his sincere friend.
İşte zikredilen vasıflara sahip olan bu kimselere Allah, kitaplarına iman üzerine sabır göstermeleri ve Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-'e gönderildiği zaman iman etmeleri sebebiyle, amellerinin sevabını iki defa verecektir. Onlar, işledikleri günahları salih amellerinin sevaplarıyla savuşturur ve onlara verdiğimiz rızıkları hayırlı işlerde infak ederler.
A coloro che possiedono le caratteristiche menzionate, Allāh concederà una doppia ricompensa per le loro azioni, in seguito alla costanza con cui credettero al loro Libro, e in seguito alla loro fede in Muħammed pace e benedizioni di Allāh sia su di lui ﷺ, quando venne inviato, e poiché espiano i peccati commessi con le buone azioni, ed elargiscono parte del sostentamento che abbiamo loro concesso in opere buone.
Les gens correspondant à cette description recevront d’Allah le double de la récompense méritée pour leurs œuvres en raison de leur endurance dans la foi en leur Livre et de leur foi en Muħammad après son envoi. Ils annulent leurs péchés par l’accomplissement de bonnes œuvres et dépensent de leurs biens dans les œuvres charitables.
Orang-orang yang disebutkan dengan kriteria tersebut, Allah memberi pahala amal perbuatan mereka dua kali lipat karena kesabaran mereka dalam beriman kepada kitab mereka dan kepada Muhammad -ṣallallāhu 'alaihi wa sallam- tatkala beliau diutus sebagai rasul dan mereka menebus dosa-dosa yang pernah mereka kerjakan dengan kebaikan dari amal perbuatan mereka yang saleh serta mereka menafkahkan di jalan kebaikan apa yang Kami rezekikan kepada mereka.
Những người được mô tả như vậy thì Allah sẽ ban thưởng hai lần cho việc làm của họ: Vì kiên nhẫn với sự tin tưởng vào Kinh sách của họ và tin tưởng vào Thiên sứ Muhammad khi Ngài cử phái đến cũng như họ dùng những việc làm tốt đẹp để xóa bỏ đi những việc xấu xa qua những tội lỗi đã phạm, và chi dùng của cải mà TA đã cung cấp cho họ để làm việc thiện.
Those who have been described as mentioned will be given the reward of their actions by Allah twice, due to their persevering in faith in their own book and due to their faith in Muhammad (peace be upon him) when he was sent. They repel through the good of their righteous actions the sins they earned, and from what I have provided them they spend in the avenues of good.
Ang mga nailarawang iyon ayon sa nabanggit ay magbibigay sa kanila si Allāh ng gantimpala sa gawa nila nang dalawang ulit dahilan sa pagtitiis nila sa pananampalataya sa kasulatan nila at dahil sa pananampalataya nila kay Muḥammad – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – nang ipinadala siya, at nagtutulak sila, sa pamamagitan ng mga maganda sa mga gawa nilang maayos, sa nakamit nila na mga kasalanan, at mula sa itinustos Namin sa kanila ay gumugugol sila sa mga uri ng kabutihan.
Allah će onima koji su vjerovali u svoju Objavu, prije, i vjeruju u slavni Kur’an, sad, dati dvostruku nagradu zbog toga što su u svoju objavu strpljivo vjerovali i zato što vjeruju u Poslanika islama, sallallahu alejhi ve sellem. Oni čine dobra djela, pomoću čega otklanjaju grijehe koje su ranije počinili, te u dobrotvorne svrhe udjeljuju dio onog što smo im Mi dali.
Lorsque ces croyants appartenant aux Gens du Livre entendent des paroles futiles, ils s’en détournent sans y accorder d’importance et disent à ceux qui les profèrent: Nous serons rétribués selon nos œuvres et vous serez rétribués selon les vôtres. Nous ne nous insulterons pas ni ne nous en prendrons à vous et nous ne recherchons pas la compagnie des ignorants, en raison des préjudices qu’elle cause à notre pratique religieuse et à notre vie terrestre.
سَلَامٌ عَلَيْكُمْ لَا نَبْتَغِي الْجَاهِلِينَ (Peace be on you. We do not seek (the way of) the ignorant. - 28:55). These people have a good quality in that when they hear something stupid from an ignorant foe, they simply say salam, instead of giving a reply. They do not entangle themselves with the ignorant. Imam Jassas (رح) has said that there are two kinds of salarns. One is for salutation, as Muslims do to one another. The other type is for musalamah (adopting peaceful attitude with others) and mutarakah, (to avoid debate) which is to convey to one's adversary that he does not wish to take note of the latter's stupidity. At this place the latter meaning is intended.
Kapag nakarinig ang mga mananampalatayang ito kabilang sa mga may kasulatan ng kabulaanan sa pananalita ay umaayaw sila roon habang hindi tumutuon doon. Nagsasabi sila habang mga kumakausap sa mga tagapagsabi niyon: "Ukol sa amin ang ganti sa mga gawa namin at ukol sa inyo ang ganti sa mga gawa ninyo. Naligtas kayo mula sa amin mula sa pang-aalipusta at pananakit. Hindi kami naghahangad ng pakikisama sa mga alagad ng kamangmangan dahil sa dulot nito na pamiminsala at pananakit sa Relihiyon at [buhay sa] Mundo."
Và khi những người có đức tin nghe được thị dân kinh sách nói chuyện phi lý thì họ cáo lui quay mặt bỏ đi và nói: Chúng tôi có công việc của chúng tôi cũng như quí vị có công việc của quí vị. Chúc quí vị Bằng an từ cuộc trò chuyện, chúng tôi không muốn đồng hành với kẻ ngu dốt luôn gây tổn hại cho tôn giáo và thế gian.
A kad spomenuti dobri ljudi čuju besmislene riječi, ne slušaju ih, drže da njima to ne priliči, pa se okrenu i reknu onima koji iste te riječi govore: “Nama naša djela pripadaju, mi ćemo za njih odgovarati, a vama vaša djela pripadaju! Budite sigurni da vas ničim nećemo uvrijediti! Nama ne priliči da se bavimo neznalicama i da maloumnima uzvraćamo na isti način, jer je to štetno i za dunjaluk i za vjeru.
When these believers hear any false speech from the People of the Book, they turn away from it without paying attention it, and they say addressing those who say such: “For us is the reward of our actions and for you is the reward of your actions. You are safe from us swearing and causing harm. I do not seek to accompany ignorant people, due to the damage and harm it contains for one’s religion and worldly life”.
Jika orang-orang yang beriman dari kalangan Ahli Kitab itu mendengar ucapan yang batil, mereka berpaling darinya dan tidak menghiraukannya serta berkata kepada orang-orang yang mengucapkannya, “Bagi kami pahala amalan kami dan bagi kalian pahala amalan kalian. Kalian selamat dari celaan dan gangguan kami, lalu kami tidak ingin bergaul dengan orang-orang bodoh karena akan menyebabkan bahaya dan gangguan terhadap agama dan dunia kami.”
O Müminler, kitap ehlinden batıl sözler işitirlerse, ona hiç bakmadan yüz çevirirler ve bu sözün sahiplerine seslenerek şöyle derler: “Bize, amellerimizin karşılığı verilecektir, size de amellerinizin karşılığı verilecektir. Bizden yana kötü söz ve eziyetlerden esenliktesiniz. Biz, din ve dünya hayatına zarar ve eza barındırdığı için cahillerle arkadaşlık yapmayı arzu etmiyoruz."
Cuando estos creyentes escuchan un discurso falso de la Gente del Libro, se alejan de él sin prestarle atención, y les dicen: “Para nosotros será la retribución por nuestras acciones y para ustedes será la retribución por sus acciones. Están a salvo de nuestros juramentos y de que les hagamos daño. No pretendemos acompañar a los ignorantes, a causa del daño y el perjuicio que supone para nuestra religión y para la vida mundanal”.
E se questi credenti sentono la Gente del Libro affermare parole false, se ne dissociano senza darvi peso, e dicono a costoro: "A noi spettano la retribuzione delle nostre azioni e a voi spetta la retribuzione delle vostre azioni; vi siete salvati dai nostri insulti e dalla nostra aggressione. Non desideriamo essere compagni della gente ignorante, per il male che fanno alla religione e a questo mondo".
In verità, tu – o Messaggero – non puoi guidare le persone che ami, come Abì Tāleb e altri, in modo che vengano condotte alla fede; piuttosto, Allāh solo è Colui che guida chi vuole alla Retta Via, ed Egli è più Consapevole di chi era già destinato ad essere guidato alla Retta Via.
Commentary
The word as am hidayah (guidance) is used for several meanings. One meaning is to show the path, which does not necessarily mean that the one shown the path will reach his destination. Another meaning of hidayah is to make one reach his destination. According to first meaning of the word it is but obvious that the Holy Prophet ﷺ and all other prophets were guides, and that imparting guidance was within their control, because it was the obligation of their duty. If they did not have the control over imparting guidance, how could have they fulfilled their obligation? Therefore, the statement made in this verse that he did not have control over guidance, relate to the second meaning of this word that is to make one reach his destination. It means that it was not his duty or obligation to put faith in one's heart in order to make him convert to Islam by his teachings and preaching. This is in the control of Allah Ta` ala only. The meaning and types of hidayah have already been discussed in detail under Surah Al-Baqarah.
Sahih Muslim has reported that this verse was revealed about the Holy Prophet ﷺ 's uncle, Abu Talib. It was his great desire that Abu Talib should accept the faith. It was for this desire that he was advised that it was not within his control to put faith in anybody's heart. It is observed in Ruh ul-Ma’ ani that one should abstain from discussing or passing judgment unnecessarily on the subject of acceptance of faith or otherwise by Abu Talib, because this may hurt the Holy Prophet ﷺ 's feelings for his natural love toward his uncle. (وَاللہُ سبحانَہُ و تعالیٰ اَعلَم)
There are two types of acceptance of any proposition. One is by virtue of it being the Truth. The other by reason of it being current in one’s own circle. It is those who accept the Truth for the sake of Truth who are guided by God: it was people of this kind who placed their faith in the Quran and the Prophet in the earlier period of Islam. A number of Christians and Jews embraced the faith as soon as they heard the Quran. These were such as had been steadfast in their acceptance of the true teachings of previous prophets. They had, therefore, quickly recognised the last of the Prophets, just as they had recognised the previous prophets. But, in order to maintain their ability to do so, they had to go through various stages of ‘patience.’ They kept their minds free of those influences which render a man incapable of recognising the Truth, these being historical and social factors which create that frame of mind which causes a man to change the religion of God into the religion of a group. Man reaches the stage when he is able to recognise only the religion which he inherits from his group. He fails to recognise the religion which comes to him from outside. To keep oneself free of these influences, one has to make great psychological sacrifices. That is why this process has been called ‘patience’. Those who exercise patience will be given a double reward: one because of their sacrifice in not allowing their erstwhile faith to become a group faith, and the other because of their capacity to recognise truth on merit, in the sense that when the new prophet came before them, they recognised him and rallied to his support. It is in those who have the ability to recognise the Truth that high moral qualities develop. They are good even to those who harm them. They help others so that God may help them. They pursue a course of turning away from useless discussions, so that they may not become involved in futile debates.
"Sesungguhnya kamu tidak akan dapat memberi petunjuk kepada orang yang kamu kasihi, tetapi Allah memberi petunjuk kepada orang yang dikehendakiNya, dan Allah lebih mengetahui orang-orang yang mau menerima petunjuk." (Al-Qashash: 56).
(56) Allah mengabarkan bahwasanya engkau, wahai Mu-hammad, –dan apalagi selain kamu–, tidak akan mampu memberi-kan hidayah kepada siapa pun, walau terhadap orang yang paling kamu cintai. Sebab, hal ini merupakan perkara yang tidak mampu dilakukan oleh manusia. Yaitu hidayah taufik (bimbingan) dan menimbulkan iman di dalam hati. Sebenarnya hati hanya di Tangan Allah سبحانه وتعالى; Dia memberikan petunjukNya kepada orang yang dike-hendakiNya, dan Dia lebih mengetahui tentang orang yang laik diberi petunjuk, kemudian Dia memberinya petunjuk, dari orang yang tidak laik mendapatkannya sehingga Dia menetapkannya dalam kesesatannya. Adapun tentang penetapan hidayah milik Rasulullah yang terdapat dalam FirmanNya,
﴾ وَإِنَّكَ لَتَهۡدِيٓ إِلَىٰ صِرَٰطٖ مُّسۡتَقِيمٖ 52 ﴿
"Dan sesungguhnya kamu benar-benar memberi petunjuk kepada jalan yang lurus." (Asy-Syura: 52), maksudnya adalah Hidayah Bayan wa al-Irsyad (memberikan penjelasan dan arahan). Jadi, Rasulullah a itu hanya menjelaskan jalan yang lurus, menganjurkannya dan mengerahkan seluruh kemampuan di dalam membimbing ma-nusia agar menelusurinya. Adapun tentang kemampuan beliau menciptakan iman di dalam hati mereka dan memberikan taufik kepada mereka untuk beramal, maka sama sekali beliau tidak bisa. Oleh karena itu, kalau sekiranya beliau mampu melakukannya, tentu beliau memberikan hidayah kepada orang yang telah banyak berbuat baik kepada beliau, membela dan melindungi beliau dari kaumnya, yaitu pamannya, Abu Thalib. Namun beliau tetap ber-buat ihsan (baik) dalam bentuk mengajaknya untuk masuk Islam dan nasihat yang sangat tulus yang lebih besar daripada yang di-lakukan oleh pamannya terhadap beliau. Akan tetapi hidayah tetap ada di Tangan Allah.
56- Şüphe yok ki sen, sevdiğini hidâyete erdiremezsin; fakat Allah dilediğine hidâyet verir ve O, hidâyete erecekleri de daha iyi bilir.
56. Yüce Allah şunu haber vermektedir: Ey Muhammed! Sen -ki senin dışındakiler de buna dahildir- hiçbir kimseyi hidâyete erdiremezsin. İsterse bu, en sevdiğin insan olsun. Şüphesiz ki insanların, başkalarını hidâyete iletebilmeleri, güçleri çerçevesinde olan bir şey değildir. Kimsenin kalbinde imanı var edemezler. Bu, ancak Yüce Allah’ın elinde olan bir iştir. O, dilediğine hidâyet verir. Kimin hidâyete elverişli olduğunu da en iyi bilen O’dur. Böyle kimselere O hidâyet verir. Kimin elverişli olmadığını en iyi bilen de O’dur. Böylelerini de sapıklığı üzere bırakır.
üce Allah’ın:“Ve muhakkak ki sen dosdoğru yola hidayet edersin.”(eş-Şûrâ, 42/52) buyruğunda Rasûlün hidâyete iletebildiğinin söz konusu edilmesine gelince buradaki hidâyete iletme, dosdoğru yolu beyan edip irşad etme anlamındaki hidâyettir. Yüce Rasûl, dosdoğru yolu açıklar, onu izlemeye teşvik eder, insanların o yolu izlemeleri için olanca gayretini harcar. Ama onların kalplerinde imanı var etmeye, fiilen hidâyet bulma tevfikini onlara vermeye gelince bu, onun için mümkün değildir. Eğer onun buna gücü yetse idi hiç şüphesiz kendisine iyilikte bulunan, destek olan, kavmine karşı kendisini koruyan amcası Ebu Talib’i hidâyete erdirirdi. Bunu yapamadı, ama amcasına tam anlamı ile samimi olarak öğüt vermek ve onu dine davet etmek sureti ile iyilikte bulundu ki onun bu iyilikleri hiç şüphesiz amcasının kendisine yaptıklarından çok daha büyüktür. Ancak hidâyet, Allah’ın elinde olan bir şeydir.
-Ey Peygamber!- Muhakkak sen, Ebû Tâlib ve onun dışındaki sevdiklerini iman etmeye muvaffak kılarak hidayet edemezsin. Fakat tek olarak Yüce Allah, dilediği kimseleri hidayete muvaffak kılar. O, geçmiş ilmiyle kimin dosdoğru yola hidayet olacağını en iyi bilendir.
Ô Messager, tu ne guides pas les gens que tu aimes, à l’image de `Abû Ṭâlib et d’autres, mais c’est plutôt Allah qui facilite à qui Il veut d’être guidé et Il sait le mieux, grâce à Sa connaissance préalable des choses, qui sera guidé vers le droit chemin.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad - quả thật Ngươi không hướng dẫn được ai mà Ngươi yêu thương để họ thành công đến với đức tin Iman chẳng hạn như Abu Talib và những người khác, ngược lai, Allah là Đấng Duy Nhất hoàn thành việc hướng dẫn cho người nào Ngài muốn. Và Ngài biết rõ nhất ai là những người sẽ được hướng dẫn đi theo con đường Chính Đạo.
O Messenger, you do not guide whomever you love, such as Abu Talib and others, by enabling him to bring faith, but rather Allah alone is the one who enables whomever He wants to be guided. And He knows better regarding whom it has already passed in His knowledge that he will be amongst those guided to the straight path.
Sesungguhnya engkau -wahai Rasul- tidak mampu memberi petunjuk kepada orang yang engkau cintai semisal Abu Ṭālib dan selainnya agar mendapat keimanan, akan tetapi Allah sajalah yang memberikan petunjuk kepada orang yang dikehendaki-Nya dan Dia Mahatahu siapa yang di dalam ilmu-Nya termasuk orang-orang yang mendapatkan hidayah kepada jalan yang lurus.
Mensajero, tú no guías a quienes amas trayéndolos hacia la fe, como a tu tío Abu Talib y otros, sino que Al-lah es Quien permite que sea guiado quien Él quiere. Al-lah en Su conocimiento sabe mejor quiénes estarán entre los que serán guiados por el camino recto.
Božiji Poslaniče, ne napućuješ ti onog koga želiš uputiti, poput Ebu Taliba, ti samo pozivaš i objašnjavaš, a Allah je Onaj Koji upućuje na Pravi put. On oduvijek zna ko će na Pravom putu biti.
Allah guides Whom He wills
Allah says to His Messenger : `O Muhammad:
لاَ تَهْدِى مَنْ أَحْبَبْتَ
(Verily, you guide not whom you like)' meaning, `the matter does not rest with you; all that you have to do is convey the Message, and Allah will guide whom He wills, and His is the ultimate wisdom,' as He says:
لَّيْسَ عَلَيْكَ هُدَاهُمْ وَلَـكِنَّ اللَّهَ يَهْدِى مَن يَشَآءُ
(Not upon you is their guidance, but Allah guides whom He wills.) (2:272)
وَمَآ أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ
(And most of mankind will not believe even if you desire it eagerly.) (12:103) This Ayah is even more specific than the following:
إِنَّكَ لاَ تَهْدِى مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَـكِنَّ اللَّهَ يَهْدِى مَن يَشَآءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ
(Verily, you guide not whom you like, but Allah guides whom He wills. And He knows best those who are the guided.) meaning: Allah knows best who deserves to be guided and who deserves to be misguided. It was recorded in the Two Sahihs that this Ayah was revealed concerning Abu Talib, the paternal uncle of the Messenger of Allah ﷺ. He used to protect the Prophet, support him and stand by him. He loved the Prophet dearly, but this love was a natural love, i.e., born of kinship, not a love that was born of the fact that he was the Messenger of Allah ﷺ. When he was on his deathbed, the Messenger of Allah ﷺ called him to Faith and to enter Islam, but the decree overtook him and he remained a follower of disbelief, and Allah's is the complete wisdom. Az-Zuhri said: "Sa`id bin Al-Musayyib narrated to me that his father, Al-Musayyib bin Hazan Al-Makhzumi, may Allah be pleased with him, said: "When Abu Talib was dying, the Messenger of Allah ﷺ came to him and found Abu Jahl bin Hisham and `Abdullah bin Abi Umayyah bin Al-Mughirah with him. The Messenger of Allah ﷺ said:
«يَا عَمِّ قُلْ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، كَلِمَةً أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ الله»
(O my uncle, say La ilaha illallah, a word which I may use as evidence in your favor before Allah in the Hereafter.) Abu Jahl bin Hisham and `Abdullah bin Abi Umayyah said: `O Abu Talib, will you leave the religion of `Abdul-Muttalib' The Messenger of Allah ﷺ kept urging him to say La ilaha illallah, and they kept saying, `Will you leave the religion of `Abdul-Muttalib' -- until, at the very end, he said that he was on the religion of `Abdul-Muttalib, and he refused to say La ilaha illallah. The Messenger of Allah ﷺ said:
«وَاللهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْك»
(By Allah, I shall certainly seek forgiveness for you unless I am told not to.) Then Allah revealed:
مَا كَانَ لِلنَّبِىِّ وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ أَن يَسْتَغْفِرُواْ لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُواْ أُوْلِى قُرْبَى
(It is not (proper) for the Prophet and those who believe to ask Allah's forgiveness for the idolators, even though they be of kin) (9:113). And there was revealed concerning Abu Talib the Ayah,
إِنَّكَ لاَ تَهْدِى مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَـكِنَّ اللَّهَ يَهْدِى مَن يَشَآءُ
(Verily, you guide not whom you like, but Allah guides whom He wills.)" This was recorded (by Al-Bukhari and Muslim) from the Hadith of Az-Zuhri.
The Excuses made by the People of Makkah for not believing, and the Refutation of Their Excuses
وَقَالُواْ إِن نَّتَّبِعِ الْهُدَى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنَآ
(And they say: "If we follow the guidance with you, we would be snatched away from our land.") Allah tells us that this is the excuse which was given by some of the disbelievers for not following true guidance. They said to the Messenger of Allah ﷺ:
إِن نَّتَّبِعِ الْهُدَى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنَآ
(If we follow the guidance with you, we would be snatched away from our land.), meaning, `we are afraid that if we follow the message of guidance that you have brought, and go against the pagan Arab tribes around us, they will seek to do us harm and wage war against us, and they may snatch us away from wherever we may be.' Allah said in response to them:
أَوَلَمْ نُمَكِّن لَّهُمْ حَرَماً ءَامِناً
(Have We not established for them a secure sanctuary,) meaning, the excuse they give is a lie and is false, because Allah has put them in a secure city and a venerated sanctuary which has been safe from the time it was built -- how could this sanctuary be safe for them when they believed in disbelief and Shirk, and how could it not be safe for them when they become Muslims and follow the truth
يُجْبَى إِلَيْهِ ثَمَرَاتُ كُلِّ شَىْءٍ
(to which are brought fruits of all kinds, ) means, all kinds of fruits from the surrounding regions, from At-Ta'if and elsewhere. Similarly, the people of Makkah engaged in trade and other goods also came to their city.
رِّزْقاً مِّن لَّدُنَّا وَلَـكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ
(a provision from Ourselves, but most of them know not.) - this is why they said what they said.
Tunay na ikaw, O Sugo, ay hindi pumapatnubay sa sinumang inibig mo, tulad ni Abū Ṭālib at iba pa, sa pamamagitan ng pagtutuon doon sa pananampalataya; subalit si Allāh lamang ay nagtutuon sa sinumang niloloob Niya sa kapatnubayan. Siya ay higit na maalam sa sinumang nauna sa kaalaman Niya na ito ay kabilang sa mga napapatnubayan tungo sa landasing tuwid.
57- Dediler ki:“Seninle birlikte hidâyete uyarsak yerimizden-yurdumuzdan ediliriz.” Halbuki onları tarafımızdan bir rızık olmak üzere her türden ürünlerin getirilip toplandığı, güven dolu ve saygın/dokunulmaz o yere biz yerleştirmedik mi? Fakat onların çoğu bilmezler.
58- Biz (rahat) yaşamlarından dolayı şımarmış nice ülkeleri helâk ettik. İşte meskenleri! Oralarda onlardan sonra çok az oturulmuştur. (Hepsine) Biz varis olduk.
59- Rabbin, ülkelerin ana şehirlerine ahalisine âyetlerimizi okuyan bir peygamber göndermedikçe onları helâk etmez. Biz, ancak halkı zalim olan ülkeleri helâk etmişizdir.
57. Şanı Yüce Allah, Kureyşliler ile Mekke ahalisinden yalanlayıcıların o yüce Rasûle şöyle dediklerini haber vermektedir:“Seninle birlikte hidâyete uyarsak” öldürülmek, esir edilmek, mallarımızın talan edilmesi sureti ile “yerimizden-yurdumuzdan ediliriz.” Çünkü insanlar sana düşmanlık ve muhalefet etmiş bulunuyorlar. Biz sana uyacak olursak, bütün insanların düşmanlığına maruz kalırız. Oysa bizim onlara karşı koyacak gücümüz yok.
nların söyledikleri bu sözler, Allah hakkında kötü zan beslediklerini, Allah’ın; dinini zafere ulaştırmayacağını, sözünü yüceltmeyeceğini, aksine dinine mensup kimselerin aleyhine diğer insanlara imkân ve iktidar vererek onları en kötü işkencelere maruz bırakacağını zannettiklerini ve bu batıl zanlarının gereği olarak da batılın hakka üstün geleceğini düşündüklerini göstermektedir. Yüce Allah da insanlar arasında sadece kendilerine özel olarak ihsan ettiği hallerini açıklayarak şöyle buyurmaktadır:“Halbuki onları tarafımızdan bir rızık olmak üzere her türden ürünlerin getirilip toplandığı, güven dolu ve saygın/dokunulmaz o yere biz yerleştirmedik mi?” Biz, onlara gidip gelenlerin pek çok olduğu, ziyaretçilerin gelip ziyaret ettikleri o Harem bölgesinde yerleştirip onları türlü imkânlarla donatmadık mı? Ki uzak, yakın herkes bu Hareme saygı duymaktadır. Orada bulunanlar tedirgin edilmez, az olsun çok olsun mallarına dokunulmaz ve küçük görülmezler. Halbuki çevrelerinde bulunan bütün yerleri dört bir yandan korku kuşatmış bulunuyor, ahalileri güven ve huzur içinde değildirler.
halde bunlar başkalarının sahip olmadıkları bu tam güvenlik, kendilerine rızık olmak üzere her bir yandan gelen ve bolluk içerisinde yaşamalarını sağlayan mahsullerden, yiyeceklerden ve mallardan oluşan bu pek bol rızık dolayısı ile Rablerine hamd etsinler. Bu güvenliklerinin, bolluklarının, rahat yaşayışlarının kemale ermesi için bu şerefli rasûle tâbi olsunlar. Sakın onu yalanlamasınlar. Sahip oldukları nimetler dolayısı ile şımarmasınlar. O vakit güvenlikleri korkuya, güç ve kuvvetleri zillete, zenginlikleri de fakirliğe dönüştürülür.
nedenle Yüce Allah onları, kendilerinden önceki ümmetlere yaptıklarını hatırlatarak tehdit etmekte ve şöyle buyurmaktadır:
58. “Biz (rahat) yaşamlarından dolayı şımarmış nice ülkeleri helâk ettik.”O ülke ahalisi, bol geçimleri sebebiyle böbürlendiler, onlarla meşgul olup oyalandılar da peygamberlere iman etmediler. Allah da onları helâk etti. Onların bu nimetlerini ellerinden aldı ve onlara azabını gönderdi.“İşte meskenleri! Oralarda onlardan sonra çok az oturulmuştur.” Çünkü helâk onlara peş peşe gelmiş ve ardı arkasına yok edilmişlerdir. Onlardan sonra da meskenleri ıpıssız kalmıştır.
ullara “Biz varis olduk.” Onları öldürürüz de kendilerini faydalandırdığımız bütün nimetler de Bize döner. Sonra onları huzurumuza getirir ve amellerinin karşılığını onlara veririz.
59. Kendilerine peygamber göndermeksizin ve onlara karşı delilleri ortaya koymaksızın sırf küfürleri sebebi ile ümmetleri azaba uğratmamak, Yüce Allah’ın hikmet ve rahmetinin bir tecellisidir. Bundan dolayı Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:“Rabbin ülkelerin ana şehirlerine” yani insanların gidip geldikleri kasaba ve şehirlerine, onların etrafında bulunanların orada ihtiyaçlarını karşıladıkları ve orada olup bitenden haberdar oldukları yerlere “ahalisine” peygamberin getirdiğinin doğruluğuna ve kendilerini çağırdığı davetin gerçekliğine delil teşkil edecek “âyetlerimizi okuyan” ve böylelikle sözleri uzaktakine de yakındakine de ulaşan “bir peygamber göndermedikçe” sırf küfür ve zulümleri sebebi ile “onları helâk etmez.”Oysa uzak, kıyıda köşede kalmış şehirlere peygamber gönderilmesi halinde böyle olmaz. Böyle bir durumda okunan âyetlerin pek çoğuna gizli kalması ihtimali vardır. Ayrı oranın insanlarının kaba ve katı kimseler olması da çok büyük ihtimaldir. Ana şehirlerde ise bu tür meseleler kolayca açığa çıkıp yayılır, kimseye gizli kalmaz ve çoğunlukla onların ahalisi diğerlerine göre daha az kaba ve katı kimselerdir.“Biz ancak halkı” küfür ve masiyetlerle “zalim olan” ve cezayı hak eden “ülkeleri helâk etmişizdir.” Hülasa Allah kime azap ederse mutlaka zulmü sebebi ile ve ona karşı delili ortaya koyduktan sonra azap eder.
The idolaters amongst the people of Makkah said, excusing themselves from following Islam and bringing faith in it: “If we follow this Islam which you brought, our enemies will quickly snatch us from our land”. Did I not establish these idolaters in a safe sanctuary in which bloodshed and oppression are unlawful, and in which they are safe from others attacking them, with fruits of everything being brought to them as sustenance from Me which I draw towards them?” However, most of them do not know what Allah has blessed them with that they should be grateful to Him.
When a man’s interests are linked with a system, he starts thinking that whatever benefits he receives are derived solely from that system. Man generally looks to his immediate gains of the present and is unmindful of potential gains in the future. This was the time of the ancient polytheists of Makkah. They had installed in the Ka‘bah deities worshipped by all the tribes of Arabia. In this way, they had captured the religious leadership of the whole country. Moreover, the offerings to these deities constituted their main source of income. But it was a system marked by narrow-mindedness. Now the Prophet Muhammad was inviting them to accept a religion which was to bestow upon them the leadership of the whole world, yet these polytheists ignored it in favour of a religion which had nothing to offer except mere tribal leadership of the country.
Nagsabi ang mga tagapagtambal kabilang sa mga naninirahan sa Makkah, habang mga nagdadahi-dahilan sa pagtanggi sa pagsunod sa Islām at pagsampalataya rito: "Kung susunod kami sa Islām na ito na inihatid mo, hahablutin kami ng mga kaaway namin mula sa lupain namin nang may kabilisan." Hindi ba nagbigay-kapangyarihan Kami para sa mga tagapagtambal na ito sa isang kanlungang ipinagbabawal doon ang pagpapadanak ng mga dugo at ang kawalang-katarungan, habang natitiwasay sila roon laban sa pagsalakay ng iba laban sa kanila, habang hinahatak tungo roon ang mga bunga ng bawat bagay bilang panustos mula sa nasa Amin, na inakay Namin patungo sa kanila? Subalit ang karamihan sa kanila ay hindi nakaaalam sa ibiniyaya ni Allāh sa kanila para magpasalamat sila sa Kanya dahil doon.
Và những kẻ đa thần trong dân chúng Makkah viện lý do không có đức tin Iman và không gia nhập Islam, họ nói: "Nếu bọn ta gia nhập Islam mà Ngươi mang đến thì bọn ta sẽ bị kẻ thù túm bắt giết chết bọn ta ở vùng đất này một cách nhanh chóng." Há TA (Allah) đã không thiết lập cho những kẻ đa thần một vùng đất (Makkah) an toàn, cấm sát hại làm đổ máu và cấm gây bất công cũng như chúng được an toàn trước sự công kích của người khác chống lại chúng, và chúng được mang đến đủ loại hoa quả như là bổng lộc của TA cho chúng hay sao? Nhưng đa số bọn chúng không biết những gì Allah ban Ân huệ cho chúng và chúng không biết ơn Ngài.
"Dan mereka berkata, 'Jika kami mengikuti petunjuk bersama kamu, niscaya kami akan diserang dari negeri kami.' Dan apakah Kami tidak meneguhkan kedudukan mereka dalam daerah haram yang aman, yang didatangkan ke tempat itu buah-buahan dari segala macam (tumbuh-tumbuhan) untuk menjadi rizki (bagimu) dari sisi Kami? Tetapi kebanyakan mereka tidak mengetahui. Dan betapa banyaknya (penduduk) negeri yang telah Kami binasakan, yang sudah bersenang-senang dalam kehidupannya; maka itulah tempat kediaman mereka yang tiada didiami (lagi) sesudah mereka, kecuali sebagian kecil. Dan Kami adalah pewarisnya. Dan tidak-lah Rabbmu membinasakan kota-kota, sehingga Dia mengutus di ibukota itu seorang rasul yang membacakan ayat-ayat Kami ke-pada mereka; dan tidak pernah (pula) Kami membinasakan kota-kota; kecuali penduduknya dalam keadaan melakukan kezhaliman." (Al-Qashash: 57-59).
(57) Allah سبحانه وتعالى mengabarkan bahwasanya orang-orang yang mendustakan dari kaum Quraisy dan penduduk Makkah berkata kepada Rasulullah a, ﴾ إِن نَّتَّبِعِ ٱلۡهُدَىٰ مَعَكَ نُتَخَطَّفۡ مِنۡ أَرۡضِنَآۚ ﴿ "Jika kami meng-ikuti petunjuk bersama kamu, niscaya kami akan diserang dari negeri kami," dengan pembunuhan, penawanan dan perampasan harta benda. Sebab semua orang telah memusuhimu dan menyalahimu. Maka kalau kami mengikutimu, niscaya kami menghadapi per-musuhan semua orang, sedangkan kami tidak mempunyai daya untuk menghadapi mereka.
Perkataan ini menunjukkan sikap buruk sangka terhadap Allah سبحانه وتعالى, bahwa Allah tidak akan menolong agamaNya, tidak akan meninggikan kalimatNya. Bahkan, akan membuat manusia me-ngalahkan para penganut agamaNya, lalu mereka menimpakan siksaan terhadap mereka. Mereka mengira bahwa kebatilan akan mengungguli kebenaran.
Maka Allah سبحانه وتعالى berfirman seraya menjelaskan keadaan mereka yang terlindungi dari masyarakat luar dan bahwasanya Allah telah mengistimewakan mereka dengannya, seraya berfirman, ﴾ أَوَلَمۡ نُمَكِّن لَّهُمۡ حَرَمًا ءَامِنٗا يُجۡبَىٰٓ إِلَيۡهِ ثَمَرَٰتُ كُلِّ شَيۡءٖ رِّزۡقٗا مِّن لَّدُنَّا ﴿ "Dan apakah Kami tidak meneguh-kan kedudukan mereka dalam daerah haram yang aman, yang didatang-kan ke tempat itu buah-buahan dari segala macam (tumbuh-tumbuhan) untuk menjadi rizki (bagimu) dari sisi Kami?" Maksudnya, tidakkah Kami telah menjadikan mereka berkuasa dan bertempat tinggal dengan teguh di tanah haram yang banyak didatangi oleh para delegasi dan menjadi tempat tujuan para peziarah?
Ia telah diharamkan oleh orang yang dekat dan yang jauh, maka penduduknya tidak akan diganggu, dan mereka pun tidak akan dilecehkan sedikit ataupun banyak. Padahal kondisinya, semua daerah yang ada di sekitarnya telah diliputi rasa takut dari segala penjuru, penduduknya tidak merasa aman dan tidak pula merasa tentram. Maka hendaklah mereka (penduduk Makkah) memuji Allah Rabb mereka atas rasa aman yang menyeluruh ini, yang tidak dimiliki oleh selain mereka, dan atas rizki yng berlim-pah ruah yang dibawa kepada mereka dari segala tempat, berupa berbagai buah-buahan, makanan dan barang-barang lainnya yang dengannya mereka dapat mengambil keuntungan dan bersenang-senang; dan hendaklah mereka mengikuti Rasul yang mulia ini agar rasa aman dan kesejahteraan menjadi sempurna. Dan jangan sampai mereka mendustakannya dan kufur terhadap nikmat Allah, sehingga mereka merubah keadaan aman mereka menjadi rasa takut, kemuliaan mereka akan berubah menjadi kehinaan, dan kekayaan mereka menjadi kefakiran.
(58) Oleh karena itu, Allah mengancam mereka dengan ancaman yang telah dilakukanNya terhadap umat-umat terdahulu sebelum mereka, seraya berfirman, ﴾ وَكَمۡ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةِۭ بَطِرَتۡ مَعِيشَتَهَاۖ ﴿ "Dan betapa banyaknya (penduduk) negeri yang telah Kami binasakan, yang sudah bersenang-senang dalam kehidupannya." Maksudnya, me-reka menyombongkannya, melalaikannya dan sibuk dengannya hingga tidak beriman kepada para rasul. Oleh karenanya, mereka dibinasakan oleh Allah, dimusnahkan kenikmatan dari mereka dan ditimpakan bencana (azab) terhadap mereka, ﴾ فَتِلۡكَ مَسَٰكِنُهُمۡ لَمۡ تُسۡكَن مِّنۢ بَعۡدِهِمۡ إِلَّا قَلِيلٗاۖ ﴿ "maka itulah tempat kediaman mereka yang tiada didiami (lagi) sesudah mereka, kecuali sebagian kecil," karena bertubi-tubinya kebinasaan dan kehancuran yang menimpa mereka, dan (karena) keterasingannya dari orang-orang sesudah mereka, ﴾ وَكُنَّا نَحۡنُ ٱلۡوَٰرِثِينَ ﴿ "dan Kami adalah pewarisnya" untuk hamba-hamba. Kami matikan mereka, kemudian seluruh kenikmatan yang telah Kami anugerah-kan kepada mereka kembali kepada Kami, kemudian Kami kem-balikan mereka kepada Kami, lalu Kami memberi balasan kepada mereka atas amal perbuatan mereka.
(59) Di antara kebijaksanaan dan rahmatNya adalah Dia tidak menyiksa umat (bangsa) hanya karena berdasarkan kekafiran mereka sebelum ditegakkannya hujjah terhadap mereka, yaitu dengan diutusnya para Rasul kepada mereka. Maka dari itu Dia berfirman, ﴾ وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهۡلِكَ ٱلۡقُرَىٰ ﴿ "Dan tidaklah Rabbmu membinasakan kota-kota," maksudnya, karena kekafiran dan kezhaliman mereka, ﴾ حَتَّىٰ يَبۡعَثَ فِيٓ أُمِّهَا ﴿ "sehingga Dia mengutus di ibukota itu," maksudnya, di kampung-kampung dan di kota-kota tempat mereka tinggal dan yang serupa dengannya, di mana mereka biasa pulang pergi, di mana segala sesuatu di sekitarnya mencari rumput, yaitu suatu daerah yang kabar beritanya tidak samar lagi (terkenal), ﴾ رَسُولٗا يَتۡلُواْ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتِنَاۚ ﴿ "seorang rasul yang membacakan ayat-ayat Kami kepada me-reka," yang membuktikan kebenaran ajaran yang dibawanya dan keshahihan sesuatu yang mereka serukan, sehingga perkataan (seruan)nya sampai kepada orang yang jauh dan yang dekat. Beda halnya kalau para rasul diutus di kota-kota yang jauh dan daerah-daerah yang terpencil. Yang demikian ini akan membuat dakwah tersembunyi (tidak dikenal) dan bersifat kasar (kurang luwes). Sedangkan kota-kota besar adalah tempat di mana diperkirakan dakwah akan lebih mudah diketahui dan lebih bisa tersebar. Dan biasanya penduduk kota itu lebih tidak kasar daripada orang lain (orang-orang badui, yang tidak berbudaya), ﴾ وَمَا كُنَّا مُهۡلِكِي ٱلۡقُرَىٰٓ إِلَّا وَأَهۡلُهَا ظَٰلِمُونَ ﴿ "dan tidak pernah pula Kami membinasakan kota-kota kecuali penduduknya dalam keadaan melakukan kezhaliman," dengan berbuat kekufuran dan berbagai maksiat, mereka berhak ditimpa azab.
Walhasil, bahwa Allah سبحانه وتعالى tidak akan mengazab seseorang ke-cuali karena kezhalimannya dan adanya penegakan hujjah atasnya.
Orang-orang musyrik dari penduduk Makkah berkata sebagai alasan tidak mengikuti Islam dan tidak beriman kepadanya, “Jika kami mengikuti Islam yang engkau bawa, niscaya musuh-musuh kami akan mengusir kami dari negeri kami dengan segera.” Bukankah Kami telah meneguhkan bagi orang-orang musyrik itu Tanah Haram yang di dalamnya diharamkan pertumpahan darah dan kezaliman, mereka aman di dalamnya dari serbuan orang lain terhadap mereka, didatangkan kepada mereka segala macam buah-buahan sebagai rezeki dari sisi Kami yang Kami berikan kepada mereka?! Akan tetapi, kebanyakan dari mereka tidak mengetahui apa yang telah Allah rezekikan kepada mereka lalu mereka bersyukur kepada Allah atasnya.
Iznoseći opravdanje zbog neslijeđenja islama i nevjerovanja u Boga, mekanski mnogobošci vele: “Ako se s tobom budemo držali vjere u jednog Boga koju si donio, nastradat ćemo u svom rodnom kraju, neprijatelji će nas nabrzinu pobiti.” Pa zar ih nije Svemogući Allah nastanio u Meki, gradu u kojem nema prolijevanja krvi ni nepravde ni straha od neprijatelja, u gradu čije stanovnike Silni Allah opskrbljuje svakovrsnim plodovima, voćem, povrćem, žitaricama? Ali ipak, većina višebožaca nije upućena u blagodati koje im Allah daje, pa da Mu budu zahvalni.
Commentary
وَقَالُوا إِن نَّتَّبِعِ الْهُدَىٰ مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنَا (And they said, "If we follow the guidance with you (0 Muhammad), we will be driven out of our land." - 28:57). Harith Ibn ` Uthman and other infidels of Makkah put forward one of the reasons for their non-acceptance of faith that although they believed that his teachings were based on truth, but they feared that if they followed him, the entire people of Arabia would turn against them, and as a consequence they will be driven out of their land. (Nasai' etc.). The Holy Qur'an has given three answers to their lame excuse. One, نُمَكِّن لَّهُمْ حَرَمًا آمِنًا يُجْبَىٰ إِلَيْهِ ثَمَرَاتُ كُلِّ شَيْءٍ (Is it not that We have established them in the peaceful Haram (sanctuary) to which the fruits of everything are drawn as a provision from Us - 28:57) that is this excuse of theirs is false, because Allah Ta` ala had already made special arrangements for the safety of the people of Makkah by making its land Haram. All the tribes of Arabia, despite their mutual feuds and infidelity, were unanimous on the point that killing and feuds were strictly prohibited on the land of Makkah. If a killer of father met the son in the Haram, despite extremely strong feelings of revenge, he could not raise his hand against him. It was just not possible for anyone to kill or harm his enemy on the ground of Haram. Therefore, it was not at all a convincing excuse for not converting to faith. How was it possible that the Creator of everything would let them die as a believer, when He had made arrangement for their safety in Haram even as infidels? Yahya Ibn Sallam has explained this verse as: You were safe and secure because of حرم Haram, and were enjoying the sustenance provided by Me in plenty, still you used to worship others instead of Me. You did not get worried over this situation of yours, and on the contrary got worried over conversion to faith in Me'. (Qurtubi)
In this verse two qualities of Haram are described. One, that it is a place of peace, and the other that fruits from different parts of the world were brought there.
Availability of all types of produce in Haram of Makkah is a special Divine gift
Allah Ta` ala chose Makkah Mukkarramah, out of the whole world, to establish the Ka'bah and Haram. In terms of its environment and geography it is a region where, under the normal circumstances, hardly any economic or commercial goods and activity should have existed. Even the basic staple agricultural products like wheat, rice, gram and sundry cereals were not cultivated before on a significant scale, let alone its and variety of vegetables. Though, in recent years there has been some emphasis from the Saudi Government toward their cultivation. Yet, everything is available there in such an abundance that one gets amazed. During the period of hajj some two million people are drawn from all over the world and stay there for an average of one month. It has never been heard that any scarcity of food items was ever experienced there. On the contrary, everyone can witness that cooked and prepared food to cater for all types of races and people is readily available all the time. If we ponder over Qur'anic words, which say ثَمَرَاتُ كُلِّ شَيْءٍ (fruits of everything), a question arises that fruits are the product of trees, so it would have been apt to say ثَمَرَاتُ كُلِّ شَجر (fruits of every tree) rather than ثَمَرَاتُ كُلِّ شَيْءٍ (fruits of everything). Therefore, it is quite likely that the word 'everything' used here, encompasses the produce and products of all kind, including agricultural produce. For instance, the produce of industrial factories is also their fruit. Hence, the gist of the discussion is that not only food items but also all sorts of things of human need would be made available in Makkah. Any one visiting Makkah, either for hajj or ` umrah, can confirm that everything produced anywhere in the world is readily available there. This was one reply to the excuse put forward by the infidels of Makkah, and the gist of the reply was that the Lord who had been so kind to them that He had made available all the bounties of the world in their city, despite the fact that they are not produced there, and who had made the city completely free of risk and danger, it is the worst kind of ignorance to presume about Him that He would deprive them of these benefits if they would believe in Him.
Mekke müşrikleri, İslam’a uyma ve iman etme konusunda bahaneler sunarak şöyle dediler: “Biz, senin getirdiğin bu İslam’a ittiba edersek düşmanlarımız bizi topraklarımızdan çabucak çıkarırlar.” Oysa biz bu müşrikleri, orada başkalarının onlara ansızın baskın yaparak saldırmasından güven içinde olacakları, zulmün ve kan dökmenin haram kılındığı Harem’e yerleştirmedik mi? Rızık olarak kendi katımızdan onlara gönderdiğimiz her şeyin meyveleri oraya gelir. Fakat onların çoğu Allah’ın onlara verdiği nimetleri bilmezler ve bunlara karşılık O'na şükretmezler.
Les polythéistes de la Mecque avancèrent comme prétexte de leur refus d’embrasser l’Islam et la foi ce qui suit: Si nous embrassions cet Islam que tu prêches, nos ennemis nous expulseraient aisément de notre terre. N’avons-Nous pas fait don à ces polythéistes d’un Sanctuaire où l’effusion de sang et l’injustice sont interdites, où ils sont à l’abri des attaques de leurs ennemis et vers lequel des récoltes de toutes sortes sont acheminés en guise de subsistance accordée de Notre part ? Seulement, la plupart d’entre eux ne savent pas ce dont Allah les a comblés et ne Lui montrent donc pas de gratitude.
Gli idolatri del popolo della Mekkah dissero, scusandosi del fatto di non seguire l'Islām e non credervi: "In verità, se seguissimo questo Islam che hai comunicato, i nostri nemici ci allontanerebbero rapidamente dalla nostra terra". Non abbiamo forse concesso a questi idolatri autorità sul Luogo Sacro, vietando lo spargimento di sangue, in esso, e di fare torto?! Non sono forse al sicuro dagli attacchi altrui?! Viene portato in esso ogni tipo di frutti e sostentamento che Noi abbiamo concesso loro, ma la maggior parte di loro non sanno che queste grazie concesse loro provengono da Allāh, e non Gli sono grati.
Los idólatras de La Meca dijeron, excusándose de seguir el Islam y de tener fe en él: “Si seguimos este Islam que tú has traído, nuestros enemigos nos expulsarán rápidamente de nuestra tierra”. ¿Acaso no establecí a estos idólatras en un santuario seguro en el que el derramamiento de sangre y la opresión son prohibidos, y en el que están a salvo de ataques, llenos de todo tipo de sustento? Sin embargo, la mayoría de ellos no sabe con qué los ha bendecido Al-lah para que Le estén agradecidos.
Anong dami ang mga pamayanang tumangging magpasalamat sa biyaya ni Allāh sa mga iyon saka nagpakalabis ang mga iyon sa mga pagkakasala at mga pagsuway, kaya nagsugo sa mga iyon ng pagdurusa saka ipinahamak ang mga iyon sa pamamagitan nito. Kaya iyon ang mga tirahan nila: pinawi, na dinadaan-daanan ng mga tao, na hindi tinirahan noong matapos ng mga naninirahan sa mga iyon maliban ng kaunti kabilang sa ilan sa mga napararaan. Laging Kami ay ang Tagapagmana na nagmamana ng mga langit at lupa at ng sinumang nasa mga ito.
Mnogo je Uzvišeni Allah uništio sela i gradova čiji su stanovnici bili nezahvalni na blagodatima, i koji su prevršili svaku mjeru čineći grijehe, te smo ih uništili kaznom koju smo na njih poslali. Eno njihovih pustih staništa, vide se, malo ko ih, nakon njihova uništenja, nastanjuje; tu borave samo neki prolaznici. Na Sudnjem danu će biti očito da samo Allaho vlada nebesima, Zemljom i svim stvorenjima.
E quanti sono i villaggi che rinnegarono le grazie di Allāh! Superarono ogni limite commettendo peccati e atti di disobbedienza, e infliggemmo loro una punizione con la quale li distruggemmo: Quelle sono le loro case in rovina; la gente passa nei loro pressi, e vedono che non sono state più abitate se non da qualcuno di passaggio; e Noi siamo gli Eredi che ereditano i cieli e la terra e ciò che vi è tra di essi.
¿Cuántas ciudades eran ingratas con las bendiciones que Al-lah les concedió, y luego sobrepasaron los límites, cometiendo pecados y desobediencia, de modo que les envié un castigo y las destruí? Por ello, sus viviendas están en ruinas: obsérvenlas al pasar por ellas. No fueron habitadas después de ellos, excepto por unos viajeros. Y soy Yo quien heredará los cielos, la Tierra y a todo cuanto hay en ellos.
Betapa banyak negeri yang mengingkari nikmat Allah kepada mereka, lalu mereka tenggelam dalam dosa dan kemaksiatan, sehingga Kami kirimkan kepada mereka siksa yang membinasakan. Tempat kediaman mereka yang punah itu dilalui oleh manusia, tidak didiami sepeninggal para pemiliknya kecuali sedikit saja dari orang-orang yang melewatinya dan Kamilah ahli waris yang mewarisi langit, bumi, dan semua yang ada pada keduanya.
Và đa số dân cư của thị trấn đã phủ nhận Ân huệ của Allah và vượt quá mức giới hạn trong việc phạm tội nên TA đã giáng xuống họ sự trừng phạt và tiêu diệt toàn bộ. Đó nhà cửa của họ vẫn còn điêu tàn hoang phế, không ai ở đó sau khi đã bị hủy diệt ngoại trừ vài người qua đường. Và chính TA là Đấng sẽ thừa hưởng các tầng trời và trái đất cũng như tất cả vạn vật trong chúng.
And how many a city were there which were ungrateful for Allah’s blessings on them, then they exceeded the bounds in sins and disobedience, so I sent a punishment to them and destroyed them through it. So these are their dwellings in ruins, with people passing by them. They were not inhabited after those who lived in them, except for a few travellers. And it is I who will inherit the heavens, the earth and everyone in them.
The second reply to their excuse is given in the next verse وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَهَا (And how many a town have We destroyed that were over-proud of their means of living. - 28:58). In this reply it is stressed that they should recall the plight of other infidel people of the world, how their habitations, strong forts, and all means of their protection were destroyed, because of their infidelity and rejection of the truth. at they should actually fear is their infidelity and associating others with Allah, which is the real cause of destruction. How foolish and ill informed they were that they feared faith and not the denial of truth and infidelity.
The third reply was given in the following verse: وَمَا أُوتِيتُم مِّن شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا (And whatever thing you are given is the enjoyment of the worldly life - 28:60). Here it is explained that just in case they did get involved in some sort of trouble as a result of accepting faith, it would last only for a few days. Just as mundane wealth and comfort is temporary and would last for a short time only, worldly troubles are also transient and short-lived. Therefore, the wisdom lies in that one should seek and care for the comfort and happiness that is lasting. If one has to suffer trouble for a short time for the sake of permanent and everlasting wealth and comfort, it is well worth it.
لَمْ تُسْكَن مِّن بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِيلًا (Which were never inhabited after them except a few - 28:56). The habitations of the earlier people, which were destroyed by the Divine torment, still lie uninhabited, with the exception of a few. If the exemption ` except a few' is taken for those living there and the places destroyed, as Zajjaj has construed it, then the meaning would be that those places could never get inhabited, except a few that are inhabited. But Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has given another explanation of the verse. According to his interpretation, the exemption is not for the place and houses, but for the time. Thus the meaning would be that even if someone lives there, it is for a short time, like travelers, who cannot be regarded as permanent residents.
Qu’elles sont nombreuses les cités qui ont renié les bienfaits dont Allah leur a fait don et dont les habitants ont été exagérément pécheurs et désobéissants. Nous avons alors fait abattre sur elles un châtiment qui les a anéantis Voici leurs demeures en ruines près desquelles les gens passent et qui n’ont été occupées depuis que par des voyageurs de passage. C’est Nous qui héritons des Cieux, de la Terre et de ce qu’ils contiennent.
The Destruction of Towns, which are not destroyed until Evidence is established against Them
Referring to the people of Makkah, Allah says:
وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَهَا
(And how many a town have We destroyed, which was thankless for its means of livelihood!) They were arrogant transgressors who denied Allah's blessing of giving them ample provision. This is like the Ayah, o
وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً قَرْيَةً كَانَتْ ءَامِنَةً مُّطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّن كُلِّ مَكَانٍ
(And Allah puts forward the example of a township, that dwelt secure and well-content: its provision coming to it in abundance from every place) until:
فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ وَهُمْ ظَـلِمُونَ
(So the torment overtook them while they were wrongdoers.) (16:112-113) Allah said:
فَتِلْكَ مَسَـكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَن مِّن بَعْدِهِمْ إِلاَّ قَلِيلاً
(And those are their dwellings, which have not been inhabited after them except a little.) Their land became empty and desolate, and you can see nothing but their dwellings.
وَكُنَّا نَحْنُ الْوَرِثِينَ
(And verily, We have been the heirs.) Their towns became ruins, with none remaining. Then Allah tells us of His justice and that He does not destroy anyone unjustly; on the contrary, He destroys those whom He destroys after establishing proof against them. So, he says:
وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرَى حَتَّى يَبْعَثَ فِى أُمِّهَا
(And never will your Lord destroy the towns until He sends to their mother town) i.e., Makkah --
رَسُولاً يَتْلُو عَلَيْهِمْ ءَايَـتِنَا
(a Messenger reciting to them Our Ayat.) This indicates that the Unlettered Prophet, Muhammad was sent from the Mother of Cities as a Messenger to all cities and towns, Arab and non-Arab alike. This is like the Ayat:
لِّتُنذِرَ أُمَّ الْقُرَى وَمَنْ حَوْلَهَا
(so that you may warn the Mother of Towns and all those around it) (6:92).
قُلْ يَأَيُّهَا النَّاسُ إِنِّى رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا
(Say: "O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.") (7:158),
لاٌّنذِرَكُمْ بِهِ وَمَن بَلَغَ
(That I may therewith warn you and whomsoever it may reach.) (6:19)
وَمَن يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الاٌّحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ
(but those of the sects that reject it, the Fire will be their promised meeting place.) (11:17).
وَإِن مِّن قَرْيَةٍ إِلاَّ نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَـمَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًا شَدِيدًا
(And there is not a town but We shall destroy it before the Day of Resurrection, or punish it with a severe torment.) (17:58). Allah tells us that He will destroy every town before the Day of Resurrection, as He says:
وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولاً
(And We never punish until We have sent a Messenger.) (17:15). Allah has sent the Unlettered Prophet to all the towns (all of mankind), because he has been sent to the Mother of Cities, their source to which they all return. It was recorded in the Two Sahihs that the Prophet said:
«بُعِثْتُ إِلَى الْأَحْمَرِ وَالْأَسْوَد»
(I have been sent to the red and the black.) Prophethood ended with him, and there is no Prophet or Messenger to come after him, but his way will remain as long as night and day remain, until the Day of Resurrection.
Yüce Allah’ın üzerlerine olan nimetlerini inkâr eden, günah ve isyanlarda haddi aşmış ne kadar da çok şehirler vardır. Biz de üzerlerine azap gönderdik ve o azapla onları helak ettik. Onların yaşadığı yurtlar; helak olan halkının ardından az bir yolcu geçmesinin dışında içinde hiç kimsenin ikamet etmediği, izleri silinip gitmiş meskenlerdir. Göklerde, yeryüzünde ve bu ikisinin içinde bulunanlara varis/mirasçı olan mirasçılar bizlerdik.
O Messenger, your Lord did not destroy the cities until he had given opportunity to their inhabitants by sending Messengers to their main cities, just as He sent you to the Mother of Cities. And I was not one to destroy the people of the cities when they were firm on the truth. I only destroy them when they are unjust through disbelief and committing sins.
-Ey Peygamber!- Rabbin, büyük şehre bir peygamber gönderip halkın bahanesini ortadan kaldırmadan o şehri helak edecek değildir. Zira seni de şehirlerin anası olan Mekke’ye bunun için göndermiştir. Biz, hak üzerinde dosdoğru oldukları halde şehir halkını helak edecek değiliz. Fakat küfre girerek ve günah işleyerek zalim olurlarsa onları helak ederiz.
Tidaklah Tuhanmu -wahai Rasul- menghancurkan suatu negeri hingga memutus alasan penduduknya dengan mengirimkan seorang rasul di ibukota negeri itu sebagaimana Kami mengutusmu di induk seluruh negeri, yaitu Makkah. Kami juga tidaklah menghancurkan penduduk suatu negeri sementara mereka istikamah dalam kebenaran, akan tetapi Kami menghancurkan mereka jika mereka berbuat kezaliman dengan melakukan kekafiran dan perbuatan maksiat.
In the world, if anyone achieves material stability, he develops a superiority complex, though history has repeatedly taught that the material stability of any person or any community (nation) is not permanent. Whenever a community (nation) ignored the Truth, it was destroyed, despite all its pomp and glory. In the peninsula of Arabia, various communities or nations had come into prominence before Islam, for example, the ‘Ad, Thamud, Saba’, Madyan, and Lot’s people, etc. Everyone of them indulged in ill-founded pride, but their pride was nullified by the times, and finally they became nothing but stories of the past. The ruins of these communities spreading far and wide diminished the glory of human beings. In spite of this, in the times of the Prophet Muhammad, the great ones among his contemporaries rejected him, as if the events of the past had no lesson of interest to them.
Ô Messager, ton Seigneur n’anéantit certainement pas les cités tant qu’Il n’envoie pas de messager à la plus imposante d’entre elles, tout comme Il t’a envoyé toi à la Mère des Cités (`ummu l-qurâ, un surnom de la Mecque). De même, Nous n’anéantissons jamais les habitants d’une cité qui se conforment à la vérité mais plutôt lorsqu’ils se montrent injustes en mécroyant et en désobéissant.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad - Thượng Đế của Ngươi đã không tiêu diệt bất cứ thị trấn nào cho đến khi Ngài gởi một Sứ Giả đến mỗi thị trấn lớn của nó giống như Ngài đã dựng lên Ngươi từ thị trấn mẹ (Makkah). Và TA (Allah) cũng không tiêu diệt dân cư của các thị trấn lúc họ là những người chính trực ở trên Chân lý; Ngài chỉ tiêu diệt họ khi nào họ là những kẻ làm điều sai quấy bởi sự vô đức tin và bất tuân.
Hindi nangyaring ang Panginoon mo, O Sugo, ay magpapahamak ng mga pamayanan hanggang sa makapagbigay-dahilan Siya sa mga naninirahan sa mga ito sa pamamagitan ng pagpapadala ng isang sugo sa Pamayanang Pinakamalaki sa mga ito gaya ng pagpapadala sa iyo mismo sa Ina ng mga Pamayanan, ang Makkah. Hindi nangyaring Kami ay talagang magpapahamak sa mga naninirahan sa mga pamayanan habang sila ay mga nananatili sa katotohanan. Magpapahamak lamang Kami sa kanila kung nangyaring sila ay mga tagalabag sa katarungan sa pamamagitan ng kawalang-pananampalataya at paggawa ng mga pagsuway.
حَتَّىٰ يَبْعَثَ فِي أُمِّهَا رَسُولًا (Unless he sends to their central place a messenger -28:59). Popular meaning of the word 'Umm is mother, and since mother is the very basis of human creation, hence the word 'Umm (اُمَّ ) is also used extensively for origin, base, and foundation. The pronoun ha (translated above as 'their' ) refers back to the towns, and 'mother of the towns' means the central town. The meaning of the verse is that Allah Ta` ala does not destroy a people unless He had sent His message through His messengers in their main cities. When the invitation to truth had reached, and yet people did not accept it, only then the torment is sent on those cities.
This verse has pointed out that Allah's messengers and prophets are generally sent in big cities, and not in smaller towns, because such towns are normally under the influence of big cities, both for their economic and educational needs. If something is known in a big city, it becomes known automatically in the smaller towns around it. Hence, when a prophet is sent in a big city and he starts his call to the truth, the message is spread out in the surrounding towns in no time. This way Allah Ta` ala's message reaches to all and sundry, and if they reject the message of truth, the torment is sent to all of them.
Small towns and villages are subject to the same laws as are applicable to the main cities
As in the case of economic needs, the smaller habitations are dependent on cities, and draw their requirements from there, similarly, when a law or an order is promulgated in the city, it automatically becomes effective in the surrounding towns and villages also. The excuse of having no knowledge of the law is not acceptable.
In the case of sighting of the moon for observing Ramadan and Eids (Shawwal and Dhulhajjah) too, the same principle has been declared by the jurists as applicable. That is, if the evidence of witnesses in the city establishes the sighting of moon, then the people of towns and villages would have to follow the same. But in the case of other cities, it would only apply when the Qadi of that city accepts the evidence and makes the announcement. (Al-Fataw al-Ghayathiyyah)
Mensajero, tu Señor no destruyó pueblos hasta después de haberles dado oportunidades a sus habitantes enviándoles Mensajeros a sus ciudades principales, tal como te envió a la Madre de las Ciudades. Y no fui Yo Quien destruyó a la gente de las ciudades cuando permanecían firmes en la verdad. Solo los destruyo cuando son injustos por su incredulidad y por cometer pecados.
Il tuo Dio, o Messaggero, non distruggeva i villaggi finché i suoi abitanti non venivano privati di scuse, inviando loro un messaggero nel villaggio più grande, così come Egli ti ha inviato nella città Capitale أم القرى, la Mekkahمكّة. Non distruggiamo gli abitanti di un villaggio quando sono sulla Retta Via: in verità, li distruggiamo quando trasgrediscono con la miscredenza e commettendo peccati.
Poslaniče, Gospodar tvoj nije uništio gradove i sela oko Meke sve dok u glavni, najveći i najpoznatiji grad Meku, nije poslao tebe, poslanika Muhammeda, sallallahu alejhi ve sellem. Nismo uništavali stanovnike onog grada i sela koji su bili na Pravom putu, već smo uništavali samo one koji su sami sebi nanijeli nepravdu čineći nevjerstvo i poroke.
Apa yang diberikan oleh Tuhan kalian itu adalah sesuatu yang kalian nikmati dan kalian gunakan untuk berhias dalam kehidupan dunia ini, kemudian setelah itu akan habis, sedang apa yang ada di sisi Allah berupa pahala yang agung di akhirat itu lebih baik dan lebih kekal daripada kenikmatan dunia dan perhiasannya. Apakah kalian tidak memahami hal tersebut sehingga kalian mengutamakan sesuatu yang kekal atas sesuatu yang fana?!
Sve što vam je Gospodar vaš dao, o ljudi, da se njime služite na ovom svijetu i uživate u tome, prolazno je, a ono što je u Allaha bolje je i trajnije za Božije štićenike. Zar nećete razmisliti o tome, te davati prednost vječnom nad onim što je prolazno!
Ang ibinigay sa inyo ng Panginoon ninyo na anumang bagay, ito ay kabilang sa tinatamasa ninyo at ipinanggagayak ninyo sa buhay na pangmundo, pagkatapos magmamaliw ito. Ang nasa ganang kay Allāh na gantimpalang dakila sa Kabilang-buhay ay higit na mabuti at higit na nagtatagal kaysa sa nasa lupa na anumang tinatamasa at gayak. Kaya hindi ba kayo nakapag-uunawa niyon para magtangi kayo sa anumang nananatili higit sa anumang nagmamaliw?
Rabbinizin size verdiği, sizin dünya hayatında kendisinden faydalandığınız ve süslendiğiniz ziynetler nihayet bir gün tükenip yok olacaktır. Yüce Allah’ın katından verilecek olan ahiret hayatındaki büyük sevap ise dünyada olan mallardan ve süslerden daha hayırlı ve kalıcıdır. Bunu hiç düşünmüyor fani olanı, kalıcı olanı mı tercih ediyorsunuz?
"Dan apa saja yang diberikan kepada kamu, maka itu adalah kenikmatan hidup duniawi dan perhiasannya; sedang apa yang di sisi Allah adalah lebih baik dan lebih kekal. Maka apakah kamu tidak memahaminya? Maka apakah orang yang Kami janjikan kepadanya suatu janji yang baik (surga) lalu dia memperolehnya, sama dengan orang yang Kami berikan kepadanya kenikmatan hidup duniawi; kemudian dia pada Hari Kiamat termasuk orang-orang yang dihadirkan (ke neraka)?" (Al-Qashash: 60-61).
(60) Ini adalah dorongan dari Allah سبحانه وتعالى kepada hamba-hambaNya untuk bersikap zuhud di dunia dan tidak terpedaya dengannya, dan untuk selalu mengharapkan kehidupan akhirat, menjadikannya sebagai tujuan dan dambaan seseorang. Dan Allah mengabarkan kepada mereka bahwa seluruh apa saja yang diberi-kan kepada manusia, seperti emas, perak, berbagai hewan ternak, harta benda, wanita, anak-anak, berbagai jenis makanan, minuman dan berbagai kelezatan, semuanya adalah kenikmatan kehidupan dunia dan perhiasannya. Maksudnya, semua itu hanya dinikmati dalam waktu yang relatif singkat, kesenangan sementara, penuh dengan kesulitan, bercampur dengan himpitan. Ia hanya bisa di-jadikan sebagai perhiasan dalam waktu yang singkat untuk ber-bangga-bangga dan riya`; kemudian ia akan sirna dengan cepat, dan ia akan musnah semuanya, dan pelakunya tidak akan men-dapatkan sesuatu kecuali penyesalan, keluh kesah, kegagalan dan tidak mendapat kebaikan.
﴾ وَمَا عِندَ ٱللَّهِ ﴿ "Sedang apa yang di sisi Allah" berupa kenikmatan abadi dan kehidupan yang menyenangkan ﴾ خَيۡرٞ وَأَبۡقَىٰٓۚ ﴿ "adalah lebih baik dan lebih kekal" lebih utama kualitas dan kuantitasnya, dan ia kekal abadi sepanjang masa. ﴾ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ﴿ "Maka apakah kamu tidak memahaminya?" Maksudnya, apakah kalian tidak mempunyai akal untuk mempertimbangkannya, yang mana dari dua perkara itu yang seharusnya diutamakan? Dan negeri yang mana yang lebih berhak untuk dikerahkan amal perbuatan untuknya? Hal ini mem-buktikan bahwa hal itu sesuai (dengan kadar) kesadaran akal sese-orang, maka dia akan lebih mengutamakan akhirat daripada dunia; dan bahwa sebenarnya tidaklah seseorang lebih mengutamakan kehidupan dunia melainkan karena akalnya kurang!
(61) Oleh karenanya Allah mengingatkan akal untuk mela-kukan pertimbangan antara akibat orang yang lebih mengutama-kan dunia dengan orang yang lebih mengutamakan akhirat, seraya berfirman, ﴾ أَفَمَن وَعَدۡنَٰهُ وَعۡدًا حَسَنٗا فَهُوَ لَٰقِيهِ ﴿ "Maka apakah orang yang Kami janjikan kepadanya suatu janji yang baik (surga) lalu dia memperoleh-nya," maksudnya, apakah sama orang yang beriman, yang selalu berupaya sekuat tenaga untuk akhirat, sedangkan dia telah ber-buat berdasarkan janji Rabbnya, yaitu ia akan memperoleh pahala yang baik, yaitu surga dan segala kenikmatan agung yang ada di dalamnya, lalu dia pasti memperolehnya, tidak diragukan lagi, sebab itu adalah janji dari Dzat Yang Maha Pemurah yang Mahabenar janjiNya, Dia tidak pernah mengingkari janji kepada seorang hamba yang berbuat untuk mendapat keridhaan Rabbnya dan menjauhi murkaNya, ﴾ كَمَن مَّتَّعۡنَٰهُ مَتَٰعَ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا ﴿ "sama dengan orang yang Kami berikan kepadanya kenikmatan hidup duniawi" sehingga dia dapat mengambil dan memberi, makan dan minum, bersenang-senang sebagaimana hewan-hewan ternak bersenang-senang. Ia sibuk de-ngan dunianya dengan melupakan akhiratnya, sama sekali tidak peduli terhadap petunjuk Allah, tidak mau tunduk kepada para rasul, lalu dia terus seperti itu, dia tidak membekali diri dari dunia-nya kecuali kerugian dan kebinasaan. ﴾ ثُمَّ هُوَ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ ﴿ "Ke-mudian dia pada Hari Kiamat termasuk orang-orang yang dihadirkan (ke neraka)" untuk dihisab.
Dan dia sudah dikenal tidak pernah mempersiapkan kebaikan untuk dirinya sendiri, dan dia hanya mempersiapkan hal-hal yang membahayakan dirinya, dia pun beralih ke negeri pembalasan amal perbuatan. Lalu bagaimana menurut kalian, ke mana dia akan kembali? Apa dugaan kalian? apa yang akan diperlakukan terha-dapnya? Maka orang yang berakal hendaklah memilih untuk diri-nya apa yang lebih baik untuk dijadikan pilihan, mana yang lebih berhak dari dua perkara ini untuk diutamakan.
Todo lo que tu Señor te ha dado, no es más que goce temporal en esta vida mundana, pero en algún momento acabará. La gran recompensa de Al-lah en la otra vida es mejor y más duradera que el disfrute y los lujos de este mundo.
E il godimento e l'adornamento che il vostro Dio vi ha concesso in vita è effimero, mentre la grande ricompensa che risiede presso Allāh è migliore e più duratura rispetto all'ornamento della vita: non vi aggrappate ad essa, così da preferire ciò che è effimero a ciò che è duraturo.
This World is transient and the One Whose concern is this World is not equal to the One Whose concern is the Hereafter
Allah tells us about the insignificance of this world and its contemptible adornments which are nothing in comparison to the great and lasting delights which Allah prepared for His righteous servants in the Hereafter. As Allah says:
مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ
(Whatever is with you, will be exhausted, and whatever is with Allah will remain) (16:96).
وَمَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ لِّلأَبْرَارِ
(and that which is with Allah is the best for the most righteous.) (3:198)
وَمَا الْحَيَوةُ الدُّنْيَا فِى الاٌّخِرَةِ إِلاَّ مَتَـعٌ
(whereas the life of this world as compared with the Hereafter is but a brief passing enjoyment.) (13:26)
بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا - وَالاٌّخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَى
(Nay, you prefer the life of this world. Although the Hereafter is better and more lasting.) (87:16-17). The Messenger of Allah ﷺ said:
«وَاللهِ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا كَمَا يَغْمِسُ أَحَدُكُمْ إِصْبَعَهُ فِي الْيَمِّ، فَلْيَنْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُ إِلَيْه»
(By Allah, the life of this world in comparison to the Hereafter is as if one of you were to dip his finger in the sea; let him see what comes back to him. ) Allah's saying:
أَفَلاَ تَعْقِلُونَ
(Have you then no sense) means, do those who prefer this world to the Hereafter have no sense
أَفَمَن وَعَدْنَـهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاَقِيهِ كَمَن مَّتَّعْنَاهُ مَتَـعَ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيَـمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ
(Is he whom We have promised an excellent promise -- which he will find true -- like him whom We have made to enjoy the luxuries of the life of the world, then on the Day of Resurrection, he will be among those brought up) Is the one who believes in the reward which Allah has promised in return for righteous deeds, which he will undoubtedly attain, like one who disbelieves in the meeting with Allah and in His promises and threats He is only enjoying a few days in this life,
ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيَـمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ
(then on the Day of Resurrection, he will be among those brought up.) Mujahid and Qatadah said: "He will be among those who are punished." It was said that this was revealed concerning the Messenger of Allah ﷺ and Abu Jahl, or that it was revealed concerning Hamzah and Ali, and Abu Jahl. Both views were narrated from Mujahid. The apparent meaning is that it is more general than that. This is like the Ayah where Allah describes a believer in Paradise looking out at his companion who is in Hell, and saying:
وَلَوْلاَ نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ
(Had it not been for the grace of my Lord, I would certainly have been among those brought forth (to Hell).) (37:57) And Allah says:
وَلَقَدْ عَلِمَتِ الجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ
(but the Jinn know well that they have indeed to appear (before Him)) (37:158).
وَمَا عِندَ اللَّـهِ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ (And that which is with Allah is much better and far more lasting - 28:60). That is the mundane wealth and comforts are all mortal. But the recompense one would get in the Hereafter for the good deeds done in the world is much superior and everlasting as compared to the temporary worldly wealth and comforts. The best of comforts of this world are no match to the bounties of the Hereafter. Then, no matter how attractive mundane comforts are, they are but temporary. As against that, the bounties of the Hereafter will last forever. There is no doubt that anyone having some sense would prefer the better comforts and the ones that will last forever, rather than the short-lived temporary ones.
The sign of prudence is that one does not involve himself too much in worldly matters and cares more for the Hereafter
Imam Shafi` i (رح) has said that if a person bequeaths his wealth and property to be given to the wisest men, then the beneficiaries of such a will are those busy in worshipping and obeying Allah Ta` ala, because what they are doing is the demand of wisdom, and no doubt they are the wisest among worldly people. This ruling is also mentioned in Ad-Durr-al-Mukhtar, the famous book of Hanafi school. See its chapter on 'wasiyyah'.
Whatever your Lord has given you, it is of what you enjoy and adorn yourselves with in this worldly life, then it will finish. And the great reward which is with Allah in the afterlife is better and more lasting than the enjoyment and adornment in this world. Do you not understand that so that you prefer what is everlasting over what is going to finish?
Và những vật đã được Thượng Đế ban cho các ngươi chỉ là vật yêu thích tạm thời và là những thứ tô điểm cho cuộc sống trần tục này rồi nó sẽ biến mất, còn những gì ở nơi Allah ở Đời Sau mới là phần thưởng cao quý, nó sẽ tốt hơn và còn mãi. Thế các ngươi không hiểu được rằng những thứ còn mãi sẽ tốt hơn những thứ sớm tan biến ư?
60. Size verilen her şey, dünya hayatının (geçici) menfaati ve süsüdür. Allah katında olanlar ise daha hayırlı ve daha kalıcıdır. Hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız?
61- Kendisine güzel bir vaatte bulunduğumuz ve ona kavuşacak olan kimse, hiç kendisine dünya hayatının (geçici) menfaatlerini verdiğimiz, sonra da Kıyamet günü (hesap ve azap için) huzura getirilecek olan kimse gibi midir?
60. Bu buyrukla Yüce Allah, kullarını dünyaya karşı düşkün olmamaya, ona aldanmamaya, buna karşılık âhirete arzu duymaya, esas maksat ve isteklerinin âhiret olması gerektiğine teşvik etmekte; insanlara verilen altın, gümüş, hayvan, mal, mülk, kadın, evlat, yiyecekler, içeceklerle zevk alınacak her türlü şeyin, dünya hayatının geçici menfaati ve süsü olduğunu haber vermektedir. Yani kul, bunlarla sınırlı olarak ve hevesi kursakta bırakan kederli şeylerle dolu bir süre içerisinde faydalanır. Övünmek ve riyakârlık için kısa bir süre bunlarla süslenir. Sonra bunlar çabucak yok olup gider, hepsi de bitip tükenir. Bunlara sahip olan kimseye ise bunlardan pişmanlık, zarar ve mahrumiyetten başka bir şey kalmaz.“Allah katında olanlar ise” ebedi nimetler içinde her türlü olumsuzluklardan uzak bir yaşam “daha hayırlı ve daha kalıcıdır.”Hem niteliği itibari ile hem miktarı itibari ile daha üstündür. Ebedîdir ve süreklidir.“Hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız?” Yani bu ikisini ölçüp biçerek hangisinin tercih edilmeye değer olduğunu ve bu iki yurttan hangisi için çalışmanın daha uygun olduğunu tespit edecek akıllarınız yok mu?
u buyruk, kulun aklı oranında âhireti dünyaya tercih edeceğine delildir. Aynı şekilde dünyayı tercih edenin ancak kıt akıllılığından dolayı böyle bir tercihe yöneldiğini göstermektedir. Bundan dolayı Yüce Allah, dünyayı tercih edenle âhireti tercih edenin âkıbeti arasında bir mukayese yapmak üzere akılları uyarmakta ve şöyle buyurmaktadır:
61. “Kendisine güzel bir vaatte bulunduğumuz ve ona kavuşacak olan kimse...” Yani Rabbinin kendisine vaat ettiği güzel mükafat olan cennet ve ondaki pek büyük nimetlere arzu duyarak amel edip âhiret için gereken şekilde çalışan ve hiç şüphesiz bu amelin mükâfatını görecek olan -çünkü bu vaat, kendisini razı edecek şeyleri yerine getiren ve onu gazaplandıran şeylerden uzak duran kuluna keremi sonsuz, sözü doğru ve sözünden caymayan Allah vermiştir- böyle bir mü’min kişi “hiç kendisine dünya hayatının (geçici) menfaatlerini verdiğimiz” o nedenle de dünyaya dalan, alıp-veren, yiyip-içen, hayvanların faydalandığı gibi faydalanan, dünyası ile meşgul olup âhiretini unutan, Allah’ın hidâyetine yönelmeyen, peygamberlerin izinden gitmeyen ve dünyasından hüsran ve helâkten başka bir azık biriktirmemeyi sürdüren “sonra da Kıyamet günü” hesap için “huzura getirilecek olan kimse gibi midir?” Böyle bir kimse, nefsi için hayır namına bir şey göndermediğine, aksine kendisine zarar verecek her şeyi yaptığına ve bu halde amellerin karşılığının verileceği yurda intikal ettiğine göre onun nasıl bir sonuçla karşılaşacağı beklenir? Acaba ona yapılacak muamele ne olabilir, dersiniz? İşte aklı başında olanlar, tercih edilmeye değer olanı tercih etsin. Bu iki şıktan daha doğru olanı seçsin.
Toute chose dont Allah vous a fait don, vous vous en ornerez et vous en jouirez dans ce bas monde puis elle disparaîtra tandis que l’immense rétribution détenue par Allah dans l’au-delà est meilleure et plus durable que les ornements et les jouissances de ce bas monde. Ne comprenez-vous pas cela et allez-vous préférer ce qui est durable à ce qui est éphémère?
Ahiret hayatında, Cennet ve içindeki kalıcı nimetleri vadettiğimiz kimse, bunları kaçınılmaz olarak elde edecektir. Dünya hayatında verdiğimiz mal ve süslerle faydalandırdığımız, sonra da kıyamet günü Cehennem'e getirilen kimse gibi olur mu hiç?
Colui a cui abbiamo promesso il Paradiso e le beatitudini eterne che esso contiene, e colui al quale abbiamo concesso ricchezza e ornamento, in questa vita, sono forse simili, mentre nel Giorno della Resurrezione quest'ultimo sarà tra coloro che verranno condotti al Fuoco dell'Inferno?!
¿Acaso aquel a quien he prometido el Paraíso en la otra vida y el disfrute eterno que contiene, es como al que he dado riqueza y lujos para disfrutar en la vida mundanal, que luego estará en el Día del Juicio entre aquellos que serán ingresados al fuego del Infierno?
Kaya ba ang sinumang pinangakuan Namin sa Kabilang-buhay ng paraiso at anumang naroon na kaginhawahang mamamalagi, siya ay pupunta roon nang walang mapasusubalian gaya ng sinumang binigyan Namin ng tinatamasa niya na yaman at gayak sa buhay na pangmundo, pagkatapos siya sa Araw ng Pagbangon ay magiging kabilang sa mga padadaluhin tungo sa apoy ng Impiyerno?
Is the one I have promised paradise in the afterlife and the everlasting pleasure it contains like the one I have given wealth and adornment to enjoy in the worldly life, then he will be on the day of judgment amongst those who will be presented to the fire of hell?
Samakah antara orang yang Kami janjikan baginya surga di akhirat dan segala kenikmatan yang kekal di dalamnya yang pasti ia raih dengan orang yang Kami berikan kenikmatan padanya berupa harta dan perhiasan di kehidupan dunia, kemudian pada hari Kiamat ia termasuk orang yang dimasukkan ke dalam neraka Jahanam?
Commentary
The very first question infidels and disbelievers will be asked at the Tumultuous Place (mahshar) will be about shirk (associating someone else with Allah), that is, ` where are those Shaitans today whom you used to associate with Us? Can they provide you any help today?' In response to these queries the disbelievers would say that it was not a fault of theirs, as they did not associate them with Allah on their own. It was the Shaitan who deluded them. Then Allah Ta’ ala would ask the Shaitans to say if they had anything in their defense; who, while accepting their role of deceit, would plead that they had only misled them but did not force them to act upon the same. Thus, the Shaitans would confess that they did commit the crime, but the infidels too were not free from its commission. Because just as they led them astray, similarly at the same time, the prophets and their deputies also guided them towards the Right Path with sound arguments; making the Truth crystal clear to them . They rejected the Truth presented by the prophets and instead listened to us using their free will and discretion. So, how could they be free from the blame? It proves that if someone chooses to follow those who wish to put him on the wrong path on his own good will, despite the fact that he has before him clear cut arguments against them and the righteous way to follow, then he has no excuse-to offer.
Thế một người mà TA đã hứa sẽ ban thưởng Thiên Đàng ở Đời Sau và trong đó Y sẽ hưởng niềm hạnh phúc vĩnh cửu có giống với kẻ mà TA đã cho hưởng thụ về của cải và những món trang hoàng trong đời sống trần tục này, sau đó vào Ngày Phục Sinh y sẽ được dựng sống lại để chịu tội trong Hỏa Ngục hay không?
Zar je onaj kome je Uzvišeni Allah obećao vječnu nagradu u Džennetu i vječno uživanje, jednak onom kome je Gospodar svjetova dao da uživa u ovozemaljskim nasladama, varljivim i kratkotrajnim, i koji će na Sudnjem danu biti bačen u Vatru!?
Celui à qui Nous avons promis le Paradis et tous les délices éternels qu’il contient dans l’au-delà est-il semblable à celui à qui Nous avons fait don de richesses et d’ornements dont il jouit dans le bas monde puis sera emmené en Enfer le Jour de la Résurrection ?
At the time of death, a man, however great, finally parts with his possessions. After death, the things which go along with him are his righteous deeds and not his worldly honours or his material possessions. In these circumstances, wise counsel demands that a man give preference to eternal success over temporary worldly success—he should take care to build up his Hereafter rather than build up his worldly position.
A kad na Kijametskom danu Sveznajući Allah pozove mnogobošce i obrati im se: “Gdje su božanstva koja ste obožavali pored Mene i za koja ste tvrdili da, kao i Ja, zaslužuju da im se robuje?”
Và vào Ngày mà Thượng Đế sẽ gọi chúng đến chất vấn rồi Ngài sẽ phán: Đâu là những kẻ hợp tác của TA mà các ngươi đã từng thờ phụng ngoài TA cũng như các ngươi đã xác nhận chúng là những kẻ hợp tác của TA?
E il giorno in cui il loro Dio li chiamerà, gloria Sua, dicendo: "Dove sono i Miei soci che adoravate all'infuori di Me, affermando fossero Miei pari?"
The Idolators and Their Partners and the Emnity between Them in the Hereafter
Allah informs of how He will rebuke the idolators on the Day of Resurrection, when He will call them and say:
أَيْنَ شُرَكَآئِىَ الَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ
("Where are My (so-called) partners whom you used to assert") meaning, `where are the gods which you used to worship in the world, the idols and rivals Can they help you or save you' This is said in the nature of a rebuke and warning, as in the Ayah,
وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى كَمَا خَلَقْنَـكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَتَرَكْتُمْ مَّا خَوَّلْنَـكُمْ وَرَاءَ ظُهُورِكُمْ وَمَا نَرَى مَعَكُمْ شُفَعَآءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكَآءُ لَقَد تَّقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَضَلَّ عَنكُم مَّا كُنتُمْ تَزْعُمُونَ
(And truly, you have come unto Us alone as We created you the first time. You have left behind you all that which We had bestowed on you. We see not with you your intercessors whom you claimed to be partners with Allah. Now all relations between you and them have been cut off, and all that you used to claim has vanished from you.) (6:94) His saying:
قَالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ
(Those about whom the Word will have been fulfilled) means the Shayatin and evil Jinn, and those who used to advocate disbelief.
رَبَّنَا هَـؤُلاءِ الَّذِينَ أَغْوَيْنَآ أَغْوَيْنَـهُمْ كَمَا غَوَيْنَا تَبَرَّأْنَآ إِلَيْكَ مَا كَانُواْ إِيَّانَا يَعْبُدُونَ
("Our Lord! These are they whom we led astray. We led them astray, as we were astray ourselves. We declare our innocence before You. It was not us they worshipped.") They will testify against them and say that they led them astray, then they will declare their innocence of their worship. This is like the Ayat:
وَاتَّخَذُواْ مِن دُونِ اللَّهِ ءالِهَةً لِّيَكُونُواْ لَهُمْ عِزّاً
كَلاَّ سَيَكْفُرُونَ بِعِبَـدَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدّاً
(And they have taken gods besides Allah, that they might give them honor, power and glory. Nay, but they will deny their worship of them, and become opponents to them.) (19:81-82)
وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّن يَدْعُو مِن دُونِ اللَّهِ مَن لاَّ يَسْتَجِيبُ لَهُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَـمَةِ وَهُمْ عَن دُعَآئِهِمْ غَـفِلُونَ - وَإِذَا حُشِرَ النَّاسُ كَانُواْ لَهُمْ أَعْدَآءً وَكَانُواْ بِعِبَادَتِهِمْ كَـفِرِينَ
(And who is more astray than one who calls besides Allah, who will not answer him till the Day of Resurrection, and who are (even) unaware of their calls to them And when mankind are gathered, they will become their enemies and will deny their worshipping.) (46:5-6). Ibrahim Al-Khalil, peace be upon him, said to his people:
إِنَّمَا اتَّخَذْتُمْ مِّن دُونِ اللَّهِ أَوْثَـناً مَّوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِى الْحَيَوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ يَوْمَ الْقِيَـمَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَيَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضاً
(You have taken idols instead of Allah. The love between you is only in the life of this world, but on the Day of Resurrection, you shall disown each other, and curse each other.) (29:25)
إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُواْ مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُواْ وَرَأَوُاْ الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الاٌّسْبَابُ
(When those who were followed disown those who followed, and they see the torment, then all their relations will be cut off from them) until:
وَمَا هُم بِخَـرِجِينَ مِنَ النَّارِ
(And they will never get out of the Fire.) (2:166-167). Allah says:
وَقِيلَ ادْعُواْ شُرَكَآءَكُمْ
(And it will be said (to them): "Call upon your partners,") meaning, `to save you from the predicament you are in, as you hoped that they would do in this world.'
فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُواْ لَهُمْ وَرَأَوُاْ الْعَذَابَ
(and they will call upon them, but they will give no answer to them, and they will see the torment.) means, they will realize for sure that they are inevitably destined for the Fire. His saying:
لَوْ أَنَّهُمْ كَانُواْ يَهْتَدُونَ
(If only they had been guided!) means, when they see the punishment with their own eyes, they will wish that they had been among the guided in this world. This is like the Ayah,
وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُواْ شُرَكَآئِىَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُواْ لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُم مَّوْبِقاً - وَرَأَى الْمُجْرِمُونَ النَّارَ فَظَنُّواْ أَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوهَا وَلَمْ يَجِدُواْ عَنْهَا مَصْرِفًا
(And the Day He will say: "Call those partners of Mine whom you claimed." Then they will cry unto them, but they will not answer them, and We shall put a Mawbiq (a barrier) between them. And the criminals, shall see the Fire and apprehend that they have to fall in it. And they will find no way of escape from there.) (18:52-53) Their attitude towards the Messengers on the Day of Resurrection
وَيَوْمَ يُنَـدِيهِمْ فَيَقُولُ مَاذَآ أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ
(And the Day He will call to them, and say: "What answer gave you to the Messengers") The first call will be concerning the issue of Tawhid, which includes evidences of the prophethood -- `What was your response to the Messengers who were sent to you How did you deal with them' This is like the questions which will be asked of a person in his grave: `who is your Lord who is your Prophet and what is your religion' The believer will testify that there is no God except Allah and that Muhammad ﷺ is His servant and Messenger, but the disbelievers will say, "Oh, oh, I do not know." So he will have no answer on the Day of Resurrection except to remain silent, because whoever is blind in this world (i.e., does not see Allah's signs and believes not in Him), will be blind in the Hereafter, and more astray. Allah says:
فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الاٌّنبَـآءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لاَ يَتَسَآءَلُونَ
(Then the news of a good answer will be obscured to them on that Day, and they will not be able to ask one another.) Mujahid said: "The proof will be obscured from them," so they will not be able to ask one another for help by virtue of their blood ties. Allah's saying:
فَأَمَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَـلِحاً
(But as for him who repented, believed, and did righteous deeds,) means, in this world.
فَعَسَى أَن يَكُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ
(then perhaps he will be among those who are successful.) means, on the Day of Resurrection. And the word; perhaps (`Asa), when used in reference to Allah, may He be exalted, implies that the thing described will inevitably come to pass, and this will undoubtedly happen by the grace and mercy of Allah.
62- O gün onlara seslenecek ve şöyle buyuracak:“Hani (benimle beraber ilah olduğunu) iddia ettiğiniz ortaklarım nerede?”
63. Aleyhlerinde (azap) sözü hak olanlar diyecekler ki: “Rabbimiz! İşte bunlar azdırdığımız kimselerdir. Biz, kendimiz azdığımız gibi onları da azdırdık. Biz, sana onlardan uzak olduğumuzu bildiriyoruz. Onlar bize ibadet etmiyorlardı.”
64. Yine onlara:“(Allah'a koştuğunuz) ortaklarınıza seslenin/yalvarın” denecek. Onlar da onlara seslenecekler/yalvaracaklar, ama onlar kendilerine karşılık vermeyeceklerdir. Üstelik azabı göreceklerdir. Keşke (dünyada) doğru yola girselerdi…
65- O gün onlara seslenip buyuracak ki:“Peygamberlere ne karşılık verdiniz?”
66- O gün söyleyecek söz, verecek cevap bulamayacaklar ve birbirlerine soru da soramayacaklardır.
62. Yüce Allah, bu buyruğu ile kıyamet gününde insanlara neyi soracağını, onları her şeyin esasını teşkil eden Allah’a ibadet ve peygamberlerin çağrısını kabul konusunda sorgulayacağını haber vererek şöyle buyurmaktadır:“O gün onlara” yani kendisine başkalarını ortak koşarak o varlıklara ibadet eden, onların fayda vermelerini ve kendilerine gelecek zararları önlemelerini uman kimselere, bu tapındıkları varlıkların acizliklerini, kendilerinin de sapıklıklarını açıklamak üzere:“seslenecek ve şöyle buyuracak: “Hani (benimle beraber ilah olduğunu) iddia ettiğiniz ortaklarım nerede?”
üce Allah’ın hiçbir ortağı yoktur. Ancak onlar, kendi zanları, delilsiz iddia ve iftiraları sonucu bunu ileri sürmüşlerdir. Bundan dolayı:“iddia ettiğiniz ortaklarım” buyurmaktadır. Hani, bunlar nerede? Bunların faydaları nerede? Sizden zararları önlemeleri nerede?
ilindiği gibi böyle bir durumda tapındıkları varlıkların ve onlara bağladıkları umutların boş ve batıl olduğunu, zatları itibari ile gerçek olmadıklarını, umutlarının yersiz olduğunu açıkça görecekler ve kendileri aleyhine sapık ve azgın olduklarını itiraf edeceklerdir. O nedenle Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:
63. “Aleyhlerinde (azap) sözü hak olanlar” küfürde ve kötülükte baş ve önder olanlar, hem kendilerinin azgınlıklarını, hem de başkalarını azdırdıklarını ikrar ve itiraf ederek “diyecekler ki: Rabbimiz! İşte bunlar” bize uyan “azdırdığımız kimselerdir. Biz, kendimiz azdığımız gibi onları da azdırdık.”Yani hepimiz azgınlıkta ortağız ve hepimize azap sözü hak olmuştur.“Biz, sana onlardan uzak olduğumuzu bildiriyoruz.”Biz, onların ibadetlerinden uzağız. Yani onların amellerinden de kendilerinden de uzağız.“Onlar bize ibadet etmiyorlardı.” Aksine onlar ancak şeytanlara ibadet ediyorlardı.
64. “Yine onlara” kendilerinden dünyada fayda umduğunuz üzere “ortaklarınıza seslenin/yalvarın, denecek.”İbadet eden kimsenin ibadet ettiği kimseye son derece muhtaç olacağı o oldukça zor zamanda onları çağırmaları emrolunacak.“Onlar da onlara” kendilerine fayda sağlamaları yahut da Allah’ın azabından bir miktarını olsun geri savmaları için “seslenecekler/yalvaracaklar, ama onlar kendilerine karşılık vermeyeceklerdir.”Böylelikle kâfirler, yalan söylediklerini ve cezayı hak ettiklerini anlayacaklardır.“Üstelik” daha önceden yalanladıkları ve inkâr ettikleri o azabı kendi gözleri ile “göreceklerdir.”“Keşke (dünyada) doğru yola girselerdi.” Yani o zaman o durum başlarına gelmez ve dünyada hidâyete ulaştıkları gibi ahirette de cennete götüren yola iletilirlerdi. Fakat dünyada hidâyete gelmediklerinden âhirette de cennete hidâyet olunmayacaklardır.
65. “O gün onlara seslenip buyuracak ki: Peygamberlere ne karşılık verdiniz?” Onları doğruladınız mı, onlara uydunuz mu, yoksa onları yalanlayıp muhalefet mi ettiniz?
66. “O gün söyleyecek söz, verecek cevap bulamayacaklar ve birbirlerine soru da soramayacaklardır.” Yani böyle bir soruya doğru cevap veremeyecekler, doğru cevabı verme imkânları da olmayacak. Bilindiği gibi böyle bir konumda hale uygun olan doğru cevabı açıklamaktan başka bir şeyin faydası olmayacaktır ki bu cevap da: Biz iman ederek ve emirlerine bağlanarak onlara karşılık verdik, şeklindedir. Ancak onlar, peygamberleri yalanladıklarını, emirlerine karşı inat ettiklerini bildiklerinden hiçbir şey söyleyemeyeceklerdir. Birbirlerine soru sormalarına, kendi aralarında yalan dahi olsa ne cevap vereceklerine dair görüş alış-verişinde bulunmalarına da imkân olmayacaktır.
O gün Rableri -Subhânehu ve Teâlâ- onlara seslenerek şöyle der: "Nerede sizin benim dışımda ibadet edip, benim ortaklarım olduklarını iddia ettikleriniz?"
Pada hari ketika Tuhan mereka -Subḥānahu wa Ta'ālā- menyeru mereka, “Di mana sekutu-sekutu-Ku yang dahulu kalian sembah selain Aku dan kalian yakini mereka adalah sekutu-sekutu bagi-Ku?”
[Banggitin] ang araw na mananawagan sa kanila ang Panginoon nila – kaluwalhatian sa Kanya at pagkataas-taas Siya – habang nagsasabi: "Nasaan ang mga katambal sa Akin na kayo dati ay sumasamba sa kanila bukod pa sa Akin at nag-aangkin na sila raw ay mga katambal sa Akin?"
"Dan (ingatlah) hari (di waktu) Allah menyeru mereka seraya berkata, 'Di manakah sekutu-sekutuKu yang dahulu kamu kata-kan?' Berkatalah orang-orang yang telah tetap hukuman atas mereka, 'Ya Rabb kami, mereka inilah orang-orang yang kami sesatkan itu; kami telah menyesatkan mereka sebagaimana kami (sendiri) sesat, kami menyatakan berlepas diri (dari mereka) ke-padaMu, mereka sekali-kali tidak menyembah kami.' Dikatakan (kepada mereka), 'Serulah olehmu sekutu-sekutumu,' lalu mereka menyerunya, maka sekutu-sekutu itu tidak memperkenankan (se-ruan) mereka, dan mereka melihat azab. (Mereka ketika itu berke-inginan) kiranya dahulu mereka menerima petunjuk. Dan (ingatlah) hari (di waktu) Allah menyeru mereka, seraya berkata, 'Apakah jawabanmu kepada para rasul?' Maka gelaplah bagi mereka segala macam alasan pada hari itu, karena itu mereka tidak saling tanya-menanya." (Al-Qashash: 62-66).
(62-63) Ini adalah informasi dari Allah سبحانه وتعالى tentang apa yang akan Dia tanyakan kepada manusia di Hari Kiamat kelak, dan bahwa Dia akan menanyakan kepada mereka tentang prinsip-prinsip segala sesuatu, tentang ibadah kepada Allah dan memenuhi seruan para rasul, seraya berfirman, ﴾ وَيَوۡمَ يُنَادِيهِمۡ ﴿ "Dan (ingatlah) pada hari di waktu Allah menyeru mereka" maksudnya, Allah menyeru orang-orang yang menyekutukan sesuatu dengan Allah, mereka menyembahnya dan berharap mendapatkan manfaat darinya dan dapat menolak bahaya dari mereka. Allah menyeru mereka untuk menjelaskan kepada mereka ketidakberdayaan para sekutu itu dan kesesatan mereka, ﴾ فَيَقُولُ أَيۡنَ شُرَكَآءِيَ ﴿ "seraya berkata, 'Di manakah sekutu-sekutuKu'." Sesungguhnya Allah سبحانه وتعالى sama sekali tidak mempunyai sekutu, akan tetapi hal ini diungkapkan berdasarkan anggapan dan kedustaan yang mereka lakukan; oleh karena itu Allah berfirman, ﴾ ٱلَّذِينَ كُنتُمۡ تَزۡعُمُونَ ﴿ "Yang dahulu kamu katakan?" Di mana mereka saat ini? Mana manfaat mereka? Mana pencegahan mereka? Sebagai-mana dimaklumi, bahwa pada saat itu akan menjadi jelas sekali bahwa sembahan yang mereka sembah dan yang mereka harapkan adalah palsu (batil) sirna dan begitu pula harapan mereka kepada-nya. Saat itulah mereka mengakui diri mereka sesat dan celaka.
Oleh karenanya, Dia berfirman, ﴾ قَالَ ٱلَّذِينَ حَقَّ عَلَيۡهِمُ ٱلۡقَوۡلُ ﴿ "Berkatalah orang-orang yang telah tetap hukuman atas mereka," yaitu para pemim-pin dan para pembesar dalam kekafiran dan kejahatan, sambil me-ngakui kesesatan dan penyesatan mereka, ﴾ رَبَّنَا هَٰٓؤُلَآءِ ﴿ "Ya Rabb kami, mereka inilah," para pengikut, ﴾ ٱلَّذِينَ أَغۡوَيۡنَآ أَغۡوَيۡنَٰهُمۡ كَمَا غَوَيۡنَاۖ ﴿ "orang-orang yang kami sesatkan itu; kami telah menyesatkan mereka sebagaimana kami (sendiri) sesat." Maksudnya, semua kami sudah sama-sama sesat dan sudah pasti mendapatkan putusan azab, ﴾ تَبَرَّأۡنَآ إِلَيۡكَۖ ﴿ "kami menyata-kan berlepas diri (dari neraka) kepadaMu," dari peribadatan mereka. Maksudnya, kami berlepas diri dari mereka dan dari amal perbutan mereka, ﴾ مَا كَانُوٓاْ إِيَّانَا يَعۡبُدُونَ ﴿ "mereka sekali-kali tidak menyembah kami." Sebenarnya mereka hanya menyembah setan.
(64) ﴾ وَقِيلَ ﴿ "Dikatakan" kepada mereka, ﴾ ٱدۡعُواْ شُرَكَآءَكُمۡ ﴿ "Seru-lah olehmu sekutu-sekutumu" sebagaimana dambaan kalian untuk mendapatkan manfaat dari mereka, maka diperintahlah mereka untuk memanggil sesembahan-sesembahan mereka dalam waktu yang sangat sulit itu, di mana penyembah sangat butuh kepada sembahannya. ﴾ فَدَعَوۡهُمۡ ﴿ "Lalu mereka menyerunya," agar menolong mereka atau menyelamatkan mereka dari azab Allah barang sedikit, ﴾ فَلَمۡ يَسۡتَجِيبُواْ لَهُمۡ ﴿ "namun sekutu-sekutu itu tidak memperkenankan (seruan) mereka." Maka saat itu orang-orang kafir mengetahui bahwa me-reka adalah orang-orang yang dusta, yang berhak mendapat siksa; ﴾ وَرَأَوُاْ ٱلۡعَذَابَۚ ﴿ "dan mereka melihat azab," yaitu yang akan menimpa mereka. Mereka melihatnya dengan mata kepala setelah mereka sebelumnya mendustakan dan mengingkarinya. ﴾ لَوۡ أَنَّهُمۡ كَانُواْ يَهۡتَدُونَ ﴿ "Kalau sekiranya dahulu mereka menerima petunjuk," maka tentu me-reka tidak ditimpa azab yang pasti menimpa mereka, dan tentu mereka diberi petunjuk ke jalan menuju surga; sebagaimana me-reka mendapat petunjuk saat di dunia. Akan tetapi mereka tidak mencari petunjuk, maka dari itu mereka tidak diberi petunjuk.
(65-66) ﴾ وَيَوۡمَ يُنَادِيهِمۡ فَيَقُولُ مَاذَآ أَجَبۡتُمُ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ﴿ "Dan hari di waktu Allah menyeru mereka, seraya berkata, 'Apakah jawabanmu kepada para rasul?'" Apakah kalian membenarkan mereka dan apakah kalian meng-ikuti mereka? Ataukah kalian mendustakan dan menyalahi mereka? ﴾ فَعَمِيَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلۡأَنۢبَآءُ يَوۡمَئِذٖ فَهُمۡ لَا يَتَسَآءَلُونَ ﴿ "Maka gelaplah bagi mereka segala macam alasan pada hari itu, karena itu mereka tidak saling tanya-me-nanya." Maksudnya, mereka tidak bingung akan jawaban dari per-tanyaan ini, tetapi mereka tidak mendapatkan petunjuk kepada jawaban yang benar. Sudah dimaklumi bahwa pada keadaan itu tidak ada yang bisa menyelamatkan kecuali ketegasan dalam mem-berikan jawaban yang benar yang sesuai dengan keadaan mereka, yaitu jawaban: "Kami memenuhi seruan mereka dengan iman dan patuh." Akan tetapi karena mereka mengetahui bahwa mereka telah mendustakan para rasul dan telah menentang perintah mereka, maka mereka sama sekali tidak berbicara apa-apa, dan mereka juga tidak mungkin saling bertanya dan saling memberitahu tentang apa yang harus mereka jadikan jawaban, walaupun berupa kedustaan.
El día que su Señor los convoque, les dirá: “¿Dónde están los socios a los que solían adorar aparte de Mí y que decían que eran Mis asociados?”
Lorsque leur Seigneur les appellera en disant: Où sont ceux que vous adoriez à Ma place et dont vous prétendiez qu’ils sont mes associés.
On the day their Lord will call them saying: “Where are My partners you used to worship besides Me and claim they are My partners?”
Những kẻ xứng đáng nhận được sự trừng phạt từ việc mời gọi (nhân loại) đến với sự phủ nhận sẽ nói: "Lạy Thượng Đế của bầy tôi! Đây là những kẻ mà bầy tôi đã dắt đi lạc giống như tự bản thân bầy tôi đi lạc, bầy tôi vô can với chúng trước mặt Ngài, không phải chúng đã thờ phụng bầy tôi trước đây và quả thật chúng là những kẻ thờ phụng lũ Shaytan.''
Nagsabi ang mga kinailangan sa kanila ang pagdurusa kabilang sa mga tagapag-anyaya tungo sa kawalang-pananampalataya: "Panginoon namin, ang mga ito ay ang iniligaw namin. Nanligaw kami sa kanila kung paanong naligaw kami. Nagpapawalang-kaugnayan kami sa Iyo mula sa kanila. Hindi dati sila sumasamba sa amin; dati lamang silang sumasamba sa mga demonyo."
Dissero coloro che meritarono la punizione, tra coloro che invitano alla miscredenza: "Dio Nostro, costoro sono quelli che abbiamo sviato, così come siamo stati noi stessi sviati; noi ci dissociamo da loro; non adoravano noi: In verità, essi adoravano i demoni".
Los que llaman a la incredulidad, que estarán sentenciados al castigo, dirán: “Señor nuestro, estos son los que desviamos, al igual que nosotros estábamos desviados. No somos responsables de sus acciones, y no era a nosotros a quienes adoraban en realidad, ellos adoraban distintos demonios”.
The callers towards disbelief for whom the punishment will become binding will say: “Our Lord, these are the ones I misguided just as I became misguided. I disassociate ourselves from them to You. They never used to worship us, but they only used to worship the satans”.
Oni koji su pozivali u nevjerstvo, i kojima je presuđeno da će ih stići kazna, reći će: “Allahu, Gospodaru naš, ove koje smo zaveli – zaveli smo kao što smo zaveli i sebe i zbog toga što smo i sami na krivom putu bili; mi se danas odričemo njih pred Tobom, oni nisu nas obožavali nego su se klanjali šejtanima!”
Azap edilmeleri gerekli olan küfre davet eden davetçiler şöyle derler: “Ey Rabbimiz! İşte bu azdırdığımız kimseler; kendimiz azdığımız gibi kendilerini azdırdıklarımızdır. Onlardan uzaklaşarak sana geldik. Zaten onlar bize ibadet etmiyorlar, Şeytanlara ibadet ediyorlardı.''
Berkatalah orang-orang yang pasti mendapatkan siksa dari kalangan penyeru pada kekafiran, ”Wahai Tuhan kami! Mereka yang telah kami sesatkan sebagaimana kami sendiri telah tersesat, kami berlepas diri dari mereka kepada-Mu, mereka tidaklah menyembah kami, akan tetapi mereka hanyalah menyembah setan-setan.”
Les prêcheurs de la mécréance qui seront condamnés à être châtiés diront: Ô notre Seigneur, nous avons égaré ces gens tout comme nous étions égarés nous-mêmes. Nous nous désavouons d’eux auprès de toi: ce n’est pas nous qu’ils adoraient mais plutôt les démons.
On Judgement Day, the adherents of misguided leaders (sharik), whose word they accepted as if it were the word of God, will find themselves in a strange predicament. They will find that those great ones, whom they had been so proud to follow, have led them straight to Hell. They will then, in disgust, blame their leaders for their plight. But their leaders will retort that they have nobody to blame but themselves. They will allege that if their followers obtensibly bowed to their will, it was only because it was in accordance with their own desires. They will further accuse their followers of being slaves to their own desires. But they will then admit that they too had given in to temptation and that since leaders and followers had to face the same fate, there was no point in blaming each other.
Sasabihin sa kanila: "Manawagan kayo sa mga pantambal ninyo upang sumagip sa inyo mula sa dinaranas ninyo na kahihiyan," saka mananawagan sila sa mga pantambal nila ngunit hindi tutugon ang mga iyon sa panawagan nila at masasaksihan nila ang pagdurusang inihanda para sa kanila. Kaya pakaiibigin nila na kung sana sila ay noon nasa Mundo bilang mga napapatnubayan sa katotohanan.
It will be said to them: “Call upon your partners so they can save you from the disgrace you are in”. They will then call their partners, but they will not respond to their call, and they will see the punishment prepared for them. If they had been amongst those guided to the truth, they would not have fallen into the punishment.
Onlara şöyle denilir: “Haydi şirk koştuklarınızı çağırın da sizi bu içinde bulunduğunuz rezillikten kurtarsınlar!” Onlar da ortak koştuklarına seslenirler, fakat onların çağrılarına karşılık vermezler. Kendileri için hazırlanmış azabı karşılarında görünce, dünyada olup hakka hidayet etmiş olmayı arzu ederler.
Lantas dikatakan kepada mereka, “Serulah sekutu-sekutu kalian agar menyelamatkan kalian dari kehinaan yang kalian alami.” Mereka pun menyeru sekutu-sekutu mereka dan para sekutu tersebut tidak menjawab seruan mereka. Bahkan, mereka malah menyaksikan azab yang disiapkan untuk mereka sembari menyesal sekiranya mereka dahulu termasuk orang-orang yang mendapat petunjuk pada kebenaran.
On leur dira ensuite: Appelez vos associés afin qu’ils vous sauvent de l’opprobre. Ils les appelleront mais ils ne répondront pas à leur appel et ils verront le châtiment qui leur a été préparé. Ils souhaiteront alors avoir été guidés vers la vérité dans le bas monde.
Và có lời phán bảo chúng: "Các ngươi hãy gọi những thần linh của các ngươi đến đây để cứu các ngươi thoát khỏi sự sĩ nhục." Thế là chúng gọi các thần linh của chúng nhưng không ai trả lời chúng cả; và chúng sẽ thấy hình phạt dành cho chúng ngay trước mặt. Phải chi chúng đã ở trên trần gian được hướng dẫn đi theo Chân lý thì đâu đến nỗi bị sự trừng phạt.
Bit će im rečeno: “Zazivajte božanstva za koja ste tvrdili da su istinski bogovi i koja ste obožavali pored Allaha, neka vas izbave iz poniženja!” Oni će ih dozivati, ali im božanstva neće odgovoriti, te će se jasno suočiti s golemim stradanjem u paklenoj vatri. Tad će poželjeti da su na dunjaluku na Pravoj stazi bili.
E venne detto loro: "Chiamate i vostri soci affinché vi salvino dalla vergogna; e chiamarono i loro soci, che non risposero al loro appello, e videro la punizione preparata per loro, e desiderarono essere stati, in vita, tra coloro che vennero guidati alla Retta Via".
Se les dirá: “Llamen a sus socios para que los salven de la desgracia en la que están”. Entonces los invocarán, pero no responderán a su llamada, y verán el castigo que hay preparado para ellos. Si hubieran seguido la guía no se habrían condenado a sí mismos.
Le Jour où leur Seigneur les appellera en disant: Qu’avez-vous répondu à Mes messagers que Je vous ai envoyés ?
[Banggitin] ang araw na mananawagan sa kanila ang Panginoon nila habang nagsasabi: "Ano ang isinagot ninyo sa mga sugo Ko na ipinadala ko sa inyo?"
Và vào Ngày Thượng Đế sẽ gọi chúng đến rồi phán: "Đâu là những điều mà các ngươi đã trả lời các Sứ Giả mà TA cử phái Họ đến với các ngươi?"
O gün Rableri onlara seslenerek şöyle der: “Sizlere göndermiş olduğum peygamberlerime ne cevap verdiniz?"
On the day their Lord will call them saying: “What answer did you give My Messengers I sent to you?”
Pada hari ketika Tuhan mereka menyeru mereka, “Apa jawaban kalian kepada para rasul-Ku yang telah Aku utus kepada kalian?”
El día que su Señor los convoque, les dirá: “¿Qué respuesta les dieron a los mensajeros que les envié?”
E il giorno in cui il loro Dio li chiamerà, dicendo: "Che cosa avete risposto ai Miei messaggeri che vi ho inviato?"
A kad na Sudnjem danu Svevišnji Allah pozove one koji nisu vjerovali i upita ih: “Šta ste odgovorili svojim poslanicima, koji su vam poslati?”
E verrano loro celate le scuse che presentarono, senza riuscire a ricordare nulla, e nessuno interrogherà l'altro a causa dell'orrore e dello shock causati dalla certezza di essere condotti alla punizione.
Ils ne trouveront alors rien à répondre et ils ne se questionneront pas les uns les autres tellement ils seront effrayés lorsqu’ils apprendront qu’ils seront irrémédiablement châtiés.
So that which they can argue with will become hidden to them and they will not mention anything. They will not ask one another, due to the frightening shock they will be in, because they will know for sure they are heading towards the punishment.
Entonces, aquello con lo que podrían argumentar les será oculto y no mencionarán nada. No se consultarán los unos a los otros, a causa del estado aterrador en el que se encontrarán, porque sabrán con seguridad que su destino es el castigo.
Và vào Ngày đó, những lý lẽ của họ sẽ mờ mịt không kể ra được bất cứ điều gì cũng như họ không thể hỏi han nhau được gì, khi họ quá khiếp sợ bởi họ biết chắc rằng họ đang đến gần với sự trừng phạt khủng khiếp.
Namun, apa yang mereka dahulu jadikan sebagai alasan menjadi tidak jelas, mereka tidak ingat sama sekali, dan mereka tidak saling bertanya kepada sebagian yang lain dikarenakan rasa terkejut yang dahsyat menimpa mereka karena mereka yakin bahwa mereka sedang menuju siksa.
Delil getirdikleri şeyler onlara gizli kalarak hiçbir şey zikretmezler. Kendilerinin azap göreceklerini kesin olarak bilmeleri sebebiyle içine düştükleri şokun dehşetiyle birbirlerine dahi soramazlar.
Ngunit naikubli sa kanila ang mga ipinangangatwiran nila kaya hindi sila nakaalaala ng anuman at hindi nagtanong ang isa't isa sa kanila dahil sa taglay nila na hilakbot sa pagkagitla dahilan sa natiyak nila na sila ay mga masasadlak tungo roon sa pagdurusa.
Tad će biti nemušto njihovo kazivanje, neće raspolagati nikakvim dokazima, niti će moći bilo šta objasniti, nego će biti sasvim izgubljeni, uopće ne znajući šta da kažu. To će biti tako zato što će biti uvjereni u to da će biti kažnjeni.
En cuanto a quienes se arrepienten de su incredulidad, tienen fe en Al-lah y en Sus mensajeros, y hacen buenas acciones, estarán entre los que alcanzaron su objetivo y se sienten a salvo de sus temores pasados.
Adapun orang musyrik yang bertobat dari kekufurannya, beriman kepada Allah dan para rasul-Nya, dan melakukan amal saleh maka semoga ia menjadi bagian dari orang-orang beruntung yang mendapatkan balasan yang mereka inginkan dan selamat dari ancaman yang mereka takuti.
"Adapun orang yang bertaubat dan beriman, serta mengerja-kan amal yang shalih, semoga dia termasuk orang-orang yang beruntung." (Al-Qashash: 67).
(67) Setelah Allah سبحانه وتعالى menjelaskan pertanyaan kepada ma-nusia tentang sesembahan mereka dan tentang para rasul mereka, maka di sini Dia menjelaskan jalan yang digunakan seseorang untuk dapat selamat dari azab Allah سبحانه وتعالى. Sesungguhnya tidak ada keselamatan kecuali bagi orang yang telah bertaubat dari syirik dan kemaksiatan, beriman kepada Allah, lalu hanya beribadah ke-padaNya, dan beriman kepada para RasulNya lalu membenarkan mereka, serta melakukan amal shalih dengan cara mengikuti para rasul. ﴾ فَعَسَىٰٓ أَن يَكُونَ ﴿ "Semoga dia menjadi," orang yang mengumpul-kan karakter-karakter tersebut, ﴾ مِنَ ٱلۡمُفۡلِحِينَ ﴿ "termasuk orang-orang yang beruntung," yang meraih harapan dan selamat dari hal-hal yang menakutkan. Sesungguhnya tidak ada jalan menuju keberuntungan tanpa melakukan perkara-perkara tersebut.
As for one amongst these idolaters who repents from his disbelief, brings faith in Allah and His Messengers, and does good actions, perhaps he will be amongst those who are successful in attaining what they seek and who are saved from what they fear.
Oni mnogobošci koji se pokaju od nevjerstva i višeboštva, povjeruju u Allaha i poslanike te čine dobra djela ostvarit će svoje želje i izbjeći će ono od čega strahuju.
Quanto a chi si pentirà, tra questi idolatri, della propria miscredenza, e che crederà in Allāh e nel Suo Messaggero, e che compirà opere buone, potrebbe essere tra i trionfatori, ottenendo ciò che desidera, e tra coloro che verranno salvati da ciò che temono.
67- Tevbe eden, iman edip salih amel işleyenlere gelince onlar, kurtuluşa erenlerden olmayı umabilirler.
67. Yüce Allah, insanların tapındıkları mabudlarına ve peygamberlerine dair sorgulanacaklarını söz konusu ettikten sonra kulu, Allah’ın azabından kurtaracak yolu söz konusu etmektedir. Şüphe ve masiyetlerden tevbe etmek, Allah’a iman edip O’na ibadet etmek, peygamberlerine iman ederek onları tasdik etmek, peygamberlerine uyarak salih amel işlemekten başka bir kurtuluş yolu olmadığını da zikrederek şöyle buyurmaktadır:“Tevbe eden, iman edip salih amel işleyenlere gelince onlar” bu hasletleri kendisinde toplayan kimseler “kurtuluşa erenlerden” istediklerini elde ederek başarıya ulaşan ve korktuklarından da kurtulan kimselerden “olmayı umabilirler.” Bunlar olmaksızın ise kurtuluş imkanı yoktur.
Nhưng đối với ai biết sám hối trong số những người đa thần từ việc phủ nhận đức tin của mình, biết tin tưởng nơi Allah và các Sứ Giả của Ngài cũng như làm việc thiện thì may ra y sẽ là một trong những người chiến thắng với những gì y theo đuổi, và được cứu rỗi thoát khỏi cảnh sợ hãi.
Ceux de ces polythéistes qui se repentiront de leur mécréance, croiront en Allah et en Son Messager et accompliront de bonnes œuvres pourront espérer être du nombre de ceux qui remporteront ce qu’ils désirent et échapperont à ce qu’ils redoutent.
Fakat o müşriklerden, küfürlerinden tövbe ederek Allah’a ve peygamberlerine iman eden ve salih amel işleyen kimse, umulur ki isteklerini elde etmiş ve korktuklarından kurtulmuş olanlardan biri olur.
Ngunit hinggil sa sinumang nagbalik-loob kabilang sa mga tagapagtambal na ito mula sa kawalang-pananampalataya nito, sumampalataya kay Allāh at sa mga sugo Niya, at gumawa ng gawang maayos, marahil siya ay maging kabilang sa mga magtatamo ng hinihiling nila, mga maliligtas mula sa pinangingilabutan nila.
Poslaniče, Gospodar tvoj stvara šta hoće i odabire za dostavljanje Svojih poslanica koga hoće! Nije na višebošcima da izbor vrše, pa da se imaju pravo protiviti Allahu. Neka je slava Allahu, neka je uzvišen i vrlo daleko iznad onih koje Mu smatraju ravnim!
O Messenger, your Lord creates what He wishes to create, and He chooses whoever he wants for His obedience and prophethood. The idolaters have no choice that they should object to Allah. Pure and holy is Allah from the partners they worship with Him.
"Dan Rabbmu menciptakan sesuatu yang Dia kehendaki dan memilihnya. Sekali-kali tidak ada pilihan bagi mereka. Mahasuci Allah dan Mahatinggi dari apa yang mereka persekutukan (de-nganNya). Dan Rabbmu mengetahui sesuatu yang disembunyikan (dalam) dada mereka dan sesuatu yang mereka nyatakan. Dan Dia-lah Allah, tidak ada tuhan (yang berhak disembah) melainkan Dia, bagiNya-lah segala puji di dunia dan akhirat, dan bagiNya-lah segala penentuan, dan hanya kepadaNya-lah kamu dikembalikan." (Al-Qashash: 68-70).
(68-70) Ayat-ayat ini mengandung penjelasan tentang cakupan penciptaan Allah سبحانه وتعالى terhadap seluruh makhluk, kehendak-Nya berlaku bagi semua ciptaan, kewenanganNya memilih dan mengistimewakan siapa saja dari manusia dengan perintah, waktu, dan tempat. Sedangkan manusia, siapa pun dia, sama sekali tidak memiliki perintah dan kewenangan memilih; dan bahwa Allah سبحانه وتعالى suci dari semua yang mereka persekutukan kepadaNya, berupa sekutu, tandingan, pembantu, anak, istri dan lainnya dari apa saja yang dipersekutukan kepadaNya oleh kaum musyrikin; dan bahwa sesungguhnya Dia yang mengetahui sesuatu yang disembunyikan oleh hati manusia dan apa saja yang mereka tampakkan; dan bahwa Dia semata sembahan yang terpuji di dunia dan akhirat karena sifat-sifat keagungan dan keindahan yang dimilikiNya, dan karena Dia-lah yang telah menganugerahkan kebaikan dan karunia kepada manusia; dan bahwa Dia-lah hakim di dunia dan di akhirat: di dunia dengan ketentuan qadari (takdir) yang jejaknya adalah seluruh apa yang telah Dia ciptakan; dan hukum agama yang jejaknya adalah seluruh syariat, perintah dan laranganNya. Dan di akhirat Dia-lah yang memberikan keputusan dengan ketentuanNya yang bersifat qadari dan jaza`i (pembalasan). Maka dari itu, Dia berfirman, ﴾ وَإِلَيۡهِ تُرۡجَعُونَ ﴿ "Hanya kepadaNya-lah kamu dikembalikan." Maka, kelak Dia akan memberikan pembalasan masing-masing kalian sesuai dengan perbuatannya, berupa amal yang baik dan yang buruk.
-Ey Peygamber!- Senin Rabbin yaratmak istediğini yaratır, kendisine itaat etmesi ve elçiliği için dilediğini seçer. Müşriklerin bir seçim hakkı olmadığı için Allah'a karşı bir itirazları da olamaz. Allah -Subhanehu ve Teâlâ- onların kendisiyle beraber ibadet ettikleri ortaklardan münezzeh ve mukaddestir.
Mensajero, tu Señor es Quien crea lo que quiere, y escoge a quien Él quiere para su obediencia y profecía. Las elecciones de Al-lah no son sometidas a la voluntad de los idólatras. Glorificado sea Al-lah, está por encima de lo que Le asocian.
E il tuo Dio – o Messaggero – crea ciò che vuole creare, e sceglie chi vuole sia Lui obbediente, e sceglie chi vuole per la Profezia; mentre gli idolatri non possono opporsi ad Allāh; Gloria ad Allāh, Egli è al di sopra di ciò che essi Gli associano nell'adorazione.
Ang Panginoon mo, O Sugo, ay lumilikha ng anumang niloloob Niya na likhain at humihirang ng sinumang niloloob Niya para sa pagtalima sa Kanya at pagkapropeta nito. Hindi ukol sa mga tagapagtambal ang makapili upang tumutol kay Allāh. Nagpawalang-kinalaman Siya – Kaluwalhatian sa Kanya – at nagpakabanal Siya sa anumang sinasamba nila kasama sa Kanya na mga katambal.
Hỡi Thiên Sứ Muhammad - Thượng Đế của Ngươi tạo hóa bất cứ vật gì Ngài muốn cũng như chọn lựa những ai Ngài muốn để phục tùng và làm sứ mạng truyền giáo cho Ngài. Bọn đa thần không có một sự chọn lựa nào để họ có thể chống đối Allah. Ngài trong sạch và vô can với mọi điều mà họ đã tổ hợp việc thờ phụng cùng với Ngài.
Ô Messager, ton Seigneur crée ce qu’Il veut et Il choisit qui Il veut pour être un prophète obéissant. Les polythéistes n’ont donc pas le pouvoir de choisir et de formuler d’objection à Allah, qu’Il soit élevé et sanctifié au-dessus des associés qu’ils adorent avec Lui.
Commentary
وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَيَخْتَارُ (And your Lord creates what He wills and chooses - 28:68). According to one interpretation of this verse, the choice referred to here is Allah's choice with regard to the divine commands, and the sense is that as Allah Ta` ala is unique in the creation of universe and no one is His partner, so is He in the issuance of His commands. He can give out any command to His creatures. But Imam Baghawi, in his commentary, and ` Allamah Ibn Al-Qayyim (رح) in the preface of Zad al-Ma` ad have adopted another interpretation according to which the choice of Allah Ta’ ala, as envisaged in this verse, relates to the prerogative of Allah Ta` ala by which He selects any one from His creatures for His favours. According to Baghawi, this was the reply given to the infidels of Makkah on their observation لَوْلَا نُزِّلَ هَـٰذَا الْقُرْآنُ عَلَىٰ رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ (Why was this Qur'an not sent down upon some man of moment in the two cities? - 43:31) that is, ` If Allah had wished to reveal this Qur'an He should have revealed it on some dignitary of Makkah or Ta'if, so that he should have had respect and reverence. What was the wisdom in revealing it on a poor orphan?' In answer to this suggestion it is said in the present verse that it is the prerogative of the Lord of universe, who has created all the creatures without any help or partner, to select any one from His creatures for the special favours He wishes to confer. It is not for you to suggest whom He should or should not select, nor is He bound to listen to your suggestions.
Giving preference to one thing over the other or to one person over the other, and determination of correct standard of preference, are all Divine prerogatives
Haafiz Ibn Al-Qayyim has drawn an outstanding rule from this verse that the preference given to places and things in this world are not achieved by them with their own efforts or deeds, but it is the result of direct selection and prerogative of the Creator of the universe. He has created seven skies, out of which He has given preference to highest sky over others, although the material of all is the same. Similarly, He has given preference to Jannat al- Firdaus over all other parts of the Jannah. Then, He preferred Jibra'il, Mika'il, Isra'fil, etc. over all other angels, and has placed prophets on highest pedestal among the humans. And among the prophets has given preference to more resolute ones over all other prophets. Then among the resolute, He has given preference to His Khalil Ibrahim (علیہ السلام) and Habib Muhammad ﷺ over all other resolute prophets. Then preference is given to progeny of Ismail (علیہ السلام) over all other people of the world, then to Quraish among the progeny of Ismail (علیہ السلام) and to Bani Hashim over all the Quraish, and finally to Sayyidna Muhammad Mustafa ﷺ over entire Bani Hashim. Similarly, the preference given to companions of the Holy Prophet ﷺ and other elders of the Ummah, is all under the control and prerogative of Allah Subhanahu wa Ta` ala, and the result of His selection.
In the same way, many places of the world are preferred over other places, and many days and nights have preference over the normal days and nights. In short, the original standard of preference in the entire universe is His prerogative and selection. However, at times , human acts may also become a cause of preference in the sense that those performing righteous acts are preferred over the others, and the places where such people live or perform virtuous acts may also acquire preference over other places. This preference can be gained by sincerity of effort and righteous deeds. The gist of this discussion is that the basis of preference in the world is dependent on two things. One is beyond one's control and rests entirely on the selection of Allah Ta’ ala, and the other is within the ability of human beings and may be achieved by righteous deeds and superior morals. Allamah Ibn al-Qayyim (رح) has deliberated in great detail on this subject and has concluded that the four Rightly Guided Caliphs have precedence over all other companions of the Prophet ﷺ . Then Sayyidna Abu Bakr ؓ has preference over other three Caliphs. After that Sayyidna ` Umar Ibn al-Khattab ؓ has preference over the other two, and Sayyidna ` Uthman ؓ over Sayyidna 'Ali ؓ . He has proved this sequence with the help of two standards discussed above. Shah Abdul Aziz Dehlavi (رح) has also written a booklet on this subject in Persian language, which I have translated in Urdu and Arabic. Urdu translation has been published under the title (بَعض التفسصِیل لمَسٔلۃ التفضیل) and Arabic translation is included in my book Ahkam al-Qur'an, under Surah Al-Qasas. This is a research work that would be of interest to scholars.
Allah Alone is the One Who has the Power of Creation, Knowledge and Choice
Allah tells us that He is the only One Who has the power to create and make decisions, and there is no one who can dispute with Him in that or reverse His judgement. His saying:
وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَآءُ وَيَخْتَارُ
(And your Lord creates whatsoever He wills and chooses,) means, whatever He wills, for what He wills, happens; and what He does not will, does not happen. All things, good and bad alike, are in His Hands and will return to Him.
مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ
(no choice have they.) is a negation, according to the correct view. This is like the Ayah,
وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلاَ مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ
(It is not for a believer, man or woman, when Allah and His Messenger have decreed a matter that they should have any option in their decision) (33:36). Then Allah says:
وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَمَا يُعْلِنُونَ
(And your Lord knows what their breasts conceal, and what they reveal.) He knows what is hidden in their hearts, just as He knows what they do openly.
سَوَآءٌ مِّنْكُمْ مَّنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهِ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِالَّيْلِ وَسَارِبٌ بِالنَّهَارِ
(It is the same whether any of you conceals his speech or declares it openly, whether he be hid by night or goes forth freely by day.) (13:10).
وَهُوَ اللَّهُ لا إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ
(And He is Allah; La ilaha illa Huwa,) meaning, He is unique in His divinity, for none is to be worshipped besides Him, and there is no lord who can create what he wills and chooses besides Him.
لَهُ الْحَمْدُ فِى الاٍّولَى وَالاٌّخِرَةِ
(His is the praise, in the first and in the last,) in all that He does, He is to be praised for His justice and wisdom.
وَلَهُ الْحُكْمُ
(His is the decision,) that none can put back, because of His might, power, wisdom and mercy.
وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
(and to Him shall you be returned.) means, all of you on the Day of Resurrection, and everyone will be rewarded or punished according to his deeds, good and evil alike, and absolutely none of their deeds will be concealed from Him.
68- Rabbin, dilediğini yaratır ve seçer. Onların seçme yetkileri yoktur. Allah, onların şirk koştuklarından/koşmalarındna yüce ve münezzehtir.
69- Rabbin, hem göğüslerinin gizlediklerini hem de açığa vurduklarını elbette bilir.
70- O, kendisinden başka hiçbir (hak) ilâh bulunmayan Allah’tır. Dünyada da âhirette de hamd O’na mahsustur. Hüküm de yalnız O’nundur. Siz de yalnız O’na döndürüleceksiniz.
68. Yüce Allah, bütün mahlukatı kendisinin yarattığını, meşîetinin bütün yaratıklar hakkında geçerli olduğunu, özellikle de birtakım kişileri, emirleri, zamanları ve mekânları kendisinin tek başına seçip tercih ettiğini vurgulamaktadır. Hiçbir kimsenin emir verme ve herhangi bir tercihte bulunma yetkisi yoktur. Yüce Allah, müşriklerin O’na ortak koştukları bütün ortaklardan, yardımcılardan, evlattan, eşten ve buna benzer her türlü ortaktan yüce ve münezzehtir.
69-70. O, kalplerde saklı olanları da açığa vurulanları da bilendir. Dünyada da âhirette de hak ma’bud yalnızca O’dur. Sahip olduğu bütün celal ve cemal sıfatları, kullarına ve yaratılmışlara bağışlamış olduğu her türlü ihsan ve lütuflarından dolayı hamd, yalnız O’nadır. Dünyada da âhirette de yegane hükümran O’dur. Bütün yaratıkları hakkında geçerli olan kaderi hükmü ile de bütün şer’i hükümlerin, emir ve yasakların kaynağı olan dini hükümleri ile de dünyada hükmeden tek hakim O’dur. Âhirette de hem kaderî hükmü ile hem de cezaî (amellerin karşılığını veren) hükmü ile hükmedecek olan O’dur. Bundan dolayı:“Siz de yalnız O’na döndürüleceksiniz” buyurmaktadır. Sizin her birinizi, ameli hayır ve şer türünden her ne ise ona göre mükâfatlandıracak ya da cezalandıracak olan O’dur.
Tuhanmu -wahai Rasul- menciptakan apa yang Dia kehendaki untuk diciptakan dan memilih siapa yang Dia kehendaki untuk menaati-Nya dan juga memilih para nabi-Nya, sementara orang-orang musyrik tidak mempunyai pilihan agar mereka melakukan penentangan kepada Allah. Allah Mahabersih dan Mahasuci dari sekutu-sekutu yang mereka sembah bersama-Nya.
Şüphesiz Rabbin, kullarının kalplerinde gizlediklerini ve açığa vurduklarını bilir. Bundan hiçbir şey Ona gizli kalmaz. Buna göre onlara karşılığını verecektir.
Ton Seigneur sait ce que dissimulent leurs cœurs et ce qu’ils manifestent. Rien de tout cela ne Lui est inconnu et Il les rétribuera selon la nature de leurs oeuvres.
E il tuo Dio è Consapevole di cosa nascondono i loro animi e di ciò che mostrano; nulla di ciò Gli è nascosto e li giudicherà per questo.
Tuhanmu juga mengetahui apa yang disembunyikan oleh hati mereka dan apa yang diungkapkannya, tidak ada sesuatu pun yang tersembunyi dari-Nya, dan Dia akan memberi balasan atas hal itu.
And your Lord knows what their chests hide and make apparent. Nothing of this is hidden from Him and He shall reward them for it.
Và quả thật, Thượng đế của Ngươi luôn biết rất rõ những điều mà bầy tôi của Ngài giấu giếm trong lòng cũng như những điều bộc lộ ra ngoài, không một điều nào có thể giấu giếm được Ngài và dựa vào đó Ngài sẽ thưởng phạt.
Allah, Gospodar tvoj, zna šta taje grudi ljudske i šta oni jezicima svojim bjelodane. Allahu baš ništa nije skriveno. On će ljudima dati ono što su svojim djelima zaslužili.
Tu Señor sabe lo que sus pechos esconden y lo que manifiestan. Nada se Le oculta y Él los retribuirá por lo que hacen.
Ang Panginoon mo ay nakaaalam sa anumang ikinukubli ng mga dibdib nila at anumang inilalantad nila: walang nakakukubli sa Kanya na anuman mula roon at gaganti Siya sa kanila roon.
Siya ay si Allāh – kaluwalhatian sa Kanya – walang sinasamba ayon sa karapatan na iba pa sa Kanya. Ukol sa Kanya lamang ang papuri sa Mundo at ukol sa Kanya ang papuri sa Kabilang-buhay. Ukol sa Kanya ang paghuhusgang natutupad na hindi naitutulak at tungo sa Kanya lamang pababalikin kayo sa Araw ng Pagbangon para sa pagtutuos at pagganti.
C’est Lui Allah, en dehors de qui il n’existe de pas de dieu méritant d’être adoré. A Lui Seul la louange ici-bas et dans l’au-delà. Il détient le pouvoir de juger définitivement sans que rien ne s’oppose à Lui et c’est vers Lui Seul que vous serez ramenés le Jour de la Résurrection afin de rendre des comptes et d’être jugés.
Egli è Allāh, gloria Sua, non vi è nessuna divinità che venga realmente adorata all'infuori di Lui; a Lui solo spetta la lode, in vita, e a Lui solo spetta la lode nell'Aldilà; e a Lui solo spetta l'applicazione della Legge, nessuno può opporvisi; e a Lui solo ritornerete, nel Giorno della Resurrezione, per il Rendiconto e la Punizione.
Và Ngài là Allah, Đấng mà không có bất cứ Thượng Đế đích thực ngoài Ngài. Mọi lời ca tụng ở trần gian và ở Đời Sau đều thuộc về Ngài. Ngài nắm quyền xét xử không ai kháng lại được, và tất cả các ngươi sẽ được đưa về gặp Ngài trở lại vào Ngày Phục Sinh để thưởng phạt.
When a man denies the Truth in this life, he does so after placing his reliance on something or someone. In the Hereafter he will be asked to invoke those on whom he relied, so that they may save him from the consequences of his denial. But this will be the Day of God’s appearance and who can help anybody against God? In the world, man does not just silently accept defeat. Here he finds words to counter any argument. But all these words will prove false on the Day of Judgement. Then he will regret that, for the sake of small gains, he gave up a very great blessing. Almighty God creates human beings. Then He selects some individuals from among them for some particular work. This selection is not made on the basis of any mysterious reason, but depends on God’s own decision. Therefore, to treat such persons as holy and to give them the status of God is absolutely baseless. There is no scope for this in this world of God. Man denies the Truth on the basis of some personal (selfish) considerations, but talks as if his arguments were based on rationality. In the Hereafter this veil of pretence will be removed. At that time it will be known clearly that what he had in his heart, was very different from what he was saying—purely to maintain his prestige.
Él es Al-lah, no hay más divinidad que Él. Solo para Al-lah son las alabanzas en este mundo y para Él son las alabanzas en la otra vida. Suyo es el decreto que se cumple y que nada puede evitar. Solo a Él serán devueltos el Día del Juicio para ser juzgados y retribuidos por sus acciones.
O, Allah -Subhanehu ve Teâlâ- kendisi dışında başka hak mabut (ilah) olmayan Allah’tır. Dünyada da hamt bir tek O'na mahsustur. Ahirette de hamt O'na mahsustur. Geri çevrilemez tek geçerli hüküm ona aittir. Kıyamet günü hesap vermek ve karşılık görmek için bir tek O'na döndürüleceksiniz.
Dialah Allah Yang Mahasuci, tiada sesembahan yang berhak disembah selain-Nya, hanya bagi-Nya semata segala pujian di dunia dan hanya bagi-Nya segala pujian di akhirat. Dia mempunyai takdir yang pasti terlaksana, tidak ada yang mampu menolaknya, serta hanya kepada-Nyalah kalian dikembalikan pada hari Kiamat untuk perhitungan amal perbuatan dan pembalasan.
And He is Allah besides whom there is no true deity. For Him alone is praise in this world and for Him is praise in the afterlife. For Him is the decree which is implemented and which nothing can repel. And to Him alone you will be returned on the day of judgment for reckoning and recompense.
On je Allah, osim Kojeg niko nije dostojan da mu se klanja, samo Njemu pripada sva hvala i sva zahvala, i na dunjaluku i na Ahiretu! Samo Allahu pripada pravo na presudu u svemu što se odnosi na stvorenja, i nju niko ne može poništiti. Njemu će se robovi vratiti na Danu sudnjem, da svakom da ono što je svojim djelima zaslužio.
-Ey Peygamber!- O müşriklere de ki: "Bana haber verin bakalım. Allah kıyamet gününe kadar sürekli olarak gündüzünüzü geceye çevirse, Allah’tan başka hangi mabut size gündüzün aydınlığı gibi bir aydınlık getirebilir? Bu kanıtları duymuyor musunuz? Ve yalnızca kendisinden başka hak ilah olmayan Allah’ın bunu size getirdiğini bilip, anlamıyor musunuz?"
"Katakanlah, 'Terangkanlah kepadaku, jika Allah menjadi-kan untukmu malam itu terus-menerus sampai Hari Kiamat, siapa-kah tuhan selain Allah yang akan mendatangkan sinar terang kepadamu? Maka apakah kamu tidak mendengar?' Katakanlah, 'Terangkanlah kepadaku, jika Allah menjadikan untukmu siang itu terus-menerus sampai Hari Kiamat, siapakah tuhan selain Allah yang akan mendatangkan malam kepadamu yang kamu beristira-hat padanya? Maka apakah kamu tidak memperhatikan?' Dan karena rahmatNya, Dia jadikan untukmu malam dan siang, supaya kamu beristirahat pada malam itu dan supaya kamu mencari seba-gian dari karuniaNya (pada siang hari), dan agar kamu bersyukur kepadaNya." (Al-Qashash: 71-73).
(71-73) Ini adalah karunia dari Allah سبحانه وتعالى terhadap hamba-hambaNya. Dia mengajak mereka bersyukur (berterima-kasih) kepadaNya, melaksanakan pengabdian kepadaNya dan menunai-kan hakNya, karena Dia telah menjadikan untuk mereka sebagian dari rahmat (kasih sayang)Nya berupa siang, agar mereka dapat mencari karunia Allah dan bertebaran untuk mencari rizki dan penghidupan di bawah cahayaNya, dan berupa malam agar me-reka merasakan ketenangan dan kedamaian, agar jasad dan jiwa mereka beristirahat dari kelelahan beraktifitas di siang hari. Ini semua bagian dari karunia dan rahmatNya kepada hamba-hamba-Nya (manusia). Apakah ada seseorang yang mampu melakukan hal itu?
Kalau saja ﴾ جَعَلَ ٱللَّهُ عَلَيۡكُمُ ٱلَّيۡلَ سَرۡمَدًا إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ مَنۡ إِلَٰهٌ غَيۡرُ ٱللَّهِ يَأۡتِيكُم بِضِيَآءٍۚ أَفَلَا تَسۡمَعُونَ ﴿ "Allah menjadikan untukmu malam itu terus-menerus sampai Hari Kiamat, siapakah tuhan selain Allah yang akan mendatangkan sinar terang kepadamu? Maka apakah kamu tidak mendengar" nasihat-nasihat Allah dan ayat-ayatNya dengan penuh penghayatan, menerima dan patuh? Dan jika ﴾ جَعَلَ ٱللَّهُ عَلَيۡكُمُ ٱلنَّهَارَ سَرۡمَدًا إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ مَنۡ إِلَٰهٌ غَيۡرُ ٱللَّهِ يَأۡتِيكُم بِلَيۡلٖ تَسۡكُنُونَ فِيهِۚ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ ﴿ "Allah menjadikan untukmu siang itu terus-menerus sampai Hari Kiamat, siapakah tuhan selain Allah yang akan mendatangkan malam kepadamu yang kamu beristirahat padanya? Maka apakah kamu tidak memperhatikan" sisi-sisi yang bisa diambil pela-jarannya dan letak-letak berbagai bukti (kekuasaan, keesaan dan rahmatNya. Pent), sehingga mata hati kalian menjadi terang dan kalian dapat menelusuri jalan yang lurus? Dan berkenaan dengan malam Dia mengatakan, ﴾ أَفَلَا تَسۡمَعُونَ ﴿ "Maka apakah kamu tidak mendengar?" sedangkan tentang siang Dia mengatakan, ﴾ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ ﴿ "Maka apakah kamu tidak memperhatikan? Karena kekuatan mende-ngar di malam hari itu lebih kuat daripada kekuatan melihat, dan sebaliknya pada siang hari.
Di dalam ayat-ayat di atas terkandung peringatan bahwa se-orang hamba hendaklah merenungkan karunia dan nikmat-nikmat Allah kepadanya dan berupaya mengenalnya dan menganalogi-kannya dengan kondisi ketidakberadaannya. Sebab apabila dia membandingkan antara kondisi keberadaan nikmat tersebut de-ngan kondisi ketiadaannya, maka akalnya akan menyadari letak kebaikan Allah. Berbeda halnya dengan orang yang sudah terbiasa dengan berbagai kebiasaan, dan dia melihat bahwa yang menjadi kebiasaan ini adalah perkara yang akan terus berlanjut, sedangkan mata hatinya buta, tidak bisa memuji Allah atas nikmatNya dan tidak bisa merasakan betapa sangat butuhnya dia kepada nikmat-nikmat tersebut setiap saat, maka hal yang seperti ini tidak akan menimbulkan pikiran (kesadaran) untuk bersyukur dan tidak pula mengingat (Allah سبحانه وتعالى).
Say - O Messenger, to these idolaters: Tell me if Allah were to make the light last continuously for you, without any break until the Day of Judgment, which god besides Allah can bring you light like that of day? Do you not hear these proofs and know that there is no god besides Allah who can bring that to you?
Night and Day are among the Blessings of Allah and are Signs of Tawhid
Allah reminds His servants of His favors towards them by subjugating for them the night and day, without which they could not survive. He explains that if He made the night continuous, lasting until the Day of Resurrection, that would be harmful for them and would cause boredom and stress. So He says:
مَنْ إِلَـهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِضِيَآءٍ
(which god besides Allah could bring you light) meaning, `with which you could see things and which would bring you relief'
أَفَلاَ تَسْمَعُونَ
(Will you not then hear) Then Allah tells us that if He had made the day continuous, lasting until the Day of Resurrection, that would also be harmful for them and their bodies would get tired from so much movement and activity. Allah says:
مَنْ إِلَـهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ
(which god besides Allah could bring you night wherein you rest) meaning, `to rest from your work and activity.'
أَفلاَ تُبْصِرُونَوَمِن رَّحْمَتِهِ
(Will you not then see It is out of His mercy) towards you,
جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ
(that He has made for you the night and the day) He created both,
لِتَسْكُنُواْ فِيهِ
(that you may rest therein) during the night,
وَلِتَبْتَغُواْ مِن فَضْلِهِ
(and that you may seek of His bounty) during the day, by traveling, moving about and working.
وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
(and in order that you may be grateful.) So that you may give thanks to Allah by performing all kinds of acts of worship at night and during the day. Whoever misses something during the night can make it up during the day, and vice versa. This is like the Ayah,
وَهُوَ الَّذِى جَعَلَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ أَرَادَ أَن يَذَّكَّرَ أَوْ أَرَادَ شُكُوراً
(And He it is Who has put the night and the day in succession, for such who desires to remember or desires to show his gratitude.) (25:62). And there are many similar Ayat.
Ô Messager, dis à ces polythéistes: Dites-moi, lorsqu’Allah vous imposera une nuit permanente jusqu’au Jour de la Résurrection, quel autre dieu qu’Allah fera resplendir sur vous une lueur semblable à celle du jour ? N’entendez-vous pas ces arguments et ne reconnaissez-vous pas qu’aucun autre dieu qu’Allah n’est capable de cela ?
71- De ki:“Söyleyin bakalım; eğer Allah kıyamet gününe kadar üzerinizde geceyi sürekli kılacak olsa Allah’tan başka size aydınlık getirecek ilah kimdir? Hâlâ dinlemeyecek misiniz?”
72- De ki:“Söyleyin bakalım; eğer Allah Kıyamet gününe kadar üzerinizde gündüzü sürekli kılacak olsa Allah’tan başka size içinde dinleneceğniz geceyi getirecek ilâh kimdir? Hâlâ görmeyecek misiniz?”
73- O, (size olan) rahmetinden dolayı geceyi ve gündüzü sizin için (birinde) sükûn bulasınız (diğerinde) lütfundan (rızkınızı) arayasınız ve şükredesiniz diye yaratmıştır.
71-73. Yüce Allah, bu buyrukları ile kullara olan lütfunu hatırlatmakta ve böylelikle onları kendisine şükretmeye, O’na kulluklarının gereğini yerine getirmeye ve hakkını ifa etmeye çağırmaktadır.
ünkü rahmetinin bir tecellisi olarak, Allah’ın lütfundan aramaları, rızık ve geçimlerini aydınlık içerisinde elde etmek üzere yayılmaları için gündüzü O yaratmıştır. Geceyi de onda dinlensinler ve sükûn bulsunlar, bedenleri ve ruhları gündüzün yaptıkları işlerin yorgunluğundan arınsın diye yaratmıştır. Bu, O’nun kullarına lütuf ve rahmetinin bir tecellisidir. Bunlardan herhangi birisini yaratmaya kimin gücü yeter? “Hâlâ” Allah’ın öğütlerini ve âyetlerini kavrayış, kabul ve itaat ile “dinlemeyecek misiniz?”“De ki: Söyleyin bakalım; eğer Allah Kıyamet gününe kadar üzerinizde gündüzü sürekli kılacak olsa Allah’tan başka size içinde dinleneceğniz geceyi getirecek ilâh kimdir? Hâlâ görmeyecek misiniz?” İbret alınacak yerleri ve ilâhî belgeleri ihtiva eden hususları görüp de basiretleriniz aydınlanmayacak ve dosdoğru yolu izlemeyecek misiniz?
üce Allah gece ile ilgili olarak “hâlâ dinlemeyecek misiniz?” buyururken, gündüz hakkında “hâlâ görmeyecek misiniz?” buyurmaktadır. Çünkü işitme organı, geceleyin görme organından daha fazla etkindir. Gündüz de bunun aksi söz konusudur.
u âyet-i kerimelerde kulun, Allah’ın nimetleri üzerinde düşünmesi, bunlara basiretle eğilmesi ve yoklukları halinde durumunun ne olacağı üzerinde tefekkür etmesi gerektiğine dikkat çekilmektedir. Kul var olan bir şeyi yokluğu ile mukayese edecek olursa, ilâhî lütfun önemini kavrar. Alışkanlıklar gereği bunları kanıksayıp da onların böyle geldiği ve geldiği gibi de devam edeceğini zanneden, kalbi körelip Allah’a nimetleri dolayısı ile senâda bulunmayan, her zaman bunları görmeye ihtiyacı bulunduğunun farkına varmayan kimsenin hali ise böyle değildir. Böyle bir kimsenin aklından şükür de zikir de geçmez.
Katakanlah -wahai Rasul- kepada orang-orang musyrik itu, “Kabarkan kepadaku, jika Allah menjadikan untuk kalian malam terus-menerus tanpa terputus hingga hari Kiamat maka adakah sesembahan selain Allah yang mendatangkan cahaya seperti cahaya siang?! Tidakkah kalian mendengar hujah ini dan tidakkah kalian mengerti bahwa tidak ada tuhan selain Allah yang mendatangkan hal itu kepada kalian?!”
Allahov Poslaniče, obrati se mnogobošcima: “Šta mislite, ako bi Svemogući Allah učinio da vam noć vječno, sve do Dana ustanuća traje – koji bog bi osim Allaha dao da vam u toj neprekidnoj tmini svjetlost sine? Zar baš ne čujete ove nepobitne dokaze, te da saznate da niko, osim Allaha, nije kadar dati svjetlost!”
Mensajero, diles a esos idólatras: “Díganme, si Al-lah hiciera que la oscuridad continuara sin interrupción hasta el Día del Juicio, ¿quién sino Al-lah podría traerles luz como la del día? ¿No van a prestar atención a este argumento?, porque no hay otro que Al-lah que se las pueda traer.
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن جَعَلَ اللَّـهُ عَلَيْكُمُ اللَّيْلَ سَرْمَدًا إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ إِلَـٰهٌ غَيْرُ اللَّـهِ يَأْتِيكُم بِضِيَاءٍ ۖ أَفَلَا تَسْمَعُونَ ﴿71﴾ قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن جَعَلَ اللَّـهُ عَلَيْكُمُ النَّهَارَ سَرْمَدًا إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ إِلَـٰهٌ غَيْرُ اللَّـهِ يَأْتِيكُم بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ ۖ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ﴿72﴾
Say, "Tell me, if Allah makes night continuing upon you forever upto the Day of Judgment, which god, other than Allah, would bring to you light? Then do you not listen?" Say, "Tell me, if Allah makes the day continuing upon you forever upto the Day of Judgment, which god, other than Allah, would bring to you night in which you may have comfort. Then, do you not see?" 28:71-72.
Allah Ta’ ala has mentioned a benefit of the night in this verse, that it provides rest بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ (28:72). As against this no mention is made about the benefits of day while referring to its light. The reason for this omission is but obvious. It is a well-known fact that the daylight is superior in its entity to darkness. The benefits of daylight are so numerous and well known that their repetition was not prudent. On the contrary the darkness of the night does not have any other benefit except that it provides rest to everything. As a matter of fact, its utility is based on the rest of people, hence that has been mentioned. It is to be noted that after describing daylight it is concluded with أَفَلَا تَسْمَعُونَ (Do you not listen? - 28:71), and after describing the night the concluding expression is أَفَلَا تُبْصِرُونَ (Do you not see? - 28:72). It may have the allusion that the benefits of the day are so numerous that they cannot be seen, but can only be heard; hence the expression أَفَلَا تَسْمَعُونَ is used. The knowledge and understanding humans have acquired has mainly come through hearing and listening, and very little by way of seeing. The benefits of night are much less as compared to benefits of the day, and they can be seen; hence the expression أَفَلَا تُبْصِرُونَ (Mazhari)
Di', o Messaggero, a questi idolatri: "Ditemi, se Allāh decretasse la notte eterna per voi, senza interruzioni, fino al Giorno della Resurrezione, quale divinità, all'infuori di Allāh, potrebbe portarvi una luce come quella del giorno?! Non ascoltate forse queste prove e non comprendete che non vi è altra divinità, all'infuori di Allāh, che possa portarvi ciò?!"
Sabihin mo, O Sugo, sa mga tagapagtambal na ito: "Magpabatid kayo sa akin kung gumawa si Allāh laban sa inyo ng gabi na palagiang nagpapatuloy na walang pagkaputol hanggang sa Araw ng Pagbangon, sino ang isang sinasambang iba pa kay Allāh, na magdadala sa inyo ng isang tanglaw tulad ng tanglaw ng maghapon? Kaya hindi ba kayo nakaririnig ng mga katwirang ito at [hindi] kayo nakaaalam na walang Diyos kundi si Allāh, na nagdadala sa inyo niyon?"
Hỡi Thiên Sứ - hãy bảo những người đa thần: Các ngươi hãy cho Ta biết, nếu Allah làm ban đêm kéo dài vĩnh viễn cũng như không bị gián đoạn cho đến Ngày Phục Sinh thì có thượng đế nào ngoài Allah sẽ mang ánh sáng lại cho các ngươi giống như ánh sáng của ban ngày? Thế các ngươi không nghe thấy bằng chứng này sao? Và các ngươi nên biết rằng không có Thượng Đế đích thực nào khác ngoại trừ Ngài là Thượng Đế duy nhất mang lại cho các ngươi việc đó?!
Sabihin mo, O Sugo: "Magpabatid kayo sa akin kung gumawa si Allāh laban sa inyo ng maghapon na palagiang nagpapatuloy hanggang sa Araw ng Pagbangon, sino ang isang sinasambang iba pa kay Allāh, na magdadala sa inyo ng isang gabi na tatahan kayo roon upang mamahinga kayo mula sa hirap ng gawain sa maghapon? Kaya hindi ba kayo nakakikita ng mga tandang ito at [hindi] kayo nakaaalam na walang Diyos kundi si Allāh, na nagdadala sa inyo niyon sa kabuuan niyon?"
Hỡi Thiên Sứ - hãy bảo chúng: Các ngươi hãy cho Ta biết, nếu Allah làm ban ngày kéo dài vĩnh viễn cho đến Ngày Phục Sinh thì có thượng đế nào ngoài Allah sẽ mang lại cho các ngươi bóng tối để các ngươi có thể nghỉ ngơi sau những lao động mệt nhọc vào ban ngày chăng? Thế các ngươi không thấy những dấu hiệu này sao? Và các ngươi nên biết rằng không có Thượng Đế đích thực nào khác ngoại trừ Ngài là Thượng Đế duy nhất mang lại cho các ngươi tất cả mọi thứ.
O Messenger! Say to them: Tell me if Allah were to make the day last continuously for you until the Day of Judgment, which god besides Allah can bring you night in which you can rest to be relieved of the tiredness of working in the day? Do you not see these signs and know that there is no god besides Allah who can bring any of that to you?
Mensajero, diles: “Díganme, si Al-lah hiciera que el día durara continuamente hasta el Día del Juicio, ¿quién sino Al-lah podría traerles una noche en la que pudieran descansar del trabajo del día? ¿No ven estas señales, no saben que no hay otro que les pueda traer la noche que Al-lah?
Di' loro, o Messaggero: "Ditemi, se Allāh decretasse il giorno eterno, per voi, fino al Giorno della Resurrezione, senza interruzioni, vi è forse un'altra divinità, all'infuori di Allāh, che potrebbe portarvi la notte, affinché vi riposiate dalla fatica del giorno?! Non vedete questi Segni e non comprendete che non vi è altra divinità, all'infuori di Allāh, che possa portarvi tutto ciò?!"
Katakanlah -wahai Rasul- kepada mereka, “Kabarkan kepadaku, jika Allah menjadikan siang untuk kalian terus-menerus hingga hari Kiamat maka siapa sesembahan selain Allah yang bisa mendatangkan malam untuk istirahat kalian agar kalian bisa berhenti dari penatnya kerja di siang hari?! Tidakkah kalian melihat tanda-tanda ini dan kalian mengerti bahwa tiada tuhan yang berhak disembah selain Allah yang mendatangkan semua itu untuk kalian?!”
-Ey Peygamber!- Onlara de ki: "Bana haber verin bakalım! Allah kıyamet gününe kadar, sürekli olarak gecenizi gündüze çevirse, Allah Teâlâ'dan başka hangi mabut gündüz çalışmanın yorgunluğundan içinde dinlenmek için sükûnet bulduğunuz geceyi size getirebilir? Bu delilleri görmüyor musunuz? Ve yalnızca kendisinden başka hak ilah olmayan Allah’ın bunu size getirdiğini bilip, anlamıyor musunuz?"
Ô Messager, dis-leur: Dites-moi, lorsqu’Allah vous imposera un jour permanent jusqu’au Jour de la Résurrection, quel autre dieu qu’Allah vous enveloppera d’une obscurité grâce à laquelle vous vous reposerez des efforts de la journée ? Ne voyez-vous pas ces signes et ne reconnaissez-vous pas qu’aucun autre dieu qu’Allah n’est capable de tout cela ?
Reci im, Božiji Poslaniče: “Šta mislite, ako bi Svevišnji Allah učinio da vam dan vječno, sve do Dana ustanuća traje – koji bog bi osim Allaha stvorio noć da u njoj zaspite i odmorite se od dnevnog umora? Zar baš ne vidite ove nepobitne dokaze, te da saznate da niko, osim Allaha, nije kadar dati da noć padne!”
The earth, which is inhabited by human beings, has innumerable wonderful aspects. One of these is that it is constantly revolving around the Sun. Its axial rotation as it passes around the sun is such that it completes one full circle in twenty four hours. This is what produces the phenomenon of the repeated alternation of day and night. Had it not been for this axial rotation of the earth, there would have been perpetual night in half portion of the earth and perpetual day in the other half. The result of this would have been that the comfortable earth we know would have become a punishment chamber horrible beyond expression. The constant rotation of the earth in space with perfect precision is so great a phenomenon that even the combined efforts of all men and all jinn could never have sufficed to bring it into existence. Nobody except the All Powerful God is capable of setting in motion such a great event. In view of this, it would be most misguided of man, to experience feelings of fear and love for anybody other than the One and Only God.
Hỡi nhân loại - chính do lòng Thương sót của Ngài nên Ngài đã tạo ra ban đêm tối tăm để cho các ngươi có thể nghỉ ngơi sau khi kết thúc việc làm mệt nhọc vào ban ngày cũng như tạo ra ban ngày sáng tỏ để cho các ngươi tìm kế sinh nhai, và để cho các ngươi có dịp tỏ lòng biết ơn Allah đã ban Ân huệ cho các ngươi và để các ngươi không phụ ân Ngài.
Bahagi ng awa Niya – kaluwalhatian sa Kanya – na gumawa Siya para inyo, O mga tao, ng gabi bilang tagapagpadilim upang mamahinga kayo roon matapos na naghirap kayo sa isang gawain sa maghapon at gumawa Siya para sa inyo ng maghapon bilang tagapagtanglaw upang magsikap kayo sa paghahanap ng panustos doon, at nang sa gayon kayo ay magpapasalamat sa mga biyaya ni Allāh sa inyo at hindi tatangging magpasalamat sa mga ito.
Ed è con la sua Misericordia, gloria Sua, che Egli ha stabilito per voi - o gente - la notte oscura, in modo che vi riposiate in essa, dopo la fatica del giorno, e che vi ha reso il giorno luminoso affinché andiate alla ricerca di sostentamento in esso, e affinché siate grati per le grazie di Allāh nei vostri confronti e non le rinneghiate.
Es por Su misericordia que Él ha oscurecido la noche, para que puedan descansar en ella después del trabajo del día, y ha hecho que el día brille para que puedan esforzarse por ganarse el sustento. Estén agradecidos por las bendiciones de Al-lah sobre ustedes y no sean ingratos.
And it is from His mercy, O people, that He has made the night dark for you, so you can rest in it after you have become tired through working in the day, and He has made the day bright for you, so you can strive to earn sustenance in it, and so that you can be grateful for Allah’s blessings on you and not be ungrateful for them.
Iz milosti Svoje prema ljudima, Uzvišeni Allah stvorio je noć i dan i dao im različite uloge: noć služi za spavanje i odmaranje nakon što se radom preko dana umorite, a dan je za privređivanje da bi ste opskrbu sticali i da bi bili zahvalni Uzvišenom Allahu na dobroti.
Di antara kasih sayang-Nya ialah Dia menjadikan untuk kalian -wahai manusia- malam yang gelap untuk beristirahat setelah kalian merasa letih karena kerja di siang hari dan menjadikan siang yang terang agar kalian bisa berusaha untuk mencari rezeki pada waktu itu dan agar kalian mensyukuri nikmat Allah atas kalian dan tidak mengufurinya.
-Ey İnsanlar!- Sizlere, gündüz işinin yorgunluğunun ardından içinde dinlenmeniz için geceyi karanlık kılması; Allah -Subhanehu ve Teâlâ-'nın rahmetindendir. Rızkınızı talep etmeniz için çaba harcayasınız diye gündüzü de aydınlık kılmıştır. Umulur ki Yüce Allah’ın sizin üzerinize olan nimetlerine şükredersiniz ve onları inkâr etmezsiniz.
L’une des expressions de la miséricorde d’Allah est qu’Il fit en sorte, ô gens, que la nuit soit obscure afin que vous vous reposiez du travail de la journée. A l’inverse, Il fit en sorte que le jour soit lumineux afin que vous y recherchiez votre subsistance, allez-vous être reconnaissants envers Allah pour Ses bienfaits et ne pas les renier.
O gün, Rableri -Subhanehu ve Teâlâ- onlara seslenerek şöyle buyurur: "Sizin benden başka ibadet edip, benim ortaklarım olduklarını iddia ettikleriniz hani nerede?"
74- O gün onlara seslenecek ve şöyle buyuracak:“Hani (benimle beraber ilah olduğunu) iddia ettiğiniz ortaklarım nerede?”
75- (O gün) her ümmetten bir şahit çıkartacağız ve: “Haydi, delilinizi getirin!” diyeceğiz. Böylece onlar hakkın, Allah’ın olduğunu bilecekler ve uydurdukları şeyler de kaybolup gidecektir.
74. “O gün onlara” Yani kıyamet günü Yüce Allah, kendisine başkasını denk tutan, ortakları bulunduğunu iddia eden, bu ortakların ibadete hak sahibi olduklarını, fayda ve zarar verebildiklerini ileri süren müşriklere “seslenecek” onların bu batıl iddialarındaki cüretkârlıklarını, yalanlarını ve kendi kendilerini de yalanlayışlarını ortaya çıkaracak ve “şöyle buyuracak: “Hani (benimle beraber ilah olduğunu) iddia ettiğiniz ortaklarım nerede?” Yani onların bu iddialarının gerçekle bir ilgisi yoktur. Delilsiz, sırf kendi kanaatleri ile böyle bir iddiada bulunuyorlar. Nitekim Yüce Allah, bir başka yerde şöyle buyurmaktadır:“Allah'ın dışında birtakım ortaklara yalvaranlar aslında onlara uymuyorlar. Onlar, ancak zanna uyuyorlar ve ancak yalan söylüyorlar.”(Yunus, 10/66)
75. Müşrikler ve koştukları ortaklar bir araya geldiklerinde Yüce Allah, yalanlayıcı ümmetler arasında bulunan “her ümmetten” dünyada cereyan eden şirklerine ve itikatlarına tanıklıkta bulunacak “bir şahit” çıkartacaktır. Bunlar, seçilmiş kimseler olacaklardır.
ani Biz yalanlayanların ileri gelenleri arasından onlar namına davalarını sürdürecek ve yoldaşları adına mücadele edecek kimseleri -ki hepsi aynı yol üzere idiler- seçeriz. Muhakeme olunmak üzere ortaya çıkacakları vakit de “deriz ki: Haydi delilinizi getirin!” Yani koştuğunuz şirkin doğruluğuna dair delilinizi ve belgenizi ortaya koysun! Bunu size Biz mi emrettik? Peygamberlerim size böyle bir şeyi emretti mi? Siz bunu Benim kitaplarımdan herhangi birisinde mi buldunuz? Bunlar arasında uluhiyetin bir kısmını olsun hak eden herhangi bir kimse var mıdır? Uydurma ilâhların size bir faydası var mı? Yahut size gelecek Allah’ın azabını önleyebiliyorlar mı? Size sağlayacakları bir yarar var mı? Eğer böyle bir imkânları varsa hadi bunu yapsınlar, eğer buna güçleri yetiyorsa haydi size bunu göstersinler!
şte o vakit sözlerinin batıl ve tutarsız olduğunu “böylece hakkın, Allah’ın olduğunu bilecekler.” Kendilerinin bu davada haksız olduklarını anlayacaklar, ileri sürecekleri bir delilleri kalmayacak, buna karşılık Allah’ın delili galip gelmiş olacaktır. “ve uydurdukları şeyler de kaybolup gidecektir.” Yalanları, uydurmaları yok olacak, mahvolup gidecektir. Yüce Allah’ın, haklarında adaletle hüküm verdiğini bileceklerdir. Çünkü O, sadece hak eden ve azaba müstehak olan kimseleri cezalandıracaktır.
Le Jour de la Résurrection, leur Seigneur les appellera en disant: Où sont ceux que vous adoriez à Ma place et dont vous prétendiez qu’ils sont Mes associés ?
[Banggitin] ang araw na mananawagan sa kanila ang Panginoon nila – kaluwalhatian sa Kanya at pagkataas-taas Siya – habang nagsasabi: "Nasaan ang mga katambal sa Akin na dati ninyong sinasamba bukod pa sa Akin at inaangkin na sila ay mga katambal sa Akin?"
Na Dan konačnog polaganja računa, Uzvišeni će Allah pozvati nevjernike i upitati ih: “Gdje su vaša božanstva, koja ste mimo Mene obožavali i tvrdili da su oni Moji ortaci?"
Và vào Ngày mà Thượng Đế sẽ gọi chúng đến chất vấn rồi Ngài sẽ phán: Đâu là những kẻ hợp tác của TA mà các ngươi đã từng thờ phụng ngoài TA cũng như các ngươi đã xác nhận chúng là những kẻ hợp tác của TA?
Pada hari Tuhan mereka memanggil mereka dengan berfirman, “Di manakah sekutu-sekutu yang kalian sembah di samping menyembah-Ku dan kalian mengklaimnya sebagai sekutu-sekutu bagi-Ku?"
E il giorno che il loro Dio, gloria Sua, l'Altissimo, li chiamerà, dicendo: "Dove sono i Miei soci che adoravate all'infuori di Me, affermando fossero Miei pari?"
Commentary
A question that will be asked from the infidels on the Day of Judgment to repeat what they had replied to the prophets on their invitation to truth was mentioned in an earlier verse. Now in this verse it is stated that the prophets would testify about the reply that was given by the infidels.
El día que su Señor los convoque, les dirá: “¿Dónde están los socios a los que solían adorar aparte de Mí y que decían que eran Mis compañeros?”
"Dan (ingatlah) hari (di waktu) Allah menyeru mereka, seraya berkata, 'Di manakah sekutu-sekutuKu yang dahulu kamu kata-kan?' Dan Kami datangkan dari tiap-tiap umat seorang saksi, lalu Kami berkata, 'Tunjukkanlah bukti kebenaranmu,' maka tahulah mereka bahwasanya yang haq itu kepunyaan Allah, dan lenyaplah dari mereka apa yang dahulunya mereka ada-adakan." (Al-Qashash: 74-75).
(74-75) Maksudnya, dan pada hari di mana Allah memang-gil orang-orang yang telah mempersekutukanNya, yang beralih dari menyembah Allah kepada selain Allah, yaitu mereka yang beranggapan bahwa Allah mempunyai sekutu-sekutu yang berhak disembah, mereka dapat memberikan manfaat dan bisa menimpa-kan bahaya. Maka nanti di Hari Kiamat, Allah hendak memper-lihatkan kelancangan dan kedustaan anggapan mereka serta pen-dustaan mereka terhadap diri mereka sendiri. Allah memanggil mereka, ﴾ أَيۡنَ شُرَكَآءِيَ ٱلَّذِينَ كُنتُمۡ تَزۡعُمُونَ ﴿ "Di manakah sekutu-sekutuKu yang dahulu kamu katakan?" Maksudnya, menurut keyakinan mereka, bukan berdasarkan perintah, seperti dikatakan oleh Allah,
﴾ وَمَا يَتَّبِعُ ٱلَّذِينَ يَدۡعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ شُرَكَآءَۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَإِنۡ هُمۡ إِلَّا يَخۡرُصُونَ 66 ﴿
"Dan orang-orang yang menyeru sekutu-sekutu selain Allah, tidak-lah mengikuti (suatu keyakinan). Tidaklah mereka mengikuti melainkan prasangka belaka, dan mereka hanyalah menduga-duga." (Yunus: 66).
Maka apabila mereka itu telah hadir, Allah mengambil,﴾ مِن كُلِّ أُمَّةٖ ﴿ "dari tiap-tiap umat" dari umat-umat yang mendustakan ﴾ شَهِيدٗا ﴿ "seorang saksi," yang memberikan kesaksian atas apa yang telah terjadi di dunia, yaitu perbuatan syirik dan keyakinan mereka. Mereka (yang dipilih itu) tak ubahnya seperti orang-orang pilihan. Allah memilih dari para tokoh pendusta itu orang yang siap meng-hadapi pertengkaran dan debat membela saudara-saudara mereka. Mereka semua satu pandangan. Lalu apabila mereka telah muncul dalam persidangan, ﴾ فَقُلۡنَا هَاتُواْ بُرۡهَٰنَكُمۡ ﴿ "Kami berkata, 'tunjukkanlah bukti kebenaranmu'." Maksudnya, alasan dan argumen kalian yang membuktikan kebenaran perbuatan syirik kalian. Apakah Kami telah menyuruh kalian melakukan hal itu? Apakah para rasulKu juga memerintahkannya kepada kalian? Apakah kalian menemu-kan hal itu di dalam kitab-kitab suciKu? Apakah di antara mereka ada orang yang berhak mendapat ketuhanan? Apakah mereka (para sekutu itu) berguna bagi kalian? Atau dapat mencegah azab Allah dari kalian? Atau mereka bisa melindungi kalian? Jika benar demikian, maka silahkan mereka melakukannya, jika di antara mereka ada yang mampu maka hendaklah mereka memperlihatkan-nya kepada kalian jika mereka benar-benar memiliki kemampuan.
﴾ فَعَلِمُوٓاْ ﴿ "Maka tahulah mereka," pada saat itu akan kepalsuan dan kerusakan keyakinan mereka, dan ﴾ أَنَّ ٱلۡحَقَّ لِلَّهِ ﴿ "bahwasanya yang haq itu kepunyaan Allah" سبحانه وتعالى. Pertengkaran telah menimpa mereka, argumen mereka habis, sedangkan argumen Allah سبحانه وتعالى sangat jelas.
﴾ وَضَلَّ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَفۡتَرُونَ ﴿ "Dan lenyaplah dari mereka apa yang dahulunya mereka ada-adakan," yaitu kedustaan dan kebohongan. Ia sirna, habis, dan lenyap. Mereka pun mengetahui bahwasanya Allah benar-benar telah berbuat adil terhadap mereka, di mana Dia tidak menempatkan siksa kecuali terhadap orang-orang yang berhak menyandangnya.
Rebuking the Idolators
This is another call by way of rebuke for those who worshipped other gods besides Allah. The Lord, may He be exalted, will call to them before all the witnesses, and will say:
أَيْنَ شُرَكَآئِىَ الَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ
(Where are My (so-called) partners, whom you used to assert) meaning, in this world.
وَنَزَعْنَا مِن كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً
(And We shall take out from every nation a witness,) Mujahid said, "This means a Messenger."
فَقُلْنَا هَاتُواْ بُرْهَـنَكُمْ
(and We shall say: "Bring your proof.") meaning, `of the truth of your claim that Allah had any partners.'
فَعَلِمُواْ أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ
(Then they shall know that the truth is with Allah,) meaning, that there is no god besides Him. Then they will not speak and they will not be able to find any answer.
وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ
(and the lies which they invented will disappear from them.) they will vanish and will be of no benefit to them.
On the day their Lord will call them saying: “Where are My partners you used to worship besides Me and claim they are My partners?”
Maglalahad Kami mula sa bawat kalipunan ng propeta nito na sasaksi laban dito dahil sa taglay nito noon na kawalang-pananampalataya at pagpapasinungaling, saka magsasabi Kami sa mga tagapagpasinungaling kabilang sa mga kalipunang iyon: "Magbigay kayo ng mga katwiran ninyo at mga patunay ninyo sa taglay ninyo noon na kawalang-pananampalataya at pagpapasinungaling," kaya mapuputol ang mga katwiran nila at matitiyak nila na ang katotohanang walang pasubali hinggil dito ay sa kay Allāh. Malilingid sa kanila ang dati nilang nilikha-likha na mga katambal para sa Kanya – kaluwalhatian sa Kanya.
Nous convoquerons de chaque communauté son prophète afin de témoigner de sa mécréance et de sa dénégation. Nous dirons alors aux dénégateurs de ces peuples: Apportez les arguments et les preuves qui plaident en faveur de votre mécréance et de votre démenti, mais ils seront incapables d’en apporter. Ils auront ainsi la certitude que la vérité indubitable provient d’Allah et les associés qu’ils ont mensongèrement attribués à Allah seront absents.
Her ümmetten, üzerlerinde bulundukları küfür ve yalanlamaya şahitlik eden bir peygamber getirir ve o ümmetlerden yalanlayanlara şöyle deriz: “Üzerine olduğunuz küfür ve yalanlamanın kanıtlarını ve delillerini getirin bakalım.” Böylece onların hüccetleri kopuverir ve hiçbir şüphenin olmadığı hakkın yalnız Allah’a ait olduğunu çok net olarak bilirler. Üzerinde anlaşmazlığa düşerek Allah -Subhânehu ve Teâlâ-'ya ortak kıldıkları onlardan yok olup gider.
Lalu Kami hadirkan untuk setiap umat itu nabi mereka yang menjadi saksi atas mereka tentang kekufuran dan pendustaan yang telah mereka lakukan, lalu Kami katakan kepada para pendusta dari umat-umat itu, “Berikan hujah-hujah dan dalil-dalil kalian atas kekufuran dan pendustaan yang kalian lakukan.” Lantas terputuslah hujah-hujah mereka dan mereka meyakini bahwa kebenaran yang tidak ada keraguan padanya hanya milik Allah dan lenyaplah dari mereka sekutu-sekutu bagi Allah -Subḥānahu- yang dahulu mereka ada-adakan.
Traeré de cada nación a su profeta, para que testifique contra ellos por su incredulidad y rechazo, y les diré a esas naciones: “Presenten las pruebas y evidencias que justificaron su incredulidad y rechazo”. Pero sus pretextos se acabarán, y se convencerán de que la verdad en la que no caben dudas proviene de Al-lah, mientras que los socios que ellos solían inventar para asociarle a Al-lah no existen.
Iz svake zajednice Sveznajući će Allah izvesti svjedoka protiv nje, tj. poslanika koji joj je poslat, pa će svjedočiti o njihovom nevjerstvu i gnusnim djelima. K tome, Allah će od nevjerničkih naroda zatražiti dokaz da su njihova božanstva, kojima su robovali, a ne Allahu, zaista dostojna da ih se obožava. E, tad će oni koji nisu vjerovali saznati da je u Allaha, džellešanuhu, istinski, nepobitan dokaz i da samo On, Kojem niko nije ravan, zaslužuje da bude obožavan. Nestat će svih božanstava koja su, izmišljajući, Allahu kao sudruge pripisivali.
I shall bring from every nation its prophet to testify against them their disbelief and denial, then I will say to these nations: “Bring your proofs and evidences for the disbelief and denial you were in”. So their pretexts will run out and they will be convinced that the truth in which there is no doubt is for Allah, and the partners they used to invent for Him will disappear from him.
E noi presentammo, per ogni popolo, il suo profeta, che testimoniasse della loro miscredenza e della loro rinnegazione; e dicemmo ai rinnegatori di quei popoli: "Mostrate le vostre prove e i vostri segni che vi rendevano miscredenti rinnegatori". Le loro prove svanirono e si accertarono che l'indubbia verità risiede presso Allāh, e così svanirono i soci che Gli associarono, gloria Sua".
Và TA sẽ đưa ra từ mỗi cộng đồng một Sứ Giả để làm chứng về việc chúng đã phủ nhận và dối trá, rồi TA sẽ bảo những kẻ phủ nhận của các cộng đồng đó rằng: Hãy đưa ra lập luận và bằng chứng của các ngươi về việc các ngươi đã phủ nhận và dối trá, nhưng chúng không có lập luận nào cả và chúng biết chắc rằng sự thật luôn thuộc về Allah còn những điều giả tạo mà chúng đã từng tổ hợp với Ngài sẽ bỏ chúng đi mất.
The Prophet and the Prophet’s true missionaries will, on the Day of Judgement, be asked to act as witnesses of God. They will describe the reaction of the communities to whom it had been their duty to convey God’s message. On that Day, all the false props of these communities will collapse. Those who denied the Truth, while relying on others except God, will try to put up a defence, but they will not find the words to defend themselves.
Qarún era del pueblo de Moisés u, pero era arrogante con ellos. Le concedí tantos tesoros y riquezas, que las llaves que guardaban sus tesoros eran pesadas de llevar, incluso para un grupo de hombres fuertes. Pero su gente le dijo: “No te jactes con arrogancia, porque Al-lah no ama a quienes se jactan con arrogancia, sino que los desprecia y los castiga por ello”.
Tunay na si Qārūn noon ay kabilang sa mga kalipi ni Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – ngunit nagpakamalaki siya sa kanila. Nagbigay Kami sa kanya ng mga nakalagak na mga yaman, na tunay na ang mga susi ng mga imbakan niya ay talagang bibigat ang pagpasan sa mga ito para sa pangkat na malakas, noong nagsabi sa kanya ang mga kalipi niya: "Huwag kang matuwa ng pagkatuwa ng kawalang-pakundangan; tunay na si Allāh ay hindi umiibig sa mga natutuwa ng pagkatuwa ng kawalang-pakundangan, bagkus nasusuklam Siya sa kanila at magpaparusa Siya sa kanila dahil doon.
Karun, Musa -aleyhisselam-'ın kavminden biriydi. Fakat onlara karşı büyüklük taslıyordu. Ona verdiğimiz kasalar dolusu mallardan oluşan hazinenin anahtarlarını güçlü bir topluluk bile zorlukla taşıyordu. Kavmi ona şöyle demişti: “Sakın şımararak sevinme! Şüphesiz Allah şımararak sevinenleri sevmez. Tam aksine bundan dolayı onlara öfke duyar."
"Sesungguhnya Qarun adalah termasuk kaum Musa, maka dia berlaku aniaya terhadap mereka, dan Kami telah menganu-gerahkan kepadanya perbendaharaan harta yang kunci-kuncinya sungguh berat dipikul oleh sejumlah orang yang kuat-kuat. (Ingat-lah) ketika kaumnya berkata kepadanya, 'Janganlah kamu terlalu bangga; sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang terlalu membanggakan diri.' Dan carilah pada sesuatu yang telah dianugerahkan Allah kepadamu (kebahagiaan) negeri akhirat, dan janganlah kamu melupakan bagianmu dari (kenikmatan) duniawi dan berbuat baiklah (kepada orang lain) sebagaimana Allah telah berbuat baik kepadamu, dan janganlah kamu berbuat kerusakan di (muka) bumi. Sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang berbuat kerusakan. Qarun berkata, 'Sesungguhnya aku hanya diberi harta itu, karena ilmu yang ada padaku.' Dan apakah dia tidak mengetahui, bahwasanya Allah sungguh telah membinasa-kan umat-umat sebelumnya yang lebih kuat daripadanya, dan lebih banyak mengumpulkan harta? Dan tidaklah perlu ditanya kepada orang-orang yang berdosa itu, tentang dosa-dosa mereka. Maka keluarlah Qarun kepada kaumnya dalam kemegahannya. Berkatalah orang-orang yang menghendaki kehidupan dunia, 'Moga-moga kiranya kita mempunyai seperti apa yang telah di-berikan kepada Qarun; sesungguhnya ia benar-benar mempunyai keberuntungan yang besar.' Berkatalah orang-orang yang dianu-gerahi ilmu, 'Kecelakaan yang besarlah bagimu, pahala Allah ada-lah lebih baik bagi orang-orang yang beriman dan beramal shalih, dan tidaklah diperoleh pahala itu kecuali oleh orang-orang yang sabar.' Maka Kami benamkanlah Qarun beserta rumahnya ke dalam bumi. Maka tidak ada baginya suatu golongan pun yang menolongnya terhadap azab Allah. Dan tiadalah dia termasuk orang-orang (yang dapat) membela (dirinya). Dan jadilah orang-orang yang kemarin mencita-citakan kedudukan Qarun itu berkata, 'Aduhai, benarlah Allah melapangkan rizki bagi siapa yang Dia kehendaki dari hamba-hambaNya dan menyempitkannya; kalau Allah tidak melimpahkan karuniaNya atas kita, benar-benar Dia telah membenamkan kita (pula). Aduhai benarlah, tidak beruntung orang-orang yang mengingkari (nikmat Allah)'." (Al-Qashash: 76-82).
(76) Allah سبحانه وتعالى mengabarkan tentang kondisi Qarun, apa yang telah dia perbuat, apa yang ditimpakan terhadapnya, dia telah diberi nasihat dan ditegur. Allah berfirman, ﴾ إِنَّ قَٰرُونَ كَانَ مِن قَوۡمِ مُوسَىٰ ﴿ "Sesungguhnya Qarun adalah termasuk kaum Musa," maksudnya, dari bangsa Isra`il, yaitu orang-orang yang mampu mengungguli ma-nusia lainnya dan melebihi mereka di zamannya. Allah telah meng-anugerahkan kepada mereka segala sesuatu yang telah dianugerah-kanNya. Pada awalnya keadaan mereka selaras dengan (keadaan) istiqamah. Akan tetapi Qarun telah berbuat semena-mena terhadap kaumnya, dia menjadi congkak karena harta benda yang berlimpah yang membuat congkak orang yang diberi anugerah dengannya, ﴾ وَءَاتَيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡكُنُوزِ ﴿ "dan Kami telah menganugerahkan kepadanya perbenda-haraan harta." Maksudnya, perbendaharaan harta kekayaan yang sangat besar, ﴾ مَآ إِنَّ مَفَاتِحَهُۥ لَتَنُوٓأُ بِٱلۡعُصۡبَةِ أُوْلِي ٱلۡقُوَّةِ ﴿ "yang kunci-kuncinya sungguh berat dipikul oleh sejumlah orang yang kuat-kuat." Ushbah ada-lah sepuluh hingga sembilan orang, hingga tujuh orang. Artinya: hingga kunci-kunci pembendaharan harta kekayaannya dirasa sangat berat untuk dipikul oleh sekelompok manusia. Itu kunci-kuncinya. Lalu bagaimana dengan perbendaharaan-perbendahara-annya (gudang-gudangnya). ﴾ إِذۡ قَالَ لَهُۥ قَوۡمُهُۥ ﴿ "Ingatlah ketika kaumnya berkata kepadanya" seraya menasihati dan mengingatkannya dari kecongkakannya, ﴾ لَا تَفۡرَحۡۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلۡفَرِحِينَ ﴿ "Janganlah kamu terlalu bangga; sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang terlalu membanggakan diri." Maksudnya, jangan kamu bangga dengan harta kekayaan yang sangat besar ini, lalu kamu membangga-banggakan-nya dan membuatmu lalai terhadap akhirat, karena sesungguhnya Allah tidak suka kepada orang-orang yang membanggakannya, yaitu orang-orang yang tenggelam dalam mencintainya.
(77) ﴾ وَٱبۡتَغِ فِيمَآ ءَاتَىٰكَ ٱللَّهُ ٱلدَّارَ ٱلۡأٓخِرَةَۖ ﴿ "Dan carilah pada apa yang telah dianugerahkan Allah kepadamu (kebahagiaan) negeri akhirat." Maksudnya, sudah tercapai bagimu berbagai sarana akhirat yang tidak dimiliki oleh orang lain, yaitu berupa harta kekayaan, maka gunakanlah ia untuk memperoleh sesuatu yang ada di sisi Allah dan bersedekahlah; dan jangan sekali-kali kamu merasa cukup dengan hanya sekedar memperoleh kepuasan nafsu dan meraih berbagai kelezatan, ﴾ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ ٱلدُّنۡيَاۖ ﴿ "dan janganlah kamu me-lupakan bagianmu dari duniawi." Maksudnya, Kami tidak memerin-tahmu agar menyedekahkan seluruh harta kekayaanmu sehingga engkau menjadi terlantar, akan tetapi berinfaklah untuk akhiratmu dan bersenang-senanglah dengan harta duniamu dengan tidak merusak agamamu dan tidak pula membahayakan akhiratmu, ﴾ وَأَحۡسِن ﴿ "dan berbuat baiklah," kepada hamba-hamba Allah, ﴾ كَمَآ أَحۡسَنَ ٱللَّهُ ﴿ "sebagaimana Allah telah berbuat baik" kepadamu dengan menganugerahimu harta kekayaan ini, ﴾ وَلَا تَبۡغِ ٱلۡفَسَادَ فِي ٱلۡأَرۡضِۖ ﴿ "dan janganlah kamu berbuat kerusakan di (muka) bumi," dengan bersikap sombong dan berbuat berbagai maksiat terhadap Allah serta teng-gelam di dalam kenikmatan dengan melupakan Pemberi nikmat itu. ﴾ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلۡمُفۡسِدِينَ ﴿ "Sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang berbuat kerusakan." Bahkan Allah akan menyiksa mereka atas perbuatan itu dengan siksaan yang paling berat.
(78) Maka ﴾ قَالَ ﴿ "berkatalah" Qarun untuk menolak nasihat mereka dan kafir terhadap karunia Tuhannya, ﴾ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُۥ عَلَىٰ عِلۡمٍ عِندِيٓۚ ﴿ "Sesungguhnya aku hanya diberi harta itu, karena ilmu yang ada padaku." Maksudnya, sesungguhnya aku memperoleh harta kekayaan ini karena usahaku dan pengetahuanku tentang berbagai bentuk model usaha dan kepandaianku. Atau: berdasarkan pengetahuan Allah tentang keadaanku. Dia telah mengetahui bahwa aku memang berhak untuk itu. Lalu kenapa kalian menasihatiku atas pemberian yang Allah berikan kepadaku?
Lalu Allah berfirman untuk menjelaskan bahwa pemberian-Nya bukan berarti bukti atas baiknya keadaan orang yang menda-patkan pemberian, ﴾ أَوَلَمۡ يَعۡلَمۡ أَنَّ ٱللَّهَ قَدۡ أَهۡلَكَ مِن قَبۡلِهِۦ مِنَ ٱلۡقُرُونِ مَنۡ هُوَ أَشَدُّ مِنۡهُ قُوَّةٗ وَأَكۡثَرُ جَمۡعٗاۚ ﴿ "Dan apakah dia tidak mengetahui, bahwasanya Allah sungguh telah membinasakan umat-umat sebelumnya yang lebih kuat daripadanya, dan lebih banyak mengumpulkan harta?" Maka apa yang (bisa menjadi) penghalang untuk membinasakan Qarun, sedangkan ketetapan dan sunnah Kami masih tetap berlaku, yaitu membinasakan orang yang semisal Qarun, bahkan lebih hebat daripada Qarun, apabila dia melakukan hal-hal yang mengakibatkan kebinasaan?
﴾ وَلَا يُسۡـَٔلُ عَن ذُنُوبِهِمُ ٱلۡمُجۡرِمُونَ ﴿ "Dan tidaklah perlu ditanya kepada orang-orang yang berdosa itu tentang dosa-dosa mereka," akan tetapi Allah-lah yang akan menghukum mereka dan menyiksa mereka sesuai dengan perbuatan mereka yang Dia ketahui. Jadi, kalau mereka mengklaim bahwa mereka berkondisi baik dan mereka mengaku selamat, maka ucapan mereka itu bukan berarti diterima, dan itu juga bukan pencegah azab dari mereka sedikit pun, karena dosa-dosa mereka tidak tersembunyi. Maka pengingkaran mereka terhadap dosa-dosa adalah pengingkaran yang tidak pada tempat-nya.
(79) Qarun pun terus dalam sikap pembangkangan, kecong-kakan dan tidak mau menerima nasihat kaumnya karena bangga diri dan sombong, dia telah bangga diri dan terpedaya dengan harta yang dikaruniakan kepadanya, ﴾ فَخَرَجَ ﴿ "maka keluarlah dia," pada suatu hari, ﴾ فِي زِينَتِهِۦۖ ﴿ "dalam kemegahannya," maksudnya, dalam keadaan yang paling megah dari harta kekayaannya. Ia memang memiliki harta yang luar biasa; ia pun sudah bersiap-siap dan ber-dandan dengan dandanan mewah yang dapat dilakukannya.
Kemegahan itu biasanya, pada orang semisal dia adalah sangat luar biasa. Kemegahan yang mengumpulkan (seluruh) perhiasan dunia, keindahan, kemegahan dan kebanggaannya, sehingga mata terbelalak melihatnya, dandanannya menakjubkan hati, dan per-hiasannya mencengangkan jiwa, sehingga manusia yang meman-dangnya terbagi menjadi dua kelompok. Masing-masing berbicara sesuai dengan kemauan dan harapan yang dimilikinya, lalu ﴾ قَالَ ٱلَّذِينَ يُرِيدُونَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا ﴿ "berkatalah orang-orang yang menghendaki kehidupan dunia." Maksudnya, orang-orang yang keinginannya terpaku pada-nya, dan dunia menjadi akhir dambaannya, mereka tidak memiliki impian kepada selainnya, ﴾ يَٰلَيۡتَ لَنَا مِثۡلَ مَآ أُوتِيَ قَٰرُونُ ﴿ "Moga-moga kiranya kita mempunyai seperti sesuatu yang telah diberikan kepada Qarun," yaitu harta kekayaan dunia, kenikmatan dan kemewahannya, ﴾ إِنَّهُۥ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٖ ﴿ "sesungguhnya dia benar-benar mempunyai keberuntungan yang besar." Mereka membenarkan bahwa Qarun adalah orang yang mendapat keberuntungan yang sangat besar, kalau saja keadaan seperti itu menjadi harapan mereka, sementara di balik kehidupan dunia ini tidak ada kehidupan yang lain.
Sungguh dia telah dikarunia puncak kesenangan dari kese-nangan dunia; dia mampu melakukan semua apa yang ia mau dengan harta kekayaannya itu. Inilah keberuntungan yang sangat besar menurut keinginan mereka! Sungguh impian yang telah men-jadikan hal seperti itu sebagai puncak harapan dan angan-angannya adalah benar-benar impian yang paling hina, paling rendah dan paling tidak bernilai. Ia sama sekali tidak memiliki sedikit keinginan untuk naik kepada harapan-harapan yang tinggi dan dambaan-dambaan yang bernilai mulia.
(80) ﴾ وَقَالَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَ ﴿ "Dan berkatalah orang-orang yang dianugerahi ilmu." Yaitu mereka yang mengetahui hakikat segala sesuatu dan melihat kepada esensi dunia di saat mereka (golongan yang pertama) hanya melihat kepada bagian luarnya saja. ﴾ وَيۡلَكُمۡ ﴿ "Kecelakaan yang besarlah bagimu," dengan nada prihatin terhadap apa yang mereka dambakan untuk diri mereka, sambil melihat kondisi mereka, tidak setuju dengan perkataan mereka. ﴾ ثَوَابُ ٱللَّهِ ﴿ "Pahala Allah," yang sekarang berupa kelezatan beribadah, men-cintaiNya, kembali kepadaNya, dan menghadap kepadaNya, dan kelak di akhirat, berupa surga dan segala isinya yang diinginkan oleh jiwa dan sedap dipandang mata itu lebih baik daripada apa yang kalian dambakan dan impikan itu. Itulah hakikat permasalah-an. Akan tetapi tidak semua orang yang mengetahui hal itu akan lebih mengutamakan yang lebih tinggi nilainya daripada yang rendah. Sungguh tidak ada yang akan menerima hal demikian dan mendapat taufik untuknya ﴾ إِلَّا ٱلصَّٰبِرُونَ ﴿ "kecuali orang-orang yang sabar," yaitu mereka yang menahan diri mereka semata-mata untuk taat kepada Allah, menahan diri mereka dari kedurhakaan terhadap Allah, dan menerima takdir-takdir Allah yang menyakit-kan; mereka sabar atas gemerlap dunia dan kenikmatannya se-hingga tidak memalingkan mereka dari Allah, dan tidak menjadi penghalang antara mereka dengan tujuan mereka diciptakan. Me-rekalah orang-orang yang mengutamakan pahala dari Allah atas dunia fana ini.
(81) Tatkala kondisi kezhaliman dan kemegahan sudah memuncak bagi Qarun, harta kekayaan pun telah menghiasinya, dan kesombongan pun telah menguasai dirinya, maka dia ditimpa azab secara mendadak. ﴾ فَخَسَفۡنَا بِهِۦ وَبِدَارِهِ ٱلۡأَرۡضَ ﴿ "Maka Kami timbun Qarun beserta rumahnya ke dalam bumi," sebagai balasan setimpal atas perbuatannya. Oleh karena dia telah mengangkat dirinya (sombong) di atas hamba-hamba Allah, maka Allah menurunkannya pada derajat manusia yang paling rendah. Dia ditenggelamkan bersama semua harta yang telah menjadikan dirinya terpedaya, yaitu rumah, seluruh harta benda dan kekayaannya. ﴾ فَمَا كَانَ لَهُۥ مِن فِئَةٖ ﴿ "Maka tidak ada baginya suatu golongan pun" satu kelompok, satu kumpulan, para pembantu dan para tentara, ﴾ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَمَا كَانَ مِنَ ٱلۡمُنتَصِرِينَ ﴿ "yang menolongnya terhadap azab Allah, dan tiadalah dia termasuk orang-orang (yang dapat) membela (dirinya)," maksudnya, kala azab menimpanya, dia tidak ditolong dan tidak bisa menolong dirinya sendiri.
(82) ﴾ وَأَصۡبَحَ ٱلَّذِينَ تَمَنَّوۡاْ مَكَانَهُۥ بِٱلۡأَمۡسِ ﴿ "Dan jadilah orang-orang yang kemarin mencita-citakan kedudukan Qarun itu." Maksudnya, orang-orang yang menginginkan kehidupan dunia yang mengatakan, "Kalau saja kita memiliki seperti apa yang dikaruniakan kepada Qarun," ﴾ يَقُولُونَ ﴿ "mereka berkata" sambil berkeluh kesah, mengambil pelajaran dan dengan rasa takut akan ditimpa azab,﴾ وَيۡكَأَنَّ ٱللَّهَ يَبۡسُطُ ٱلرِّزۡقَ لِمَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦ وَيَقۡدِرُۖ ﴿ "Aduhai, benarlah Allah melapangkan rizki bagi siapa yang Dia kehendaki dari hamba-hambaNya dan menyempitkan-nya." Maksudnya, menyempitkan rizki terhadap orang yang Dia kehendaki. Maka saat itu kami tahu bahwa pelapangan harta (rizki) kepada Qarun sama sekali tidak menunjukkan pada adanya kebaikan padanya; kami keliru dalam perkataan, "Ia sesungguhnya orang yang mendapat karunia yang sangat besar." ﴾ لَوۡلَآ أَن مَّنَّ ٱللَّهُ عَلَيۡنَا ﴿ "Kalau Allah tidak melimpahkan karuniaNya atas kita." Dia tidak meng-hukum kami atas perkataan yang telah kami katakan. Kalau saja bukan karuniaNya dan kemurahanNya, ﴾ لَخَسَفَ بِنَاۖ ﴿ "benar-benar Dia telah menimbun kita (pula)." Dengan demikian, kebinasaan Qarun telah menjadi siksaan baginya, pelajaran dan nasihat bagi yang lain, sampai-sampai orang-orang yang membanggakannya, dapat kamu ketahui bagaimana mereka menyesal, dan pemikiran me-reka yang sebelumnya berubah. ﴾ وَيۡكَأَنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلۡكَٰفِرُونَ ﴿ "Aduhai benarlah, tidak beruntung orang-orang yang mengingkari," baik di dunia ini ataupun di akhirat kelak.
Qarun and His People's exhortation
It was recorded that Ibn `Abbas said:
إِنَّ قَـرُونَ كَانَ مِن قَوْمِ مُوسَى
(Verily, Qarun was of Musa's people,) "He was the son of his paternal uncle." This was also the view of Ibrahim An-Nakha`i, `Abdullah bin Al-Harith bin Nawfal, Sammak bin Harb, Qatadah, Malik bin Dinar, Ibn Jurayj and others; they all said that he was the cousin of Musa, peace be upon him. Ibn Jurayj said: "He was Qarun bin Yashar bin Qahith, and Musa was the son of `Imran bin Qahith.
وَءَاتَيْنَاهُ مِنَ الْكُنُوزِ
(And We gave him of the treasures,) meaning, of wealth;
مَآ إِنَّ مَفَاتِحَهُ لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُوْلِى الْقُوَّةِ
(that of which the keys would have been a burden to a body of strong men.) Groups of strong men would not have been able to carry them because they were so many. Al-A`mash narrated from Khaythamah, "The keys of Qarun's treasure were made of leather, each key like a finger, and each key was for a separate storeroom. When he rode anywhere, the keys would be carried on sixty mules with white blazes on their foreheads and white feet." Other views were also given, and Allah knows best.
إِذْ قَالَ لَهُ قَوْمُهُ لاَ تَفْرَحْ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْفَرِحِينَ
(Remember when his people said to him: "Do not exult. Verily, Allah likes not those who exult.") means, the righteous ones among his people exhorted him. By way of sincere advice and guidance, they said: "Do not exult in what you have," meaning, `do not be arrogant and proud of your wealth.'
إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْفَرِحِينَ
(Verily, Allah likes not those who exult.) Ibn `Abbas said, "This means, those who rejoice and gloat." Mujahid said, "It means those who are insolent and reckless, and do not thank Allah for what He has given them." His saying:
وَابْتَغِ فِيمَآ ءَاتَاكَ اللَّهُ الدَّارَ الاٌّخِرَةَ وَلاَ تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا
(But seek, with that which Allah has bestowed on you, the home of the Hereafter, and forget not your portion of lawful enjoyment in this world;) means, `use this great wealth and immense blessing Allah has given you to worship your Lord and draw closer to Him by doing a variety of good deeds which will earn you reward in this world and the Hereafter.'
وَلاَ تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا
(and forget not your portion of lawful enjoyment in this world;) `That which Allah has permitted of food, drink, clothing, dwelling places and women. Your Lord has rights over you, your self has rights over you, your family has rights over you, and your visitors have rights over you. So give each of them their due.'
وَأَحْسِن كَمَآ أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ
(and be generous as Allah has been generous to you, ) `Be generous to His creatures, as He has been generous to you.'
وَلاَ تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الاٌّرْضِ
(and seek not mischief in the land.) meaning: `do not let your aim be to spread corruption on earth and do harm to Allah's creation.'
إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ
(Verily, Allah likes not the mischief-makers.)
76- Kârûn, Mûsâ’nın kavminden idi, fakat onlara karşı azgınlık etti. Biz ona öyle hazineler vermiştik ki onların anahtarları(nı taşımak bile) güçlü bir topluluğa zor gelirdi. Bir keresinde kavmi ona şöyle demişti:“Şımarma! Çünkü Allah şımaranları sevmez.”
77- “Allah’ın sana verdikleri ile âhiret yurdunu (kazanmaya) gayret et; dünyadan da nasibini unutma! Allah sana ihsan ettiği gibi sen de (başkalarına) ihsan et! Yeryüzünde fesat peşinde koşma! Çünkü Allah fesatçıları sevmez.”
78. Dedi ki:“Bu (servet), bana ancak sahip olduğum ilim karşılığında verilmiştir.” O, bilmiyor muydu ki Allah, ondan önceki nesiller içinde kendisinden daha güçlü ve malı daha çok olan nicelerini helâk etmiştir? Suçlulara günahları sorulmaz.
79- Derken Karun, tüm ihtişamıyla kavminin karşısına çıktı. Dünya hayatını isteyenler dediler ki:“Keşke Kârûn’a verilenlerin bir benzeri bizim de olsa! Gerçekten o, (dünyadan yana) çok nasipli!”
80- Kendilerine ilim verilenler ise şöyle dediler:“Yazık size! İman edip salih amel işleyenler için Allah’ın mükafatı daha hayırlıdır. Ona da ancak sabredenler kavuşturulur.”
81- Biz, onu da sarayını da yerin dibine geçirdik. O, Allah’tan başka kendisine yardım edecek bir topluluk bulamadı, kendi kendisini de kurtaramadı.
82- Daha dün onun yerinde olmayı temenni edenler de şöyle demeye başladılar:“Yazıklar olsun bize! Allah, kullarından dilediğine rızkı genişletir ve (dilediğine de) daraltır, (bunu nasıl unuttuk)! Eğer Allah bize lütufta bulunmasaydı elbette bizi de (onun gibi) yerin dibine geçirirdi. Vay be! Demek ki kâfirler gerçekten iflâh olmazlarmış!”
76. Yüce Allah, Kârûn’un durumunu, neler yaptığını, ona neler yapıldığını, kendisine nasıl öğüt ve nasihat verildiğini haber vererek şöyle buyurmaktadır:“Kârûn, Mûsâ’nın kavminden” yani çağdaşlarına üstün kılınmış, Yüce Allah’ın kendilerine pek çok lütuf ihsan etmiş olduğu, bu bakımdan istikamet üzere olmaları gereken İsrailoğullarından “idi.” Ama Kârûn denilen bu şahıs, kavminin izlediği yoldan saparak “onlara karşı azgınlık etti.”Kendisine verilen ve onu taşkınlığa iten pek çok mallar sebebi ile azdı.“Biz ona öyle hazineler” o kadar çok mal “vermiştik ki onların anahtarları(nı taşımak bile) güçlü bir topluluğa zor gelirdi.” Âyet-i kerimede (“topluluk” diye meal verilen) “العصبة”; dokuz, on ya da yedi kişi vb. sayıdaki şahıslar hakkında kullanılır. Yani onun hazinelerinin anahtarları dahi güçlü bir topluluğun taşıyamayacağı kadar ağırdı. Anahtarları böyle iken ya hazinelerin kendisi ne kadardır?!“Bir keresinde kavmi ona” öğüt vermek ve azgınlık etmekten sakındırmak maksadı ile “şöyle demişti: Şımarma! Çünkü Allah şımaranları sevmez.” Yani sen, şu çok miktardaki dünyalık dolayısı ile şımarıp övünme! Bu dünyalık seni âhiretinden oyalayarak alıkoymasın. Şüphesiz Allah, dünya sevgisine yönelmiş ve dünyalık ile şımaran kimseleri sevmez.
77. “Allah’ın sana verdikleri ile âhiret yurdunu (kazanmaya) gayret et!”Yani sen başkalarının sahip olmadığı mallar dolayısı ile âhiret yurdunu kazanma imkânına sahipsin. Bu sahip olduğun servetle Allah’ın nezdindeki mükâfatları ara. Tasaddukta bulun. Sadece arzuladığın şeyleri elde etmekle, lezzet verici şeyleri ele geçirmekle yetinme.“Dünyadan da nasibini unutma.” Yani biz, sana malının tümünü sadaka vererek beş parasız kal demiyoruz. Aksine âhiretin için infak et, ama dünyadan da dinine dokunmayacak, âhiretine zarar vermeyecek şekilde faydalan.
u mallarla “Allah sana ihsan ettiği gibi sen de” Allah’ın kullarına “ihsan et!” Büyüklük taslayarak, Allah’a isyanı gerektiren işler yaparak ve nimetlere dalıp o nimetleri ihsan edeni unutarak “yeryüzünde fesat peşinde koşma! Çünkü Allah fesatçıları sevmez.” Bilakis bundan dolayı onları en ağır bir şekilde cezalandırır.
78. Kârûn, onların öğütlerini reddederek ve Rabbinin nimetini de inkâr ederek “dedi ki: Bu (servet), bana ancak sahip olduğum ilim karşılığında verilmiştir.” Yani ben, bu malları kendim çalışarak kazandım. Kazanma yollarını bilerek ve bu konudaki becerim ile bunları elde ettim. Yahut Allah benim halimi ve benim buna layık olduğumu bildiği için bunları vermiştir. Allah’ın bana verdiği şeylere dair siz ne diye bana öğüt veriyorsunuz ki? Yüce Allah da verdiği dünyalığın, verilen kimsenin halinin iyiliğine delil teşkil etmeyeceğini belirterek şöyle buyurmaktadır:“O, bilmiyor muydu ki Allah, ondan önceki nesiller içinde kendisinden daha güçlü ve malı daha çok olan nicelerini helâk etmiştir?”Kendisi gibileri de ondan daha büyükleri de -helâk edilmelerini gerektirecek işleri yaptıkları zaman- helâk etmek bizm sünnetimiz/kanunumuz olduğuna göre onu helâk etmemize engel nedir?“Suçlulara günahları sorulmaz.” Aksine Yüce Allah, onları bildiği hallerine uygun olarak cezalandırır ve azaba uğratır. Kendileri her ne kadar kendilerinin iyi kimseler olduklarını ileri sürseler, kurtulacaklarına dair şahitlik etseler dahi bu sözleri makbul değildir. Onların bu sözleri hiçbir şekilde onlara gelecek azabı geri çevirmez. Çünkü onların günahları gizli saklı değildir. Bu günahlarını inkâr etmelerinin bir manası da yoktur.
79. Kârûn, inat ve azgınlığını sürdürmeye devam etti. Kavminin nasihatini kabul etmeyerek şımarıklığını sürdürdü. Kendi kendisini beğenmeye devam etti ve kendisine verilen mallara aldandı. “Derken” bir gün “tüm ihtişamıyla kavminin karşısına çıktı.” Yani dünya hallerinden en üstün görüldüğü bir halde çıktı. Onun pek çok malı vardı. O bakımdan mümkün olan en ileri derecede hazırlandı ve süslendi.
nun gibi bir kimsenin süslenişi de normalde hayret verici olur. Zira o, dünyanın her türlü süsünü, allısını pullusunu, övünülecek her bir şeyini ihtiva edecek şekilde süslenir.
öyle bir halde süslendiğinde de gözler ona dikildi. Onun kılık kıyafeti, kalpleri dondurdu, zinetleri ruhları cezbetti. Onun bu halini görenler de iki kısma ayrıldı. Her bir kısım da gayret ve arzusu doğrultusunda sözler söyledi:“Dünya hayatını isteyenler” yani iradeleri dünyaya bağlanıp nihai hedefleri orası olan ve onun dışında bir şey istemeyenler “dediler ki: Keşke Kârûn’a verilenlerin” dünyalıkların, malların ve servetlerin “bir benzeri bizim de olsa! Gerçekten o, (dünyadan yana) çok nasipli!”
vet, durum onların arzuladıkları noktada bitse idi, dünyanın ötesinde âhiret yurdu da olmamış olsaydı, gerçekten onun büyük bir nasip sahibi olduğu şeklindeki sözleri doğru olurdu. Çünkü ona verilen dünyalık, dünya nimetleri ile nimetlenmenin en ileri derecesi idi. Bu yolla o, bütün isteklerini elde edebiliyordu. O bakımdan bu büyük nasip, onların hedeflerine göre büyük idi.
ihai hedefi bu olan, bütün istekleri bundan ibaret olan kimse, elbetteki düşük bir şey talep ediyor ve en basit maksada yöneliyor demektir. O nedenle böyle bir kimsenin üstün maksatlara ve oldukça değerli hedeflere doğru yükselmesi, asgari derecede bile söz konusu olmaz.
80. Bu gruba karşılık “kendilerine ilim verilenler ise” yani varlığın hakikatini bilenler, diğerleri dünyanın dış görünüşüne bakarken kendileri iç yüzüne bakanlar, kendi hallerinden yakınan ve bundan dolayı Kârûn’un halinin bir benzerinin kendilerinin olmasını temenni eden kimselerin söyledikleri sözleri reddederek ve bundan dolayı da hallerine acıyarak “dediler ki: Yazık size! İman edip salih amel işleyenler için” şu sizin temenni edip arzuladığınız şeylere oranla “Allah’ın” dünyada O’na ibadetin lezzeti, O’nu sevmek, O’na yönelmek, O’nun gösterdiği hedeflere koşmak gibi dünyevi, ahirette de içinde canların çektiği, gözlerin zevk aldığı her şey bulunan cennetteki uhrevi “mükafatı”, sizin bu temenni ettiğiniz ve arzuladığınız şeylerden “daha hayırlıdır.” İşte işin gerçeği budur.
ncak bu gerçeği bilen herkes bu gerçeğe yönelmez. Böyle bir şeye kavuşma muvaffakiyetini elde edenlerin kim olduğuna gelince “ona da ancak sabredenler kavuşturulur.” Kendilerini Allah’a itaate adayan, masiyetlerinden uzak duran, acı ve ızdırap verici takdirlere karşı sabreden, dünyanın çekiciliklerine ve arzularına karşı direnerek dünyanın kendilerini Rablerine yönelmekten alıkoyamadığı, kendileri ile yaratılış maksatları arasına engel olarak giremediği kimseler bu noktaya ulaşabilirler. İşte böyleleri, Allah’ın vereceği mükâfatları dünyanın fani mükâfatlarına tercih ederler.
81. Kârûn’un azgınlık ve şımarması en ileri derecesine ulaşınca, onun nezdinde dünya bütün süsü ile arzulanan bir şey haline gelip de dünyayı beğenmesi en ileri noktaya ulaştığında azap, ansızın onu yakalayıverdi. “Biz, onu da sarayını da yerin dibine geçirdik.”Çünkü ceza, amelin türündendir. O, Allah’ın kullarına karşı kendisini üstün ve yüce görünce Allah da onu aşağıların aşağısına indirdi. Hem kendisini hem de kendisi ile böbürlendiği köşkünü, eşyasını ve diğer tüm mallarını da beraber…“O, Allah’tan başka kendisine yardım edecek bir topluluk bulamadı.” Herhangi bir topluluk, hizmetçi ya da askerlerin ona yardımı olmadı. “kendi kendisini de kurtaramadı.” Yani kendisine azap geldiğinde ne kendi kendisine yardım edebildi, ne de başkasının yardımını alabildi.
82. “Daha dün onun yerinde olmayı temenni edenler” dünya hayatını isteyerek: “Keşke Kârûn’a verilenlerin bir benzeri bizim de olsa” diyen o kimseler, üzülerek, ibret alarak ve kendilerine de azap gelir korkusu ile “demeye başladılar: “Yazıklar olsun bize! Allah, kullarından dilediğine rızkı genişletir ve (dilediğine de) daraltır.” O halde biz şunu öğrendik: O’nun Kârûn’a geniş rızık vermiş olması, Kârûn’un hayırlı bir kimse olduğunu göstermez. Biz, “Gerçekten de o (dünyadan yana) çok nasipli!”sözümüzde yanılmışız.“Eğer Allah bize lütufta bulunmasaydı” ve söylediğimiz sözlerden ötürü bizi cezalandırmamam lütuf ve ihsanı olmasaydı “elbette bizi de (onun gibi) yerin dibine geçirirdi.”öylece Kârûn’un helâk edilmesi kendisi için bir ceza, başkaları için bir ibret ve öğüt olmuştu. Öyle ki onun yerinde olmayı temenni ederek ona gıpta edenler dahi pişman olmuşlar ve önceki kanaatlerini değiştirmişlerdir.“Vay be! Demek ki kâfirler gerçekten iflâh olmazlarmış!” Ne dünyada ne de âhirette...
Qarun was from the people of Moses (peace be upon him), but he was arrogant over them. And I granted him such treasures of wealth, that the keys to his treasuries would be heavy to carry for even a strong group. When his people said to him: “Do not rejoice arrogantly, for Allah does not love those who rejoice arrogantly, but rather he despises them and will punish them for that.
Commentary
From the beginning of Surah Al-Qasas to this point, the story of Sayyidna Musa (علیہ السلام) with the Pharaoh and his people was narrated. From here onward another story about his is being related which is about Qarun, who belonged to his own fraternity. This story has an affinity with the previous verses in that it was said in an earlier verse that the wealth you are given in this world is temporary, and it is not wise to get involved in its love. وَمَا أُوتِيتُم مِّن شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا (And whatever thing you are given is the enjoyment of the worldly life - 28:60). Now in the story of Qarun it is described that he forgot this caution after having received the wealth and got so much intoxicated by it that he displayed ingratitude and rejected to fulfill his obligations toward Allah Ta’ ala with regard to bounties he had received from Him. As a consequence of that, he was sunk in the ground along with his treasure.
Qarun is a non-Arabic word, perhaps from Hebrew. It is stated in the Qur'an itself that he belonged to the fraternity of Sayyidna Musa (علیہ السلام) ، Bani Isra'il. As for his actual relationship with Musa (علیہ السلام) ، there are different versions. In a narration of Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ he is mentioned as a cousin of Sayyidna Musa (علیہ السلام) . There are some other versions also beside this. (Qurtubi and Ruh).
A narration of Muhammad Ibn Ishaq, reproduced in Ruh ul-Ma’ ani, has observed that Qarun remembered Torah more than any other Isra'ili, but turned out to be a hypocrite like Samiri. The cause of his hypocrisy was his misplaced love and greed for worldly wealth and status. Leadership of the entire Bani Isra’ il was conferred on Sayyidna Musa (علیہ السلام) and his brother, Sayyidna Harun (علیہ السلام) ، who was his assistant and partner in prophethood. Hence, Qarun got jealous that after all he was also a cousin, but why did he not have a share in the leadership. So, he made a complaint to that effect before Sayyidna Musa (علیہ السلام) . He replied that it was all from Allah Ta’ ala, and he had no power in this matter. But Qarun was not convinced on this reply and developed jealousy against Sayyidna Musa (علیہ السلام) .
فَبَغَىٰ عَلَيْهِمْ (Then he rebelled against them - 28:76). There are quite a few meanings of the word بَغَىٰ Bagha. The more popular meaning is to commit cruelty. It is possible to take this word in this meaning here. Thus the meaning of the sentence would be that having got intoxicated by his wealth, he started perpetrating cruelty on people. Yahya Ibn Sallam and Said Ibn Al-Musayyab have stated that Qarun was a wealthy man, and was appointed by the Pharaoh to keep vigilance on Bani Isra'il. Taking advantage of this position, he started harassing Bani Isra'il. (Qurtubi)
The other meaning of Bagha is conceit or arrogance. Many a commentators have adopted this meaning here. Hence, the meaning of the verse would be that having got intoxicated by his wealth, he became conceited and looked down upon Bani Isra'il.
وَآتَيْنَاهُ مِنَ الْكُنُوزِ (And We had given to then such treasures – 28 – 76. Kunuz کَنُوز is the plural of کَنز (Kanz), which means buried treasure. In the commonly used religious sense Kanz is that treasure on which zakah is not paid. Sayyidna 'Ata' ؓ has narrated that he got hold of a magnificent buried treasure of Sayyidna Yusuf (علیہ السلام) . (Ruh)
لَتَنُوءُ بِالْعُصْبَةِ (would weigh too heavy for a strong group - 28:76). The word نَاَء (Na’ a) means to bend down with weight, and عُصْبَةِ 'Usbah' means a group. The meaning of the sentence is that his treasures were so many and their keys were in such large number, that if a group of strong people would try to lift them, they would bend down under their weight. Normally the keys of the locks are light, but because of their large number, their weight had multiplied so much that it was not possible even for a group of strong persons to lift them all. (Ruh)
لَا تَفْرَحْ (Do not exult - 28:76). Literal meaning of the word فَرَح (Farah) is the happiness one gets as a result of an instant pleasure. Many a Qur'anic verses have declared Farah as contemptible, as in this very verse also إِنَّ اللَّـهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ (Allah does not like the exultant - 28:76). In another verse it is said لَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ (nor rejoice in what has come to you - 57:23). Yet another verse says فَرِحُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا (And they are happy with the worldly life - 13:26). But in some verses Farah is allowed, rather in a way it is declared as desirable. For example in verses, يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ (And on that day the believers will rejoice - 30:4) and فَبِذَٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوا (with these they should rejoice - 10:58). All these verses put together give us the guideline that Farah is contemptible and is not allowed when it reaches the level of arrogance and boasting. Thus one gets to a point where he regards the attainment of pleasure as his own personal achievement, and not a gift and favour from Allah Ta’ ala. But if the happiness and pleasure does not get to that position, then it is not disallowed; rather in a way it is desirable. In such a situation happiness would be to express the gratitude to Allah Ta’ ala.
Qârûn était issu du peuple de Moïse et il devint arrogant envers eux. Nous lui avions donné des trésors tels, que leurs clés étaient lourdes à porter à tout un groupe d’hommes. Un jour, les siens lui dirent: Ne te réjouis pas avec orgueil, car Allah n’aime pas ceux qui se réjouissent avec orgueil. Il les réprouve plutôt et les châtie pour ce comportement.
Quả thật, Qarun xuất thân trong đám dân của Musa nhưng hắn đối xử ngạo mạn với họ, và TA đã ban cho hắn kho tàng châu báu nhiều đến mức cần phải nhờ hàng trung đội người mạnh khỏe mới vác nổi những chìa khóa kho của hăn. Và khi người dân của hắn bảo hắn rằng: Chớ cuống quýt mừng rỡ. Quả thật, Allah không thích những kẻ mừng cuống quýt mà Ngài còn ghét bỏ chúng cũng như trừng trị chúng về điều đó.
Karun je bio iz Musaova, alejhis-selam, naroda i oholio se nad njime zbog imetka koji mu je Allah dao. Imao je toliko imetka da je ključeve njegovih riznica jedva mogla nositi skupina snažnih ljudi. Savjetujući ga, njegovi su mu sunarodnici govorili: “Nemoj biti ohol, Karune, i nemoj likovati zato što ti je dato bogatstvo! Silni Allah ne voli ohole i obijesne! Takve Allah mrzi, te ih kazni.”
In verità, Ǭārūn apparteneva al popolo di Mūsā, pace a lui, e si insuperbì; Gli concedemmo tesori e ricchezze, le chiavi dei cui bauli richiedevano un gruppo di persone forti per essere sollevate. Il suo popolo gli disse: "Non gioire da ingrato. In verità, Allāh non ama coloro che gioiscono da ingrati; al contrario, li ripudia e li punisce per questo".
Sesungguhnya Karun itu dari kaum Musa -'alaihissalām-, lalu ia berlaku sombong terhadap mereka. Kami telah memberinya perbendaharaan harta yang kunci-kunci lemari tempat menyimpan hartanya terasa berat bagi sekumpulan orang-orang kuat untuk memikulnya. Suatu saat kaumnya berkata kepadanya, “Janganlah kamu bergembira dengan berlebihan, sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang bergembira dengan sombong, justru Allah memurkainya dan menyiksanya karena hal itu.
Busquen con las riquezas que Al-lah les ha dado en esta vida, alcanzar la morada de la otra vida, gastándolas en obras de bien. No dejen de disfrutar de la comida, la bebida, la ropa, etc., sin excesos ni despilfarro. Traten bien a su prójimo, así como Al-lah ha sido bueno con ustedes. No siembren corrupción en la Tierra cometiendo pecados y abandonando la obediencia. Al-lah no ama a los que causan corrupción en la Tierra, sino que los desprecia”.
Recherche en utilisant les richesses qu’Allah t’a accordées la récompense de l’au-delà en les dépensant dans les œuvres charitables, sans toutefois te priver de nourriture, de boisson, de vêtements et d'autres dépenses, abstiens-toi de tout gaspillage et de toute ostentation. Comporte-toi avec bienfaisance à l’égard de ton Seigneur et de Ses serviteurs, tout comme Il est bienfaisant envers toi et ne cherche pas à semer la corruption sur Terre en désobéissant et en refusant d’obéir. Allah n’aime pas ceux qui corrompent de cette manière et les réprouve.
Yüce Allah’ın sana verdiği mallarla, hayır yolunda infak ederek ahiret yurdunun sevabını kazanmayı arzula. Ama sakın israfa kaçma ve kibirli olma. Yemekten, içmekten, giymekten ve bunların dışındaki nimetlerden yana nasibini de unutma. Rabbin -Subhânehu ve Teâlâ-'nın sana güzel davrandığı gibi, senin de Rabbine ve kullarına karşı muamelen güzel olsun. Günah işleyerek ve ibadetleri terk ederek yeryüzünde fesat çıkarmayı isteme. Şüphesiz Allah, yeryüzünde böyle fesat çıkaranları sevmez. Tam aksine onlara gazaplanıp, öfkelenir.
Và ngươi hãy dùng của cải mà Allah đã ban cho ngươi mà tìm kiếm phần thưởng ở cuộc sống Đời Sau bằng cách làm nhiều việc thiện, và chớ quên phần của ngươi về việc ăn uống cũng như ăn mặc và những việc làm khác nhưng không được phung phí, kiêu ngạo mà hãy quan hệ tốt với Thượng Đế của ngươi và những người bề tôi của Ngài giống như Ngài đã đối xử tốt với ngươi, và chớ tìm cách làm điều thối nát trong xứ bằng việc phạm tội cũng như từ bỏ sự phục tùng Ngài. Quả thật Allah không yêu thương những kẻ làm điều xấu và thối nát trong xứ, ngược lại, Ngài rất căm ghét chúng.
Korah or Qarun was one of the Children of Israel, but he cut off his relations with his community and shifted his loyalties towards Pharaoh, as a result of which he became Pharaoh’s courtier. On account of his worldly wisdom, he accumulated great wealth, so much so that he became the richest man in Egypt. Having acquired wealth, he should have been duly grateful, but, instead he allowed his wealth to give him a sense of false pride. With the help of his resources, he should have earned the reward of goodness, but he did not do so. What is meant by creating ‘evil in the land?’ According to verse 77, one of the ways of creating a disturbance on earth is for a man acquiring a lot of wealth, to spend it only on himself. Water from various parts of land gathers in a sea. The sea again scatters the water back over the whole land after turning it into vapour. This is an example of peaceful activity (islah) which is the opposite of creating discord (fasad) in this world of God. The very same approach is required of man. If, for any reason, wealth is accumulated by someone, he should by different methods, return it to those less favoured in the distribution of wealth. In other words, circulating accumulated wealth promotes islah, while hoarding accumulated wealth brings about fasad.
“Već žudi da uz pomoć imetka koji ti je dat zaslužiš Božiju naklonost i nagradu na ahiretu time što ćeš udjeljivati u dobrotvorne svrhe, ali ne zaboravi svoju priliku na ovom svijetu, tj. nemoj zanemariti udio u dozvoljenom uživanju, u jelu, piću, odjeći, ali se ne oholi i ne hvali. Čini dobro ljudima pomažući im u svakom smislu, kao što je tebi Allah dobro učinio davši ti nebrojeno blago”, rekli su mu dobri ljudi. “Ne pravi po Zemlji nered čineći grijehe i izostavljajući činjenje dobrih djela, jer dragi Allah ne voli one koji siju smutnju na dunjaluku; On ih mrzi.”
Hilingin mo sa anumang ibinigay sa iyo ni Allāh na mga yaman ang gantimpala sa tahanan na pangkabilang-buhay sa pamamagitan ng paggugol nito sa mga uri ng kabutihan, at huwag mong kalimutan ang bahagi mo gaya ng pagkain, pag-inom, kasuutan, at iba pa roon kabilang sa mga biyaya, nang walang pagsasayang at walang kapalaluan. Gumawa ka ng maganda sa pakikitungo sa Panginoon mo at sa mga lingkod Niya kung paanong gumawa Siya – kaluwalhatian sa Kanya – ng maganda sa iyo, at huwag mong hilingin ang kaguluhan sa lupa sa pamamagitan ng paggawa ng mga pagsuway at pag-iwan sa mga pagtalima; tunay na si Allāh ay hindi umiibig sa mga tagagulo sa lupa sa pamamagitan niyon, bagkus nasusuklam sa kanila."
Mohonlah kepada Allah pahala di kehidupan akhirat terkait harta yang telah diberikan Allah kepadamu, yaitu dengan cara menginfakkannya pada jalan-jalan kebaikan dan janganlah kamu lupa bagianmu dari makan, minum, pakaian, dan kenikmatan-kenikmatan lainnya, tanpa berlebih-lebihan dan tidak sombong. Perbaikilah hubungan dengan Tuhanmu dan dengan hamba-hamba-Nya sebagaimana Tuhanmu Yang Mahasuci berbuat baik kepadamu. Namun, janganlah kamu berbuat kerusakan di muka bumi dengan melakukan kemaksiatan dan meninggalkan ketaatan, sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang berbuat kerusakan di muka bumi dengan perbuatan tersebut, justru Dia memurkai mereka."
وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّـهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ ۖ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا (And seek the (betterment of) the ultimate Abode with what Allah has given to you, and do not neglect your share from this world - 28:77). The Muslims advised Qarun that he should try to do as much good as possible for the Hereafter by utilizing the wealth Allah Ta’ ala had given him, and 'should not forget his share in the world'.
What is his 'share in this world'? Many commentators have explained that it refers to his life in this world and the deeds that may help him in the Hereafter which include charity and all other righteous deeds. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has favoured this explanation. (Qurtubi) By adopting this explanation, the second sentence would be regarded as an emphasized repetition of the first sentence. The first sentence has directed that one should make use of all that has been gifted - the life, wealth, health, strength etc. - to collect that which would be of help in the Hereafter. In fact this portion of the worldly possessions is one's own, which may help him in the Hereafter; the rest of the world's possessions belongs to his heirs.
However, some other commentators have explained that the meaning of the second sentence is that whatever Allah has given you, make use of it for the Hereafter, without loosing sight of your needs in this world. In other words do not become a pauper by giving away everything in charity. Instead, retain something for your own needs as well. Under this explanation, 'your share in the world' means one's own needs in this world.
And seek by the wealth Allah has given you the reward of the abode of the afterlife, by spending it in avenues of good. Do not forget your share of food, drink, clothes, and so forth amongst the blessings, without excessiveness or pride. And deal well with your Lord and with His servants, just as Allah has been good to you. Do not seek corruption on earth by committing sins and leaving obedience. Allah does not love those who cause corruption on earth through that. In fact, he despises them”.
E chiedi la ricompensa nell'Ultima dimora per la ricchezza che Allāh ti ha concesso, in modo che tu possa elargirla per le opere buone, e non dimenticare il cibo, le bevande e gli abiti di quelle ricchezze che ti spettano, e altro, senza esagerare nell'elargire né essere eccessivamente avaro; e migliora il rapporto con il tuo Dio e con i Suoi sudditi, così come Egli è stato benevolo con te, e non cercare di portare corruzione in terra commettendo peccati e abbandonando l'obbedienza: in verità, Allāh non ama coloro che corrompono in terra; al contrario, li ripudia.
Nagsabi si Qārūn: "Binigyan lamang ako ng mga yamang ito dahil sa isang kaalamang taglay ko at isang kakayahan kaya ako ay nararapat sa mga ito dahil doon." Hindi ba nakaalam si Qārūn na si Allāh ay nagpahamak nga bago pa niya ng mga kalipunan na mga higit na matindi sa lakas at higit na marami sa natipon sa mga yaman nila? Ngunit hindi nagpakinabang sa kanila ang lakas nila ni ang mga yaman nila. Hindi tatanungin sa Araw ng Pagbangon ang mga salarin tungkol sa mga pagkakasala nila dahil sa pagkakaalam ni Allāh sa mga ito sapagkat ang pagtatanong sa kanila ay pagtatanong ng paninisi at pagsumbat.
Karun berkata, “Sesungguhnya aku mendapatkan harta ini karena pengetahuan dan kekuasaan yang aku miliki, karena itu aku berhak atas harta ini dengan alasan tersebut.” Tidakkah Karun mengetahui bahwa Allah telah menghancurkan umat-umat sebelumnya yang lebih kuat dan lebih banyak mengumpulkan harta?! Tidaklah berguna bagi mereka kekuatan mereka dan harta-harta mereka. Pada hari Kiamat orang-orang yang berbuat jahat tidak ditanya tentang dosa-dosa mereka karena Allah sudah mengetahuinya. Adapun pertanyaan yang ditujukan kepada mereka adalah pertanyaan yang menunjukkan kehinaan dan celaan.
Allah informs us how Qarun responded to the exhortations of his people when they sought to guide him
قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ عِندِى
(He said: "This has been given to me only because of the knowledge I possess.") meaning, `I have no need of your advice; Allah has only given me this wealth because He knows that I deserve it and because He loves me. ' In other words: `He has given it to me because He knows that I am fit for this.' This is like the Ayat:
فَإِذَا مَسَّ الإِنسَـنَ ضُرٌّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَـهُ نِعْمَةً مِّنَّا قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ
(When harm touches man, he calls upon Us; then when We have changed it into a favor from Us, he says: "Only because of knowledge I obtained it.") (39:49) An alternative interpretation of this Ayah says that the meaning is: "Only because of what Allah knows about me did I obtain this favor." This is like His saying:
وَلَئِنْ أَذَقْنَـهُ رَحْمَةً مِّنَّا مِن بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَـذَا لِى
(And truly, if We give him a taste of mercy from Us, after some adversity has touched him, he is sure to say: "This is from me.") (41:50) meaning, "I deserved it." Imam `Abdur-Rahman bin Zayd bin Aslam explained this Ayah very well. Concerning the phrase,
قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ عِندِى
(He said: "This has been given to me only because of the knowledge I possess.") He said: "Were it not for the fact that Allah is pleased with me and knows my virtue, He would not have given me this wealth." And He said:
أَوَلَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِن قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَأَكْثَرُ جَمْعاً
(Did he not know that Allah had destroyed before him generations, men who were stronger than him in might and greater in the amount they had collected) This is what those who have little knowledge say when they see a person whom Allah has granted a lot of wealth; they say that if he did not deserve it, Allah would not have given it to him.
The character of Korah described here is the same as is invariably found in men of wealth. A wealthy man thinks that whatever he has acquired is thanks to his own talents. But with all his knowledge, the rich man never stops to wonder how his wealth is going to save him in this ephemeral world from the same fate as all his rich predecessors met with—namely death and destruction.
Bunun üzerine Karun şöyle dedi: “Bu mallar bana sahip olduğum bilgim ve gücüm sayesinde verildi. Bu yüzden ben bütün bunları hak ediyorum.” Karun, Allah’ın ondan önce kendisinden daha güçlü ve daha fazla mal biriktirmiş nice kavimleri helak ettiğini bilmiyor mu? Oysa kuvvetlerinin ve mallarının onlara hiçbir faydası olmadı. Yüce Allah’ın günahlarını bilmesi sebebiyle kıyamet günü, günahkârlara günahları hakkında soru sorulmayacak. Onlara yalnızca yüze vurma ve azarlamak için soru sorulacaktır.
Dijo Qarún: “Solo me han dado esta riqueza por un conocimiento y una capacidad que poseo, por lo que me lo merezco”. ¿No sabía Qarún que Al-lah había destruido naciones antes que él, que eran más fuertes y que habían reunido más riquezas? Pero su poder o riqueza no les sirvió de nada. En el Día del Juicio, los malhechores no serán interrogados sobre sus pecados debido al completo conocimiento que Al-lah tiene de ellos, el cuestionamiento que enfrenten será para reprenderlos y censurarlos.
Qarun bảo: "Quả thật, ta được nhiều của cải là do sự hiểu biết và tài năng của ta, bởi thế ta rất xứng đáng được nhận điều đó." Phải chăng Qarun đã không biết việc Allah đã tiêu diệt những người đã có nhiều quyền uy và giàu của cải hơn hắn từ những cộng đồng trước hắn hay sao? Do đó quyền thế và của cải sẽ không giúp ích được cho chúng, và vào Ngày Phục Sinh những kẻ phạm tội sẽ không bị hỏi về những tội lỗi của chúng vì Ngài đã biết tường tận điều đó, nhưng Ngài sẽ hỏi chúng bằng lời lẽ nhạo báng và khiển trách.
Međutim, Karun je onima što ga savjetovaše govorio: “Ova su mi blaga data upravo zato što raspolažem znanjem i snalažljivošću!” Zar nije znao Karun da je Svemogući Allah prije njega uništio mnoge naraštaje koji bijahu moćniji od njega i imahu više ovozemaljskog blaga koje im nije bilo od pomoći? Zločince Allah neće čak ni pitati za grijehe njihove, tim više jer On savršeno dobro zna šta su radili; samo će biti pitani zarad toga da ih se ukori i osudi.
Qarun said: “I have only been given this wealth because of the knowledge and power I have, so I am deserving of that”. Did Qarun not know that Allah had destroyed nations before him who were stronger and who had gathered more wealth? But there power or wealth did not benefit them. On the Day of Judgment, the wrongdoers will not be interrogated about their sins due to Allah's complete knowledge of them and any questioning they will face is for reprimand and censure.
Qârûn dit: Ces richesses m’ont été données en raison de connaissances et de pouvoirs que je possède, ce qui signifie que je les mérite. Cet homme ne sait-il pas qu’Allah a anéanti des peuples qui l’ont précédés et qui étaient plus puissants et plus riches ? Or ni leur puissance ni leurs richesses ne leur ont été utiles. Les criminels ne seront pas questionnés sur leurs péchés le Jour de la Résurrection car Allah les connaît. On ne les interrogera que pour les réprimander et les admonester.
إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ عِندِي (This is given to me because of knowledge (I have) with me- 28:78). Some commentators are of the view that "knowledge" in this sentence refers to the understanding of Torah. As reported in some narrations, Qarun remembered Torah by heart and was an authority on it. He was one of the seventy scholars whom Sayyidna Musa (علیہ السلام) had selected for Miqat (the appointed time and place for having conversation with Allah). But he became conceited on his knowledge, and regarded it as his personal achievement. The object of his above-referred utterance was to convey that whatever wealth he had possessed was the direct result of his personal skill and intelligence. Hence, he himself had the right on it, and that no one had done any favour to him.
However, it is more plausible in the context that the knowledge he was referring to as the basic cause of his being wealthy, was the understanding and skill of managing trade and industry, which brings in wealth. Thus the meaning is that whatever wealth he had collected had come to him as a result of his personal skill and efforts, and there was no favour of Allah Ta’ ala involved in it. What the foolish conceited man had ignored was that his skill, understanding, and experience were also the gift of Allah. He could not have gained them on his own.
أَوَلَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّـهَ قَدْ أَهْلَكَ مِن قَبْلِهِ (Did he not know that Allah had destroyed, from the generations before him...28:78). The real answer to Qarun's assertion that he had collected all his wealth by his personal skill and efforts is the one mentioned above; that even if it is accepted for a moment that he had acquired his wealth by his personal skill and knowledge, the point is that this knowledge and experience was also the gift of Allah Ta’ ala. But in order to bring home the more important aspect of the subject, the Qur'an has stated that the abundance of wealth is of no avail and is devoid of merit, nor does it help in distress. As a proof of that, the example of the wealthy from the earlier generations has been quoted, that when they disobeyed and rejected the truth, they were suddenly caught by the torment of Allah Ta’ ala.
Ǭārūn disse: "In verità, mi sono state concesse queste ricchezze per la mia conoscenza e la mia abilità, e merito tutto ciò". Ǭārūn non sa che, in verità, Allāh ha distrutto, prima di lui, popoli più potenti e che avevano accumulato più ricchezze di lui?! La loro forza e la loro ricchezza non è stata loro utile e, nel Giorno della Resurrezione, i criminali non verranno interrogati sui loro peccati, poiché Allāh ne è già Consapevole; piuttosto verranno interrogati affinché vengano afflitti e per rimproverarli.
Ǭārūn uscì nei suoi ornamenti, esibendosi e meravigliondosi di sé stesso. I compagni di Ǭārūn che desiderano l'ornamento della vita terrena dissero: "Se solo avessimo gli ornamenti della vita terrena, simili a quelli che sono stati concessi a Ǭārūn! In verità, Ǭārūn è molto fortunato"
Kaya lumabas si Qārūn sa gayak niya habang naglalantad ng pagpapakitang-gilas niya. Nagsabi ang mga naghahangad ng gayak ng buhay na pangmundo kabilang sa mga kasamahan ni Qārūn: "O kung sana tayo ay binigyan ng gayak ng Mundo tulad ng ibinigay kay Qārūn; tunay na si Qārūn ay talagang may isang bahaging sapat na malaki."
How Qarun went forth in His Finery, and His People's Comments
Allah tells us how Qarun went forth one day before his people with his magnificent regalia; wearing his fine clothes, accompanied by his fine horses, his servants and retinue. When those whose desires and inclinations were for the world saw his adornments and splendor, they wished that they could have the same as he had been given, and said:
يلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ أُوتِىَ قَـرُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ
(Ah, would that we had the like of what Qarun has been given! Verily, he is the owner of a great fortune.) meaning, `he is very lucky and has a great share in this world.' When the people of beneficial knowledge heard this, they said to them:
وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللَّهِ خَيْرٌ لِّمَنْ ءَامَنَ وَعَمِلَ صَـلِحاً
(Woe to you! The reward of Allah is better for those who believe and do righteous deeds,) `Allah's reward to His believing, righteous servants in the Hereafter is better than what you see,' as is reported in the authentic Hadith:
«يَقُولُ اللهُ تَعَالَى: أَعْدَدْتُ لِعِبَادِي الصَّالِحِينَ مَا لَا عَيْنٌ رَأَتْ وَلَا أُذُنٌ سَمِعَتْ وَلَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ وَاقْرَءُوا إِنْ شِئْتُمْ:
فَلاَ تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ أُخْفِىَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَآءً بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ
(Allah has prepared for His righteous servants what no eye has seen, no ear has heard, and the heart of a human cannot comprehend. Recite, if you wish: (No person knows what is kept hidden for them of joy as a reward for what they used to do.)) (32:17).
وَلاَ يُلَقَّاهَآ إِلاَّ الصَّـبِرُونَ
(and this none shall attain except the patient.) As-Suddi said: "None shall reach Paradise except for the patient" -- as if this were the completion of the statement made by the people of knowledge. Ibn Jarir said, "This applies only to those who patiently forsake the love of this world, seeking the Hereafter. It is as if this is part of what the people of knowledge said, but it is made part of the Words of Allah, stating this fact."
Lalu Karun keluar sambil mengenakan kemegahannya dengan menampakkan kesombongannya. Teman-teman Karun yang menginginkan perhiasan kehidupan dunia berkata, “Alangkah baiknya apabila kami mendapatkan perhiasan dunia sebagaimana yang diberikan kepada Karun, sesungguhnya Karun benar-benar mempunyai keberuntungan yang cukup dan besar.”
Karun, süslerindeki ihtişamı göstere göstere dışarı çıktı. Dünya hayatının süsüne düşkün olan Karun’un ashabından bazıları şöyle dediler: "Keşke Karun’a verilmiş olan dünya malının aynısı bize de verilmiş olsa. Şüphesiz Karun, (dünya nimetlerinden) yeteri kadar büyük bir paya sahibidir."
Rồi Qarun ra ngoài gặp dân chúng phô trương vẻ lộng lẫy của mình, những kẻ ham muốn danh lợi trong việc trang hoàng của đời sống trần tục - những người bạn của Qarun - vội lên tiếng: Ôi, ước chi mình được ban cho sự trang hoàng lộng lẫy của thế gian này giống như những gì đã được ban cho Qarun. Quả thật, Qarun có cả một kho của cải khổng lồ.
Qarun came out in his adornment, showing off his wealth and status. Those amongst Qarun’s companions who were desirous of the adornment of the worldly life said: “If only we were given worldly adornment like Qarun has been given. Indeed he has been given a great share of everything!”.
Qârûn sortit revêtu de ses parures et ceux de ses compagnons qui étaient avides des ornements du bas monde dirent: Si seulement on nous avait donné de l’ornement du bas monde comme Qarûn. Qârûn en a assurément obtenu une part immense !
Onda se Karun, u sjaju svoje skupocjene odjeće, pojavi pred svojim sunarodnicima, samozadivljen i hvališući se svojim imetkom, pa oni što su žudjeli za čarima ovozemaljskog života rekoše: “Ah, da nam je takvo šta kao u Karuna što je – zaista, presretan je zbog onog što mu je dato! Ah, da nam je onoliko imetka koliko on ima, i sjaja, i ugleda!”
Qarún salió con sus lujos, mostrando su riqueza y estatus. Aquellos de entre los compañeros de Qarún que deseaban el lujo de la vida mundana dijeron: “Si tan solo nos dieran lujos mundanos como a Qarún. ¡Ciertamente, se le ha concedido mucha abundancia!”.
Những người được Allah ban cho kiến thức khi họ nhìn thấy Qarun trong sự hào nhoáng lộng lẫy của hắn cũng như nghe được những điều mong ước của những người bạn của hắn thì nói rằng: Chỉ khổ thân cho các ngươi thôi! Bởi vì phần thưởng của Allah ở Đời Sau và những niềm vui sướng được Ngài chuẩn bị ban cho những ai có đức tin và làm việc thiện tốt hơn sự lộng lẫy của đời sống trần tục này, và chỉ những người kiên nhẫn mới đạt được phần thưởng vĩnh viễn nơi Allah, thứ mà nó tốt hơn của cải sớm tan biến của trần gian.
A oni koji su bili temeljito upućeni u vjerske nauke, kad vidješe Karuna u toj raskoši i kad čuše one što za imetkom žudješe, rekoše: “Teško vama! Nagrada koju Uzvišeni Allah obećava onima koji se Njega boje i dobra djela čine bolja je i vrednija od imetka i ugleda koji su dati Karunu!" Allah na izgovaranje ovih riječi i postupanje u skladu s njima potakne samo one koji trpeljivo daju prednost ahiretskoj nagradi nad ovozemaljskim prolaznim čarima.
Kendilerine ilim verilmiş olanlar Karun’u ihtişamı içinde görüp ashabının da onun için ne söylediklerini işitince şöyle dediler: “Sizlere yazıklar olsun! Yüce Allah’ın kendisine iman edenlere ve salih ameller işleyenlere ahirette vereceği mükâfat ve hazırladığı nimetler Karun’a verilmiş olan dünya süslerinden daha hayırlıdır. Bu sözleri söylemeye ve gereğiyle amel etmeye, Allah’ın katındaki mükâfatları dünyada bulunan geçici süslere tercih etmeye sabır gösterenden başkası muvaffak olmaz.''
Those given knowledge said when they saw Qarun in his adornment and when they heard what his companions wished for: “Woe unto you! The reward of Allah in the afterlife and the pleasure He has prepared for those who bring faith and do good deeds is better than the worldly splendour given to Qarun”. And none are granted the ability to say this statement and act accordingly except the patient who persevere in preferring the reward with Allah over the temporary enjoyment of this world.
Nagsabi naman ang mga binigyan ng kaalaman nang nakita nila si Qārūn sa gayak niya at narinig nila ang minimithi ng mga kaibigan niya: "Kapighatian sa inyo! Ang gantimpala ni Allāh sa Kabilang-buhay at ang inihanda Niya na kaginhawahan para sa sinumang sumampalataya sa Kanya at gumawa ng gawang maayos ay higit na mabuti kaysa sa ibinigay kay Qārūn na ningning ng Mundo. Walang itinutuon sa pagsasabi ng pangungusap na ito at sa paggawa ayon sa hinihiling nito kundi ang mga tagapagtiis na nagtitiis sa pagtatangi ng anumang nasa kay Allāh na gantimpala higit sa anumang nasa Mundo na tinatamasang naglalaho."
All the glamour of the world gathers around a person who possesses wealth. Seeing this, many foolish persons envy his lot. But those who possess real knowledge are quick to realize that this glamour is ephemeral, and that something so unenduring has no value. Knowledge of reality is the most valuable thing in this world. But to acquire this knowledge, one must have the patience to mould one’s mind without being influenced by external pressures, and while forming one’s opinion to ignore things of temporary charm. This is of course the most difficult type of patience to exercise, but after passing this crucial test, man is rewarded with the precious attributes of knowledge and wisdom.
Quienes fueron bendecidos con el conocimiento dijeron al ver a Qarún con sus lujos y oír lo que sus compañeros deseaban: “¡Ay de ustedes! La recompensa de Al-lah en la otra vida y el placer que ha preparado para los que tienen fe y hacen buenas obras es superior que el esplendor mundano otorgado a Qarún”. Solo se le concede la capacidad de hacer esta declaración, y actuar en consecuencia, al paciente que persevera en dar prioridad a la recompensa de Al-lah por sobre el disfrute temporal de este mundo.
A l’inverse, ceux qui avaient obtenu une part de science, lorsqu’ils virent Qârûn revêtu de ses parures et qu’ils entendirent le souhait de ses compagnons, ils dirent: Malheur à vous ! La récompense d’Allah dans l’au-delà et les délices qu’Il a préparés à l’attention de ceux qui croient en Lui et accomplissent de bonnes œuvres valent plus que les ornements du bas monde dont on a fait don à Qârûn. Il ne sera facilité à personne de prononcer ces paroles et d’œuvrer selon ce qu’elles impliquent si ce n’est aux endurants qui préfèrent patiemment la récompense future d’Allah aux jouissances éphémères de ce bas monde.
E dissero i sapienti, quando videro Ǭārūn nei suoi ornamenti e ascoltarono i desideri dei suoi compagni: "Guai a voi! La ricompensa di Allāh, nell'Aldilà, e la beatitudine che ha promesso a coloro che credono in Lui e che compiono opere buone è migliore dell'ornamento mondano che è stato concesso a Ǭārūn; non possono pronunciare queste parole e compiere queste azioni se non coloro che pazientano e che preferiscono la ricompensa che risiede presso Allāh, migliore degli effimeri godimenti mondani."
وَقَالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ (And said those who were given knowledge - 28:80). This verse has compared the knowledgeable persons with الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا (Those who are desirous of the worldly life - 28:79), which clearly indicates that it is not the trait of knowledgeable persons to aspire for the acquisition of wealth and to make it the object of life. They always keep their eyes toward the lasting benefits of the Hereafter. As for the mundane wealth, they take it only to fulfill their day-to-day needs, and stay content with that.
Berkatalah orang-orang yang diberi ilmu tatkala mereka melihat Karun di dalam kemegahannya dan mendengarkan apa yang diangankan oleh teman-temannya, “Celaka kalian, balasan Allah di kehidupan akhirat dan kenikmatan yang disiapkan oleh Allah bagi orang-orang yang beriman kepada-Nya dan beramal saleh itu lebih baik daripada apa yang diberikan kepada Karun dari perhiasan dunia.” Tidaklah ada yang diberikan taufik untuk mengucapkan ucapan ini dan mengamalkan apa yang menjadi konsekuensinya kecuali orang-orang sabar yang bersabar dalam mengutamakan pahala yang ada di sisi Allah daripada kenikmatan fana yang ada di dunia.
Then I made the earth swallow him and his house, along with all in it, in retribution for his transgression. He had no group to help him against Allah nor was he amongst those who can help themselves.
Bởi thế, TA đã làm cho đất sụp xuống nuốt mất y lẫn nhà cửa của y cũng như trừng phạt những ai gây ra sự bất công. Và y không có được một bè nhóm nào giải cứu y thoát khỏi hình phạt của Allah và y cũng không thể tự cứu mình được.
En retribución por su transgresión, hice que la tierra se lo tragara junto a su palacio y sus habitantes. No tuvo a nadie que lo ayudara contra Al-lah, ni siquiera pudo salvarse a sí mismo.
How Qarun and His Dwelling Place were swallowed up by the Earth
After telling us about Qarun's conceit and pride in his adornments, and how he was arrogant towards his people and transgressed against them, Allah then tells us how he and his dwelling place were swallowed up by the earth. This was also reported in the Sahih by Al-Bukhari from Salim, who said that his father told him that the Messenger of Allah ﷺ said:
«بَيْنَمَا رَجُلٌ يَجُرُّ إِزَارَهُ إِذْ خُسِفَ بِهِ، فَهُوَ يَتَجَلْجَلُ فِي الْأَرْضِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَة»
(While a man was dragging his lower garment, he was swallowed up and he will remain sinking down into the earth until the Day of Resurrection.) He also recorded something similar from Salim from Abu Hurayrah from the Prophet . Imam Ahmad recorded that Abu Sa`id said, "The Messenger of Allah ﷺ said:
«بَيْنَمَا رَجُلٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ خَرَجَ فِي بُرْدَيْنِ أَخْضَرَيْنِ يَخْتَالُ فِيهِمَا، أَمَرَ اللهُ الْأَرْضَ فَأَخَذَتْهُ، فَإِنَّهُ لَيَتَجَلْجَلُ فِيهَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَة»
(When a man among the people who came before you went out wearing two green garments, walking proudly and arrogantly, Allah commanded the earth to swallow him up, and he will remain sinking down into it until the Day of Resurrection.) This version was recorded only by Ahmad, and its chain of narration is Hasan (sound).
فَمَا كَانَ لَهُ مِن فِئَةٍ يَنصُرُونَهُ مِن دُونِ اللَّهِ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُنتَصِرِينَ
(Then he had no group to help him against Allah, nor was he one of those who could save themselves.) means, his wealth, group, servants and retinue were of no avail to him; they could not protect him from the wrath and vengeance of Allah. Nor could he help himself or save himself. There was no one to help him, neither himself nor anybody else.
His People learned a Lesson from Him being swallowed up
Allah's saying:
وَأَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْاْ مَكَانَهُ بِالاٌّمْسِ
(And those who had desired his position the day before,) means, those witnessed him with his finery and said:
قَالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا يلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ أُوتِىَ قَـرُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ
(Those who were desirous of the life of the world, said: "Ah, would that we had the like of what Qarun has been given! Verily, he is the owner of a great fortune.") When he was swallowed up in the earth, they began to say:
وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ
(Know you not that it is Allah Who expands the provision or restricts it to whomsoever He pleases of His servants.) Wealth does not indicate that Allah is pleased with its owner, for Allah gives and withholds, allows times of difficulty and times of ease, raises and lowers, His is the most complete wisdom and most convincing proof. According to a Hadith narrated by Ibn Mas`ud,
«إِنَّ اللهَ قَسَمَ بَيْنَكُمْ أَخْلَاقَكُمْ كَمَا قَسَمَ أَرْزَاقَكُمْ، وَإِنَّ اللهَ يُعْطِي الْمَالَ مَنْ يُحِبُّ وَمَنْ لَا يُحِبُّ، وَلَا يُعْطِي الْإِيمَانَ إِلَّا مَنْ يُحِب»
(Allah has alloted character among you just as He has alloted your provision. Allah gives wealth to those whom He loves and those whom He does not love, but He gives Faith only to those whom He loves.)
لَوْلا أَن مَّنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا
(Had it not been that Allah was Gracious to us, He could have caused the earth to swallow us up!) meaning, `were it not for the kindness and grace of Allah towards us, we could have been swallowed up by the earth just as he was swallowed up, because we wanted to be like him.'
وَيْكَأَنَّهُ لاَ يُفْلِحُ الْكَـفِرُونَ
(Know you not that the disbelievers will never be successful.) He was a disbeliever, and the disbelievers will never be successful before Allah in this world or in the Hereafter.
تِلْكَ الدَّارُ الاٌّخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لاَ يُرِيدُونَ عُلُوّاً فِى الاٌّرْضِ وَلاَ فَسَاداً وَالْعَـقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ
Lalu Kami benamkan Karun ke dalam tanah bersama rumahnya dan semua yang ada di dalamnya sebagai bentuk balasan terhadapnya atas perilakunya yang melampaui batas. Ia tidak mempunyai suatu golongan pun selain Allah yang menolongnya dan tidak pula ia termasuk orang yang bisa menolong dirinya sendiri.
Kaya ipinalamon Namin siya sa lupa at ang tahanan niya at ang sinumang nasa loob nito bilang paghihiganti laban sa kanya dahil sa kapalaluan niya. Hindi siya nagkaroon siyang anumang grupo na mag-aadya sa kanya bukod pa kay Allāh at hindi nangyaring siya ay kabilang sa mga inaadya sa pamamagitan ng sarili niya.
Potom je Uzvišeni Allah utjerao u zemlju Karuna, dok je bio u svojim odajama, a nikog mimo Allaha nije imao da mu pomogne, niti je mogao pomoći sebi samom jer je bio bespomoćan u odnosu na Božiju moć.
Onu, sarayını ve içinde bulunanları da taşkınlığından intikam alarak yerin dibine batırdık. Artık Allah'a karşı ona yardım edecek bir topluluk yoktu. Kendisine bile yardım edenlerden olamadı.
Abbiamo fatto sprofondare la terra, la sua casa, e coloro che vi abitavano, come vendetta per il suo oltraggio. Non aveva compagni che lo sostenessero all'infuori di Allāh, né era in grado di sostenere sé stesso.
Nous l’avons alors fait engloutir par la terre lui, sa demeure et tout ce qu’elle contenait en guise de représailles contre son injustice. Il ne trouva aucun groupe pour le secourir et il fut incapable de se secourir lui-même.
Oni koji su, ushićeni Karunovim imetkom i njegovim položajem, priželjkivali da i njima budu dati ovozemaljski ukrasi, počeše govoriti kajući se: “Allah je Onaj Koji podastire opskrbu Svojim robovima kojima hoće i uskraćuje je kome On hoće! Da nam dragi Allah nije Svoju milost i dobrotu ukazao, sigurno bi i nas, s Karunom, u zemlju utjerao, tim više jer smo bili zadivljeni njegovim imetkom i položajem. Pa zar ne vidite da nevjernici neće postići ono što žele i da se neće spasiti od onog od čega strepe, ni na dunjaluku, ni na Ahiretu, te da će njihov kraj koban biti?”
Those who wished for the wealth and adornment he had before being swallowed up began saying heedfully: “Did we not know that Allah extends sustenance for whom He wishes amongst His servants and restricts it for whomever He wishes amongst them? Had Allah not favoured us by not punishing us for what we said, He would have made the earth swallow us as He did with Qarun. The disbelievers are not successful, neither in this life or the afterlife, but rather their return and outcome is loss in both”.
According to the Bible, Moses cursed Korah for his evil deeds, and God caused him, his companions and his treasure to be swallowed up by the earth. This was visibly demonstrated by God as an example to clarify what the final result would be of leaving off the worship of God and adopting the worship of wealth. The amenities of the world are in fact given as a trial of human beings. These are provided to man, by the will of God in greater or lesser quantities. It is the duty of man to be patient if he receives fewer amenities and to be grateful if he receives more. This is the only way to the salvation and success of man.
Kinaumagahan, ang mga nagmithi sa taglay niya na yaman at gayak bago ng paglamon sa kanya ay nagsasabi habang mga nanghihinayang na nagsasaalang-alang: "Hindi ba kami nakaalam na si Allāh ay nagpapaluwag sa panustos sa sinumang niloloob Niya kabilang sa mga lingkod Niya at nanggigipit nito sa sinumang niloloob Niya kabilang sa kanila? Kung sakaling hindi nagmagandang-loob si Allāh sa atin sapagkat hindi Siya nagparusa sa atin dahil sa sinabi natin ay talaga sanang ipinalamon Niya tayo [sa lupa] tulad ng pagpapalamon kay Qārūn." Tunay na hindi nagtatagumpay ang mga tagatangging sumampalataya sa Mundo ni sa Kabilang-buhay, bagkus ang kahahantungan nila at ang kauuwian nila ay ang pagkalugi sa dalawang ito.
Orang-orang yang menginginkan harta dan perhiasan yang dipunyai Karun sebelum terbenam berkata sembari menyesal dan mengambil pelajaran darinya, “Bukankah kami mengetahui bahwa Allah memberi rezeki kepada yang dikehendaki-Nya dari para hamba-Nya dan menyempitkan rezeki bagi yang dikehendaki-Nya dari mereka?! Kalaulah Allah tidak memberi karunia kepada kami dan tidak menyiksa kami karena ucapan kami, tentulah Dia membenamkan kita juga sebagaimana Dia membenamkan Karun. Sesungguhnya orang-orang kafir itu tidak akan mendapat kemenangan, baik di dunia maupun di akhirat, justru langkah dan tujuan mereka menuju kerugian di dunia dan akhirat."
Ceux qui auparavant souhaitaient ses richesses et ses parures furent pris de regret et dirent: Ne savions-nous pas que c’est Allah qui élargit la subsistance de ceux de Ses serviteurs qu’Il veut, et restreint celle de ceux qu’Il veut également ? Si Allah ne nous avait pas favorisés en ne nous punissant pas pour ce que nous avons dit, Il nous aurait fait engloutir comme Qârûn. Les mécréants ne réussissent ni dans le bas monde ni dans l’au-delà. Leur destin est plutôt d’être des perdants dans les deux mondes.
Aquellos que deseaban la riqueza y los lujos que él tenía antes de ser tragado por la tierra, comenzaron a decir con atención: “¿Acaso no sabíamos que Al-lah concede sustento a quien Él desea entre Sus siervos y lo restringe a quien Él desea? Si Al-lah no nos hubiera favorecido al no castigarnos por lo que dijimos, habría hecho que la tierra nos tragara como lo hizo con Qarún. Los incrédulos no tienen éxito en esta vida ni en la otra, sino que su destino será la perdición en esta vida y la otra”.
E quelli che desideravano il denaro e l'ornamento che egli possedeva, prima che sporfondasse, dissero, terrorizzati e dissuasi: "Non sapevamo forse che Allāh estende il sostentamento ai Suoi sudditi che vuole, e ne priva chi vuole?! Se non fosse per la Sua benevolenza nei nostri confronti, astenendosi dal punirci per ciò che abbiamo detto, ci avrebbe fatti sprofondare così come ha fatto sprofondare Ǭārūn: In verità, i miscredenti non trionfano, né in vita né nell'Aldilà; al contrario, il loro destino e il loro esito è la sconfitta in entrambi".
Yerin dibine batırılmadan önce sahip olduğu mal ve zenginliği temenni edenler, yakınarak ibret almış bir halde şöyle demeye başladılar: “Allah Teâlâ'nın, kullarından dilediği kimsenin rızkını genişlettiğini ve dilediği kimseninkini de daralttığını öğrenmedik mi? Allah’ın bizim üzerimize minneti/ihsanı olmasaydı dediklerimizden ötürü bizi cezalandırmaz mıydı? Karun’u yerin dibine batırdığı gibi, kesinlikle bizi de yerin dibine batırırdı. Şüphesiz o kâfirler, ne dünyada ne de ahirette kurtuluşa eremezler. Bilakis onların akıbetleri ve sonları (dünya ve ahirette) hüsrana uğramaktır.''
Và những kẻ đã mơ ước muốn có thật nhiều của cải và sự hào nhoáng lộng lẫy trước lúc Y bị tàn phá nay chúng lại nói với vẻ ân hận và biết nhận thức: Chúng ta không biết rằng quả thật Allah nới rộng bổng lộc cho người nào Ngài muốn trong số bầy tôi của Ngài cũng như Ngài thu hẹp bổng lộc cho người nào Ngài muốn trong số bọn chúng?! Nếu Allah không nhân từ đối với chúng mình thì Ngài đã trừng phạt với những điều mà chúng mình đã từng mơ ước muốn có được, cũng như cho đất sụp xuống nuốt mất chúng mình giống như đã nuốt mất Qarun vậy. Quả thật những kẻ không có đức tin chắc chắn sẽ không chiến thắng ở trần gian kể cả Đời Sau.
The Blessings of the Hereafter for the humble Believers
Allah tells us that He has made the home of the Hereafter, and its eternal delights which will never change or fade away, for His believing, humble servants who do not rebel against the truth with pride and oppression in the land. They do not exalt themselves above the creatures of Allah, arrogantly oppressing them and spreading corruption among them. `Ikrimah said that this phrase referred to haughtiness and arrogance. Ibn Jurayj said:
لاَ يُرِيدُونَ عُلُوّاً فِى الاٌّرْضِ
(those who do not want to exalt themselves in the land) "Arrogance and tyranny,
وَلاَ فَسَاداً
(nor cause corruption) committing sins." Ibn Jarir recorded that `Ali said, "If a man wants the straps of his sandals to be better than the straps of his companion's sandals, then he is one of those referred to in the Ayah,
تِلْكَ الدَّارُ الاٌّخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لاَ يُرِيدُونَ عُلُوّاً فِى الاٌّرْضِ وَلاَ فَسَاداً وَالْعَـقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ
(That is the home of the Hereafter, We shall assign to those who do not want to exalt themselves in the land nor cause corruption. And the good end is for those who have Taqwa.) This is understood to mean that if his intention is to show off and appear better than others, then that is to be condemned, as it was reported in the Sahih that the Prophet said:
«إِنَّهُ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنْ تَوَاضَعُوا حَتَّى لَا يَفْخَرَ أَحَدٌ عَلَى أَحَدٍ وَلَا يَبْغِي أَحَدٌ عَلَى أَحَد»
(It has been revealed to me that you should be humble to the extent that none of you boasts to others or mistreats others. ) But if a person simply likes to look good, then there is nothing wrong with that. It was recorded that a man said: "O Messenger of Allah, I like to have my garment looking good and my shoes looking good -- is this a kind of arrogance" The Prophet said:
«لَا، إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَال»
(No, for Allah is beautiful and loves beauty...) And Allah says:
مَن جَآءَ بِالْحَسَنَةِ
(Whosoever brings good,) meaning, on the Day of Resurrection,
فَلَهُ خَيْرٌ مِّنْهَا
(he shall have the better thereof;) meaning, the reward of Allah is better than the good deeds of His servant -- how can it not be, when Allah has multiplied it many times over This is the position of generosity. Then Allah says:
وَمَن جَآءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلاَ يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُواْ السَّيِّئَاتِ إِلاَّ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ
(and whosoever brings evil, then those who do evil deeds will only be requited for what they used to do.) This is like the Ayah,
وَمَن جَآءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِى النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلاَّ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ
(And whoever brings an evil deed, they will be cast down on their faces in the Fire. (And it will be said to them) "Are you being recompensed anything except what you used to do") (27: 90). This is the postition of generosity and justice.
Commentary
لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا (We assigned it to those who intend neither haughtiness on earth nor mischief. - 28:83). This verse tells us that only those will achieve salvation and success in the Hereafter who do not intend any mischief, nor are indulged in عُلُوًّا ` Uluww in this world. عُلُوًّا ` Uluww means pride or conceit, that is, to present oneself as superior before others, and to look down upon others and treat them in an insulting manner. Mischief is used here for oppression. (Sufyan Ath-Thauri). Some commentators have observed that every sin is a 'mischief in the world', because the nuisance of the sin curtails the blessings of the world. This verse tells us that those who intend to do cruelty and feel proud, or commit sin have no share in the Hereafter.
Special Note
Arrogance and conceit as condemned in this verse, is the behavior in which one shows off as being superior, and looks down upon others. Otherwise to strive for oneself a good dress, a good house, and good food, when it is not intended to show off, is no sin, as reported in a hadith in Sahih Muslim.
Firm intention to commit a sin is also sin
It is clarified in this verse that the intention for mischief and pride will debar one from the share of Hereafter. It is, therefore, clear that the firm intention of a sin is as much a sin. (Ruh) However, if one changes his mind for fear of Allah, then a reward is noted in his record instead of sin. But if he fails to act on that sin, due to reasons beyond his control, while he had firm intention to act upon it, then the sin stays against his name, and will be recorded as such. (Ghazzali)
The last verse وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ (And the (best) end is for the God-fearing - 28:83) elaborates that it is not enough to abstain from mischief and pride to get the share of the Hereafter, but following the righteous path is as much a requirement. To follow all the religious obligations is also essential for the salvation in the Hereafter.
Đó là ngôi nhà hạnh phúc và vẻ vang (Thiên Đàng) ở Đời Sau mà TA đã làm ra cho những ai không muốn tự suy tôn mình trên trái đất vì có đức tin Iman, đi theo chân lý và không làm điều thối nát. Và kết quả đáng được tuyên dương là được Thiên Đàng hạnh phúc cũng như nhận được sự hài lòng của Allah. Và Thiên Đàng chỉ dành cho nhóm người ngay chính với Thượng Đế của mình qua việc tuân theo những gì Ngài ra lệnh và tránh xa những gì Ngài ngăn cấm.
La morada del Más Allá será una morada de placer y distinción para aquellos que no son soberbios ante la verdad y sus seguidores, ni siembran la corrupción en la sociedad. Disfrutar del Paraíso y de la complacencia de Al-lah en él, es el destino de aquellos que son conscientes de su Señor, cumpliendo Sus mandamientos y absteniéndose de Sus prohibiciones.
Eto to je Ahiret, Kuća vječnosti u kojoj je Allah pripremio uživanje za one što su skromni i ponizni na dunjaluku, i koji se ne uznose pred Allahom, džellešanuhu, a ni pred stvorenjima, te ne čine nered na Zemlji nanoseći drugim ljudima nepravdu i čineći grijehe. Dobar ishod na Ahiretu – nagrada u Kući spasa čeka bogobojazne, koji su izvršavali naredbe i sustezali se od zabrana.
Cette dernière demeure (celle de l’au-delà), Nous en faisons une demeure de délices et de récompense pour ceux qui ne dédaignent pas croire en la vérité et la suivre dans le bas monde ni ne recherchent à corrompre sur Terre. Le dénouement heureux est représenté par les délices du Paradis ainsi que par l’agrément d’Allah dont bénéficieront ceux qui Le craignent, se conforment à Ses commandements et renoncent à ce qu’Il a défendu.
Ang tahanan sa Kabilang-buhay na iyon ay itatalaga Namin bilang tahanan ng kaginhawahan at pagpaparangal para sa mga hindi nagnanais ng pagpapakamalaki sa lupa sa pag-ayaw sa pananampalataya sa katotohanan at pagsunod dito at hindi nagnanais ng kaguluhan dito. Ang kahihinatnang pinapupurihan ay ang nasa paraiso na kaginhawahan at anumang dadapo sa loob nito na pagkalugod ni Allāh para sa mga tagapangilag sa pagkakasala sa Panginoon nila sa pamamagitan ng pagsunod sa mga ipinag-uutos Niya at pag-iwas sa mga sinasaway Niya.
That is the abode of the afterlife which I shall make an abode of pleasure and honour for those who do not seek to be arrogant on earth by turning away from faith in the truth and its followers, nor do they want corruption in it. And the praiseworthy outcome, in the form of the enjoyment of paradise and the pleasure of Allah therein, is for those who are mindful of their Lord by carrying out His commands and refraining from His prohibitions.
Negeri akhirat itu Kami jadikan sebagai negeri kenikmatan dan kemuliaan bagi orang-orang yang tidak menginginkan kesombongan di muka bumi yang menjadikannya lupa dengan keimanan kepada kebenaran dan mengikutinya dan bagi orang-orang yang tidak menginginkan kerusakan di muka bumi. Kesudahan yang baik berupa kenikmatan surga dan keridaan Allah yang merupakan bagian dari kenikmatan itu, hanyalah untuk orang-orang yang bertakwa kepada Tuhan mereka dengan mengerjakan segala yang diperintahkan Allah dan menjauhi segala yang dilarang-Nya.
İşte bu ahiret yurdunu yeryüzünde hakka iman etmekten ve ona ittiba etmekten büyüklenmeyen ve yeryüzünde bozgunculuk yapmak istemeyenlere bir ikram ve nimet yurdu kılarız. Cennette bulunan nimetler ve elde edeceği Allah’ın rızasının olduğu güzel akıbet, Rablerinin emirlerini yerine getirip yasaklarından sakınan takva sahiplerinindir.
"Negeri akhirat itu, Kami jadikan untuk orang-orang yang tidak ingin menyombongkan diri dan berbuat kerusakan di (muka) bumi. Dan kesudahan (yang baik) itu adalah bagi orang-orang yang bertakwa." (Al-Qashash: 83).
(83) Ketika Allah سبحانه وتعالى mengisahkan tentang Qarun dan harta kekayaan dunia yang dianugerahkan kepadanya, serta akhir ke-sudahan yang menimpanya, dan bahwa orang-orang yang berilmu mengatakan, "Pahala Allah itu lebih baik bagi orang yang beriman dan beramal shalih, maka Allah سبحانه وتعالى mengajak untuk mencintai negeri akhirat dan Dia menginformasikan jalan yang bisa mengantarkan kepadanya, seraya berfirman, ﴾ تِلۡكَ ٱلدَّارُ ٱلۡأٓخِرَةُ ﴿ "Negeri akhirat itu," yang diberitakan oleh Allah سبحانه وتعالى di dalam kitab-kitab suciNya dan dikabarkan oleh para RasulNya, yaitu negeri yang menghimpun seluruh kenikmatan, dan tersingkir darinya segala yang dapat mengotori dan menyempitkan, ﴾ نَجۡعَلُهَا ﴿ "Kami jadikan" sebagai negeri dan tempat tinggal ﴾ لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوّٗا فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلَا فَسَادٗاۚ ﴿ "untuk orang-orang yang tidak ingin menyombongkan diri dan berbuat kerusakan di bumi." Maksudnya, mereka sama sekali tidak mempunyai niat. Bagaimana mungkin akan berbuat kesombongan di muka bumi ini terhadap hamba-hamba Allah, takabur terhadap mereka dan terhadap kebenaran?
﴾ وَلَا فَسَادٗاۚ ﴿ "Dan tidak pula berbuat kerusakan," ini mencakup seluruh kemaksiatan. Kalau mereka sudah tidak mempunyai niat (keinginan) untuk berbuat sombong di muka bumi ini dan tidak pula kerusakan, maka sudah pasti keinginan mereka terpusatkan kepada Allah, dan tujuan mereka adalah negeri akhirat, sikap mereka adalah merendahkan diri terhadap hamba-hamba Allah, tunduk kepada kebenaran dan beramal shalih. Mereka itulah orang-orang yang bertakwa, yaitu orang-orang yang akan memperoleh keberuntungan. Oleh karena itu, Dia berfirman, ﴾ وَٱلۡعَٰقِبَةُ ﴿ "Dan ke-sudahan (yang baik) itu." Maksudnya, suasana keberuntungan dan kesuksesan yang pasti dan terus adalah bagi orang yang bertakwa kepada Allah سبحانه وتعالى. Sedangkan selain mereka, sekalipun mereka memperoleh sebagian dari keunggulan (duniawi) dan kelapangan, namun itu semua tidak akan lama waktunya dan akan musnah dalam waktu yang singkat.
Dapat diketahui dari uraian dalam ayat di atas bahwa orang-orang yang menginginkan kesombongan di muka bumi atau keru-sakan, mereka di akhirat tidak mempunyai bagian, dan mereka juga tidak mendapatkan bagian sedikit pun darinya.
Quella è l'Ultima Dimora; l'abbiamo resa la dimora della beatitudine, ricompensa per coloro che non desiderano insuperbirsi in terra rispetto alla vera fede e ai suoi seguaci, e che non cercano di diffondere corruzione in essa. L'eccellente destino della beatitudine risiede in Paradiso, e il compiacimento di Allāh nei confronti dei devoti che vi è in esso è rivolto a coloro che temono il loro Dio obbedendo ai Suoi ordini e rispettando i Suoi divieti.
83- İşte şu âhiret yurdunu Biz, yeryüzünde ne zorbalık ne de bozgunculuk istemeyenlere veririz. Güzel âkıbet, takvâ sahiplerinindir.
83. Yüce Allah; Kârûn’u, ona verilen dünyalığı, onun âkıbetini, kendilerine ilim verilen kimselerin:“İman edip salih amel işleyenler için Allah’ın mükafatı daha hayırlıdır” dediklerini söz konusu ettikten sonra âhiret yurduna yönelmeyi teşvik edip ona ulaştıran yolu bildirmek üzere şöyle buyurmaktadır: “İşte şu” Yüce Allah’ın kitaplarında haber verdiği ve peygamberlerin bildirdiği, her türlü nimeti ihtiva eden, hevesi kursakta bırakan her türlü etkenden de uzak olan “âhiret yurdunu Biz, yeryüzünde ne zorbalık ne de bozgunculuk istemeyenlere” ebedi kalacakları bir yurt olmak üzere “veririz.”
nların, yeryüzünde Allah’ın kullarına karşı zorbalık etmek, kullara ve hakka karşı büyüklük taslamak gibi bir istekleri yoktur; kaldı ki böyle bir maksatla çalışmaları nasıl düşünülebilir?
ozgunculuk/fesat, bütün günah çeşitlerini kapsayan bir tabirdir. Onların yeryüzünde zorbalık ve bozgunculuk çıkarma istekleri dahi olmadığına göre onların isteklerinin, Allah’a yönelik olması, maksatlarının âhiret yurdu olması kaçınılmaz bir şeydir. Yine onların hali de Allah’ın kullarına karşı alçak gönüllülük, hakka bağlılık ve salih amel işlemekten ibaret olur.
şte güzel âkıbete nail olacak gerçek takvâ sahipleri de bunlardır. Bundan dolayı devamla şöye buyrulmaktadır: Sürekli olarak devam edecek kurtuluş ve başarı demek olan “güzel âkıbet takvâ sahiplerinindir.”
nların dışında kalan kimseler, kısmen üstün olsalar ve rahata erişseler dahi bu, uzun süre devam etmez, aksine kısa bir süre sonra yok kaybolur gider.
yet-i kerimedeki bu tahsis edici ifadeden şunu anlıyoruz ki yeryüzünde zorbalık yahut bozgunculuk etmek isteyen kimselerin, âhiret yurdunda herhangi bir payları olmayacaktır. Onların âhirette en ufak bir mükâfatları da söz konusu olmayacaktır.
Celui qui viendra le Jour de la Résurrection avec de bonnes actions (prière, aumône légale, jeûne, etc…) obtiendra une rétribution meilleure que ses bonnes actions puisque la récompense de chacune d’elle sera multipliée par dix. Quant à celui qui viendra le Jour de la Résurrection avec de mauvaises actions (mécréance, usure, fornication, etc…), il ne sera puni qu’à la hauteur de ses mauvaises actions sans que sa punition ne soit multipliée.
Kıyamet günü kim bir iyilikle -namaz kılmak, zekât vermek, oruç tutmak ve diğer ibadetler ile- gelirse, o kimseye bu iyiliğinin daha hayırlı bir karşılığı verilir. Çünkü o iyiliği on misline kadar kat kat arttırılır. Kim de kıyamet günü bir kötülükle -küfür, faiz yemek, zina etmek veya bunlardan başka amellerle- gelirse, o kötülükleri işleyenler hiç arttırılmadan yalnızca yapmış olduklarının aynısıyla cezalandırılırlar.
Barang siapa membawa kebaikan pada hari Kiamat -berupa salat, zakat, puasa, dan lain-lain- maka baginya pahala yang lebih baik dari kebaikan tersebut karena pahala baginya dilipatgandakan hingga sepuluh kali lipat. Sebaliknya, barang siapa membawa keburukan pada hari Kiamat -berupa kekufuran, makan riba, zina, dan lain-lain- maka orang-orang yang melakukan keburukan itu tidak diganjar kecuali seperti apa yang mereka lakukan tanpa ada tambahan.
Ko susretne Uzvišenog Allaha na Dan ustanuća s namazom, zekatom, postom i drugim dobrim djelima, takav će dobiti nagradu bolju nego što je zaslužio: dobit će desetostruku nagradu. A ko se Gospodaru svjetova vrati kao grešnik, onaj koji je činio nevjerstvo, poslovao uz kamatu, činio blud, taj će biti kažnjen i ponižen samo prema zlim djelima koja je lično on učinio, ne više od toga.
Whoever brings a good deed on the Day of Judgment, such as prayer, Zakat, fasting and so forth, for him is a good reward for that good deed, where the good deed will be multiplied to ten the like thereof. And whoever brings a bad deed on the Day of Judgment, such as disbelief, consuming interest, adultery and so forth, then those who did bad deeds will not be rewarded except as much as they did, without any increase.
84- Kim iyilikle gelirse ona ondan daha iyisi vardır. Kim de kötülükle gelirse (bilsin ki) kötülükleri işleyenlere ancak yaptıklarının karşılığı verilir.
84. Yüce Allah, lütfunun kat kat olduğunu, adaletinin de mükemmel ve eksiksiz olduğunu haber vererek şöyle buyurmaktadır:“Kim iyilikle gelirse” burada amel eden kimsenin, yaptığı iyiliği ahirette getirmesi şart koşulmuştur. Çünkü kişi, bazen iyi bir iş yapmakla birlikte bu iyiliğin kabul edilmesini engelleyecek yahut onu boşa çıkartacak bir iş de yapabilir. O nedenle böyle bir kimse kıyamette iyilik/hasene ile gelemez. Hasene; Allah ve Rasûlünün emretmiş olduğu gizli ve açık, gerek Allah’ın hakları ile gerek kulların hakları ile alâkalı bütün söz ve amelleri kapsayan bir isimdir.
şte bu şekilde kim iyilik yaparsa “ona ondan daha iyisi vardır.” Daha büyük, daha değerli bir mükâfat vardır. Bir başka âyet-i kerimede:“Onun için on misli vardır”(el-Enam, 6/160) buyurulmaktadır. O halde bir iyiliğin bu şekilde katlanması muhakkak gerçekleşecektir. Bununla birlikte bu katlamanın daha fazla olmasını gerektirecek birtakım sebepler de bulunabilir. Nitekim Yüce Allah, şöyle buyurmaktadır:“Allah dilediğine kat kat verir. Allah Vâsi’dir (bol bol verendir), çok iyi bilendir.”(el-Bakara, 2/261)üce Allah, amelde bulunan kimsenin haline, ameline, amelinin menfaatine, durumuna ve yapıldığı yere göre mükâfatı kat kat verir.“Kim de kötülükle gelirse” kötülük/seyyie, şeriat koyucunun haram kılma anlamında yasakladığı her fiildir. “(bilsin ki) kötülükleri işleyenlere ancak yaptıklarının karşılığı verilir.” Bu da Yüce Allah’ın şu buyruğuna benzemektedir: “İyilikle gelene bunun on misli vardır, bir günah ile gelen ise ancak onun benzeri ile cezalandırılır. Onlara zulmedilmez.”(el-En’âm, 6/160)
"Barangsiapa yang datang dengan (membawa) kebaikan, maka baginya (pahala) yang lebih baik daripada kebaikannya itu; dan barangsiapa yang datang dengan (membawa) kejahatan, maka orang-orang yang telah mengerjakan kejahatan itu tidaklah diberi pembalasan, melainkan (seimbang) dengan apa yang dahulu me-reka kerjakan." (Al-Qashash: 84).
(84) Allah سبحانه وتعالى mengabarkan tentang pelipatgandaan karu-niaNya dan kesempurnaan keadilanNya, seraya berfirman, ﴾ مَن جَآءَ بِٱلۡحَسَنَةِ ﴿ "Barangsiapa yang datang dengan (membawa) kebaikan," Dia mempersyaratkan di dalam kebaikan itu harus dibawa oleh si pelaku. Sebab bisa jadi dia melakukannya akan tetapi dibarengi dengan sesuatu yang tidak bisa diterima, atau sesuatu yang dapat membatalkannya. Orang yang seperti ini tidak disebut datang de-ngan membawa kebaikan. Kebaikan adalah kata jenis (bermakna umum) mencakup seluruh apa yang diperintahkan Allah dan RasulNya, berupa perkataan dan perbuatan yang lahir dan yang batin, yang berhubungan dengan hak Allah سبحانه وتعالى dan hak-hak manusia. ﴾ فَلَهُۥ خَيۡرٞ مِّنۡهَاۖ ﴿ "maka dia mendapatkan (pahala) yang lebih baik daripada kebaikannya itu," maksudnya, yang lebih besar dan lebih banyak. Di dalam ayat lain disebutkan,
﴾ فَلَهُۥ عَشۡرُ أَمۡثَالِهَاۖ ﴿
"Maka dia mendapat sepuluh kali lipatnya." (Al-An'am: 160).
Pelipatgandaan kebaikan ini adalah suatu keharusan. Dan kadang-kadang ia dibarengi dengan sebab-sebab yang bisa menam-bah pelipatgandaan pahalanya, seperti yang difirmankan Allah سبحانه وتعالى,
﴾ وَٱللَّهُ يُضَٰعِفُ لِمَن يَشَآءُۚ وَٱللَّهُ وَٰسِعٌ عَلِيمٌ 261 ﴿
"Dan Allah melipatgandakan (pahala) bagi siapa yang Dia kehen-daki. Dan Allah Mahaluas lagi Maha Mengetahui." (Al-Baqarah: 261), tergantung kepada keadaan pelaku, amal, manfaat, kedudukan dan tempatnya.
﴾ وَمَن جَآءَ بِٱلسَّيِّئَةِ ﴿ "Dan barangsiapa yang datang dengan (membawa) kejahatan," yaitu segala hal yang dilarang oleh pembuat syariat de-ngan larangan yang bermakna pengharaman, ﴾ فَلَا يُجۡزَى ٱلَّذِينَ عَمِلُواْ ٱلسَّيِّـَٔاتِ إِلَّا مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ﴿ "maka orang-orang yang telah mengerjakan kejahatan itu tidaklah diberi pembalasan, melainkan (seimbang) dengan apa yang dahulu mereka kerjakan."
Sebagaimana Firman Allah سبحانه وتعالى,
﴾ مَن جَآءَ بِٱلۡحَسَنَةِ فَلَهُۥ عَشۡرُ أَمۡثَالِهَاۖ وَمَن جَآءَ بِٱلسَّيِّئَةِ فَلَا يُجۡزَىٰٓ إِلَّا مِثۡلَهَا وَهُمۡ لَا يُظۡلَمُونَ 160 ﴿
"Barangsiapa yang datang dengan membawa kebaikan, maka dia akan mendapat sepuluh kali lipat (pahala)nya, dan barangsiapa yang datang membawa kejahatan, maka dia tidak dibalasi kecuali yang serupa dengannya, sedangkan mereka tidak dizhalimi." (Al-An'am: 160).
Colui che giungerà, nel Giorno della Resurrezione, presentando una buona azione di Preghiera, Zakēt, digiuno e altro, otterrà una ricompensa migliore di ciò che ha presentato: Verrà moltiplicata fino a dieci volte; mentre colui che presenta una cattiva azione di miscredenza, usura, adulterio o altro, nel Giorno della Resurrezione, verrà punito solo per quella cattiva azione esattamente nella misura in cui è stata commessa, senza aumentare nulla.
Ang sinumang naghatid ng magandang gawa sa Araw ng Pagbangon gaya ng pagdarasal, zakāh, pag-aayuno, at iba pa, ukol sa kanya ay ganting higit na mabuti kaysa magandang gawang iyon yayamang pag-iibayuhin para sa kanya ang magandang gawa ng sampung tulad nito. Ang sinumang naghatid ng masagwang gawa sa Araw ng Pagbangon gaya ng kawalang-pananampalataya, pakikinabang sa patubo, pangangalunya, at iba pa roon, walang igaganti sa mga gumawa ng mga masagwang gawa kundi ang tulad sa ginawa nila, nang walang karagdagan.
Quien se presente en el Día del Juicio habiendo realizado buenas obras, como la oración, el zakat, el ayuno, etc., recibirá una generosa recompensa por esas buenas obras, que se multiplicarán por diez. Pero quien presente una mala acción en el Día del Juicio, tal como la incredulidad, la usura, el adulterio, etc., no será retribuido sino en la medida de lo hizo, sin ningún aumento ni multiplicación.
Ai đến trình diện (Allah) vào Ngày phán xét cuối cùng với những việc làm tốt đẹp như: Hành lễ Salah, Zakat, nhịn chay và những việc làm khác thì y sẽ được phần thưởng tốt hơn những việc đã làm đó, với một việc tốt đẹp thì sẽ được hưởng gấp mười lần. Ai đến trình diện (Allah) vào Ngày phán xét cuối cùng với việc làm xấu xa như: sự vô đức tin, Riba (cho vay lấy lãi), Zina (tình dục ngoài hôn nhân) và những việc làm khác thì họ chỉ bị phạt ngang bằng với việc xấu mà họ đã làm không tăng cũng không bớt.
Those whose hearts are free of false pride are the ones eligible to be settled in paradise. They are so imbued with a sense of God’s greatness that everything else seems insignificant. If a man does not act in consonance with God’s scheme, i.e. he acts against God’s will in God’s world, it creates discord (fasad). Those who are free of false pride are the truly virtuous. They will be settled in the eternal gardens of God.
Sana Kur’an’ı indiren, tebliğ edilmesini ve içinde bulunanlarla amel etmeyi farz kılan, elbette seni bir fatih olarak Mekke’ye geri döndürecektir. -Ey Peygamber!- Müşriklere de ki: "Kimin hidayetle geldiğini, kimin de hidayet ve haktan açıkça sapmış olduğunu en iyi Rabbim bilir."
Quả thật Allah đã mặc khải cho Ngươi Kinh Qur'an cũng như bắt buộc Ngươi phải truyền đạt Thông điệp của Ngài và thực hiện những điều trong Nó để đưa Ngươi trở lại Makkah đầy vinh quang. Hỡi Thiên sứ -Ngươi hãy nói với những người đa thần: Thượng Đế của Ta biết rất rõ ai là người mang Chỉ đạo của Ngài đến và ai là kẻ đi lầm đường lạc lối khỏi sự hướng dẫn và chân lý.
85- Sana Kur’ân’ı farz kılan Allah, elbette seni dönüş yerine döndürecektir. De ki:“Rabbim, hidâyeti getireni de apaçık sapıklıkta olanı da pek iyi bilir.”
86- Sen, bu Kitabın sana verileceğine dair bir ümit taşımıyordun. Ancak Rabbinden bir rahmet olarak (o, sana indirildi). O halde asla kâfirlere arka çıkma!
87- Allah’ın âyetleri sana indirildikten sonra sakın seni onlardan alıkoymasınlar. Sen Rabbine davet et ve asla müşriklerden olma.
88- Allah ile birlikte başka bir ilâha dua/ibadet etme! O’ndan başka hiçbir (hak) ilâh yoktur. O’nun yüzünden başka her şey yok olacaktır. Hüküm yalnız O’nundur ve yalnız O’na döndürüleceksiniz.
85. “Sana Kur’ân’ı farz kılan Allah” Yani bu Kur’ân’ı sana indirip hükümlerini farz kılarak, helâl ve haramı açıklayarak onu alemlere tebliğ edip ahkâmına bütün mükellefleri davet etmeni emreden Yüce Allah’tır. Her şeyin dünya hayatından ibaret olması ve kulların mükâfat görmeyip cezalandırılmamaları, O’nun hikmetine yakışmaz. Aksine O’nun seni “dönüş yerine” döndürmesi kaçınılmaz bir şeydir ki orada iyilik yapanlar iyiliklerinin karşılığını görecekler, kötülük işleyenler de masiyetlerinin cezasını çekeceklerdir. Çünkü sen, onlara hidâyeti açıklamış, izlemeleri gereken yolu beyan etmiş bulunuyorsun.
Sana uyarlarsa bu, onların mutlulukları ve bahtiyarlıkları demektir. Sana isyan etmekten başka bir yolu kabul etmez ve senin getirdiğin hidâyeti eleştirip tutundukları batılı hakka tercih edecek olurlarsa artık tartışmaya gerek yoktur. Geriye sadece gizliyi de açığı da, kimin haklı kimin batıl üzere olduğunu da bilenin cezalandırmasından başka bir şey kalmaz. Bundan dolayı da şöyle buyrulmaktadır:“De ki: Rabbim, hidâyeti getireni de apaçık sapıklıkta olanı da pek iyi bilir.” Yüce Allah, hidâyet üzere olanın ve hidâyete iletenin, kendi Rasûlü olduğunu, buna karşılık onun düşmanlarının sapık ve saptırıcılar olduklarını elbette bilmektedir.
86. “Sen, bu Kitabın sana verileceğine dair bir ümit taşımıyordun.”Bu Kitabın sana indirileceğine dair bir beklentin olmadığı gibi buna kendini hazırlamıyor ve böyle bir şey de beklemiyordun.“Ancak Rabbinden bir rahmet olarak…”Hem sana hem de kullara bir rahmet olmak üzere Yüce Allah, alemlere rahmetini izhar etmiş olduğu bu Kitabı sana gönderdi ve bu Kitap ile sana risalet görevini verdi. Bu yolla kullara bilmediklerini öğretti. Onları kötülüklerden arındırdı, onlara Kitabı ve hikmeti öğretti. Halbuki daha önce apaçık bir sapıklık içinde bulunuyorlardı.
en, bu Kitabı Allah’ın sana kendinden bir rahmet olarak indirdiğini bildiğine göre o Kitap’taki bütün emirlerin ve yasakların da Allah’ın bir rahmeti ve bir lütfu olduğunu biliyorsun demektir. O halde bu Kitaptan dolayı senin kalbinde herhangi bir sıkıntı ve darlık olmasın. Sakın ona aykırı hareket etmenin, daha iyi ve daha faydalı olduğunu zannetmeyesin.“O halde asla kâfirlere arka çıkma!” Onların izlemekte oldukları küfür yollarından herhangi birinde onların yardımcısı olma. Onlara yardımcı olmanın kapsamına, onun herhangi bir hükmü hakkında “O, hikmete ve maslahata aykırıdır”, demek de dahildir.
87. “Allah’ın âyetleri sana indirildikten sonra sakın seni onlardan alıkoymasınlar.” Aksine bu âyetleri tebliğ et, gereklerini yerine getir. Onların kuracakları tuzaklara aldırma, onlara aldanıp onu tebliğ etmekten uzak durma ve hevâlarına da uyma. “Sen Rabbine davet et.” Bütün maksadın, amellerinin bütün gayesi, Rabbine davet etmek olsun. Riyakârlık, insanların beğenmelerini arzu etmek ve batıl ehlinin maksatlarına uymak gibi buna aykırı olan her bir husustan da uzak dur.
ünkü böyle yapmamak, onlarla birlikte olmaya sebeptir ve onların içinde bulundukları halde onlara yardımcı olmaktır. Bundan dolayı da Yüce Allah:“Asla müşriklerden olma” buyurmaktadır. Ne bizzat şirklerinde ne de şirklerinin -bütün masiyetleri ihtiva eden- şubelerinde onlar gibi olma.
88. “Allah ile birlikte başka bir ilâha dua/ibadet etme!” Aksine ibadetini ihlasla ve yalnızca Allah’a yap. “Çünkü O’ndan başka hiçbir (hak) ilâh yoktur.” Kâmil ve bâki olan Allah’tan başka ilâh edinilmeye, sevilmeye ve ibadete layık hiçbir kimse yoktur. O ki “O’nun yüzünden başka her şey yok olacaktır.” O’nun dışındaki her bir varlık yok olacağına göre yok olacak fani bir varlığa ibadet de -gayesinin batıl olması ve sonunda boşa gideceği için- batıldır.
ünya ve âhirette “hüküm yalnız O’nundur ve yalnız O’na” O’ndan başkasına değil, “döndürüleceksiniz.” Allah’ın dışındaki bütün varlıklar fani olduğuna ve helâk olacaklarına göre kendisinden başka hiçbir hak ilâh olmayan, dünyada da âhirette de hüküm yalnız kendisinin olan, bütün mahlukatın dönüşü -amellerinin karşılıklarını görmek için- yalnız kendisine olacak olan ebedi zat, ancak Allah olduğuna göre akıl sahibi her bir kimsenin, hiçbir şeyi ortak koşmaksızın yalnızca O’na ibadet etmesi, kendisini O’na yakınlaştıracak amellerde bulunması, azap ve cezasından da sakınması gerekir. Rabbinin huzuruna tevbesiz, günah ve hatalarından vaz geçmemiş bir halde gitmemesi gerekir.
asas Sûresi’nin tefsiri burada sona ermektedir. Her zaman ve ebediyen hamd, senâ ve her türlü övgüler yalnız Allah’ındır.
***
Tunay na ang nagpababa sa iyo ng Qur’ān at nagsatungkulin sa iyo ng pagpapaabot nito at paggawa ayon sa nasa loob nito ay talagang ang magpapabalik sa iyo sa Makkah bilang tagasakop.Sabihin mo, O Sugo, sa mga tagapagtambal: "Ang Panginoon ko ay higit na maalam sa sinumang naghatid ng patnubay at sinumang nasa isang pagkaligaw na maliwanag palayo sa patnubay at katotohanan."
Commentary
إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرَادُّكَ إِلَىٰ مَعَادٍ (Surely the One who has enjoined the Qur’ an upon you will surely bring you back to a place of return. - 28:85). At the end of Surah these verses were revealed to console the Holy Prophet ﷺ ، and to make him firm in his mission as a messenger. These verses are relevant to the previous verses in that in this Surah, Allah Ta’ ala has narrated in detail the story of Sayyidna Musa (علیہ السلام) with the Pharaoh, his enmity with Bani Isra'il, their fear of him and how he overpowered the people of the Pharaoh. Since the Holy Prophet Muhammad ﷺ faced a similar situation in that he was harassed, and plans were made to kill him, the lives of Muslims were made miserable in Makkah, but following His (Allah) old tradition, Allah graced them with victory over all of them. He finally gifted the Muslims possession of Makkah, from where they were made to vacate.
الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ (The One who has enjoined the Qur’ an upon you - 28:85). It means that the Lord of the universe who has made it obligatory on you to recite, teach and act on it, will take you back to Ma` ad, which lexically means 'a place of return'. Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has explained that Ma` ad in this verse refers to Makkah, as reported in Sahih al-Bukhari. So, the meaning of the sentence is that although the Holy Prophet ﷺ would have to leave his hometown, especially the Haram for a short while, he would be brought back in Makkah by Allah Ta’ ala, who had revealed the Qur'an on him, and had made it obligatory to act upon it. The Imam of tafsir, Muqatil, has narrated that during the Hijrah (emigration) from Makkah to Madinah, the Holy Prophet ﷺ came out from the cave of Thaur at night, and by passing the conventional route, treaded the unfamiliar paths, because the enemies were pursuing him. When he reached Juhfah, which was a well-known place on the way to Madinah near Rabigh, and where the conventional route to Madinah separates from that of Makkah, at that time he glanced back toward the route of Makkah and remembered his hometown. On that moment, Jibra'l (علیہ السلام) descended with this verse, in which he was given the good tiding that separation from Makkah was temporary and he would return there soon. That was in fact the advance news of the victory of Makkah. It is in this background that Sayyidna Ibn ` Abbas ؓ has observed in a narration that this verse was revealed in Juhfah, and that it is neither Makki nor Madani. (Qurtubi).
Qur’ an is a means of victory over enemies and of one's success in his objectives
While promising to the Holy Prophet ﷺ that he will be brought back by Allah to his hometown which will be conquered by him, Allah Ta’ ala has made a special reference to Himself as 'the One who has enjoined the Qur’ an on him'. This reference contains a hint to the fact that recitation of Qur’ an and acting on its injunctions would actually be the cause of the Divine help and manifest victory.
Sesungguhnya yang menurunkan Al-Qur`ān kepadamu dan mewajibkanmu untuk menyampaikannya serta mengamalkan isinya benar-benar akan mengembalikanmu ke Kota Makkah dengan kemenangan. Katakanlah -wahai Rasul- kepada orang-orang musyrik, “Tuhanku lebih mengetahui siapa yang membawa petunjuk dan siapa yang berada dalam kesesatan yang nyata dari petunjuk dan kebenaran.”
The One who revealed the Qur’ān to you and made it compulsory upon you to convey it and act upon it is going to return you to Makkah victoriously. O Messenger, say to the idolaters: “My Lord knows best who has brought guidance and who is clearly astray from guidance and truth”.
Mujámmad, Aquel que te reveló el Corán y te ordenó transmitirlo y actuar según él, te devolverá a La Meca victorioso. Mensajero, di a los idólatras: “Mi Señor sabe mejor que nadie quién sigue la guía y quién está claramente desviado de la guía y de la verdad”.
Celui qui t’a révélé le Coran et t’a ordonné de le transmettre et de le mettre en pratique te fera certainement retourner à la Mecque en conquérant. Ô Messager, dis aux polythéistes: Mon Seigneur sait le mieux qui apporte la guidée et qui est dans un égarement manifeste de la guidée et de la vérité.
Allahov Poslaniče, Allah, Koji ti je objavio časni Kur’an i zadužio te da ga dostavljaš ljudima i postupaš sukladno njemu – vratit će te kao pobjednika u Meku, iz koje si učinio hidžru. Vjerovjesniče, reci nevjernicima: “Samo Gospodar moj zna ko je od nas upućen i ko je donio očitu istinu, a ko se otuđio od Pravog puta i zastranio.”
"Sesungguhnya yang mewajibkan atasmu (melaksanakan hukum-hukum) al-Qur`an, benar-benar Dia akan mengembalikan kamu ke tempat kembali. Katakanlah, 'Rabbku mengetahui orang yang membawa petunjuk dan orang yang dalam kesesatan yang nyata.' Dan kamu tidak pernah mengharap agar al-Qur`an ditu-runkan kepadamu, tetapi ia diturunkan karena suatu rahmat yang besar dari Rabbmu, sebab itu janganlah kamu sekali-kali menjadi penolong bagi orang-orang kafir. Dan janganlah sekali-kali mereka dapat menghalangimu dari (menyampaikan) ayat-ayat Allah, sesudah ayat-ayat itu diturunkan kepadamu, dan serulah mereka ke (jalan) Rabbmu, dan janganlah sekali-kali kamu termasuk orang-orang yang mempersekutukan Rabb. Janganlah kamu menyembah di samping (menyembah) Allah, tuhan-tuhan apa pun yang lain. Tidak ada tuhan (yang berhak disembah) melainkan Dia. Tiap-tiap sesuatu pasti binasa, kecuali Allah. BagiNya-lah segala penentuan, dan hanya kepadaNya-lah kamu dikembalikan." (Al-Qashash: 85-88).
(85) Allah سبحانه وتعالى berfirman, ﴾ إِنَّ ٱلَّذِي فَرَضَ عَلَيۡكَ ٱلۡقُرۡءَانَ ﴿ "Sesung-guhnya yang mewajibkan atasmu al-Qur`an," maksudnya, Dzat yang menurunkannya dan mewajibkan hukum-hukum yang ada di dalamnya, yang menjelaskan halal dan haram, dan yang meme-rintahmu menyampaikannya kepada seluruh manusia dan menye-rukan hukum-hukumnya kepada seluruh orang-orang mukallaf, sangatlah tidak selaras dengan hikmahNya kalau kehidupan ini hanyalah kehidupan dunia ini saja tanpa ada pemberian pahala kepada manusia dan tanpa pemberian sanksi. Akan tetapi Dia harus mengembalikanmu kepada tempat kembali di mana orang-orang yang berbuat baik akan diberi balasan atas kebaikan mereka dan orang-orang yang berbuat buruk (akan diberi balasan) sesuai dengan kemaksiatan mereka.
Sesungguhnya kamu telah menjelaskan petunjuk (pedoman hidup) kepada mereka, dan kamu telah menerangkan jalan yang benar kepada mereka. Jika kalau mereka mengikutimu, maka itulah bagian dan kebahagiaan mereka. Dan kalau mereka enggan, me-lainkan (berbuat) durhaka terhadapmu dan melecehkan petunjuk yang kamu ajarkan serta lebih mengutamakan kebatilan yang ada pada mereka atas kebenaran, maka tidak ada lagi tempat untuk perdebatan, dan tidak ada lagi yang tersisa kecuali pemberian pem-balasan atas amal perbuatan dari Allah yang mengetahui yang ghaib dan yang nyata, yang mewujudkan dan yang meniadakan.
Oleh karena itu, Allah berfirman, ﴾ قُل رَّبِّيٓ أَعۡلَمُ مَن جَآءَ بِٱلۡهُدَىٰ وَمَنۡ هُوَ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ ﴿ "Rabbku mengetahui orang yang membawa petunjuk dan orang yang dalam kesesatan yang nyata." Dan sudah diketahui bahwa RasulNya adalah yang berada di atas petunjuk lagi membimbing kepada pe-tunjuk, sedangkan para lawannya adalah orang-orang yang sesat lagi menyesatkan.
(86) ﴾ وَمَا كُنتَ تَرۡجُوٓاْ أَن يُلۡقَىٰٓ إِلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبُ ﴿ "Dan kamu tidak pernah mengharap agar al-Qur`an diturunkan kepadamu." Maksudnya, kamu tidak pernah mendambakan turunnya al-Qur`an kepadamu dan tidak pula bersiap-siap untuknya serta tidak pula menghadapinya, ﴾ إِلَّا رَحۡمَةٗ مِّن رَّبِّكَۖ ﴿ "tetapi ia diturunkan karena suatu rahmat yang besar dari Rabbmu," kepadamu dan kepada umat manusia. Lalu Dia me-ngutusmu dengan Kitab al-Qur`an yang dengannya Dia merahmati semesta alam; dan Dia mengajarkan kepada mereka segala sesuatu yang belum mereka ketahui; Dia menyucikan mereka dan menga-jarkan kepada mereka al-Qur`an dan hikmah, walaupun sebelum-nya mereka benar-benar berada di dalam ﴾ ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ ﴿ "kesesatan yang nyata." Kalau kamu sudah mengetahui bahwa Dia menurunkan al-Qur`an kepadamu sebagai rahmat dariNya, maka kamu mengetahui bahwa seluruh apa yang diperintahkanNya dan yang dilarangNya merupakan rahmat dan karunia dari Allah. Maka sebab itu jangan sekali-kali di dalam dadamu ada rasa keberatan terhadapnya, dan kamu mengira bahwa orang yang menyelisihinya itu lebih baik dan lebih bermanfaat.
﴾ فَلَا تَكُونَنَّ ظَهِيرٗا لِّلۡكَٰفِرِينَ ﴿ "Sebab itu janganlah kamu sekali-kali men-jadi penolong bagi orang-orang kafir." Maksudnya, menjadi penolong mereka atas kekafiran yang mereka anut. Di antara tindakan me-nolong mereka adalah ungkapan terhadap sebagian darinya, "Se-sungguhnya al-Qur`an itu berlawanan dengan hikmah, maslahat dan manfaatnya."
(87) ﴾ وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنۡ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ بَعۡدَ إِذۡ أُنزِلَتۡ إِلَيۡكَۖ ﴿ "Dan janganlah sekali-kali mereka dapat menghalangimu dari ayat-ayat Allah, sesudah ayat-ayat itu diturunkan kepadamu," akan tetapi sampaikanlah dan laksana-kanlah, dan janganlah kamu mempedulikan makar mereka dan jangan sekali-kali hal itu menipumu darinya, dan jangan kamu ikuti kemauan mereka, ﴾ وَٱدۡعُ إِلَىٰ رَبِّكَۖ ﴿ "dan serulah mereka kepada Rabbmu," maksudnya, jadikanlah dakwah kepada Tuhanmu sebagai puncak tujuanmu dan sebagai visi amalmu. Segala sesuatu yang menyelisihi hal itu, seperti riya`, sum'ah atau menyetujui kehendak ahli batil, maka tolaklah. Karena sesungguhnya hal itu bisa menye-babkan ikut serta bersama mereka dan membantu mereka atas kehendak yang mereka suka. Maka dari itu, Allah berfirman, ﴾ وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ ﴿ "Dan janganlah sekali-kali kamu termasuk orang-orang yang mempersekutukan Rabb," baik dalam kesyirikan mereka ataupun dalam sendi-sendi dan cabang-cabangnya, yang merupakan pe-ngumpul semua kemaksiatan.
(88) ﴾ وَلَا تَدۡعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَۘ ﴿ "Janganlah kamu sembah di samping (menyembah) Allah, tuhan-tuhan yang lain," akan tetapi tuluskanlah ibadahmu hanya kepada Allah, karena sesungguhnya ﴾ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۚ ﴿ "tidak ada tuhan (yang berhak disembah) kecuali Dia," jadi, tidak ada seorang pun yang berhak dipertuhankan, dicintai dan disembah kecuali Allah, yang Mahasempurna lagi Mahakekal, yang ﴾ كُلُّ شَيۡءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجۡهَهُۥۚ ﴿ "tiap-tiap sesuatu pasti binasa, kecuali Allah." Kalau segala sesuatu itu binasa lagi sirna kecuali Dia, maka beribadah kepada yang binasa lagi palsu itu batil (kepalsuan) karena kebatilan tujuan dan kerusakan akhir kesudahannya.
﴾ لَهُ ٱلۡحُكۡمُ ﴿ "BagiNya-lah segala penentuan," di dunia dan akhirat, ﴾ وَإِلَيۡهِ ﴿ "dan hanya kepadaNya-lah" bukan kepada selain Dia ﴾ تُرۡجَعُونَ ﴿ "kamu dikembalikan." Apabila sesuatu selain Allah itu batil (palsu) lagi binasa, sedangkan Allah, Dia-lah yang Mahakekal yang tiada sembahan yang haq kecuali Dia, dan kepunyaanNya keputusan di dunia dan akhirat, dan kepadaNya tempat kembali seluruh makh-luk untuk diberikan pembalasan atas amal perbuatan mereka, maka menjadi pasti atas orang yang mempunyai akal sehat untuk beribadah hanya kepada Allah semata, tiada sekutu bagiNya, dan beramal melakukan apa saja yang dapat menjadikannya dekat kepadaNya dan mewaspadai murka dan siksaNya, serta khawatir menghadap kepadaNya dengan tidak bertaubat atau tidak berhenti dari kesalahan dan dosa-dosa.
Selesailah tafsir Surat al-Qashash.
Segala puja, puji, dan keagungan hanya milik Allah selama-lamanya.
In verità, Colui che ti ha rivelato il Corano e che ti ha ordinato di trasmetterlo e di attenersi al suo contenuto, ti farà tornare alla Mekkah da trionfatore. Di', o Messaggero, agli idolatri: "Il mio Dio è più Consapevole di chi porta la buona guida e di chi è in chiara perdizione, lontano dalla buona guida e dalla verità".
The Command to convey the Message of Tawhid
Here Allah commands His Messenger to convey the Message and recite the Qur'an to people. He tells him that he will be brought back to the return, which is the Day of Resurrection, where he will be asked about the prophethood he was entrusted with. So Allah says:
إِنَّ الَّذِى فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْءَانَ لَرَآدُّكَ إِلَى مَعَادٍ
(Verily, He Who has given you the Qur'an, will surely bring you back to the return.) meaning, `the One Who has commanded you to put it into practice among mankind,'
لَرَآدُّكَ إِلَى مَعَادٍ
(will surely bring you back to the return.) `On the Day of Resurrection, where He will question you concerning that,' as Allah said:
فَلَنَسْـَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْـَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ
(Then surely, We shall question those to whom it was sent and verily, We shall question the Messengers.) (7:6) Allah said:
يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَآ أُجِبْتُمْ
(On the Day when Allah will gather the Messengers together and say to them: "What was the response you received") (5:109). And He said:
وَجِـىءَ بِالنَّبِيِّيْنَ وَالشُّهَدَآءِ
(and the Prophets and the witnesses will be brought forward) (39: 69) In his Tafsir of his Sahih, Al-Bukhari recorded that Ibn `Abbas commented on the Ayah:
لَرَآدُّكَ إِلَى مَعَادٍ
(will surely bring you back to the return.) "To Makkah." This was also recorded by An-Nasa'i in his Tafsir in his Sunan, and by Ibn Jarir. Al-`Awfi also reported from Ibn `Abbas that the phrase:
لَرَآدُّكَ إِلَى مَعَادٍ
(will surely bring you back to the return.) means, "will surely bring you back to Makkah as He brought you out of it." Muhammad bin Ishaq recorded that Mujahid commented on:
لَرَآدُّكَ إِلَى مَعَادٍ
(will surely bring you back to the return.) He said, "Back to your place of birth in Makkah." Ibn `Abbas is also reported to have interpreted it variously referring to death, to the Day of Resurrection which will come after death, and to Paradise which will be his reward and his destiny for putting the Message of Allah into practice and conveying it to the humans and Jinns, and because he is the most perfect, most eloquent and most noble of all the creation of Allah. Allah's saying:
قُل رَّبِّى أَعْلَمُ مَن جَآءَ بِالْهُدَى وَمَنْ هُوَ فِى ضَلَـلٍ مُّبِينٍ
(Say: "My Lord is Aware of him who brings guidance, and of him who is in manifest error.") means: "Say, O Muhammad, to those among your people who oppose you and disbelieve you, among the idolators and those who follow them in their disbelief, `My Lord knows best which of us, you or I, is rightly guided, and you will come to know for which of us will be the (happy) end in the Hereafter, and for which of us will be a good end and victory in this world and in the Hereafter'." Then Allah reminds His Prophet the numerous blessings He granted to him and mankind by virtue of sending him to them:
وَمَا كُنتَ تَرْجُو أَن يُلْقَى إِلَيْكَ الْكِتَـبُ
(And you were not expecting that the Book would be sent down to you,) `Before the revelation was sent down to you, you did not expect that revelation would be sent down to you.'
وَلَـكِن رَّحْمَةً مِّن رَّبِّكَ
(but it is a mercy from your Lord.) means, `but revelation has been sent down to you from Allah as a mercy to you and to mankind because of you. Since Allah has granted you this great blessing,'
فَلاَ تَكُونَنَّ ظَهيراً
(So never be a supporter) i.e., a helper,
لِلْكَـفِرِينَ
(of the disbelievers.) rather, separate from them, `express your hostility towards them and oppose them. '
وَلاَ يَصُدُّنَّكَ عَنْ ءَايَـتِ اللَّهِ بَعْدَ إِذْ أُنزِلَتْ إِلَيْكَ
(And let them not turn you away from the Ayat of Allah after they have been sent down to you.) meaning, `Do not let their opposition to you affect you or put people off from following your way; do not worry about that or pay any attention to it, for Allah will make your word supreme, will support your religion and will make the Message with which He has sent you prevail over all other religions.' So He says:
وَادْعُ إِلَى رَبِّكَ
(and invite to your Lord) to worship your Lord Alone, with no partners or associates,
وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكَينَ
(and be not of idolators.)
وَلاَ تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَـهاً ءَاخَرَ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ
(And invoke not any other god along with Allah, there is no God but Him.) means, it is not appropriate to worship anything or anybody except Him, and divinity does not befit any except His glory.
كُلُّ شَىْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ
(Everything will perish save His Face.) Here Allah is telling us that He is Eternal, Ever Lasting, Ever Living, Self-Sustaining, Who, although His creation dies, He will never die, as He says:
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ - وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلْـلِ وَالإِكْرَامِ
(Whatsoever is on it will perish. And the Face of your Lord full of majesty and honor will remain forever.) (55:26-27). Allah used the word "Face" to refer to Himself, as He says here:
كُلُّ شَىْءٍ هَالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ
(Everything will perish save His Face.) meaning, everything except Him. It was reported in the Sahih via Abu Salamah that Abu Hurayrah said, "The Messenger of Allah ﷺ said:
«أَصْدَقُ كَلِمَةٍ قَالَهَا الشَّاعِرُ لَبِيدُ أَلَا كُلُّ شَيْءٍ مَا خَلَا اللهَ بَاطِلُ »
(The truest word of a poet was the saying of Labid - indeed everything except Allah is false.)
لَهُ الْحُكْمُ
(His is the decision,) means, dominion and control, and there is none who can reverse His judgement or decision.
وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
(and to Him you shall be returned.) means, on the Day when you will be brought back, and He will reward or punish you according to your deeds: if they are good, then you will be rewarded, and if they are bad, then you will be punished. This is the end of the Tafsir of Surat Al-Qasas. To Allah be praise and blessings.
Božiji Poslaniče, ti se nisi nadao niti si očekivao da ti Uzvišeni Allah objavi časni Kur’an, ali ti je Mudri Allah objavio ovu veličanstvenu Knjigu, pa ne budi jedan od onih što pomažu nevjernike kad je riječ o slijeđenju zablude.
-Ey Peygamber!- Seni göndermemizden önce Allah’tan bir vahiy olarak Kur’an’ın sana verileceğini ummuyordun. Fakat Allah -Subhânehu ve Teâlâ-'dan bir rahmet olarak sana inmesi gerekti. Sakın kâfirlere içinde bulundukları sapıklıklarında yardımcı olma!
Hindi ka dati, O Sugo, umaasa – bago ng pagpapadala [sa iyo] – na iparating sa iyo ang Qur'ān bilang kasi mula kay Allāh, subalit bilang awa mula sa Kanya – kaluwalhatian sa Kanya – na humiling sa pagpapababa nito sa iyo. Kaya huwag ngang maging isang tagatulong para sa mga tagatangging sumampalataya sa anumang taglay nila na pagkaligaw.
Hỡi Thiên sứ - trước lúc sứ mạng - Ngươi đã không nghỉ rằng việc Kinh Qur'an được ban xuống cho Ngươi là Mặc khải từ Allah, nhưng đó là một sự thương xót từ Ngài nên đã ban Nó xuống cho Ngươi. Bởi thế chớ bao giờ giúp đỡ những kẻ không có đức tin trên những điều chúng lầm lạc.
Ô Messager, tu n’avais pas espoir avant d’être envoyé, que le Coran te soit révélé par Allah, mais Sa miséricorde a requis qu’il te soit révélé. Ne confirme donc pas les mécréants dans l’égarement dans lequel ils sont.
Sebelum diangkat menjadi rasul, engkau -wahai Rasul- tidak berangan-angan untuk mendapatkan Al-Qur`ān sebagai wahyu dari Allah, akan tetapi rahmat Allah -Subḥānahu- mengharuskan diturunkannya Al-Qur`ān kepadamu, sebab itu janganlah sekali-kali engkau menjadi penolong bagi orang-orang kafir dalam kesesatan yang mereka lakukan.
E tu – o Messaggero – non speravi, prima della tua missione, che ti venisse concesso il Corano per ispirazione di Allāh; piuttosto, questa è Misericordia da parte Sua, gloria Sua, era destino che venisse rivelato a te. Non essere compagno dei miscredenti, a causa delle loro condizioni di perdizione.
Mensajero, no esperabas, antes de ser profeta, que el Corán te fuera revelado por Al-lah. Sin embargo, por Su misericordia te lo reveló, así que no apoyes a los incrédulos en el desvío en el que están.
O Messenger, you did not expect, before prophethood, that the Qur’ān would be revealed to you, as revelation from Allah. However, His mercy required it to be revealed to you, so do not be a helper to the disbelievers in the misguidance they are upon.
Huwag ngang magpapalihis sa iyo ang mga tagapagtambal na ito palayo sa mga talata ni Allāh – matapos ng pagpapababa sa mga ito sa iyo – para iwan mo ang pagbigkas ng mga ito at ang pagpaparating ng mga ito. Mag-anyaya ka sa mga tao tungo sa pananampalataya kay Allāh, paniniwala sa kaisahan Niya, at paggawa ayon sa Batas Niya. Huwag ka ngang maging kabilang sa mga tagapagtambal na sumasamba kasama kay Allāh sa iba sa Kanya, bagkus maging kabilang ka sa mga naniniwala sa kaisahan Niya, na mga walang sinasamba kundi si Allāh lamang.
Esos idólatras no deben apartarte de los preceptos de Al-lah después de que te hayan sido revelados, como cuando intentan que dejes de recitar y transmitir el Corán. Exhorta a la gente a la fe en Al-lah, declarando Su Unicidad, y actuando de acuerdo a Su ley revelada. Y no seas de los idólatras que adoran a otros además de Al-lah, sé de los que declaran la Unicidad de Al-lah y solo Lo adoran a Él.
E non farti indurre, da questi idolatri, ad allontanarti dai versetti di Allāh, dopo che ti sono stati rivelati, rinunciando a recitarli e a comunicarli, e invita la gente alla fede di Allāh e alla Sua Unicità, ad applicare la Sua Legge, e non essere tra gli idolatri, coloro che adorano altri assieme ad Allāh, ma sii tra i monoteisti, coloro che adorano Allāh solo.
These idolaters should not turn you away from the verses of Allah after they have been revealed to you, making you leave reciting and conveying them. And call people towards faith in Allah, declaring His Oneness, and acting on His sacred law. And do not become from the idolaters who worship others besides Allah, but rather be from those who declare Allah’s Oneness and only worship Allah alone.
Yüce Allah’ın ayetleri sana indirildikten sonra sakın bu müşrikler seni ondan alıkoymasınlar. Bundan dolayı sen de bu ayetleri okumayı ve tebliğ etmeyi terk etme. İnsanları Allah’a iman etmeye, O'nu birlemeye ve şeriatıyla amel etmeye davet et. Sakın Allah’la beraber başkalarına da ibadet eden müşriklerden olma. Bilakis bir tek olan Allah'tan başkasına ibadet etmeyen muvahhit kullardan ol.
I ne dozvoli, Poslaniče islama, da te mekanski višebošci odvrate od dostavljanja Božijih ajeta, nakon što te je Allah njima počastio, pa da ih ne učiš i ne dostavljaš narodu! Pozivaj ljude u vjerovanje u jednog Boga i postupanje u skladu s onim što je On objavio! I nipošto se ne poistovijeti s višebošcima, ne budi jedan od onih što obožavaju Allaha i druga božanstva! Budi monoteist, jedan od onih koji isključivo Allahu robuju.
Và Ngươi chớ để những kẻ đa thần ngăn cản Ngươi từ bỏ những lời mặc khải của Allah sau khi Nó đã được ban xuống cho Ngươi và để Ngươi đọc cũng như truyền đạt Nó. Ngươi hãy kêu gọi nhân loại đến với đức tin Iman nơi Allah duy nhất và thực hiện theo một hệ thống luật pháp (Shari'ah) và Ngươi chớ trở thành một trong những kẻ đa thần, những kẻ mà chúng thờ phụng ngoài Allah. Ngược lại, Ngươi phải trở thành một trong những người thờ phụng Allah duy nhất.
Janganlah sampai orang-orang musyrik itu memalingkanmu dari ayat-ayat Allah setelah diturunkannya kepadamu sehingga engkau tidak membacanya dan menyampaikannya dan serulah manusia menuju keimanan kepada Allah dan pengesaan-Nya serta menjalankan syariat-Nya. Janganlah sekali-kali kamu menjadi bagian dari orang-orang musyrik yang menyembah selain Allah di amping menyembah-Nya, akan tetapi jadilah bagian dari orang-orang bertauhid yang tidak menyembah selain Allah semata.
Que ces polythéistes ne te détournent pas des versets d’Allah après qu’Il te les ait révélés, te faisant ainsi renoncer à les réciter et à les transmettre. Appelle les gens à croire en Allah, à proclamer Son Unicité et à se conformer à Ses lois et ne sois pas du nombre des polythéistes qui adorent des divinités avec Allah. Sois plutôt du nombre des monothéistes qui n’adorent qu’Allah Seul.
Non adorare altre divinità assieme ad Allāh, e non vi è vera divinità all'infuori di Lui; ogni cosa ha una fine, all'infuori di Lui, gloria Sua. A Lui solo spetta la Legge, Egli decreta ciò che vuole, e a Lui solo tornerete, nel Giorno della Resurrezione, per il Rendiconto e la Retribuzione.
كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ (Everything is going to perish except His Face - 28:88). The word 'His Face' in this verse means the very Being of Allah Ta’ ala. Hence, the meaning of the verse is that except for Allah Ta’ ala everything is mortal and will get destroyed and will vanish. Some commentators have taken the phrase' His Face' to mean the good deeds performed by human beings exclusively for Allah Ta’ ala. In that case the meaning of the verse would be that those actions which are performed exclusively for Allah Ta’ ala will not be destroyed, while all other things will perish.
اَلحَمدُ للہ Al-hamdulillah, today on Dhulqa'dah 9, 1391-H (September 1971), the commentary on Surah Al-Qasas has concluded in such conditions that Pakistan was attacked by India and the unholy alliance of the big powers. For fourteen days Karachi was bombarded daily. The city was severely damaged. Hundreds of Muslims were martyred, and many a houses were demolished. Fourteen days war finished on the sad note that East Pakistan is cut off from Pakistan, and about ninety thousand troops have surrendered there. Killing is still going on in East Pakistan. Every Muslim is stuck with grief and bewilderment.
إِنَّا لِلَّـهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ و الیہ المشتکی ولا منجا من اللہ اِلَّا اِلیہ
Huwag kang sumamba kasama kay Allāh sa isang sinasambang iba pa sa Kanya. Walang sinasamba ayon sa karapatan na iba pa sa Kanya. Bawat bagay ay masasawi maliban sa mukha Niya – kaluwalhatian sa Kanya. Ukol sa Kanya lamang ang paghahatol; humahatol Siya ayon sa anumang niloloob Niya. Tungo sa Kanya lamang pababalikin kayo sa Araw ng Pagbangon para sa pagtutuos at pagganti.
Janganlah pula engkau menyembah tuhan lain di samping menyembah Allah, tidak ada yang berhak disembah selain-Nya. Segala sesuatu akan binasa kecuali wajah-Nya Yang Mahasuci. Hanya milik-Nyalah segala hukum, dengannya Dia menghukumi sekehendak-Nya dan hanya kepada-Nya kalian akan dikembalikan pada hari Kiamat untuk mendapatkan perhitungan dan pembalasan amalan.
No invoques a ningún otro dios que no sea a Él. No hay divinidad verdadera fuera de Él. Todo perecerá excepto Su Rostro. Suyo es el juicio, Él juzga como quiere. Solo a Él serás devuelto el Día del Juicio para ser juzgado y retribuido acorde a tus acciones.
The Prophet’s cause is in every way God’s cause. Prophethood is voluntarily given to him by God without any request on his part. Throughout his entire existence he remains steadfast in adhering to the Truth. He is appointed to announce the plain, unvarnished Truth, even if it is unpleasant to people. He is destined to reach his appointed goal and no impediment shall bar his path. After the Prophet, the same will hold true for those who rise, in conformity with the Prophet, as missionaries of Truth. To the extent that they resemble the Prophet in conduct, they will go on being entitled to succour promised by God to His prophets in His Book.
Và chớ bao giờ thờ phụng một thần linh nào khác cùng với Allah, bởi vì duy chỉ Ngài mới xứng đáng được thờ phụng. Mọi vật đều tiêu tan ngoại trừ Sắc Diện của Ngài. Ngài duy nhất nắm quyền xét xử với những điều Ngài muốn, và tất cả các ngươi sẽ được đưa về gặp Ngài trở lại vào Ngày Phục Sinh để chịu sự phán xét và thưởng phạt.
I ne moli se, mimo Allaha, drugim božanstvima – nema istinskog božanstva osim Allaha. Samo On, Kojem niko nije ravan, zaslužuje da Mu se robuje! Svemu su predodređeni smrt i nestanak, a samo Uzvišeni Allah ostaje. Allahov sud je u svemu, On sudi kako hoće, jer Njemu sve pripada i On svime upravlja. Sveznajućem Allahu bit će vraćeni ljudi na Dan ustanuća, da svakog nagradi ili kazni prema zaslugama.
N’adore aucun dieu avec Allah car il n’existe pas de dieu méritant d’être adoré autre que Lui. Tout disparaîtra excepté Son Visage. Lui Seul juge de ce qu’Il veut et c’est auprès de Lui Seul que vous retournerez le Jour de la Résurrection afin de rendre des comptes et d’être rétribués.
Allah’la beraber başka mabutlara da ibadet etme. Çünkü O'ndan başka hak bir mabut yoktur. Allah -Subhanehu ve Teâlâ-'nın yüzü dışında her şey yok olacaktır. Hüküm bir tek O'na aittir, dilediği gibi hükmeder. Kıyamet günü hesap vermek ve karşılığını görmek için O'na döndürüleceksiniz.
And do not worship alongside Allah any god besides Him. There is no true god besides Him. Everything will perish besides His Face. For Him alone is the judgment; He judges as He wishes. And to Him alone you will be returned on the day of judgment to be reckoned and rewarded.
